Ondaar

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ondaar (ONDAAR)

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 tabletka rozpraszająca się w jamie ustnej zawiera ondansetronu 4 mg lub 8 mg;

substancje pomocnicze:

tabletki 4 mg: mannit (E 421), crospovidon, povidon, celuloza mikrokryształowa silikonizowana, skrobioglikolan sodu (typ A), aspartam (E 951), aromatyzator „Cytryna”, aromatyzator „Mięta”, lak żółty chinolinowy (E 104), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, fumaran stearylosodowy, stearynian magnezu;

tabletki 8 mg: mannit (E 421), crospovidon, povidon, celuloza mikrokryształowa silikonizowana, skrobioglikolan sodu (typ A), aspartam (E 951), aromatyzator „Cytryna”, aromatyzator „Mięta”, lak żółty zachodni FCF (E 110), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, fumaran stearylosodowy, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki rozpraszające się w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 4 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki żółte z plamkami, gładkie z obu stron;

tabletki 8 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki jasnopomarańczowe z plamkami, gładkie z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwymiotne i leki przeciw nudnościom. Blokery receptorów serotoniny (5HT3). Kod ATC A04A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ondansetron – silnie działający, wysoce selektywny antagonist receptorów 5HT3 (serotoniny). Lek zapobiega lub wyklucza nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i/lub terapią napromieniowaniem, a także wymioty i nudności popołożne. Mechanizm działania ondansetronu nie został w pełni wyjaśniony. Prawdopodobnie lek blokuje powstawanie odruchu wymiotnego, wykazując działanie antagonistyczne wobec receptorów 5HT3, zlokalizowanych zarówno w neuronach układu nerwowego obwodowego, jak i centralnego. Preparat nie zmniejsza aktywności psychomotorycznej pacjenta i nie wykazuje działania sedytywnego.

Dokładny mechanizm kontroli nudności i wymiotów nie jest znany. Środki chemioterapeutyczne i terapia napromieniowaniem mogą powodować uwalnianie się 5HT w jelicie cienkim, stymulując odruch wymiotny poprzez aktywację włókien aferentnych nerwu błędnego za pośrednictwem receptorów 5HT3. Ondansetron blokuje stymulację tego odruchu. Aktywacja włókien aferentnych nerwu błędnego może również spowodować uwalnianie się 5HT w obszarze położonym na dnie komory czwartej (area postrema), co może również wywołać wymioty poprzez mechanizm centralny. W ten sposób wpływ ondansetronu na nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i terapią napromieniowaniem można prawdopodobnie wyjaśnić antagonizmem receptorów 5HT3 na neuronach zlokalizowanych zarówno w układzie nerwowym obwodowym, jak i centralnym. Mechanizm działania w przypadku nudności i wymiotów popołożnych nie jest znany, jednak może przypominać mechanizm działania obserwowany w przypadku nudności i wymiotów wywołanych terapią cytotoksyczną.

Ondansetron nie zmienia stężenia prolaktyny w osoczu krwi.

Rola ondansetronu w przypadku nudności i wymiotów wywołanych działaniem opioidów nie została dotąd ustalona.

Farmakokinetyka.

Po doustnym podaniu ondansetronu wchłanianie odbywa się szybko, minimalne stężenie w osoczu – około 30 ng/ml – osiągane jest około 1,5 godziny po podaniu dawki 8 mg. Syrop i tabletki są bioekwiwalentne i mają absolutną biodostępność doustną wynoszącą 60%. Rozkład ondansetronu po podaniu doustnym, dożylnym i domięśniowym jest taki sam, jak i okres półtrwania, który wynosi około 3 godziny, a objętość rozkładu w stanie stacjonarnym – około 140 l. Ondansetron wiąże się z białkami osocza krwi (70–76%) i jest usuwany z krążenia ogólnego głównie poprzez metabolizm wątrobowy przy udziale enzymów. Mniej niż 5% zaabsorbowanej dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem. W przypadku braku enzymu CYP2D6 (polimorfizm debrisoquinowy) nie obserwuje się żadnych zmian w farmakokinetyce ondansetronu. Właściwości farmakokinetyczne ondansetronu nie zmieniają się po zastosowaniu powtarzalnym.

Osobliwe grupy pacjentów:

Płeć

Ondansetron oddziałuje różnie na mężczyzn i kobiety, przy czym u kobiet obserwuje się większą szybkość i stopień absorpcji po podaniu doustnym, a klirens systemowy i objętość rozkładu skorygowane względem masy ciała są obniżone.

Dzieci i młodzież (w wieku od 1 miesiąca do 17 lat)

U dzieci po operacjach w wieku od 1 do 4 miesięcy (n=19) klirens był o około 30% wolniejszy niż u pacjentów w wieku od 5 do 24 miesięcy (n=22), ale odpowiadał klirensowi u pacjentów w wieku od 3 do 12 lat. Okres półtrwania u pacjentów w wieku od 1 do 4 miesięcy wynosi średnio 6,7 godziny w porównaniu z 2,9 godziny u pacjentów w wieku od 5 do 24 miesięcy i od 3 do 12 lat. Różnice w parametrach farmakokinetycznych u pacjentów w wieku od 1 do 4 miesięcy są częściowo wyjaśniane wyższym procentem całkowitej ilości wody u noworodków i niemowląt oraz większą objętością rozkładu leków rozpuszczalnych w wodzie, takich jak ondansetron. U dzieci w wieku od 3 do 12 lat, które przeszły planowaną operację z zastosowaniem znieczulenia ogólnego, absolutne wartości zarówno klirensu, jak i objętości rozkładu ondansetronu były obniżone w porównaniu z wartościami u dorosłych pacjentów. Oba parametry wzrastały liniowo wraz ze wzrostem masy ciała i do 12 roku życia zbliżały się do wartości u młodych dorosłych. Gdy wartości klirensu i objętości rozkładu były normalizowane względem masy ciała, wartości tych parametrów były takie same w różnych grupach wiekowych. Stosowanie leku zgodnie z masą ciała kompensuje zmiany wiekowe i jest skuteczne w normalizacji wpływu systemowego u dzieci. Analizę farmakokinetyki populacyjnej przeprowadzono u ochotników (chorych onkologicznych, pacjentów operowanych i zdrowych ochotników) w wieku od 1 miesiąca do 44 lat po dożylnej podaniu ondansetronu. Wyniki analizy wskazują, że wpływ systemowy (AUC) ondansetronu po podaniu doustnym lub dożylnym u dzieci i młodzieży był porównywalny z wpływem u dorosłych, z wyjątkiem dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy. Objętość rozkładu zależała od wieku i była niższa u dorosłych niż u niemowląt i dzieci. Wydalenie było związane z masą ciała, a nie wiekiem, z wyjątkiem dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy. Trudno jest stwierdzić, czy istniało dodatkowe obniżenie klirensu związane z wiekiem u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy, czy były to naturalne różnice spowodowane niewielką liczbą badanych w tej grupie wiekowej. Ponieważ pacjenci poniżej 6 miesięcy otrzymują tylko jedną dawkę w przypadku wystąpienia popołożnych nudności i wymiotów, prawdopodobnie obniżenie klirensu nie będzie miało znaczenia klinicznego.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ogólnie nie stwierdzono różnic w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności stosowania ondansetronu u młodszych chorych onkologicznych i chorych onkologicznych w podeszłym wieku, dlatego nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania dla pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych oczekuje się większego wpływu ondansetronu na interwał QTcF w porównaniu z młodymi.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) klirens systemowy i objętość rozkładu są obniżone, co powoduje umiarkowane, ale klinicznie nieistotne, wydłużenie okresu półtrwania (5,4 godziny). Badania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymagających regularnego hemodializy wykazały, że farmakokinetyka ondansetronu praktycznie się nie zmienia.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby klirens systemowy znacząco się obniża, a okres półtrwania jest wydłużony (15–32 godziny), a biodostępność doustna zbliża się do 100% z powodu zmniejszenia metabolizmu przedsystemowego.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

Ondansetron w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej stosuje się w leczeniu nudności i wymiotów wywołanych cytotoksyczną chemioterapią oraz radioterapią.

Ondansetron w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej stosuje się w zapobieganiu pooperacyjnym nudnościom i wymiotom (PONB).

W leczeniu PONB zaleca się stosowanie ondansetronu w formie wstrzykiwań.

Dzieci

Ondansetron w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej stosuje się w leczeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią u dzieci w wieku od 6 miesięcy*.

W zapobieganiu PONB u dzieci w wieku od 1 miesiąca życia zaleca się stosowanie leku w formie wstrzykiwań.

* Stosowanie ondansetronu w różnych postaciach leku opisano w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, gdzie wskazano, że leczenie dzieci tabletami rozpoczyna się po osiągnięciu powierzchni ciała dziecka 0,6 m², co odpowiada mniej więcej wiekowi 4-letniemu.

Przeciwwskazania.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfiną hydrochloranem jest przeciwwskazane.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy jednoczesnym stosowaniu. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalem ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 w wątrobie: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Dzięki różnorodności enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach zwykłych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu na całkowity klirens kreatyniny lub wpływa nieznacznie.

Z ostrożnością należy stosować ondansetron w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT i/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Leki wydłużające odstęp QT

Stosowanie leku w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT może powodować dalsze wydłużenie tego odstępu. Stosowanie ondansetronu łącznie z lekami kardiotoksycznymi (np. z antybiotykami (erytromycyna), lekami przeciwgrzybiczymi (ketoconazol), lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron) oraz β-blokerami (atenolol lub timolol) zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii.

Leki serotonergiczne (np. SSRI i SNRI)

Zespół serotonergiczny (w tym zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) opisywano po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI).

Apomorfin

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfiną hydrochloranem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji i utraty przytomności podczas stosowania łączonego.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampycyna

U pacjentów leczonych potencjalnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampycyną) klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi zmniejsza się.

Tramadol

Zgodnie z danymi z niektórych badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniści receptora 5HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości.

Reakcje związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zwracać na nie szczególną uwagę, ponieważ są one objawami reakcji nadwrażliwości na lek.

Ondansetron w sposób zależny od dawki wydłuża odcinek QT. Dodatkowo, podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek, zgłaszano przypadki kołatania komór (torsade de pointes) po podaniu ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odcinka QT lub arytmie serca, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, z przewlekłą niewydolnością serca, z bradyarytmią oraz u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych (w tym SSRI i inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny) opisano zespół serotonergiczny (w tym zaburzenia psychiczne, zaburzenia ze strony układu autonomicznego i zaburzenia nerwowo-mięśniowe). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednie monitorowanie pacjenta.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, należy zachować szczególną ostrożność i dokładnie monitorować pacjentów z objawami niedrożności jelit podczas stosowania leku.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy gruczołów migdałkowatych stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Dlatego tacy pacjenci wymagają dokładnego monitorowania po podaniu ondansetronu.

Lek zawiera aspartam (E 951), który może mieć negatywny wpływ na osoby z fenyloketonurią.

Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów przyjmujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnym, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinstruować o objawach i objawach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek, ze względu na zwiększony ryzyko kumulacji i rozwoju toksyczności (kwasica metaboliczna).

Dzieci

U dzieci przyjmujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Nudności i wymioty wywołane chemioterapią

Przy dawkowaniu według masy ciała i stosowaniu trzech dawek z 4-godzinnym odstępem całkowita dawka dobową będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² i jednej dawki doustnej. Porównawcza skuteczność tych dwóch schematów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu schematów dawkowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

W przypadku stosowania ondansetronu kobietom w wieku rozrodczym należy rozważyć kwestię antykoncepcji.

Ciąża

Dane z przeprowadzonych badań epidemiologicznych wskazują, że ondansetron może powodować wady twarzy i szczęki podczas I trymestru ciąży. W jednym z badań kohortowych obejmujących 1,8 miliona ciąż stosowanie ondansetronu w I trymestrze wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozszczepu podniebienia [3 dodatkowe przypadki na 10 000 kobiet przyjmujących ondansetron; skorygowany względny ryzyko: 1,24 (95% CI (przedział ufności) 1,03–1,48)]. Badania epidemiologiczne dotyczące wad serca wykazują sprzeczne wyniki. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Ondansetron nie powinien być stosowany w I trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Badania eksperymentalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Nie ma informacji dotyczących wpływu ondansetronu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie wpływa na zdolność obsługiwanie maszyn i nie wywiera działania sedytywnego.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy stosować bezpośrednio po wyjęciu z opakowania.

Umieścić tabletkę na języku aż do całkowitego rozpuszczenia. Tabletkę należy brać suchymi rękami.

Światłowstręt i wymioty wywołane chemioterapią i terapią promieniowaniem

Dorośli

Potencjał emetyczny terapii nowotworowej zależy od dawki oraz kombinacji trybów chemioterapii i terapii promieniowaniem. Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetycznego.

Chemioterapia i terapia promieniowaniem o potencjale emetycznym

Dawkę 8 mg podaje się 1–2 godziny przed chemioterapią lub terapią promieniowaniem, następnie dawkę 8 mg podaje się co 12 godzin przez maksymalnie 5 dni w celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom.

Chemioterapia o wysokim potencjale emetycznym (np. wysokie dawki cisplatyny): lek należy stosować w postaci pojedynczej dawki do 24 mg ondansetronu w połączeniu z 12 mg dexametazonu sodu fosforanu doustnie, 1–2 godziny przed chemioterapią.

W celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się stosowanie doustne leku przez maksymalnie 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Zalecana dawka doustna wynosi 8 mg 2 razy na dobę.

Dzieci

Obliczanie dawki dla dzieci w wieku od 6 miesięcy do nastolatków w wieku do 17 lat

Dawkę leku można obliczyć na podstawie powierzchni ciała lub masy ciała dziecka. Jeśli dawkę oblicza się na podstawie masy ciała, całkowita dobowa dawka jest wyższa w porównaniu do dawkowania na podstawie powierzchni ciała.

Obliczanie dawki zgodnie z powierzchnią ciała dziecka

Ondansetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w postaci jednorazowej dożylnej iniekcji w dawce 5 mg/m²; dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. Po 12 godzinach można rozpocząć stosowanie doustne, które może trwać kolejne 5 dni (patrz tabela 1). Całkowita dobowa dawka (podzielona na dawki) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Tabela 1

Obliczanie dawki zgodnie z powierzchnią ciała dla dzieci w wieku od 6 miesięcy do nastolatków

*Stosowany jest inny lek zawierający ondansetron w postaci syropu.

a Dawkę do wstrzykiwania dożylnego nie należy przekraczać 8 mg.

b Całkowita doba dawka nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Obliczanie dawki zgodnie z masą ciała dziecka

Jeśli dawkę oblicza się według masy ciała, całkowita doba dawka jest wyższa w porównaniu z dawkowaniem według powierzchni ciała.

Ondansetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w jednorazowej dawce dożylnej 0,15 mg/kg masy ciała. Dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. W pierwszym dniu można podać jeszcze dwie dawki dożylne w odstępach 4-godzinnych. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać kolejne 5 dni (patrz tabela 2). Całkowita doba dawka (podzielona na dawki) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Tabela 2

Obliczanie dawki zgodnie z masą ciała dla dzieci od 6 miesięcy życia i młodzieży

a. Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.

b. Całkowita doba dawkowania nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ondansetron jest dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Nie jest konieczna zmiana dawkowania ani częstotliwości podania.

Światłowstręt i wymioty pooperacyjne

Dorośli

Profilaktyka światłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych: ondansetron może być stosowany zarówno doustnie, jak i w formie wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego.

Doustnie: zalecana dawka wynosi 16 mg, które należy podać godzinę przed zastosowaniem znieczulenia.

Leczenie światłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych: zaleca się stosowanie leku w formie wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego.

Światłowstręt i wymioty pooperacyjne u dzieci od 1 miesiąca życia i młodzieży

Postać doustna

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania ondansetronu doustnie w celu zapobiegania lub leczenia światłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych; wskazane jest podawanie leku w formie powolnej (nie krócej niż 30 sekund) iniekcji dożylnej.

Brak danych dotyczących stosowania ondansetronu w leczeniu światłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych u dzieci poniżej 2. roku życia.

Pacjenci w wieku podeszłym

Doświadczenie z zastosowania ondansetronu w zapobieganiu i leczeniu światłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych u osób w wieku podeszłym jest ograniczone, jednak ondansetron jest dobrze tolerowany przez chorych powyżej 65. roku życia otrzymujących chemioterapię.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens ondansetronu znacząco obniża się, a okres półwydalania z osocza wydłuża się. U takich chorych maksymalna dobową dawkę leku nie należy przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzeniami metabolizmu sparteiny/debrisoquiny

Okres półwydalenia ondansetronu u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu sparteiny i debrisoquiny nie zmienia się. U tych pacjentów po wielokrotnym podaniu stężenie leku jest takie samo jak u chorych z normalnym metabolizmem. Dlatego nie jest konieczna zmiana dawkowania ani częstotliwości podania.

Dzieci

Ondansetron stosuje się dzieciom od 6. miesiąca życia w odpowiedniej postaci leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie

Objawy

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są ograniczone. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów otrzymujących zalecane dawki.

Wśród objawów przedawkowania zgłaszano zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensję, objawy wazowaginalne z przejściową blokadą przedsionkowo-komorową II stopnia.

Ondansetron wydłuża interwał QT zależnie od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG.

Dzieci

Zgłaszano przypadki zespołu serotonergowego u dzieci po przypadkowym przedawkowaniu ondansetronu doustnie (przekraczającą dawkę 4 mg/kg) u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat.

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspierające.

Nie zaleca się stosowania syropu z ipekakuany w leczeniu przedawkowania ondansetronu, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwwymiotnego ondansetronu.

Działania niepożądane.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania. Według częstości występowania działania niepożądane podzielono na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000). Działania niepożądane bardzo często, często i rzadko były ogólnie stwierdzane w badaniach klinicznych. Działania niepożądane rzadko i bardzo rzadko były głównie wykrywane w okresie pozarejestracyjnym.

Profil działań niepożądanych u dzieci i nastolatków był taki sam jak u dorosłych.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu, czasem ciężkie, aż do anafilaksji.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; rzadko – napady padaczkowe, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak krzyk oczny, reakcje dystoniczne i dyskinezie)¹; rzadko – zawroty głowy podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – przemijające zaburzenia wzroku (zamazanie w oczach), głównie podczas wstrzykiwania dożylnego; bardzo rzadko – przemijające ślepoty, głównie podczas stosowania dożylnego².

Ze strony serca: rzadko – arytmia, ból w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez), bradykardia; rzadko – wydłużenie odcinka QT, w tym trzepotanie/migotanie komór (torsade de pointes); częstość nieznana – niedokrwienie mięśnia sercowego.

Ze strony układu krążenia: często – uczucie ciepła lub naparów; rzadko – hipotensja tętnicza.

Ze strony układu oddechowego i jamy piersiowej: rzadko – kichanie.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – bezobjawowe podwyższenie wskaźników czynności wątroby³.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – toksyczne wysypki rumieniowe, w tym toksyczny nekrolyz epidermy.

¹ Nie zaobserwowano trwałych następstw klinicznych.
² W większości przypadków ślepoty ustępują w ciągu 20 minut. Większość pacjentów otrzymywała leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę. Niektóre przypadki przemijającej ślepoty miały pochodzenie korowe.
³ Przypadki te występują głównie u pacjentów leczonych lekami przeciwnowotworowymi zawierającymi cisplatynę.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, jeden blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Mankind Pharma Limited, Unit-II.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Kishanpura, P.O. Jammnivalla, Tehsil Paonta Sahib, District Sirmaur 173025, Himachal Pradesh, Indie.

Wniosek składający.

AAR PHARMA FZ-LLC

Adres wnioskodawcy.

Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.