Ondansetron

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ondansetron

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 tabletka zawiera ondansetronu hydrochloranu dihydret w przeliczeniu na ondansetron 4 mg lub 8 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, hipromeloza, stearynian magnezu, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek tytanu (E 171), gliceryna triacetylan.

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana, biała lub prawie biała, w kształcie pełnego walca, powierzchnie końcowe są wypukłe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwymiotne i leki przeciw nudnościom. Antagoniści receptorów serotoniny 5HT3. Ondansetron.

Kod ATX A04AA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ondansetron hydrochloride to antagonist receptorów serotoniny podtypu 5HT3. Mechanizmy działania przeciwwymiotnego nie zostały jeszcze całkowicie poznane. Wiadomo, że zastosowanie terapii napromieniowaniem oraz chemioterapii cytotoksycznej prowadzi do uwalniania się serotoniny (5HT) z komórek enterochromafinnych jelita cienkiego. Inicjację odruchu wymiotnego wiąże się z oddziaływaniem serotoniny na receptory 5HT3, znajdujące się na zakończeniach aferentnych nerwu błędnego. Aktywacja zakończeń aferentnych nerwu błędnego może prowadzić do uwalniania serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym z obszaru wyzwalającego receptory chemiczne (chemoreceptor trigger zone), położonego w okolicy dna komory czwartej mózgu. Uważa się, że ondansetron blokuje inicjację odruchu wymiotnego zarówno na poziomie zakończeń aferentnych nerwu błędnego, jak i receptorów serotoniny znajdujących się w ośrodkowym układzie nerwowym.

Ondansetron wykazuje działanie uspokajające, ale nie powoduje zmian stężenia prolaktyny w osoczu krwi ani nie obniża aktywności psychoruchowej pacjenta.

Co do mechanizmów działania przeciwwymiotnego ondansetronu w okresie popołożnym, kwestia ta nie została wystarczająco przebadana.

Farmakokinetyka.

Biodostępność ondansetronu po podaniu doustnym wynosi 60%. W organizmie jest on intensywnie metabolizowany, a metabolity są wydalane z kałem i moczem. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie osiągane jest po półtorej godziny. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 73%. Większość podanej dawki metabolizowana jest w wątrobie.

Okres półwydalenia – 3–4 godziny; u osób starszych – do 6–8 godzin. Mniej niż 10% substancji czynnej wydaje się z moczem w niezmienionej formie.

Dane badań metabolizmu ondansetronu in vitro wskazują, że jest on substancją oddziaływującą na enzymy układu cytochromu P450 wątroby człowieka, w tym CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4. Metabolizm ondansetronu odbywa się głównie przy udziale enzymu CYP3A4. Ponieważ metabolizm ondansetronu może być realizowany przez kilka enzymów układu cytochromu P450, całkowity klirens ondansetronu nie ulega istotnej zmianie w przypadku niedoboru jednego z enzymów, ponieważ niedobór jednego z enzymów może być skompensowany przez inne enzymy układu metabolizmu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nudności i wymioty spowodowane cytotoksyczną chemioterapią, radioterapią. Zapobieganie nudnościom i wymiotom w okresie pooperacyjnym.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku oraz na inne selektywne antagoniсты receptorów 5HT3 serotoniny.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zabiegi chirurgiczne na jamie brzusznej.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfiną jest przeciwwskazane, ponieważ przy ich współdziałaniu obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności.

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Badania specjalne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepamem, furosemidem, tramadolem ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 wątroby: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2.

Dzięki różnorodności enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach normalnych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu lub wpływ na całkowity klirens kreatyniny będzie nieznaczny. Niemniej jednak, pomimo różnorodności enzymów metabolicznych, u pacjentów przyjmujących induktory CYP3A4 (tj. fenytoina, karbamazepina oraz ryfampicyna) obserwowano zwiększenie klirensu ondansetronu podawanego doustnie oraz obniżenie jego stężenia w osoczu krwi.

Leki wydłużające interwał QTc. W przypadku jednoczesnego stosowania ondansetronu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc, należy dokładnie rozważyć oczekiwany efekt terapeutyczny i potencjalne ryzyko.

W poniższej liście przedstawiono leki związane z wydłużeniem interwału QTc oraz/lub trzepotaniem/migotaniem komór („torsade de pointes”). Wśród leków wymienionych w poniższych klasach farmakologicznych nie wszystkie koniecznie są powiązane z wydłużeniem interwału QTc i/lub „torsade de pointes”:

• klasa IA, leki przeciwarytmiczne (chinidyna, prokainamid, dysopiramina);
• klasa III, leki przeciwarytmiczne (amiodaron, sotalol, ibutilid, dronedarone);
• klasa IC, leki przeciwarytmiczne (flekainid, propafenon);
• leki przeciwwymiotne (dolasetron, droperydol, chloropromazyna, prochloroperyzyna);
• inhibitory tyrozynokinazy (vandetanib, sunitinib, nilotynib, lapatinib);
• leki przeciwpsychotyczne (chloropromazyna, pimozyd, haloperidol, ziprasidon);
• leki przeciwdziałające depresji (citalopram, fluoksetyna, wenlafaksyna, antydepresanty trój- i czterocykliczne, takie jak amitryptylina, imipramina, maprotylina);
• opioidy (metadon);
• domperidon;
• antybiotyki makrolidowe i analogi (erytromycyna, klaritromycyna, telitromycyna, takrolimus);
• antybiotyki z grupy chinolonów (moksifloksacyna, lewofloksacyna, ciprofloksacyna);
• leki przeciwmalaria (chinina, chlorochina);
• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (ketoconazol, fluconazol, worykonazol);
• inhibitory histonodeacetylazy (worynostat);
• agonisty β2-adrenoreceptorów (salmeterol, formoterol).

Leki powodujące zaburzenia równowagi elektrolitów. Należy unikać jednoczesnego stosowania ondansetronu z lekami, które mogą zaburzyć równowagę elektrolitów. Przykłady takich leków:

• moczopędne pętlowe, tiazydowe i podobne do tiazydowych;
• środki przeczyszczające i klistry;
• amfoterycyna B;
• wysokie dawki kortykosteroidów.

Wyżej wymienione listy potencjalnie oddziałujących leków nie są wyczerpujące. Należy śledzić aktualne źródła informacji w celu wykrywania nowych leków wydłużających interwał QTc lub powodujących zaburzenia elektrolitowe.

Tramadol. Według danych z niewielkiej liczby badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Apomorfin. Stosowanie ondansetronu w połączeniu z chlorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji i utraty przytomności podczas współdziałania (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki serotonergiczne. Tak jak w przypadku stosowania innych leków serotonergicznych, zespół serotoniny, stan potencjalnie zagrażający życiu, może wystąpić przy stosowaniu przeciwwymiotnych antagonistów receptorów serotoniny 5HT3 w połączeniu z innymi lekami, które mogą wpływać na układ nerwowy serotonergiczny (w tym triptany, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), lit, sibutramina, fentanil i jego analogi, dextrometorfan, tramadol, tapentadol, meperydyna, metadon i peretazyna lub zioło św. Jana (Hypericum perforatum)), a także z lekami, które zmniejszają metabolizm serotoniny (takimi jak inhibitory MAO, w tym linezolid (antybiotyk będący odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO) oraz błękit metylenowy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Ondansetron jest nieskuteczny w zapobieganiu nudności i wymiotom wywołanym chorobą lokomocyjną.

Istnieje doświadczenie z krzyżową nadwrażliwością na różne antagonisty receptora 5HT3. Dlatego przy nadwrażliwości na jeden z antagonistów receptora 5HT3, reakcja analogiczna na inne antagonisty może być bardziej nasilona z powodu reakcji krzyżowych. W przypadku nawet słabej reakcji nadwrażliwości na jeden z leków antagonistów receptora 5HT3, nie zaleca się jego zastępowania innym, ze względu na możliwość nasilenia się reakcji nadwrażliwości.

Rzadko podczas stosowania ondansetronu obserwuje się przejściowe zmiany EKG, w tym wydłużenie odcinka QT, zależne od dawki i szybkości infuzji. Dane z obserwacji po wprowadzeniu na rynek wskazują na przypadki migotania/trzepotania komór („torsade de pointes”) po zastosowaniu ondansetronu, dlatego należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odcinka QT. Przypadki „torsade de pointes” mogą przebiegać bezobjawowo lub towarzyszyć im zawroty głowy, przyspieszone bicie serca, omdlenia lub drgawki; ten stan może postępować do migotania komór i nagłej śmierci sercowej.

Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużenia odcinka QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów z zaburzeniami rytmu serca lub przewodnictwa, u pacjentów stosujących leki przeciwaromatyczne lub β-blokery oraz u tych, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odcinka QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem stosowania należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Przykłady czynników ryzyka rozwoju migotania/trzepotania komór: płeć żeńska; wiek powyżej 65 roku życia; podstawowe wydłużenie odcinka QT/QTc; obecność genetycznych zaburzeń kanałów jonowych serca lub białek regulacyjnych; przypadki nagłej śmierci sercowej w rodzinie w wieku do 50 lat; choroby serca (ischemia mięśnia sercowego lub zawał, przerośnięcie lewej komory, kardiomiopatia, choroby układu przewodzącego); obecność arytmii (szczególnie arytmii komorowych, migotania przedsionków); bradykardia (poniżej 50 uderzeń/min); ostre zaburzenia neurologiczne (krwawienie wewnątrzczaszkowe lub podpajęczynówkowe, udar, uraz wewnątrzczaszkowy); zaburzenia odżywiania (zaburzenia zachowania żywieniowego, ekstremalne diety); cukrzyca; neuropatia autonomiczna.

Po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych opisano zespół serotoniny, obejmujący objawy takie jak: zaburzenia psychiczne (podniecenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność autonomiczna (tachykardia, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (hiperrefleksja, zaburzenia koordynacji), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). W przypadku wystąpienia zespołu serotoniny należy przerwać leczenie ondansetronem i rozpocząć leczenie objawowe. Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się odpowiednią kontrolę stanu pacjenta (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po podaniu dożylnym, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Ondansetron nie wpływa na układ cytochromu P450, jednak stosowanie innych leków, które mogą wpływać na aktywność tych enzymów, może prowadzić do zmiany klirensu i okresu półtrwania ondansetronu.

Ondansetron wydłuża czas przejścia przez jelito grube, dlatego przy nawet słabych objawach niedrożności jelitowej wymagana jest ciągła kontrola pacjenta otrzymującego ondansetron.

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Ponieważ tabletki zawierają węglowodany, w tym laktozę, nie należy podawać leku pacjentom z zaburzeniami tolerancji węglowodanów, z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub malabsorpcja glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kontrasepcja.

Jeśli ondansetron jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, należy rozważyć kwestię stosowania środków antykoncepcyjnych.

Ciąża

Na podstawie wyników przeprowadzonych badań epidemiologicznych przypuszcza się, że ondansetron może powodować wady twarzy i szczęki podczas stosowania w pierwszym trymestrze ciąży. W jednym z badań kohortowych obejmującym 1,8 miliona ciąż, stosowanie ondansetronu w pierwszym trymestrze było związane ze zwiększonym ryzykiem wady podniebienia [3 przypadki dodatkowe na 10 000 kobiet przyjmujących lek; skorygowany względny ryzyko: 1,24 (95 % przedział ufności 1,03–1,48)]. Dostępne badania epidemiologiczne dotyczące wad serca wykazują sprzeczne wyniki.

Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie na funkcję rozrodczą.

Ondansetron nie powinien być stosowany w pierwszym trymestrze ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ondansetron przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią w okresie leczenia należy przerwać.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, pacjentom leczonym tym lekiem zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Wybór dawki ustala się indywidualnie, w zależności od siły emetogennego działania terapii przeciwnowotworowej.

Umiarkowana terapia chemiczna i radioterapia o działaniu emetogennym.

Dorośli: 8 mg 1–2 godziny przed rozpoczęciem leczenia, następnie 8 mg co 12 godzin. W celu zapobiegania późnemu lub długotrwałemu nudnościom i wymiotom w kolejnych dniach – 8 mg 2 razy na dobę przez cały cykl chemioterapii oraz przez 5 dni po jej zakończeniu. Dawkę należy dostosować do nasilenia wymiotów. W przypadku napromieniania brzucha wysokimi dawkami – 8 mg co 8 godzin.

Lek stosuje się przez cały okres chemioterapii i radioterapii, a także 1–2 dni (w razie potrzeby 3–5 dni) po jej zakończeniu.

Wysokoemetogenna terapia chemiczna.

Dorośli: doustnie podaje się 24 mg ondansetronu (jednocześnie z fosforanem dexametazonu) 1–2 godziny przed rozpoczęciem chemioterapii. W celu zapobiegania późnym wymiotom w kolejnych dniach – 8 mg 2 razy na dobę przez cały cykl chemioterapii oraz przez 5 dni po jej zakończeniu.

Dzieci: w tej postaci leku nie stosuje się u dzieci poniżej 4. roku życia.

Bezpośrednio przed chemioterapią podaje się ondansetron (roztwór do wstrzykiwań) jako jednorazową dożylne wstrzyknięcie.

Stosowanie doustne rozpoczyna się po 12 godzinach – 4 mg co 12 godzin, kontynuując przez 5 dni. Całkowita dzienna dawka ondansetronu nie powinna przekraczać 32 mg.

Nudności i wymioty pooperacyjne.

Dorośli: w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym lek można podać doustnie w dawce 16 mg, 1 godzinę przed rozpoczęciem znieczulenia. Maksymalna dzienna dawka ondansetronu wynosi 32 mg.

Dzieci: przy tym wskazaniu zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Dla wszystkich rodzajów terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby zmiany dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Nie ma potrzeby zmiany dawki ani sposobu podania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci z umiarkowaną niewydolnością wątroby.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby klirens ondansetronu znacznie spada, a okres półtrwania w osoczu się wydłuża. U tych pacjentów maksymalna dzienna dawka leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debryzokwiny.

Okres półtrwania ondansetronu u pacjentów z niezmienionym metabolizmem sparteiny i debryzokwiny nie ulega zmianie. U tych pacjentów powtarzane podawanie leku prowadzi do takich samych stężeń, jak u chorych z nieuszkodzonym metabolizmem. Dlatego nie ma potrzeby zmiany dawki u tej grupy pacjentów.

Dzieci.

Nie stosuje się tej postaci leku u dzieci poniżej 4. roku życia.

Przedawkowanie.

Obecnie dostępnych jest niewiele informacji o przedawkowaniu ondansetronu. W większości przypadków objawy są podobne do tych obserwowanych u pacjentów otrzymujących zalecane dawki.

Objawy: u jednego pacjenta po jednorazowym dożylnym podaniu 72 mg ondansetronu wystąpiła nagła ślepota (amauroza) trwająca 2–3 minuty, w połączeniu z nasilonym zaparciem. U drugiego pacjenta po doustnym przyjęciu 48 mg ondansetronu wystąpiła hipotensja (i utrata przytomności). Po 4-minutowej infuzji 32 mg ondansetronu obserwowano epizod wazowagalny z przemijającym blokiem serca II stopnia. U dziecka w wieku 1 roku, które połknęło 7 lub 8 tabletek ondansetronu po 8 mg (dawka około 40 razy wyższa niż zalecana dawka dla dzieci (0,1–0,15 mg/kg)), obserwowano zaburzenia nerwowo-mięśniowe, niestabilność wegetatywną, senność oraz krótkotrwałe napady toniczno-kloniczne (które ustąpiły po podaniu benzodiazepiny). We wszystkich przypadkach objawy ustąpiły całkowicie.

Leczenie: odstawienie leku, terapia objawowa i wspierająca. Nie zaleca się stosowania syropu z ipekakanu w leczeniu przedawkowania ondansetronu, ponieważ jego działanie może być nieskuteczne z powodu działania przeciwwymiotnego ondansetronu. Nie ma specyficznego antydotum.

Dalsze postępowanie z pacjentem należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi lub, jeśli to możliwe, według zaleceń krajowego centrum informacji o zatruciach.

Ondansetron wydłuża interwał QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitoringu EKG.

Dzieci. Opisywano zespół serotonergowy u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu ondansetronu do stosowania doustnego (dawki przekraczały zalecaną dawkę 4 mg/kg).

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, o których poniżej informowano, sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości ich występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), nieczęsto (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

W badaniach klinicznych stwierdzono, że najczęściej występującymi efektami ubocznymi były: ból głowy (11%), zaparcia (4%), uczucie ciepła lub rumień (<1%).

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje alergiczne natychmiastowego typu, w pojedynczych przypadkach ciężkie, w tym anafilaksję, skurcz oskrzeli, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego środkowego.

Bardzo często: ból głowy.

Rzadko: drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kręcz okulogirny, reakcje dystoniczne i dyskinezie bez trwałych następstw klinicznych).

Niezczęsto: zawroty głowy podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku; osłabienie układu nerwowego środkowego, parestezje.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: przemijające zaburzenia widzenia (zamazanie obrazu), przemijająca ślepotę, głównie podczas dożylnego stosowania leku.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Niezczęsto: zaburzenia rytmu serca, ból w okolicy serca (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), bradykardia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, omdlenia.

Często: uczucie ciepła, rumień.

Ze strony układu oddechowego i klatki piersiowej.

Niezczęsto: szmery, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia, biegunka, suchość w ustach, ból brzucha.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Niezczęsto: bezobjawowe podwyższenie wskaźników funkcji wątroby, zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, omdlenia. Te przypadki występują głównie u pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą cisplatynę.

Metabolizm.

U około 5% pacjentów zaobserwowano krótkotrwałe podwyższenie aktywności SGOT i SGPT ponad dwukrotnie w stosunku do górnej granicy normy. Nie wiadomo, czy to zwiększenie jest zależne od dawki lub czasu trwania terapii.

Zgłaszano przypadki niewydolności wątroby i zgonu u pacjentów z nowotworem, którzy jednocześnie otrzymywali wiele leków, w tym potencjalnie hepatotoksyczną chemioterapię cytotoksyczną i antybiotyki. Etiologia niewydolności wątroby w tych przypadkach pozostaje niejasna. Zgłaszano również rzadkie przypadki hipokaliemii.

Efekty uboczne zgłaszane podczas obserwacji po rejestracji.

Profil efektów ubocznych u dzieci i młodzieży można porównać z profilem u dorosłych.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, czasem ciężkie (obrzęk krtani, chrypka, skurcz krtani i szok kardiopulmonalny/zatrzymanie serca).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Niezczęsto: zawał mięśnia sercowego (<0,01%), dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej z lub bez obniżenia odcinka ST, zaburzenia rytmu serca (w tym tachykardia komorowa lub nadkomorowa, skurcze komorowe wczesne i migotanie przedsionków), zmiany ekg (w tym blok serca II stopnia), kołatanie serca i omdlenia.

Częstotliwość nieznana: niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko i głównie po dożylnej aplikacji ondansetronu zgłaszano przemijające zmiany na ekg, w tym wydłużenie odcinka QT, przypadki trzepotania/migotania komór, migotanie komór, zatrzymanie serca i nagły zgon.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko zgłaszano przypadki przemijającej ślepoty, zazwyczaj w zalecanym zakresie dawkowania i głównie podczas dożylnej infuzji. W większości przypadków ślepotę ustępowała w ciągu 20 minut.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Bezobjawowe podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Ze strony układu nerwowego środkowego.

Przemijające zawroty głowy (<0,1%) głównie podczas lub po zakończeniu dożylnej infuzji ondansetronu.

Niezczęsto (<1%) zgłaszano reakcje ekstrapiramidowe, w tym kręcz okulogirny/reakcje dystoniczne (dyskinezie ustno-twarzowe, opistotonus, drżenie), zaburzenia ruchu i dyskinezie bez trwałych następstw klinicznych.

Zespół serotonergiczny obserwowano przy stosowaniu antagonistów receptora 5-HT3 (w tym chlorowodorku ondansetronu) w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi i/lub neuroleptykami.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo rzadko: reakcje pęcherzykowe skóry i błon śluzowych, w tym śmiertelne, w szczególności toksyczne wysypki skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz.

O tych reakcjach zgłaszano u pacjentów stosujących również inne leki.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze. Po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czarczyński, miasto Uman, ul. Stara Prorizna, 8.