Onbrez Breezhaler

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU. ONBREZ BREEZHALER (ONBREZ® BREEZHALER®)

Skład:

substancja czynna: indacateroli maleinian;

1 kapsułka zawiera indacateroli maleinian odpowiadający 150 μg lub 300 μg indacaterolu, co odpowiada dawce docelowej 120 μg lub 240 μg uwalnianej;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, żelatyna.

Postać leku. Proszek do inhalacji, kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

przeźroczyste żółtawe (bezbarwne) kapsułki o rozmiarze 3 z czarnym znakiem „” pod czarną linią na pokrywce oraz czarnym napisem „IDL 150” nad czarną linią na korpusie, zawierające proszek od białego do praktycznie białego;

przeźroczyste żółtawe (bezbarwne) kapsułki o rozmiarze 3 z niebieskim znakiem „” pod niebieską linią na pokrywce oraz niebieskim napisem „IDL 300” nad niebieską linią na korpusie, zawierające proszek od białego do praktycznie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki adrenolityczne do stosowania inhalacyjnego. Selektywne agonisty receptorów β2-adrenergicznych.

Kod ATC R03A C18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Efekty farmakologiczne agonistów β2-adrenoreceptorów są przynajmniej częściowo spowodowane stymulacją adenylacyjnej cyklazy wewnątrzkomórkowej, enzymu katalizującego przekształcanie adenozynotryfosforanu (ATP) w cykliczny-3',5'-adenozynomonofosforan (cAMP). Zwiększony poziom cAMP prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli. Badania in vitro wykazały, że indakaterol ma aktywność długodziałającego agonisty β2-receptorów, która jest 24 razy wyższa niż aktywność wobec receptorów β1 oraz 20 razy wyższa niż aktywność wobec receptorów β3. Po inhalacji indakaterol działa lokalnie w płucach jako lek rozkurczowy oskrzeli. Indakaterol jest częściowym agonistą ludzkich β2-adrenoreceptorów o aktywności nanomolarnej. W izolowanych oskrzelach człowieka indakaterol wykazuje szybki początek działania i długotrwałą jego trwałość.

Chociaż β2-receptory są dominujące wśród adrenoreceptorów w mięśniach gładkich oskrzeli, a β1-receptory dominują wśród receptorów w sercu człowieka, w ludzkim sercu występują również β2-adrenoreceptory, które stanowią 10–50 % ogólnej liczby adrenoreceptorów. Dokładna funkcja β2-adrenoreceptorów w sercu człowieka nie jest znana, ale ich obecność zwiększa prawdopodobieństwo wpływu wysoce selektywnych agonistów β2-adrenoreceptorów na funkcję serca.

Właściwości farmakodynamiczne

Onbrez Breezhaler, stosowany raz dziennie w dawkach 150 μg i 300 μg, zapewniał trwałe, istotne statystycznie poprawienie funkcji płuc (FEV1) przez 24 godziny w trakcie szeregu badań klinicznych farmakodynamicznych i badań oceniających skuteczność leku. Zaobserwowano szybki początek działania – w ciągu 5 minut po inhalacji leku Onbrez Breezhaler – z wzrostem FEV1 w stosunku do wartości wyjściowej o 110–160 ml, w porównaniu z szybko działającym agonistą β2-adrenoreceptorów salbutamolem w dawce 200 μg, oraz istotnie szybszy początek działania w porównaniu z salmeterolem/fluotykasone 50/500 μg. Średnie maksymalne poprawienie FEV1 w stosunku do wartości wyjściowej wynosiło 250–330 ml w stanie równowagi. Efekt rozkurczowy oskrzeli nie zależał od czasu podania dawki (rano lub wieczorem).

Onbrez Breezhaler zmniejszał przeponęcie płuc zarówno dynamiczne, jak i w stanie spoczynku, co prowadziło do zwiększenia pojemności oddechowej w porównaniu z placebo.

Wpływ na elektrofizjologię serca

Wyniki podwójnie ślepego, placebo- i aktywnie (moksifloksacyna) kontrolowanego badania przeprowadzonego przez 2 tygodnie wśród 404 zdrowych ochotników wykazały maksymalne średnie (90 % przedziały ufności) wydłużenie interwału QTcF (w ms) wynoszące 2,66 (0,55; 4,77), 2,98 (1,02; 4,93) i 3,34 (0,86; 5,82) po podaniu wielokrotnych dawek leku (150 μg, 300 μg i 600 μg odpowiednio). W ten sposób wyklucza się ryzyko potencjału proarytmicznego związanego z wydłużeniem interwału QT przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych lub dawek dwukrotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki. Nie uzyskano danych dotyczących związku stężenia leku z deltą QTc w zakresie ocenianych dawek.

Jak wykazano w 26-tygodniowym, podwójnie ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu fazy III z udziałem 605 pacjentów z POChP, nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w występowaniu arytmii w 24-godzinnym monitorowaniu na poziomie wyjściowym oraz trzykrotnie w trakcie 26-tygodniowego leczenia między pacjentami otrzymującymi zalecane dawki Onbrez Breezhaler a pacjentami otrzymującymi placebo lub tiotropium.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Program badań klinicznych obejmował jedno 12-tygodniowe badanie, dwa 6-miesięczne badania (jedno z nich zostało przedłużone do jednego roku w celu oceny bezpieczeństwa i tolerancji leku) oraz jedno jednoroczne randomizowane badanie kontrolowane z udziałem pacjentów z klinicznym rozpoznaniem POChP. Kryteriami oceny funkcji płuc i stanu zdrowia w badaniach były duszność, nasilenia choroby oraz związana ze zdrowiem jakość życia.

Funkcja płuc

Stosowanie Onbrez Breezhaler w dawkach 150 μg i 300 μg raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnej poprawy funkcji płuc. W punkcie końcowym pierwotnym po 12 tygodniach (minimalne FEV1 po 24 godzinach) stosowanie leku w dawce 150 μg spowodowało wzrost wskaźnika o 130–180 ml w porównaniu z placebo (p<0,001) oraz o 60 ml w porównaniu z salmeterolem w dawce 50 μg dwa razy dziennie (p<0,001). Stosowanie leku w dawce 300 μg spowodowało wzrost wskaźnika o 170–180 ml w porównaniu z placebo (p<0,001) oraz o 100 ml w porównaniu z formoterolem w dawce 12 μg dwa razy dziennie (p<0,001). Stosowanie obu dawek leku spowodowało wzrost wskaźnika o 40–50 ml w porównaniu z niezasłoniętym stosowaniem tiotropium w dawce 18 μg raz dziennie (150 μg, p=0,004; 300 μg, p=0,01).

24-godzinny efekt rozkurczowy oskrzeli leku Onbrez Breezhaler utrzymywał się po podaniu pierwszej dawki przez okres jednorocznej terapii bez objawów utraty skuteczności (tachyfilaksji).

Korzyści objawowe

Obie dawki wykazały istotne statystycznie złagodzenie objawów choroby w porównaniu z placebo – duszności i stanu zdrowia, ocenianych odpowiednio za pomocą dynamicznego indeksu duszności (TDI) i kwestionariusza Szpitala św. Jerzego do oceny funkcji oddechowej (SGRQ). Wielkość odpowiedzi była zazwyczaj wyższa niż ta zaobserwowana przy stosowaniu leków porównawczych (patrz tabela 1). Ponadto pacjenci otrzymujący Onbrez Breezhaler potrzebowali istotnie mniejszej liczby leków ratunkowych, mieli istotnie więcej dni bez konieczności stosowania tych leków w porównaniu z grupą placebo, a także mieli istotnie większy procent dni bez objawów choroby w ciągu dnia.

Połączona analiza danych dotyczących skuteczności leczenia przez 6 miesięcy wykazała, że częstość przypadków nasilenia POChP była istotnie niższa niż częstość przypadków nasilenia choroby w grupie placebo. W porównaniu z placebo, przy stosowaniu leku w dawkach 150 μg i 300 μg, stwierdzono odpowiednio wskaźniki częstości wynoszące 0,68 (95 % CI [0,47, 0,98]; wartość p 0,036) i 0,74 (95 % CI [0,56, 0,96]; wartość p 0,026). Doświadczenie leczenia u osób pochodzenia afrykańskiego jest ograniczone.

Tabela 1. Łagodzenie objawów podczas leczenia trwającego 6 miesięcy

Projekt badania z wykorzystaniem:

a indakaterolu w dawce 150 μg, salmeterolu i placebo;

b indakaterolu w dawkach 150 i 300 μg, tiotropiumu i placebo;

c indakaterolu w dawce 300 μg, formoterolu i placebo.

†MCID – minimalna klinicznie istotna różnica (zmiana w TDI o ≥ 1 punkt, zmiana w SGRQ o ≥ 4 punkty).

n/o – nie oceniano w ciągu sześciu miesięcy.

Populacja pediatryczna

Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku przedstawienia wyników badań leku Onbrez Breezhaler we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w przypadku przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).

Farmakokinetyka.

Indakaterol jest cząsteczką chiralną z konfiguracją R.

Dane farmakokinetyczne uzyskano w wyniku szeregu badań klinicznych przeprowadzonych wśród zdrowych ochotników i pacjentów z POChP.

Absorpcja

Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia indakaterolu w osoczu wynosił około 15 minut po podaniu pojedynczych lub powtarzanych dawek inhalacyjnych. Działanie systemowe indakaterolu wzrastało proporcjonalnie do wzrostu dawki (od 150 μg do 600 μg). Średnia absolutna biodostępność indakaterolu po podaniu dawki inhalacyjnej wynosiła około 43%. Działanie systemowe wynika z połączenia absorpcji indakaterolu w płucach (około 75%) i w przewodzie pokarmowym (około 25%).

Stężenie indakaterolu w osoczu wzrastało po powtarzanym podawaniu indakaterolu raz na dobę. Stan równowagi osiągany był w ciągu 12–14 dni. Średnia wartość akumulacji indakaterolu, tj. AUC w 24-godzinnym okresie dawkowania 14. dnia w porównaniu z 1. dniem, mieściła się w zakresie od 2,9 do 3,5 dla dawek inhalacyjnych od 150 μg do 600 μg raz na dobę.

Rozkład

Po wewnątrzżylnej infuzji objętość rozkładu indakaterolu w fazie eliminacji końcowej wynosiła 2557 litrów, co wskazuje na znaczny rozkład indakaterolu. Wiązanie indakaterolu in vitro z białkami osocza i surowicy krwi wynosiło odpowiednio 94,1–95,3% i 95,1–96,2%.

Biotransformacja

Po doustnym podaniu radioaktywnie znakowanego indakaterolu w badaniu ADME (absorpcji, rozkładu, metabolizmu i wydalania) u ludzi, indakaterol w niezmienionej formie był głównym składnikiem obecnym w osoczu i stanowił około jednej trzeciej całkowitego AUC w ciągu 24 godzin. Hydroksylowany metabolit był najważniejszym metabolitem w osoczu. Fenolowy O-glukuronid indakaterolu i hydroksylowany indakaterol były również istotnymi metabolitami. Wykryto również następujące metabolity: diastereoizomer hydroksylowanego pochodzenia, N-glukuronid indakaterolu oraz produkty dealkilacji C i N.

Badania in vitro wykazały, że izoforma UGT1A1 jest jedyną izoformą UDP-glukuronozylotransferazy (UGT), która metabolizuje indakaterol do fenolowego O-glukuronidu. Metabolity utlenione stwierdzono podczas inkubacji z rekombinowanymi CYP1A1, CYP2D6 i CYP3A4. CYP3A4 jest uważany za dominujący izoenzym biorący udział w procesie hydroksylacji indakaterolu. Badania in vitro wykazały również, że indakaterol jest substratem o niskiej powinowactwie dla pompy efluksu P-gp.

Wydalanie

W badaniach klinicznych, które obejmowały analizę moczu, ilość indakaterolu wydalanego w niezmienionej formie z moczem wynosiła ogólnie mniej niż 2% dawki. Klirens nerkowy indakaterolu wynosił średnio 0,46–1,20 l/h. W porównaniu z klirens osocza indakaterolu – 23,3 l/godz. – staje się oczywiste, że klirens nerkowy odgrywa niewielką rolę (około 2–5% klirensu systemowego) w wydalaniu systemowo dostępnego indakaterolu.

W badaniu ADME z udziałem pacjentów przyjmujących indakaterol doustnie, wydalanie indakaterolu z kałem dominowało nad wydalaniem z moczem. Indakaterol wydalał się z kałem człowieka głównie w formie niezmienionej substancji wyjściowej (54% dawki) i w mniejszym stopniu w formie hydroksylowanych metabolitów indakaterolu (23% dawki). Bilans masy był kompletny przy ≥ 90% dawki, wykrytej w wydaleniach.

Stężenie indakaterolu w osoczu zmniejsza się w kilku etapach, przy czym średnia wartość okresu półtrwania eliminacji końcowej mieści się w zakresie od 45,5 do 126 godzin. Efektywny okres półtrwania, określony na podstawie wskaźnika akumulacji indakaterolu po podaniu dawki powtarzanej, wahał się od 40 do 52 godzin, co jest zgodne z czasem osiągnięcia stanu równowagi, wynoszącym około 12–14 dni.

Specjalne grupy pacjentów

Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała klinicznie istotnego wpływu wieku (dorosłych w wieku do 88 lat), płci, masy ciała (32–168 kg) ani rasy pacjenta na farmakokinetykę indakaterolu. Analiza ta nie wykazała różnic między podgrupami etnicznymi w tej grupie populacji.

Nie zaobserwowano odpowiednich zmian w parametrach Cmax ani AUC indakaterolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu, ani różnic w wiązaniu indakaterolu z białkami krwi u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu w porównaniu z uczestnikami zdrowymi z grup kontrolnych. Badania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie były prowadzone.

Ze względu na bardzo niski procent wydalania indakaterolu z moczem w stosunku do ogólnego wydalania leku z organizmu, badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Wsparcie bronchodilatacyjne w leczeniu obturacji dróg oddechowych u dorosłych pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną, laktozę lub którykolwiek z innych składników pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Środki sympatymimetyczne

Jednoczesne stosowanie innych środków sympatymimetycznych (jako monoterapii lub jako części terapii skojarzonej) może nasilić niepożądane działanie leku Onbrez Breezhaler.

Onbrez Breezhaler nie powinien być stosowany razem z innymi agonistami receptora β2-adrenergicznego o długim działaniu ani z lekami zawierającymi agonisty receptora β2-adrenergicznego o długim działaniu.

Hypokaliemia

Leczenie towarzyszące pochodnymi ksyantyny, steroidami lub diuretykami niezachowującymi potasu może nasilić potencjalny efekt hipokalimiczny agonistów receptora β2-adrenergicznego, dlatego należy zachować ostrożność.

Blokery receptorów β-adrenergicznych

Blokery receptorów β-adrenergicznych mogą osłabić lub przeciwdziałać działaniu agonistów receptora β2-adrenergicznego przy jednoczesnym stosowaniu. Dlatego indakaterol nie powinien być stosowany razem z blokerami receptorów β-adrenergicznych (w tym z kroplami do oczu), z wyjątkiem przypadków, gdy ich zastosowanie jest uzasadnione i konieczne. W razie potrzeby należy preferować kardioselktywne blokery receptorów β-adrenergicznych, choć należy je stosować z ostrożnością.

Interakcje z lekami wydłużającymi odcinek QT

Onbrez Breezhaler, podobnie jak inne agonisty receptora β2-adrenergicznego, należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy przyjmują inhibitory monoaminooksydazy, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe lub leki wydłużające odcinek QT, ze względu na możliwość nasilenia wpływu na odcinek QT.

Leki wydłużające odcinek QT mogą zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej.

Metabolizm i przenośniki zaangażowane w interakcje lekowe

Hamowanie działania głównych metabolitów klirensu indakaterolu, CYP3A4 i białka glikoproteinowego P (P-gp), nie wpływa na bezpieczeństwo stosowania leku Onbrez Breezhaler w dawkach terapeutycznych. Przeprowadzono badania interakcji lekowych z zastosowaniem silnych i specyficznych inhibitorów CYP3A4 i białka glikoproteinowego P (P-gp) (np. ketokonazol, erytromycyna, werapamil, rytonawir). Stosowanie werapamilu jako prototypowego inhibitora białka glikoproteinowego P (P-gp) prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu 1,4–2-krotnie oraz Cmax 1,5-krotnie. Stosowanie Onbrez Breezhaler w połączeniu z erytromycyną prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu 1,6-krotnie oraz Cmax 1,2-krotnie. Stosowanie ketokonazolu jako silnego podwójnego inhibitora białka glikoproteinowego P (P-gp) i CYP3A4 prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu 2-krotnie oraz Cmax 1,4-krotnie. Stosowanie w połączeniu z rytonawirem, innym podwójnym inhibitorem CYP3A4 i białka glikoproteinowego P (P-gp), prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej 1,6–1,8-krotnie i nie wpływało na Cmax.

Ogólnie przedstawione dane wskazują, że zmiana aktywności zarówno białka glikoproteinowego P (P-gp), jak i CYP3A4 wpływa na klirens systemowy. Dwukrotny wzrost ekspozycji systemowej spowodowany działaniem silnego podwójnego inhibitora ketokonazolu odzwierciedla wpływ hamowania skojarzonego.

Zwiększenie ekspozycji leku w wyniku interakcji lekowych nie obniża bezpieczeństwa stosowania leku, o czym świadczy doświadczenie leczenia Onbrez Breezhaler w badaniach klinicznych trwających do jednego roku przy zastosowaniu dawek dwukrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną.

Nie wykazano, że indakaterol powoduje interakcje lekowe z towarzyszącymi lekami. Badania in vitro wykazały, że indakaterol ma niewielki potencjał wywoływania interakcji metabolicznych z lekami na poziomie działania systemowego, co odzwierciedlało się w praktyce klinicznej.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Astma oskrzelowa

Lek Onbrez Breezhaler jest długodziałającym agonistą receptorów β2-adrenergicznych i wskazany jest wyłącznie w przypadku POChP. Onbrez Breezhaler nie powinien być stosowany w astmie oskrzelowej z powodu braku danych dotyczących skutków jego długotrwałego stosowania w tej chorobie. Długodziałające agonisty receptorów β2-adrenergicznych mogą zwiększać ryzyko poważnych niepożądanych zdarzeń związanych z astmą, w tym zgonów, gdy stosowane są w leczeniu astmy.

Nadwrażliwość

Zgłaszano reakcje natychmiastowej nadwrażliwości po podaniu leku Onbrez Breezhaler. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na reakcje alergiczne (w szczególności trudności w oddychaniu lub połykaniu, obrzęk języka, warg i twarzy, pokrzywka, wysypka skórna), stosowanie leku Onbrez Breezhaler należy natychmiast przerwać i rozpocząć leczenie alternatywne.

Paradoksalny skurcz oskrzeli

Tak jak w przypadku innej terapii inhalacyjnej, stosowanie leku Onbrez Breezhaler może prowadzić do wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli, który może zagrozić życiu. W takim przypadku stosowanie leku Onbrez Breezhaler należy natychmiast przerwać i rozpocząć leczenie alternatywne.

Wzrost ciężkości choroby

Onbrez Breezhaler nie jest wskazany do leczenia ostrych epizodów skurczu oskrzeli, tj. nie powinien być stosowany jako terapia nagła. W przypadku nasilenia się objawów POChP podczas stosowania leku Onbrez Breezhaler należy ponownie ocenić stan zdrowia pacjenta i sposób leczenia POChP. Nie zaleca się zwiększania dawki dobowej leku Onbrez Breezhaler powyżej maksymalnej dawki 300 µg.

Działania systemowe

Chociaż po podaniu leku Onbrez Breezhaler w zalecanych dawkach zazwyczaj nie obserwuje się klinicznie istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, tak jak w przypadku innych agonistów receptorów β2-adrenergicznych, lek indakaterol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, szczególnie z niedokrwieniem serca, ostrym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami rytmu serca i nadciśnieniem tętniczym, u pacjentów z padaczką lub tężycą, a także u pacjentów, którzy nie reagują adekwatnie na działanie agonistów receptorów β2-adrenergicznych.

Działania na układ sercowo-naczyniowy

Tak jak inne agonisty receptorów β2-adrenergicznych, indakaterol może wywoływać klinicznie istotny wpływ na układ sercowo-naczyniowy u niektórych pacjentów, objawiający się zwiększeniem częstości tętna, podwyższeniem ciśnienia tętniczego i/lub innymi objawami. W takim przypadku może być konieczne odstawienie leku. Ponadto zgłaszano, że agonisty receptorów β2-adrenergiczne mogą powodować zmiany w zapisie EKG, takie jak spłaszczenie fali T, wydłużenie odcinka QT i depresję odcinka ST. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Dlatego długodziałające agonisty receptorów β2-adrenergicznych (LABA) lub leki zawierające LABA, takie jak Onbrez Breezhaler, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanym lub podejrzanym wydłużeniem odcinka QT oraz u pacjentów przyjmujących leki wpływające na odcinek QT.

Klinicznie istotnych efektów wydłużenia odcinka QT nie obserwowano w badaniach klinicznych leku Onbrez Breezhaler przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.

Hipokaliemia

U niektórych pacjentów agonisty receptorów β2-adrenergicznych mogą powodować wystąpienie wyraźnej hipokaliemii, która może prowadzić do niepożądanych działań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Obniżenie stężenia potasu w osoczu jest zazwyczaj tymczasowe i nie wymaga uzupełnienia. U pacjentów z ciężką postacią POChP hipokaliemia może być nasilona przez hipoksję i współistniejącą terapię, co może zwiększyć skłonność do wystąpienia zaburzeń rytmu serca.

Hyperglikemia

Wdychanie wysokich dawek agonistów receptorów β2-adrenergicznych może prowadzić do podwyższenia stężenia glukozy we krwi. U pacjentów z cukrzycą należy dokładniej monitorować stężenie glukozy we krwi po rozpoczęciu leczenia lekiem Onbrez Breezhaler.

W trakcie badań klinicznych częstsze (o 1–2%) klinicznie istotne zmiany stężenia glukozy we krwi obserwowano u pacjentów stosujących Onbrez Breezhaler w zalecanych dawkach w porównaniu z grupą placebo. Wpływ leku Onbrez Breezhaler nie był badany u pacjentów z ciężką, źle kontrolowaną cukrzycą.

Substancje pomocnicze

Kapsułki zawierają laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących wpływu leku Onbrez Breezhaler w czasie ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni negatywny wpływ na funkcję rozrodczą. Tak jak inne agonisty receptorów β2-adrenergicznych, indakaterol może hamować aktywność porodową poprzez rozluźnienie mięśni gładkich macicy. Indakaterol w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy indakaterol/metabolity przenikają do mleka matki. Dane farmakokinetyczne/toksykologiczne wskazują na wydzielanie indakaterolu/metabolitów z mlekiem zwierząt. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku Onbrez Breezhaler należy podjąć z uwzględnieniem korzyści płynących z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

U szczurów zaobserwowano zmniejszenie odsetka ciąż. Jednak uważa się za mało prawdopodobne, aby indakaterol wpływał na funkcję rozrodczą i płodność po inhalacji maksymalnej zalecanej dawki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Onbrez Breezhaler zazwyczaj nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Zastosowanie u dorosłych.

Zalecana dawka to inhalacja zawartości 1 kapsułki leku Onbrez Breezhaler 150 μg za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler 1 raz dziennie. Dawka może być zwiększana wyłącznie na polecenie lekarza.

Inhalacja zawartości 1 kapsułki leku Onbrez Breezhaler 300 μg 1 raz dziennie za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler wykazała dodatkową korzyść kliniczną w łagodzeniu (usuwaniu) duszności u pacjentów z ciężką postacią POChP. Maksymalna dawka to 300 μg 1 raz dziennie.

Onbrez Breezhaler należy stosować o tej samej porze każdego dnia.

W przypadku pominięcia dawki, następną dawkę należy przyjąć o tej samej porze następnego dnia.

Pacjenci w podeszłym wieku

Maksymalna stężenie w osoczu oraz ogólna ekspozycja systemowa rosną z wiekiem, jednak nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Upośledzenie funkcji wątroby lub nerek

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby o ciężkim nasileniu. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Sposób stosowania

Kapsułki Onbrez Breezhaler należy stosować wyłącznie przez inhalację i tylko za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler.

Nie wolno połykać kapsułek Onbrez Breezhaler.

Kapsułki należy wyjmować z blistrów bezpośrednio przed użyciem.

Kapsułki Onbrez Breezhaler z każdej nowej opakowania należy stosować tylko za pomocą nowego inhalatora. Nie należy używać inhalatora z poprzedniego opakowania.

Pacjentów należy poinstruować, jak prawidłowo stosować lek. Pacjentów, którzy nie odczuwają poprawy oddychania, należy zapytać, czy przypadkiem nie połykają leku zamiast go wdychać.

Instrukcja dotycząca sposobu użycia inhalatora.

Należy zutylizować inhalator po wyczerpaniu wszystkich kapsułek z opakowania.

Dzieci.

Nie ma danych dotyczących odpowiedniego stosowania leku Onbrez Breezhaler u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

U pacjentów z POChP jednorazowe dawki przekraczające maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną 10-krotnie były związane z umiarkowanym zwiększeniem częstości pulsu, wzrostem ciśnienia skurczowego oraz przedziału QTc.

Przedawkowanie indakaterolem może prowadzić do nasilenia efektów charakterystycznych dla agonistów β2-adrenoreceptorów, tj. tachykardii, drżenia, przyspieszonego akcji serca, bólu głowy, nudności, wymiotów, senności, arytmii komorowej, kwasicy metabolicznej, hipokaliemii i hiperglikemii.

W przypadku przedawkowania indakaterolem wskazane jest leczenie wspierające i objawowe. W ciężkich przypadkach pacjent powinien zostać hospitalizowany. Możliwe jest zastosowanie kardioselektywnych blokerów beta, jednak wyłącznie pod nadzorem lekarza i z dużą ostrożnością, ponieważ ich zastosowanie może wywołać skurcz oskrzeli.

Niepożądane działania

Profil bezpieczeństwa

Najczęstszymi niepożądanymi działaniami występującymi po zastosowaniu zalecanych dawek leku były zapalenie nosogardzieli (14,3%), infekcje górnych dróg oddechowych (14,2%), kaszel (8,2%), ból głowy (3,7%) i skurcze mięśni (3,5%). Ogólnie nasilenie tych działań niepożądanych było łagodne lub umiarkowane, a ich częstość zmniejszała się w trakcie kontynuowania leczenia.

W zalecanych dawkach profil niepożądanych działań leku Onbrez Breezhaler u pacjentów z POChP wskazuje na klinicznie nieistotne efekty systemowe stymulacji receptorów β2-adrenergicznych. Zmiany średniego tętna były mniejsze niż 1 uderzenie na minutę, tachykardia występowała rzadko i z taką samą częstością jak w grupie placebo. Nie stwierdzono odpowiedniego wydłużenia interwału QTcF w porównaniu z grupą placebo. Częstość występowania istotnych wydłużeń interwału QTcF [tj. >450 ms (u mężczyzn) i >470 ms (u kobiet)] oraz hipokaliemii była taka sama jak w grupie placebo. Średnie wartości maksymalnych zmian stężenia glukozy we krwi były podobne w grupach leku Onbrez Breezhaler i placebo.

Wykaz niepożądanych działań w tabeli

W programie klinicznych badań fazy III leku Onbrez Breezhaler uczestniczyli pacjenci z rozpoznaniem POChP o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu. W ciągu jednego roku 4764 pacjentów stosowało indakaterol w dawkach do dwukrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę. Spośród tych pacjentów 2611 przyjmowało lek w dawce 150 μg raz dziennie, a 1157 – w dawce 300 μg raz dziennie. Około 41% pacjentów miało POChP o ciężkim nasileniu. Średni wiek pacjentów wynosił 64 lata, przy czym 48% pacjentów miało powyżej 65 roku życia. Większość pacjentów (80%) należała do rasy europejskiej.

Niepożądane działania w tabeli 2 podano według klas układów narządów zgodnie z MedDRA i uporządkowano według częstości występowania w kolejności malejącej: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2. Niepożądane działania

1 Informacje o przypadkach podwyższonej wrażliwości pochodzą z doświadczeń dotyczących stosowania leku Onbrez Breezhaler w okresie po rejestracji. Informacje te zostały przekazane dobrowolnie z populacji o nieokreślonej liczbie osób, dlatego nie zawsze można wiarygodnie oszacować częstość występowania lub ustalić związek przyczynowo-skutkowy z narażeniem na lek. Dlatego częstość została obliczona na podstawie doświadczeń z zastosowania leku w trakcie badań klinicznych.

W przypadku stosowania dawki 600 µg raz dziennie profil bezpieczeństwa leku Onbrez Breezhaler był ogólnie podobny do profilu przy stosowaniu dawek zalecanych. Do dodatkowych działań niepożądanych należy drżenie (częste).

Oddzielne działania niepożądane związane z lekiem

W trakcie badań klinicznych fazy III zaobserwowano, że u średnio 17–20% pacjentów występował okazjonalny kaszel, który zaczynał się w ciągu 15 sekund po inhalacji i trwał zazwyczaj 5 sekund (około 10 sekund u palaczy). Kaszel występował częściej u kobiet niż u mężczyzn oraz u palaczy. Kaszel ten był zazwyczaj dobrze tolerowany i nie prowadził do przerwania uczestnictwa pacjenta w badaniach przy stosowaniu dawek zalecanych (kaszel jest objawem POChP, a tylko 8,2% pacjentów zgłaszało kaszel jako działanie niepożądane). Nie ma danych sugerujących, że kaszel po inhalacji jest związany z oskrzelospazmem, powikłaniami, nasileniem ciężkości choroby lub zmniejszeniem skuteczności leczenia.

Informacje o możliwych działaniach niepożądanych

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzeń działań niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze; po 1 lub 3 blisterów razem z inhalatorem w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Novartis Pharma Stein AG, Szwajcaria/Novartis Pharma Stein AG, Switzerland.

Novartis Farmaceutica S.A., Hiszpania/Novartis Farmaceutica S.A., Spain.

Lokalizacja producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Schaffhauserstrasse, 4332 Stein, Szwajcaria/Schaffhauserstrasse, 4332 Stein, Switzerland.

Ronda de Santa Maria 158, 08210 Barbera del Valles, Barcelona, Hiszpania/Ronda de Santa Maria 158, 08210 Barbera del Valles, Barcelona, Spain.

Data ostatniego przeglądu.