Onorio

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LEKU ONUJĄCEGO ONORIO (ONORIO)

Skład:

substancja czynna: nebivolol;

1 tabletka zawiera 5 mg nebivololu w postaci nebivololu chlorowodorku;

substancje pomocnicze: sodowa karboksymetyloceluloza, laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, hipromeloza, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe tabletki w kształcie koniczyny czterolistnej, z jednej strony, wypukłe z drugiej strony, z dwiema prostopadle przecinającymi się bruzdami z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne blokery β-adrenoceptorów. Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nebiwolol to racemat, składający się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebiwololu (D-nebiwolol) i RSSS-nebiwololu (L-nebiwolol). Łączy on dwie działanie farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β: ten efekt tłumaczy się enancjomerem SRRR (enancjomerem d);
• wykazuje łagodne działanie wazodylatacyjne poprzez interakcję z L-argininą/tlenkiem azotu.

Pojedyncze i powtarzane dawki nebiwololu obniżają częstość skurczów serca i ciśnienie krwi w stanie spoczynku oraz podczas wysiłku zarówno u osób z normalnym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Działanie przeciwhipertensyjne utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

Podczas krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebiwololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się opór naczyń obwodowych. Pomimo zmniejszenia częstości skurczów serca, zmniejszenie wyrzutu serca w stanie spoczynku i podczas wysiłku jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie jest jeszcze wystarczająco poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebiwolol zwiększa odpowiedź naczyń na acetylocholinę (ACh), pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka odpowiedź ta jest zmniejszona.

W badaniu kontrolowanym placebo dotyczącego śmiertelności/chorejby w grupie 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z stabilną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory (FWLK) lub bez niej (średnia wartość FWLK 36 ±12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK poniżej 35 % u 56 % pacjentów, FWLK 35–45 % u 25 % pacjentów, FWLK powyżej 45 % u 19 % pacjentów), trwającym średnio 20 miesięcy, nebiwolol jako lek podstawowy w ramach standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy skuteczności), zmniejszając ryzyko względne o 14% (zmniejszenie bezwzględne – 4,2 %). To zmniejszenie ryzyka rozwijało się po 6 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez cały okres leczenia (średnia długość – 18 miesięcy). Wpływ nebiwololu nie zależał od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutu lewej komory u uczestników badania. Korzyść w zapobieganiu zgonom z dowolnej przyczyny w porównaniu z placebo nie osiągnęła istotności statystycznej (zmniejszenie bezwzględne – 2,3 %).

U pacjentów leczonych nebiwololem obserwowano zmniejszenie częstości zgonów (4,1 % w porównaniu z 6,6 %, względne zmniejszenie o 38 %).

Badania in vitro oraz in vivo na zwierzętach wykazały, że nebiwolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

Badania in vitro oraz in vivo na zwierzętach wykazały, że nebiwolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony komórkowe.

U zdrowych ochotników nebiwolol nie ma istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Dostępne dane przedkliniczne i kliniczne nie wykazały, że nebiwolol negatywnie wpływa na funkcję erektilną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka.

Po doustnym podaniu następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebiwololu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie nebiwololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub bez niego.

Nebiwolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu zachodzi poprzez hydroksylację acykliczną lub aromatyczną, N-dealkilację i glukuronidację; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu poprzez hydroksylację podlega genetycznemu polimorfizmowi oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Bioavailability doustnie podanego nebiwololu wynosi 12 % u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z wolnym metabolizmem. W osiągnięciu stanu stacjonarnego (steady-state) oraz przy tej samej dawce maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego nebiwololu u osób z wolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Ze względu na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Onorio należy zawsze dostosować indywidualnie do potrzeb pacjenta, dlatego osoby z wolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebiwololu wynosi średnio 10 godzin. U osób z wolnym metabolizmem wartość ta jest 3–5 razy wyższa. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z szybkim metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z wolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stały poziom w osoczu osiągany jest u większości pacjentów z szybkim metabolizmem w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu, odpowiadające dawce od 1 do 30 mg nebiwololu, jest proporcjonalne do dawki. Wiek człowieka nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu.

W osoczu oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza dla SRRR-nebiwololu wynosi 98,1 %, a dla RSSS-nebiwololu – 97,9 %.

Po tygodniu od podania dawki 38 % dawki wydala się z moczem, a 48 % – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebiwololu z moczem wynosi mniej niż 0,5 % dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne, oparte na powszechnie przyjętych badaniach genotoksyczności i rakotwórczości, nie wykazały zagrożenia dla człowieka.

Właściwości farmakoterapeutyczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Przewlekła niewydolność serca lekkiego i umiarkowanego stopnia nasilenia – jako dodatek do standardowej terapii u pacjentów w wieku ≥ 70 lat. Przewlekła choroba wieńcowa, leczenie przewlekłej choroby wieńcowej o charakterze objawowym.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Niewydolność wątroby lub zaburzenia czynności wątroby. Ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagającego wstrzykiwania dożylnego leków o działaniu inotropowym dodatnim. Zespół słabości węzła zatokowego, w tym blokada sinoaurykularna, blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca). Skurcz oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie. Nieleczona fochromocytoza. Kwasica metaboliczna. Bradykardia (przed rozpoczęciem leczenia częstotliwość akcji serca mniejsza niż 60 uderzeń na minutę). Hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 90 mmHg), ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami przeciwnatrymalnymi grupy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dysopyramid, lidokaina, meksyleton, propafenon) – może nasilić się działanie na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe (AV) i zwiększyć się negatywne działanie inotropowe; z antagonistami wapnia typu werapamil/diltiazem – negatywne działanie na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe (AV) i kurczliwość mięśnia sercowego. Wstrzykiwanie dożylne werapamilu u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady AV; z lekami obniżającymi ciśnienie o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rylenidyna) – może prowadzić do nasilenia niewydolności serca z powodu zmniejszenia się częstości akcji serca, objętości skurczowej i rozszerzenia naczyń. Przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem stosowania β-blokerów, może zwiększyć się ryzyko wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Z lekami przeciwnatrymalnymi grupy II (amiodaron) i lotnymi anestetykami zawierającymi halogeny należy stosować ostrożnie – może nasilić się wpływ na przewodnictwo AV i może być hamowana odruchowa tachykardia oraz zwiększyć się ryzyko hipotensji. Jeśli pacjent przyjmuje nebivolol, należy poinformować o tym anestezjologa.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, może maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca.

Baklofen, amifostyna – jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze prawdopodobnie zwiększa spadek ciśnienia krwi, dlatego dawka leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu powinna być odpowiednio skorygowana.

W przypadku stosowania łączonego należy wziąć pod uwagę, że glikozydy naparstnicy spowalniają przewodnictwo AV, jednak badania kliniczne nie wykazały wskazówek na tę interakcję. Nebivolol nie wpływa na kinetykę digoksyny; antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lakdydypina, nifedypina, nimodypina, nitrendypina) zwiększają ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca mogą pogorszyć funkcję pompową komór; leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenantiazyny) mogą nasilać działanie przeciw nadciśnieniu tętniczemu (zasada sumowania efektów); niesteroidowe leki przeciwzapalne nie wpływają na działanie przeciw nadciśnieniu tętniczemu nebivololu; sympatykomimetyki mogą przeciwdziałać działaniu przeciw nadciśnieniu tętniczemu β-blokerów. Substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków, które wykazują zarówno działanie α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje wynikające z farmakokinetyki leku. Ponieważ w metabolizmie nebivololu uczestniczy izoenzym CYP2D6, jednoczesne stosowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebivololu w osoczu i w ten sposób zwiększa ryzyko wystąpienia znacznej bradykardii i innych działań niepożądanych. Cymetydyna zwiększa stężenie nebivololu w osoczu, ale bez zmiany skuteczności klinicznej. Ranitydyna nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. O ile nebivolol stosuje się podczas posiłków, a lek przeciwwskazowy – między posiłkami, oba leki można przepisać do jednoczesnego stosowania. W przypadku stosowania łącznego nebivololu i nikardypiny stwierdzono nieznaczny wzrost stężeń obu substancji w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej. Jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Nebivolol nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny.

Szczególne wskazania.

Ogólne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące leków blokujących β-adrenoreceptory.

Utrzymanie blokady β-adrenoreceptorów zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas intubacji i indukcji znieczulenia. Przed zabiegiem chirurgicznym należy zaprzestać stosowania leków blokujących β-adrenoreceptory co najmniej 24 godziny wcześniej. Ostrożność należy zachować przy stosowaniu niektórych środków znieczulających, które powodują depresję mięśnia sercowego, takich jak cyklopropan, eter czy trójchloroetylen. Reakcje wazowaginalne można zapobiec poprzez wewnątrzżylne podanie atropiny.

Ogólnie leki blokujące β-adrenoreceptory nie powinny być stosowane u pacjentów z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca, dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

Zatrzymanie leczenia lekami blokującymi β-adrenoreceptory u pacjentów z chorobą wieńcową należy przeprowadzać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się choroby, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie leczenia lekiem zastępczym.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą powodować bradykardię. Jeśli w spoczynku tętno spadnie do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawią się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Leki blokujące β-adrenoreceptory należy stosować z ostrożnością podczas leczenia: a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (zespół Raynauda, chude intermittentne), ponieważ może dojść do nasilenia się tych chorób; b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ leków blokujących β-adrenoreceptory na przewodnictwo; c) pacjentów z chorobą Prinzmetala z powodu niehamowanej, pośrednio za pośrednictwem α-adrenoreceptorów, wazokonstrykcji tętnic wieńcowych (leki blokujące β-adrenoreceptory mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy piersiowej).

Nebivolol nie wpływa na stężenie glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu go u pacjentów tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą maskować objawy tachykardii występujące przy nadczynności tarczycy. Po nagłym zakończeniu leczenia objawy te mogą się nasilić.

U pacjentów z chorobami układu oddechowego o charakterze obturacyjnym leki blokujące β-adrenoreceptory należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia się wazokonstrykcji dróg oddechowych.

Leki β-adrenoblokujące należy przepisywać pacjentom z wywiadem łuszczycy tylko po dokładnym rozważeniu wskazań.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Preparat ten zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebivolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub na płód/niemowlę. Ogólnie leki β-adrenoblokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniami i przedwczesnym porodem. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie lekami β-blokującymi jest konieczne, lepiej jest wybrać β1-selektywne β-adrenoblokery.

Nebivolol nie można stosować w czasie ciąży. Stosowanie jest możliwe tylko w przypadku bezwzględnej konieczności. Jeśli leczenie nebivololem jest uznawane za konieczne, należy monitorować przepływ krwi przez łożysko oraz wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub na płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodków/niemowląt należy dokładnie monitorować. Objawy hipoglikemii i bradykardii można przewidywać w pierwszych trzech dniach po porodzie.

Okres karmienia piersią

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do mleka ludzkiego. Większość β-blokerów, w szczególności związki lipofilowe (takie jak nebivolol i jego aktywne metabolity), przenika w różnym stopniu do mleka matki. Dlatego karmienie piersią podczas stosowania nebivololu nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Badania farmakologiczne wykazały, że nebivolol nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Essencjalne nadciśnienie tętnicze. Dawkę dla dorosłych pacjentów ustala się na 5 mg (1 tabletka) nebivololu na dobę. Lek można przyjmować podczas jedzenia, najlepiej o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny pojawia się po 1–2 tygodniach leczenia, jednak czasem optymalny efekt obserwuje się dopiero po 4 tygodniach. Onorio można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Do tej pory dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie w połączeniu z 12,5–25 mg hydrochlorothiazidu.

Pacjenci z niewydolnością nerek: zalecana dawka początkowa to 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby: doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone, dlatego stosowanie nebivololu jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym: dla pacjentów powyżej 65. roku życia zalecana dawka początkowa to 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg. Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów powyżej 75. roku życia jest ograniczone, dlatego przy przepisywaniu leku tym pacjentom należy zachować ostrożność i prowadzić dokładną kontrolę.

Przewlekła niewydolność serca. Leczenie przewlekłej niewydolności serca rozpoczyna się od powolnego dawkowania aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymującej. Lek przepisuje się pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompenzacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Lekarz powinien mieć doświadczenie w leczeniu niewydolności serca. Pacjenci, którzy stosują inne leki kardiologiczne (moczopędne, cyfogen, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II), powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia nebivololem. Początkowe dawkowanie należy prowadzić według poniższego schematu, zachowując odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: dawkę 1,25 mg nebivololu na dobę można zwiększyć do 5 mg na dobę, a następnie do 10 mg raz na dobę (tabletkę Onorio 5 mg można podzielić na 4 równe części). Maksymalna zalecana dawka to 10 mg na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien pozostawać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie pod względem ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca, zaburzeń przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenia objawów niewydolności serca). W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej wrócić. W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dawkowania zaleca się najpierw obniżyć dawkę nebivololu lub, w razie potrzeby, natychmiast go odstawić (w przypadku ciężkiej hipotensji tętniczej, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia szoku kardiogennego, bradykardii symptomaticznej lub blokady przedsionkowo-komorowej). Zazwyczaj leczenie przewlekłej niewydolności serca nebivololem jest długotrwałe. Leczenia nebivololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do nasilenia objawów niewydolności serca. Jeśli konieczne jest odstawienie leku, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Przewlekła choroba niedokrwienna serca.

Dorośli

Leczenie przewlekłej choroby niedokrwiennej serca należy rozpocząć od stopniowego zwiększania dawki aż do ustalenia optymalnej dawki utrzymującej dla każdego pacjenta.

Dawkę początkową należy zwiększać co 1–2 tygodnie, w zależności od tolerancji, z 1,25 mg nebivololu do 2,5 mg nebivololu raz na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, a następnie do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka to 10 mg nebivololu raz na dobę. Dane dla szczególnych grup pacjentów dotyczą zarówno pacjentów z niewydolnością serca, jak i z chorobą niedokrwienną serca.

Pacjenci z niewydolnością nerek: przy łagodnym i umiarkowanym stopniu niewydolności nerek nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ dawkowanie odbywa się indywidualnie. Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkim stopniem niewydolności nerek (kreatynina osocza ≥ 250 µmol/l) jest ograniczone, dlatego przepisywanie nebivololu tym pacjentom nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby: doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone, dlatego nebivolol jest przeciwwskazany.

Pacjenci w wieku podeszłym: ponieważ dawkowanie odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Badania dotyczące stosowania leku u dzieci i młodzieży nie były prowadzone, dlatego stosowanie leku w tej grupie wiekowej nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Objawy: bradykardia, hipotensja tętnicza, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca. Leczenie: przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi. W razie potrzeby prowadzi się intensywne leczenie w warunkach szpitalnych: przy bradykardii i zwiększonej wago-tonii – podaje się atropinę, przy hipotensji tętniczej i szoku – podaje się wewnętrznie dożylnie substytuty osocza i katecholaminy. Działanie blokujące receptory β można zakończyć powolnym wstrzykiwaniem dożylnym izoprenaliny hydrochlorowodoru, rozpoczynając od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, rozpoczynając od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadkach opornych izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli powyższe środki nie pomagają, podaje się glukagon w dawce 50–100 µg/kg, w razie potrzeby iniekcję można powtórzyć w ciągu godziny oraz, w razie potrzeby, prowadzić dożylne wlewy glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach stosuje się sztuczną wentylację płuc oraz podłącza sztuczny stymulator rytmu serca.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania przy pierwotnej nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w podstawowych chorobach, które leżą u podstaw tych stanów.

Pierwotne nadciśnienie tętnicze.

Zgłaszano pojedyncze przypadki pokrzywki.

Dodatkowo zgłaszano następujące działania niepożądane wywołane przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, zimno/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość błony śluzowej oka oraz toksyczność typu praktołowego.

Chroniczne niewydolność serca. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebivolol, były bradykardia i zawroty głowy. Poniżej wymienione działania niepożądane potencjalnie przynajmniej częściowo związane z zastosowaniem nebivololu, uznawane za charakterystyczne i istotne podczas leczenia przewlekłej niewydolności serca: nasilenie objawów niewydolności serca; hipotensja ortostatyczna; blok przedsionkowo-komorowy I stopnia; obrzęki kończyn dolnych; nietolerancja leku.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 2 (10 × 2), lub po 3 (10 × 3), lub po 6 (10 × 6), lub po 9 (10 × 9) blisterów w tece kartonowej.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Opakowanie pierwotne i wtórne, kontrola jakości, zatwierdzenie serii do obrotu:

SALUTAS Pharma GmbH.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.

Opakowanie pierwotne i wtórne, kontrola jakości, zatwierdzenie serii do obrotu:

LEK S.A.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

ul. Podlipie 16, Strzykowice, 95-010, Polska.

ul. Domaniewska 50C, Warszawa, 02-672, Polska.