INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku leczniczego ORADRO (ORADRO)

Skład:

substancja czynna: klarotromycyna;

1 tabletka powlekana zawiera klarotromycyny 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (typ 101), celuloza mikrokryształyczna (typ 102), sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, powidon K30, polisorbat 80, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobia prażelatynizowana, talk, stearynian magnezu, kwas stearynowy; powłoka filmowa: Opadry yellow II 85F32085 (alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), talk, lak żółty chinolinowy glinowy (E 104), tlenek żelaza żółty (E 172), lak barwnika Sunset Yellow FCF glinowy (E 110)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki owalne, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową żółtego koloru, z ryflowaną linią podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Klarytromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie przeciwbakteryjne klarytromycyny wynika z wiązania się z podjednostką rybosomu 50S wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białka. Wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenie hamujące (MIC) klarytromycyny jest zazwyczaj 2-krotnie niższe niż MIC erytromycyny.

Klarytromycyna jest in vitro bardzo skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec Helicobacter pylori (H. pylori); aktywność klarytromycyny przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klarytromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również bakterie Gram-ujemne nieprodukujące laktozy, są odporne na klarytromycynę.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro oraz w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Beta-laktamazy wytwarzane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klarytromycyny.

Większość szczepów Staphylococcus opornych na metycylinę i oksacylinę jest odporne na klarytromycynę.

Helicobacter: H. pylori.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klarytromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klarytromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklarytromycyna (14-OH-klarytromycyna). Dla większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub 1–2-krotnie słabsza niż substancji macierzystej, z wyjątkiem Haemophilus influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest 2-krotnie wyższa. W warunkach in vitro i in vivo substancja macierzysta i jej główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergiczne wobec Haemophilus influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Testy wrażliwości

Ilościowe metody wymagające pomiaru średnicy stref hamowania dają najdokładniejsze oszacowanie wrażliwości bakterii na leki przeciwbakteryjne. W jednej z zalecanych procedur testowania wrażliwości stosuje się dyski impregnowane 15 μg klarytromycyny (test dyfuzyjny Kirby’ego-Bauera); przy interpretacji porównuje się średnicę strefy hamowania dla tego dysku ze wartościami MIC dla klarytromycyny. MIC określa się metodą rozcieńczeń w bulionie lub w agarze.

Wynik badania laboratoryjnego „wrażliwy” wskazuje, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej odpowie na terapię. Wynik „oporny” oznacza, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej nie odpowie na terapię. Wynik „pośrednia wrażliwość” wskazuje, że efekt terapeutyczny leku może być niepewny lub że mikroorganizm będzie wrażliwy, jeśli zastosuje się wyższe dawki (pośrednią wrażliwość określa się również jako umiarkowaną wrażliwość).

Należy uwzględniać specyficzne dla kraju lub regionu informacje dotyczące granic zakresu wrażliwości, oporności i pośredniej wrażliwości.

Farmakokinetyka.

Po doustnym podaniu klarytromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Pokarm nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klarytromycyny i powstawanie metabolitu 14-hydroksy, ale nie wpływa na biodostępność. Klarytromycynę można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklarytromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia.

Klarytromycyna w 80% wiąże się z białkami osocza krwi w terapeutycznych dawkach. Farmakokinetyka klarytromycyny jest nieliniowa, jednak stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania klarytromycyny. Po podaniu dawki 500 mg trzy razy na dobę stężenie klarytromycyny w osoczu krwi wzrasta w porównaniu z podaniem dawki 500 mg dwa razy na dobę. Stężenie klarytromycyny w tkankach jest kilkakrotnie wyższe niż w krwi. Zwiększona koncentracja została stwierdzona zarówno w tkance migdałków, jak i w tkance płucnej. Klarytromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klarytromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po podaniu klarytromycyny w połączeniu z omeprazolem niż przy monoterapii klarytromycyną.

Po podaniu dawki 250 mg dwa razy na dobę 15–20% niezmienionej klarytromycyny wydala się z moczem. Po dawce 500 mg dwa razy na dobę wydalanie klarytromycyny z moczem jest intensywniejsze (około 36%). 14-hydroksyklarytromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10–15% podanej dawki. Większość pozostałej dawki wydala się kałem, głównie z żółcią. W stolcu wykrywa się około 5–10% pierwotnej substancji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na klaritromycynę:

infekcje dróg oddechowych górnych, tj. gardła i nosogardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła), oraz infekcje zatok przynosowych;
infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu gruźliczego oraz pierwotne zapalenie atypowe) (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne” i „Szczególne wskazania dotyczące leczenia” dotyczące testów wrażliwości);
infekcje skóry i tkanek miękkich (oparzenia, zapalenie mieszków włosowych, eryzypelo, furunkuloza, zakażone rany) (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne” i „Szczególne wskazania dotyczące leczenia” dotyczące testów wrażliwości);
ostre i przewlekłe infekcje jamy ustnej;
zakażenia gruźlicy rozsiane lub lokalizowane wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare; lokalizowane zakażenia wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii;
eliminacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (działanie klaritromycyny na H. pylori przy obojętnym pH jest wyższe niż przy kwasowym pH).

Przeciwwskazania.

nadwrażliwość na klaritromycynę, inne makrolidy lub inne składniki leku;
wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT lub arytmia komorowa w wywiadzie, w tym torsades de pointes (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące leczenia”);
zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia lub hipomagnezemia z powodu ryzyka wydłużenia odstępu QT);
ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek;
jednoczesne stosowanie z cizaprydem, pimozydem, astemizolem lub terfenadyną (ponieważ może to prowadzić do wydłużenia odstępu QT i rozwoju arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes);
jednoczesne stosowanie z alkaloidami jagód lolka (np. ergotamina, dihydroergotamina), ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotynowej;
jednoczesne stosowanie z doustnym midazolamem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania”);
jednoczesne stosowanie z inhibitorami HMG-CoA reduktazy, które są silnie metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna lub symstatyna), ponieważ może to prowadzić do miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące leczenia”);
jednoczesne stosowanie (tak jak innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące leczenia”);
jednoczesne stosowanie z tikagrelorem, ivabradyną lub ranolazyną;
jednoczesne stosowanie z lomitapidem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania”).

Interakcje z innymi lekami i inne oddziaływania.

Klaritromycyna nie oddziałuje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość rozwoju ciężkich skutków interakcji

Cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Zgłaszano zwiększenie stężenia cizaprydu we krwi u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i cizapryd. Może to prowadzić do wydłużenia odstępu QT i rozwoju arytmii, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i pimozyd (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano zdolność makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia we krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie odstępu QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i terfenadyny zaobserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz wydłużenie odstępu QT, co nie prowadziło do żadnych klinicznie widocznych efektów. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Stosowanie klaritromycyny jest również przeciwwskazane z alkaloidami jagód lolka, doustnym midazolamem, inhibitorami HMG-CoA reduktazy metabolizowanymi głównie przez CYP3A4 (np. lowastatyna i symstatyna), kolchicyną, tikagrelorem, ivabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Alkaloidy jagód lolka

Doniesienia po wprowadzeniu na rynek wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrej ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Jednoczesne przepisywanie klaritromycyny i alkaloidów jagód lolka jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) midazolamu wzrastało 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub symstatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny są głównie metabolizowane przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie we krwi, co zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i tych statyn. Jeśli leczenie klaritromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub symstatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednocześnie z innymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lotrapipid

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lotrapipidem jest przeciwwskazane ze względu na znaczne zwiększenie stężenia transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę

Dane obserwacyjne wskazują, że jednoczesne przyjmowanie azitromycyny i hydroksychlorochiny u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych. Ze względu na możliwość podobnego ryzyka przy przyjmowaniu innych makrolidów w połączeniu z hydroksychlorochiną lub chlorochiną należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed przepisaniem klaritromycyny pacjentom przyjmującym hydroksychlorochinę lub chlorochinę.

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty ziołowe z zielonego jałowca) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznego stężenia klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczny monitoring stężenia induktora CYP3A we krwi, które mogą wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do zwiększenia stężenia ryfabutyny i zmniejszenia stężenia klaritromycyny we krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tęczówki.

Poniżej wymieniono leki, których wpływ na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub przypuszczalny, dlatego może być konieczna zmiana dawki klaritromycyny lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT, ze względu na potencjalną możliwość wywołania arytmii serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie we krwi, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się wobec różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie być osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukenazol

Jednoczesne stosowanie flukenazolu 200 mg dziennie i klaritromycyny 500 mg 2 razy dziennie u 21 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia stężenia równowagowego (Cmin) klaritromycyny o 33 % i AUC – o 18 %. Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie ulegały istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu. Zmiana dawki klaritromycyny nie jest konieczna.

Rytonawir

Badanie farmakokinetyczne wykazało, że jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klaritromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Maksymalne stężenie (Cmax) klaritromycyny wzrastało o 31 %, Cmin – o 182 % i AUC – o 77 % przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny nie ma potrzeby zmniejszania dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 %, u pacjentów z CLCR < 30 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75 %. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g dziennie nie należy stosować razem z rytonawirem.

Taką samą korektę dawki należy przeprowadzać u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakuinawirem (patrz poniżej „Interakcje dwukierunkowe”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o rozwoju torsades de pointes przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia odstępu QT podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny z tymi lekami. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenie tych leków we krwi.

Podczas postmarketingowego stosowania zgłaszano hipoglikemię przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczny jest monitoring poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Oralne środki hipoglikemiczne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Interakcje związane z CYP3A|

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leków, które są głównie metabolizowane przez CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tych ostatnich we krwi, co może wzmocnić lub przedłużyć ich efekt terapeutyczny i działania niepożądane. Należy ostrożnie stosować klaritromycynę u pacjentów przyjmujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym. Może być konieczna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, dokładny monitoring stężenia leku we krwi, który jest głównie metabolizowany przez CYP3A, u pacjentów stosujących jednocześnie klaritromycynę.

Wiadomo (lub przypuszcza się), że następujące leki lub grupy leków są metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cizapryd, cyklosporyna, dysopyramid, alkaloidy jagód lolka, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaroksaban, apiksaban), atypowe leki przeciwpadaczkowe (np. kweitiapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafile, symstatyna, tarkolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna, ale ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji zaobserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinu, które są metabolizowane przez inne izoenzymy układu cytochromu P450.

Omeprazol

Klaritromycynę (w dawce 500 mg co 8 godzin) stosowano w połączeniu z omeprazolem (w dawce 40 mg dziennie) u dorosłych zdrowych ochotników. Stężenie równowagowe omeprazolu we krwi wzrastało (Cmax, AUC0-24, okres półtrwania wzrastały odpowiednio o 30 %, 89 % i 34 %) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafile, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy jest metabolizowany (przynajmniej częściowo) za pomocą CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny. Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z syldenafilem, tadalafil lub wardenfilem może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na inhibitor fosfodiesterazy, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki syldenafile, tadalafil lub wardenafil.

Teofylina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielkie, ale statystycznie istotne (p ≤ 0,05) zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny we krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna jest głównie metabolizowana przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak w grupie pacjentów bez CYP2D6 metabolizm odbywa się przez CYP3A. W tej grupie hamowanie CYP3A prowadzi do znacznego zwiększenia stężenia tolterodyny we krwi. U tych pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne przy stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (w dawce 500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu wzrastała 2,7-krotnie po wstrzyknięciu dożylnym midazolamu. Przy wstrzyknięciu dożylnym midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki. Przy podaniu oromukozalnym midazolamu, przy którym jego presystemowa eliminacja może być wykluczona, bardziej prawdopodobne jest zaobserwowanie interakcji podobnej do tej, która występuje przy wstrzyknięciu dożylnym midazolamu, a nie doustnym. Należy przestrzegać tych samych środków ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony OUN (senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwe zwiększenie efektów farmakologicznych ze strony OUN.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnego lub inhalacyjnego, które są głównie metabolizowane przez CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie ogólnego wpływu kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem działań niepożądanych kortykosteroidów ogólnego działania.

Doustne leki przeciwkrzepliwe bezpośredniego działania (DOAK)

Dabigatran i edoksaban są substratami transportera efluksu P-glikoproteiny (P-gp). Rywaroksaban i apiksaban są metabolizowane przez enzymy CYP3A4 i są również substratami P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami należy zachować ostrożność, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące leczenia”).

Interakcje dwukierunkowe

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (w dawce 500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (w dawce 400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do podwojenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70 % przy jednoczesnym zwiększeniu AUC atazanawiru o 28 %. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 % u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75 % – u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min, stosując odpowiednią formę klaritromycyny. Dawek klaritromycyny wyższych niż 1000 mg dziennie nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednocześnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, dilitiazem). W interakcji może wzrastać stężenie we krwi zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i werapamil obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasę mleczanową.

Itakonazol

Klaritromycyna i itakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenie itakonazolu we krwi i odwrotnie. Przy stosowaniu itakonazolu jednocześnie z klaritromycyną pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem objawów lub objawów nasilonego lub przedłużonego efektu farmakologicznego.

Sakuinawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (w dawce 500 mg 2 razy dziennie) i sakuinawiru (miękkie żelatynowe kapsułki, w dawce 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia AUC w stanie równowagi i Cmax sakuinawiru odpowiednio o 177 % i 187 % w porównaniu z tymi samymi parametrami obserwowanymi przy stosowaniu tylko sakuinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40 % w porównaniu ze stosowaniem tylko klaritromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki są stosowane jednocześnie przez ograniczony czas w badanych dawkach/formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakuinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakuinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakuinawirem/rytonawirem. Gdy sakuinawir jest stosowany razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Inne rodzaje interakcji

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i transportera efluksu – P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchycyny hamowanie P-gp i/lub CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i kolchycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące leczenia”).

Digoksyna

Digoksyna jest uważana za substrat transportera efluksu – P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna może hamować P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i digoksyny hamowanie P-gp przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na digoksynę. Podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano zwiększenie stężenia digoksyny we krwi u pacjentów przyjmujących klaritromycynę razem z digoksyną. U niektórych pacjentów rozwijały się objawy toksyczności digitalis, w tym potencjalnie śmiertelna arytmia. Należy dokładnie kontrolować stężenie digoksyny we krwi pacjentów przy jej jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne doustne stosowanie tabletek klaritromycyny i zydowudyny u dorosłych pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężenia równowagowego zydowudyny we krwi. Ponieważ klaritromycyna może przeszkadzać wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, tego znacząco można uniknąć poprzez przestrzeganie 4-godzinnego odstępu między podawaniem klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didanowyny u dzieci zakażonych HIV nie zgłaszano. Takie interakcje są mało prawdopodobne przy stosowaniu klaritromycyny w formie dożylnej infuzji.

Fenytoina i walproin

Były doniesienia spontaniczne lub opublikowane o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproin). Zaleca się oznaczanie poziomu tych leków we krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Zgłaszano zwiększenie ich poziomu we krwi.

Szczególne środki ostrożności.

Zastosowanie każdej terapii przeciwbakteryjnej, w tym klaritromycyny, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikrobiologicznej.

Lek nie powinien być stosowany u ciężarnych bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe stosowanie klaritromycyny, podobnie jak innych leków przeciwbakteryjnych, może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku rozwoju superinfekcji należy rozpocząć odpowiednią terapię.

Ponieważ klaritromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez wątrobę i nerki, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”).

Ryzyko zaburzeń hepatobilijarnych

Podczas stosowania klaritromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby typu hepatocelularnego i/lub cholestatycznego, z żółtaczką lub bez niej. Te zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg i są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią, która była głównie związana z poważnymi chorobami współistniejącymi i/lub współlekowaniem. Należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub uczucie ucisku w jamie brzusznej.

Ryzyko zaburzeń spowodowanych przez Clostridium difficile (C. difficile)

Zgłaszano rozwój kolitu pseudomembranaceusznego w stopniu od umiarkowanego do zagrożonego życia podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłaszano również rozwój biegunki spowodowanej przez C. difficile (CDAD), od lekkiego stopnia ciężkości do kolitu zakończonego śmiercią, podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klaritromycyny. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelitową, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu C. difficile. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej przez C. difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej przez C. difficile nawet 2 miesiące po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych. W przypadku rozwoju kolitu pseudomembranaceusznego należy przerwać stosowanie leku niezależnie od wskazań, dla których został on przepisany. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć niezbędną terapię. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Ryzyko wydłużenia interwału QT

Obserwowano wydłużenie repolaryzacji serca i interwału QT, co wskazuje na ryzyko rozwoju arytmii serca i torsades de pointes, podczas leczenia makrolidami, w tym klaritromycyną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ponieważ poniższe sytuacje mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii komorowych (w tym torsades de pointes), lek należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
Pacjenci przyjmujący jednocześnie inne leki, które są związane z wydłużeniem interwału QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Klaritromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z astemizolem, cyzapyrydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Klaritromycynę nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem interwału QT lub z wywiadem arytmii komorowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed przepisaniem klaritromycyny pacjentom przyjmującym hydroksychlorochinę lub chlorochinę, ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych podczas stosowania makrolidów wykazały różne wyniki. W niektórych badaniach obserwacyjnych stwierdzono rzadkie, krótkoterminowe ryzyko rozwoju arytmii, zawału mięśnia sercowego i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klaritromycyny. Te wyniki należy uwzględnić w porównaniu z korzyściami leczenia przy przepisywaniu klaritromycyny.

Ryzyko reakcji nadwrażliwości

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne reakcje niepożądane (np. ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, DRESS), chorobę Schönleina-Henocha, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zastosowanie w zapaleniu płuc

Ze względu na rozwijającą się oporność Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przed przepisaniem klaritromycyny w leczeniu zapalenia płuc nabytej w społeczeństwie. W przypadku zapalenia płuc nabytej w szpitalu klaritromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Zastosowanie w infekcjach skóry i tkanek miękkich o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości

Te infekcje są najczęściej wywoływane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. z powodu alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, takie jak klinidamycyna. Dotychczas makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich (np. infekcji wywołanych przez Corynebacterium minutissimum, acne vulgaris, zapalenie pachwinowe) oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

Interakcja z kolchicyną

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonej śmiercią) podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, w tym na tle niewydolności nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie leku z kolchicyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Interakcja z triazolobenzodiazepinami

Lek należy stosować z ostrożnością podczas jednoczesnego stosowania z triazolobenzodiazepinami, takimi jak triazolam, midazolam dożylne lub oromukozalne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcja z inhibitorami HMG-CoA reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z waprowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek należy stosować z ostrożnością podczas jednoczesnego stosowania z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zalecanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A, takiej jak flawastatyna (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcja z doustnymi lekami hipoglikemizującymi/insuliną

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnych leków hipoglikemizujących (takich jak pochodne sulfonamidu karbaminowego) i/lub insuliny może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Interakcja z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi

Podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, istotnego wzrostu wskaźnika międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci otrzymują jednocześnie klaritromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe, konieczny jest częsty monitoring INR i czasu protrombinowego.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi działającymi bezpośrednio, takimi jak dabigatran, rywaroksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Substancje pomocnicze

Lek zawiera lak barwnika żółtego FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klaritromycyny w czasie ciąży i karmienia piersią nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach i u ludzi nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na rozwój embrionu i płodu. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klaritromycyny w I i II trymestrze ciąży wskazywały na zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem leczenia i stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Istniejące badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka poważnych wad wrodzonych rozwojowych podczas stosowania makrolidów, w tym klaritromycyny, w czasie ciąży wykazały sprzeczne wyniki.

Leku nie należy stosować w czasie ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią

Klaritromycyna wydostaje się w niewielkich ilościach do mleka matki. Ustalono, że niemowlę karmione piersią otrzymywało około 1,7% dawki matki klaritromycyny skorygowanej według masy ciała matki.

Bezpieczeństwo stosowania klaritromycyny w czasie karmienia piersią nie zostało ustalone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych. Jednak przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi mechanizmów należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia efektów niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, uczucie kręcenia się, halucynacje, dezorientacja, zamieszanie.

Sposób stosowania i dawki

Lek przeznaczony do doustnego stosowania. Tabletki można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Zalecana dawka leku to 250 mg co 12 godzin. W przypadku cięższych zakażeń dawkę można zwiększyć do 500 mg co 12 godzin. Zwykła długość leczenia zależy od stopnia ciężkości zakażenia i wynosi od 6 do 14 dni.

Zakażenia pochodzenia stomatologicznego

Zalecana dawka leku to 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Zakażenie mikobakteriami (dorośli)

Dawka początkowa to 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy objawów klinicznych lub wskaźników bakteriologicznych, dawkę klaritromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

Leczenie uogólnionych zakażeń wywołanych przez MAC u chorych na AIDS należy kontynuować tak długo, jak potwierdzona jest skuteczność leczenia klinicznego i mikrobiologicznego. Lek można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwmikobakterijnymi.

Eradykacja H. pylori (dorośli)

Leczenie trójlekowe (7–10 dni)

Klaritromycyna w dawce 500 mg 2 razy na dobę + amoksycylina w dawce 1000 mg 2 razy na dobę + omeprazol w dawce 20 mg na dobę. Czas trwania leczenia – 7–10 dni.

Leczenie trójlekowe (10 dni)

Klaritromycyna w dawce 500 mg 2 razy na dobę + amoksycylina w dawce 1000 mg 2 razy na dobę + lanzoprazol w dawce 30 mg 2 razy na dobę. Czas trwania leczenia – 10 dni.

Leczenie dwulekowe (14 dni)

Klaritromycyna w dawce 500 mg 3 razy na dobę + omeprazol w dawce 40 mg 1 raz na dobę. Czas trwania leczenia – 14 dni. Następnie stosować omeprazol w dawce 20 mg lub 40 mg 1 raz na dobę przez kolejne 14 dni.

Leczenie dwulekowe (14 dni)

Klaritromycyna w dawce 500 mg 3 razy na dobę + lanzoprazol w dawce 60 mg 1 raz na dobę. Czas trwania leczenia – 14 dni.

Może być konieczne dalsze hamowanie wydzielania kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów choroby wrzodowej.

Klaritromycynę stosowano również w następujących schematach terapeutycznych:

klaritromycyna + tinidazol + omeprazol lub lanzoprazol;

klaritromycyna + metronidazol + omeprazol lub lanzoprazol;

klaritromycyna + tetracyklina + cytrynian bizmutu + ranitydyna;

klaritromycyna + amoksycylina i lanzoprazol;

klaritromycyna + ranitydyna + cytrynian bizmutu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, np. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych zakażeń. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Pacjenci w podeszłym wieku

U tych pacjentów nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Dzieci

Dzieciom do 12. roku życia klaritromycynę należy podawać w formie zawiesiny, ponieważ stosowanie tabletek klaritromycyny u dzieci w tym wieku nie było badane.

Przedawkowanie

Objawy

Dostępne doniesienia wskazują, że przedawkowanie klaritromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z wywiadem choroby afektywnej dwubiegunowej, który przyjął 8 gramów klaritromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia oraz hipoksemia.

Leczenie

Reakcje niepożądane związane z przedawkowaniem należy leczyć przez przepłukanie żołądka i leczenie objawowe. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków z grupy makrolidów, małoprawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na stężenie klaritromycyny w osoczu krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze i najpowszechniejsze działania niepożądane podczas leczenia klarotromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania tych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego między grupami pacjentów z obecnymi lub brakiem infekcji mikobakteryjnych.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym przy stosowaniu różnych postaci lekarskich i dawek klarotromycyny, w tym tabletek o natychmiastowym uwalnianiu. Działania niepożądane, które przynajmniej możliwe jest powiązać z klarotromycyną, zostały pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana (działania niepożądane z okresu postmarketingowego, których częstość nie można określić na podstawie dostępnych danych*). W ramach każdej grupy działania niepożądane są uporządkowane według malejącego nasilenia objawów, jeśli nasilenie mogło zostać ocenione.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – cellulit1, kandydoza, gastroenteryt2, infekcja3, infekcja pochwy; częstość nieznana – zapalenie okrężnicy pseudomembranacyjne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Ze strony krwi i układu chłonnego:

rzadko – leukopenia, neutropenia4, trombocytoza3, eozynofilia4; częstość nieznana – agranulocytoza, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje anafilaktydowe1, reakcje nadwrażliwościowe; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

rzadko – anoreksja, zmniejszony apetyt; częstość nieznana – hipoglikemia.

Ze strony psychiki:

często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; częstość nieznana – psychoza, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, przerażające sny, mania.

Ze strony układu nerwowego:

często – dysgezja (zaburzenia wrażliwości smakowej), ból głowy; rzadko – utrata przytomności1, dyskinezja1, zawroty głowy, senność, drżenie; częstość nieznana – drgawki, agezja (utrata wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezje.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu:

rzadko – zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; częstość nieznana – utrata słuchu.

Ze strony serca:

rzadko – zatrzymanie serca1, migotanie przedsionków1, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystole1, uczucie przyspieszonego rytmu serca; częstość nieznana – torsades de pointes, tachykardia komorowa, migotanie komór.

Ze strony naczyń:

często – wazodilatacja1; częstość nieznana – krwawienie.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – astma1, krwawienie z nosa2, zatorowość płucna1.

Ze strony układu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty, niestrawność, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie przełyku1, choroba refluksowa przełyku2, zapalenie żołądka, proktalgia2, stomatyt, zapalenie języka, wzdęcia4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, wzdęcia brzucha; częstość nieznana – ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

często – odchylenia od normy wyników badań czynności wątroby; rzadko – cholestaza4, zapalenie wątroby4, podwyższenie poziomu ALT, AST, GGTP4; częstość nieznana – niewydolność wątroby, żółtaczka hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często – wysypka, nadpotliwość; rzadko – dermatyt pęcherzowy1, swędzenie, pokrzywka, wysypka makulopapularna3; częstość nieznana – ciężkie działania niepożądane skórne (np. uogólnione pustularne zapalenie skóry, zespół Stevensa–Johsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna lekowa towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS)), trądzik, choroba Schönleina–Henocha.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – skurcze mięśni3, sztywność mięśniowo-szkieletowa1, mialgia2; częstość nieznana – rabdomioliza2**, miopatia.

Ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny w osoczu1, podwyższenie stężenia mocznika w osoczu1; częstość nieznana – niewydolność nerek, zapalenie nerek typu śródmiąższowego.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania:

bardzo często – zapalenie żyły w miejscu podania1; często – ból w miejscu podania1, stan zapalny w miejscu podania1; rzadko – niedobór samopoczucia4, gorączka3, osłabienie, ból w klatce piersiowej4, dreszcze4, zmęczenie4.

Badania laboratoryjne:

rzadko – zmiana stosunku albuminy do globuliny1, podwyższenie poziomu fosfatazy zasadowej w osoczu4, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej w osoczu4; częstość nieznana – podwyższenie INR, wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana barwy moczu.

* Ponieważ o te reakcje zgłaszano dobrowolnie, a liczba pacjentów nie jest znana, częstość ich występowania ani związek przyczynowy z przyjmowaniem klarotromycyny nie mogą być dokładnie ustalone. Ogólne doświadczenie z zastosowaniem klarotromycyny obejmuje ponad 1 miliard pacjentów-dni.

** W niektórych przypadkach rabdomiolizy klarotromycyna była stosowana jednocześnie z innymi lekami, które wiadomo, że są związane z rabdomiolizą (np. statyny, fibraty, kolchicyna lub allopurinol).

1,2,3,4 O tych działaniach niepożądanych zgłaszano wyłącznie przy stosowaniu klarotromycyny w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzania roztworu do wlewu dożylnego, 2 – tabletek o przedłużonym działaniu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Dzieci

Oczekuje się, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego

U pacjentów zakażonych HIV i innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, którzy stosowali wysokie dawki klarotromycyny przez dłuższy czas w celu leczenia infekcji mikobakteryjnych, nie zawsze można odróżnić działania niepożądane związane ze stosowaniem klarotromycyny od objawów choroby podstawowej lub współistniejących chorób.

U dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali klarotromycynę w dawce dobowej 1000 mg, najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia brzucha, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu, podwyższenie poziomu ALT i AST w osoczu. Rzadziej występują duszność, bezsenność i suchość w ustach.

U tych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego oceniano wyniki badań laboratoryjnych, analizując te parametry, które wykraczały poza granice istotnego odchylenia od normy (tj. skrajne górne lub dolne granice) dla danego badania. Według tego kryterium u 2–3% tych pacjentów przyjmujących 1000 mg klarotromycyny dziennie zaobserwowano istotne odchylenia w postaci podwyższenia poziomu ALT i AST oraz obniżenia liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów zaobserwowano podwyższenie poziomu azotu mocznikowego we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego produktu leczniczego. Osoby medyczne, farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki powlekane o dawce 250 mg:

po 7 lub 14 tabletek w blistrze; 2 blistery po 7 tabletek lub 1 blister z 14 tabletkami w tekturowym pudełku.

Tabletki powlekane o dawce 500 mg:

po 7 tabletek w blistrze; 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLID MEDITSIN ILATZ SAN. VE TIDŻ. A.Ś./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turcja/

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wniosek składający:

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.

Oradrol