Omez D®

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA W LEKARSTWIE Omez D® (OMEZ D)

Skład:

substancje czynne: omeprazol i domperidon;

1 kapsułka zawiera: omeprazolu 10 mg, domperidonu 10 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A); dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; manitol (E 421); sacharoza; fosforan dwusodowy; sodowy laurylosiarczan; stearynian magnezu; talk; laktoza jednowodna; węglan wapnia; hydroksypropyloceluloza; glikol propylenowy; kopolimer metakrylowy (typ C); polisorbaty; ftalan dietylowy; wodorotlenek sodu; alkohol cetylowy; skrobia kukurydziana.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe z niebieską do fioletowej czapką i napisem OMEZ D w kolorze białym, z korpuskiem od prawie białego do białego z nadrukowanym logo czarnym kolorem, zawierające granulki i masę proszkowatą od prawie białego do białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Kod ATC A02B C.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek, którego działanie wynika ze składników wchodzących w jego skład. Omeprazol – lek przeciwzakrzepowy o działaniu antysekrecyjnym, obniża samoistną i stymulowaną sekrecję żołądkową poprzez hamowanie H+/K+-ATPazy (pompy protonowej), niezbędnego do transportu jonów wodoru. Hamuje końcową fazę wydzielania kwasu solnego zarówno w warunkach podstawowych, jak i stymulowanych, niezależnie od rodzaju bodźca.

Domperidon – antagonist receptorów dopaminy, lek prokinetyczny. Prawie nie przenika przez barierę krew-mózg. Zwiększa długość perystaltycznych skurczów odcinka antralnego żołądka i dwunastnicy, zwiększa szybkość opróżniania żołądka, zwiększa napięcie dolnego zwieracza przełyku. Nie zaburza sekrecji pokarmowej. Wykazuje działanie przeciw wymiotne, będące wynikiem działania gastrokinetycznego oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w strefie wyzwalającej obszaru chemoreceptorowego, znajdującej się poza barierą krew-mózg.

Farmakokinetyka.

Omeprazol.

Omeprazol szybko jest wchłaniany. Maksymalne stężenie we krwi osoczu osiąga się w ciągu 1–2 godzin po doustnym przyjęciu dawki. Wchłanianie omeprazolu zachodzi w jelicie cienkim i zazwyczaj kończy się w ciągu 3–6 godzin. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność omeprazolu. Biodostępność (dostępność systemowa) pojedynczej doustnej dawki leku wynosi około 40%. Przy powtarzalnym stosowaniu w dawce jednorazowej na dobę biodostępność zwiększa się do 60%.

Objętość dystrybucji u zdrowych ochotników wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%.

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP), głównie za pomocą izoenzymu CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu jako głównego metabolitu omeprazolu we krwi osoczu. Pochodna sulfonowa omeprazolu powstaje przy udziale innej izoformy, a mianowicie CYP3A4. Ze względu na wysoką afiniczność omeprazolu do CYP2C19 możliwe jest konkurencyjne hamowanie metabolizmu innych substratów przez ten izoenzym. Jednocześnie afiniczność omeprazolu do CYP3A4 jest niska, dlatego omeprazol nie może hamować metabolizmu innych substratów CYP3A4. Omeprazol nie hamuje jednak głównych enzymów układu cytochromu P450. Okres półtrwania omeprazolu we krwi osoczu zarówno po pojedynczej, jak i wielokrotnej dawce – jest mniejszy niż 1 godzina. Omeprazol jest całkowicie eliminowany z osocza we krwi w okresie między kolejnymi dawkami. Przy stosowaniu raz na dobę nie obserwuje się tendencji do akumulacji leku. około 80% dawki omeprazolu, która dostaje się do organizmu, wydala się z moczem w postaci metabolitów. Reszta wydala się z kałem dzięki sekrecji z żółcią.

Przy wielokrotnym stosowaniu pole pod krzywą „stężenie-czas” dla omeprazolu zwiększa się. To zwiększenie jest zależne od dawki, a zależność ta nie jest liniowa. Zależność w czasie i od dawki jest wynikiem obniżenia metabolizmu presystemowego i klirensu systemowego, prawdopodobnie dzięki hamowaniu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon). Metabolity omeprazolu nie wpływają na sekrecję kwasu w żołądku.

Domperidon.

Po doustnym podaniu na czczo domperidon szybko jest wchłaniany. Maksymalne stężenie we krwi osoczu osiąga się w ciągu 30–60 minut. Niska absolutna biodostępność domperidonu (około 15%) po podaniu doustnym wynika z dużego presystemowego metabolizmu w ścianie jelita i w wątrobie. Choć biodostępność domperidonu zwiększa się u zdrowych ochotników po przyjęciu z posiłkiem, pacjentom z dolegliwościami przewodu pokarmowego zaleca się przyjmowanie leku 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone pH zawartości żołądka zaburza wchłanianie domperidonu. Biodostępność leku po podaniu doustnym zmniejsza się po wcześniejszym przyjęciu cytydyny i wodorotlenku sodu. Jeśli domperidon przyjmuje się po posiłku, czas maksymalnego wchłaniania jest nieco opóźniony, a pole pod krzywą „stężenie-czas” zwiększa się.

Domperidon podany doustnie nie gromadzi się i nie indukuje własnego metabolizmu. Maksymalne stężenie we krwi osoczu po 90 minutach po podaniu dawki 30 mg dziennie przez dwa tygodnie jest praktycznie takie samo jak po przyjęciu pierwszej dawki (21 ng/ml w porównaniu z 18 ng/ml). Domperidon wiąże się z białkami osocza krwi w 91–93%.

Domperidon jest szybko i szeroko metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i

N- dealkilację.

Z moczem i kałem wydala się odpowiednio 31% i 66% dawki podanej doustnie. Niewielka część leku wydala się w niezmienionej formie (10% z kałem i 1% z moczem). Okres półtrwania we krwi osoczu po pojedynczej dawce u zdrowych ochotników wynosi 7–9 godzin. Czas ten jest wydłużony u chorych z ciężką niewydolnością nerek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dyspepsja funkcjonalna, opóźniona ewakuacja zawartości żołądka oraz gastropareza, refluksowe zapalenie przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na domperydon, omeprazol, pochodne benzimidazoli lub inne składniki preparatu. Guz przysadki mózgowej wydzielający prolaktynę (prolaktynoma). Krwawienia z przewodu pokarmowego, mechaniczna niedrożność jelit, perforacja żołądka lub jelita. Ciężkie lub umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek. Pacjenci z znanym wydłużeniem interwału przewodnictwa serca, w szczególności QTc, pacjenci z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów lub z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Niewydolność wątroby.

Jednoczesne stosowanie ketoconazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4, leków wydłużających interwał QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak fluconazol, itraconazol, doustny ketoconazol, posaconazol, rytonawir, saquinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, erytromycyna, telitromycyna (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie z nelfinawirem i atazanawirem.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Domperydon.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne domperydonu.

Nie należy przyjmować leków antykwasowych i antysekrecyjnych jednocześnie z domperydonem, ponieważ zmniejszają one jego biodostępność po podaniu doustnym.

Główna droga metabolicznych przemian domperydonu zachodzi przy udziale izoenzymu CYP3A4 układu cytochromu P450, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu i leków, które silnie inhibują ten izoenzym, możliwe jest podwyższenie stężenia domperydonu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie z ketoconazolem, erytromycyną lub innymi potencjalnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do wydłużenia interwału QT.

Przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu w dawce 10 mg 4 razy na dobę i ketoconazolu w dawce 200 mg 2 razy na dobę obserwuje się wydłużenie interwału QT średnio o 9,8 ms (od 1,2 do 17,5 ms indywidualnie). Przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu w dawce 10 mg 4 razy na dobę i erytromycyny w dawce 500 mg 3 razy na dobę obserwuje się wydłużenie interwału QT średnio o 9,9 ms (od 1,6 do 14,3 ms indywidualnie). W stanie równowagi farmakokinetycznej przy tej interakcji Cmax oraz pole pod krzywą „stężenie-czas” dla domperydonu wzrasta około trzykrotnie. W wymienionych badaniach monoterapia domperydonem w dawce 10 mg cztery razy na dobę powodowała wydłużenie interwału QT o 1,6 ms (badanie interakcji z ketoconazolem) i o 2,5 ms (badanie interakcji z erytromycyną). Monoterapia ketoconazolem (200 mg 2 razy na dobę) powodowała wydłużenie interwału QT o 3,8 ms, a monoterapia erytromycyną (500 mg 3 razy na dobę) – o 4,9 ms.

Przy stosowaniu domperydonu współbieżnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać interwał QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany interwału QT. Dlatego współbieżne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Współbieżne stosowanie poniższych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające interwał QT:

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. dysopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutylyd, sotalol);
• niektóre neuroleptyki (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
• niektóre antydepresanty (np. citalopram, escytalopram);
• niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (np. pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalarialne (np. halofantryna, lumefantryna);
• niektóre leki przewodu pokarmowego (np. cyzapryd, dolasetron, prukalopryd);
• niektóre leki przecyhystaminowe (np. mekityzyna, mizolastyna);
• niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandetanib, wincamina);
• niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil);
• apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przewyższają ryzyko, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu (patrz instrukcja do leku apomorfina, sekcja „Przeciwwskazania”).

Silne inhibitory CYP3A4, z którymi nie zaleca się stosować domperydonu:

• azolowe leki przeciwgrzybicze, takie jak fluconazol*, itraconazol*, ketoconazol* i worykonazol*;
• makrolidowe antybiotyki, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna;
• inhibitory proteazy*;
• inhibitory HIV-proteazy, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i saquinawir;
• blokery kanałów wapniowych, takie jak dyltiazem i werapamil;
• amiodaron*;
• amprepytant;
• nefazodon;
• telitromycyna*

(*wydłużają interwał QTc).

Jednoczesne stosowanie następujących substancji wymaga ostrożności.

Należy ostrożnie stosować z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z następującymi makrolidami, które mogą spowodować wydłużenie interwału QT: azitromycyna i roksytromycyna (klarytromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy ostrożnie stosować domperydon współbieżnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie powodują wydłużenia interwału QT, takimi jak indynawir, i należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem wystąpienia objawów lub objawów niepożądanych reakcji.

Domperydon można łączyć z:

• neuroleptykami, których działanie wzmaga;
• agonistami dopaminergicznych (bromokryptyną, L-dopą), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania ich głównych właściwości.

Omeprazol.

Obniżenie kwasowości w żołądku podczas stosowania omeprazolu może zmieniać wchłanianie leków, dla których ten proces jest zależny od pH. Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z nelfinawirem i atazanawirem stężenie tych ostatnich w osoczu krwi zmniejsza się. Wspólne stosowanie omeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane. Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg 1 raz na dobę zmniejsza zawartość nelfinawiru średnio o 40%, a jego farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 – o 75–90%. Inny mechanizm interakcji możliwy jest poprzez CYP2C19.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania omeprazolu i atazanawiru. Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu w dawce 40 mg 1 raz na dobę i atazanawiru 300 mg/rytonawir 100 mg u zdrowych ochotników działanie atazanawiru zmniejsza się o 75%. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie rekompensuje takiego wpływu omeprazolu. Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu w dawce 20 mg 1 raz na dobę i atazanawiru 400 mg/rytonawir 100 mg u zdrowych ochotników działanie atazanawiru zmniejsza się o około 30%.

Zgłaszano podwyższenie stężenia innych leków przeciwwirusowych, takich jak saquinawir. Istnieją również inne leki przeciwwirusowe, których stężenia w surowicy krwi pozostają niezmienione przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Wspólne stosowanie omeprazolu w dawce 20 mg 1 raz na dobę z digoksyną u zdrowych ochotników zwiększa biodostępność digoksyny o 10%. Chociaż nie zgłaszano toksycznych objawów digoksyny w takich przypadkach, należy zachować ostrożność przy stosowaniu omeprazolu w wysokich dawkach z digoksyną u osób starszych.

W badaniu klinicznym krzyżowym przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu (dawka ładunkowa 300 mg, a następnie 75 mg na dobę) z omeprazolem (80 mg przy jednoczesnym przyjmowaniu) przez 5 dni działanie aktywnego metabolitu klopidogrelu zmniejszało się o 46% (pierwszy dzień) i o 42% (drugi dzień). Agregacja płytek krwi zmniejszała się o 47% po 24 godzinach i o 30% w piątym dniu. W innym badaniu klinicznym wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiega tej interakcji, która prawdopodobnie wynika z hamowania CYP2C19 spowodowanego przez omeprazol.

Stosowanie omeprazolu znacząco zmniejsza wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketoconazolu i itraconazolu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności klinicznej tych leków. Należy unikać jednoczesnego przyjmowania preparatu z posakonazolem i erlotynibem.

Omeprazol hamuje CYP2C19, główny enzym metabolizujący omeprazol. W związku z tym metabolizm współistniejących leków, które również są metabolizowane przez CYP2C19, takich jak diazepan, fenytoina, warfaryna (R-warfaryna) lub inne antagoniści witaminy K oraz cyklostazol, może być spowolniony. Zaleca się monitorowanie pacjentów stosujących fenytoinę; może również zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki fenytoiny. Jednak jednoczesne stosowanie 20 mg omeprazolu na dobę nie zmieniało stężenia fenytoiny we krwi u pacjentów stosujących ten lek przez dłuższy czas. Zaleca się monitorowanie INR u pacjentów stosujących warfarynę lub inne antagoniści witaminy K; może być konieczne zmniejszenie dawki warfaryny (lub innego antagonisty witaminy K). Jednak jednoczesne stosowanie 20 mg omeprazolu na dobę nie zmieniało czasu krzepnięcia u pacjentów stosujących przez dłuższy czas warfarynę. Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budezonid. Zgłaszano podwyższenie stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie konieczności stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Współbieżne stosowanie omeprazolu z takrolimusem może prowadzić do podwyższenia stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Na początku lub po zakończeniu leczenia omeprazolem zaleca się monitorowanie stężenia takrolimusu we krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu i inhibitorów CYP2C19 oraz CYP3A4 (np. klaritromycyna i worykonazol) może dojść do podwyższenia stężenia omeprazolu w surowicy krwi w wyniku zmniejszenia jego metabolizmu. Wspólne stosowanie worykonazolu i omeprazolu prowadzi do podwojenia działania tego ostatniego. Ponieważ takie zwiększenie stężenia omeprazolu jest całkowicie akceptowalne, zazwyczaj nie jest wymagana korekta dawki, z wyjątkiem pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub w przypadku długotrwałego leczenia.

Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy (takie jak ryfampycyna, ziele św. Jana) mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w surowicy krwi poprzez przyspieszenie jego metabolizmu.

Inne substancje czynne.

Ampicylina: przyjmowanie omeprazolu powoduje znaczne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu w żołądku. Przy jednoczesnym stosowaniu ampicyliny i omeprazolu może dochodzić do pogorszenia absorpcji antybiotyku, co prowadzi do obniżenia jego biodostępności.

Żelazo: przyjmowanie omeprazolu prowadzi do znacznego i długotrwałego hamowania wydzielania kwasu w żołądku, co może prowadzić do obniżenia absorpcji żelaza w przewodzie pokarmowym.

Karbamazepina: zgłaszano, że po jednorazowym podaniu dawki karbamazepiny omeprazol wydłużał okres półtrwania, zwiększał pole pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) i zmniejszał klirens karbamazepiny.

Cyanokobalamina: omeprazol może zmniejszać absorpcję witaminy B12 przy doustnym przyjmowaniu.

Cyklosporyna: wpływ omeprazolu na stężenia cyklosporyny nie został w pełni ustalony. W badaniach kontrolowanych nie stwierdzono istotnych zmian ani obniżenia stężenia cyklosporyny we krwi. Zarejestrowano przypadki podwyższenia i obniżenia stężenia cyklosporyny. Z tego powodu przy jednoczesnym leczeniu pacjenta cyklosporyną i omeprazolem należy monitorować stężenie cyklosporyny we krwi.

Disulfiram: jednoczesne stosowanie z omeprazolem może prowadzić do podwyższenia stężenia disulfiramu w surowicy krwi z takimi objawami toksyczności disulfiramu jak dezorientacja, dezorientacja i zmiany stanu psychicznego.

Sok grejpfrutowy: jednoczesne spożycie soku grejpfrutowego i omeprazolu 20 mg zmniejsza metabolizm omeprazolu do sulfonu, katalizowany przez cytochrom P450 3A4, ale nie hamuje metabolizmu do 5-hydroksyomeprazolu, katalizowanego przez cytochrom P450 2C19. Znaczenie kliniczne tej interakcji nie zostało ustalone.

Sok żurawinowy: przy jednoczesnym spożyciu z omeprazolem powoduje istotne obniżenie pH soku żołądkowego. Regularne spożycie soku żurawinowego podczas leczenia inhibitorami pompy protonowej może zmniejszać ich skuteczność. Okazjonalne spożycie soku żurawinowego prawdopodobnie nie będzie miało wpływu klinicznego na kwasowość soku żołądkowego, ale zaleca się zachowanie ostrożności. Nie wiadomo, czy suplementy diety z ekstraktami żurawiny mają taki sam wpływ na kwasowość soku żołądkowego, ale zaleca się zachowanie ostrożności.

Wchłanianie omeprazolu może być opóźnione po spożyciu posiłku, dlatego preparat należy przyjmować na czczo.

Tyklopidyna: tyklopidyna hamuje metabolizm omeprazolu u osób zidentyfikowanych jako szybkie metabolizatory cytochromu P450 2C19 (CYP2C19).

Nieznane mechanizmy interakcji.

W wyniku jednoczesnego przyjmowania omeprazolu z saquinawirem/rytonawirem stężenia saquinawiru we krwi wzrosły o około 70%, co wiąże się z dobrą tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leki przeciwwskazane lub hamujące sekrecję, stosowane łącznie z domperydonem, należy przyjmować po posiłku, ale nie należy ich przyjmować jednocześnie z lekiem zawierającym domperydon. Pacjenci, u których uczucie dyskomfortu po posiłku nie ustępuje i którzy muszą stale przyjmować domperydon przez okres dłuższy niż 2 tygodnie, powinni skonsultować się z lekarzem. Pacjenci, u których nudności i wymioty trwają dłużej niż 48 godzin, powinni skonsultować się z lekarzem.

W badaniach interakcji z doustną formą kwasu ketokonazolowego zaobserwowano wydłużenie się odcinka QT. Choć znaczenie tego badania nie jest jednoznaczne, należy rozważyć alternatywne leczenie, jeśli wskazane jest leczenie przeciwdrożdżycowe kwasem ketokonazolowym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, w tym z hipokaliemią, ciężką hipomagnezemią, chorobami serca organicznymi oraz u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów przyjmujących omeprazol (substancja czynna wchodząca w skład leku Omez D®) obserwowano ostry zapalenie kanalików nerkowych i przestrzeni międzykomórkowej [OSTN] (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Może się ono pojawić w dowolnym momencie podczas leczenia i postępować do niewydolności nerek. W przypadku podejrzenia OSTN należy przerwać stosowanie leku i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Okres półtrwania domperydonu jest wydłużony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. W przypadku długotrwałego stosowania częstość dawkowania domperydonu należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek dziennie, w zależności od ciężkości zaburzenia. Może również zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki.

Jeśli istnieje wrzód trawienny lub podejrzenie jego obecności, lub występuje którykolwiek z następujących objawów: znaczna utrata masy ciała, której nie można wyjaśnić, wymioty, dysfagia, wymioty z domieszką krwi lub melena, należy wykluczyć proces złośliwy, ponieważ leczenie omeprazolem może maskować jego objawy i opóźnić rozpoznanie.

Jeśli pacjent ma nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Lek zawiera laktozę i sacharozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozemią i malabsorpcją glukozy/galaktozy, fruktozy, sacharozy-izomaltozy.

Domperydon może powodować zwiększenie stężenia prolaktyny, co może prowadzić do galaktorei u kobiet i ginekomastii u mężczyzn.

U pacjentów z fochromocytoma stosowanie domperydonu może prowadzić do wystąpienia kryzu nadciśnieniowego.

Pacjentów należy poinformować, że domperydon nie jest zalecany jako środek przeciwko zawrotom głowy.

Stosowanie z apomorfina. Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w szczególności z apomorfiną, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania z apomorfiną przewyższają ryzyko, i tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w ulotce do apomorfiny.

Efekty sercowo-naczyniowe. Domperydon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w EKG. W okresie po rejestracji obserwowano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT i migotania komór u pacjentów przyjmujących domperydon. W tych doniesieniach uwzględniono informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitów i terapią towarzyszącą, które mogą być czynnikami sprzyjającymi.

Zgodnie z wytycznymi ICH-E14 przeprowadzono badanie dokładnego badania odcinka QT u osób zdrowych. Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniu przy stosowaniu domperydonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w zwykłych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg 4 razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Ze względu na zwiększony ryzyko arytmii komorowej domperydon jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem czasu przewodzenia serca, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią, lub u pacjentów z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca. Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) i bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub objawów, które mogą być związane z arytmią serca, należy przerwać stosowanie domperydonu, a pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Należy wziąć pod uwagę następujące informacje dotyczące ryzyka powikłań chorób sercowo-naczyniowych związanych z lekami zawierającymi domperydon:

• niektóre badania epidemiologiczne wykazały, że domperydon może być związany ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca;
• ryzyko poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca może być wyższe u pacjentów powyżej 60 roku życia lub przy doustnym stosowaniu dawek leku przekraczających 30 mg dziennie.

Domperydon należy przepisywać dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści z domperydonu pozostaje korzystny.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej nie jest zalecane. Jeśli nie można uniknąć kombinacji atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg na 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Obniżona sekrecja kwasu w żołądku, która może być wynikiem działania inhibitorów pompy protonowej lub innych środków hamujących kwas, prowadzi do wzrostu liczby bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym, co z kolei prowadzi do niewielkiego zwiększenia ryzyka rozwoju infekcji jelitowych wywołanych przez takie bakterie jak Salmonella i Campylobacter.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na końcu leczenia omeprazolem należy wziąć pod uwagę potencjalną możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, np. z klopidogrelem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Podczas leczenia lekami hamującymi sekrecję stężenie gastryny we krwi wzrasta w wyniku obniżenia sekrecji kwasu solnego. W wyniku obniżenia sekrecji kwasu solnego wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Zwiększenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań służących do wykrywania nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie inhibitora pompy protonowej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA.

Omeprazol może obniżać wchłanianie cyjanokobalaminy. Należy to wziąć pod uwagę przy długotrwałym przepisywaniu leku chorym z obniżonym stężeniem witaminy B12 w organizmie lub z zaburzeniami wchłaniania witaminy B12 z przewodu pokarmowego.

Omeprazol, podobnie jak inne środki hamujące kwas, może obniżać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to wziąć pod uwagę przy leczeniu pacjentów z niedoborem witaminy B12 lub z ryzykiem obniżonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii. W niektórych przypadkach może być wskazane monitorowanie poziomu witaminy B12 we krwi.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (>1 rok), może nieznacznie zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub w przypadku innych wykrytych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ryzyko złamań ogólnie o 10–40%.

W niektórych przypadkach wiąże się to z obecnością u pacjenta innych czynników ryzyka. Pacjentów z ryzykiem osteoporozy należy zapewnić odpowiednim leczeniem oraz adekwatnym spożyciem witaminy D i wapnia.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia biegunki związanej z C. difficile.

U pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków pacjenci przyjmowali lek przez około 1 rok). Hipomagnezemię można podejrzewać na podstawie takich poważnych objawów jak zmęczenie, drgawki, delirium, zawroty głowy, arytmia komorowa. Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach objawy mogą być zamaskowane, co utrudnia wczesne rozpoznanie tego powikłania. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują i stan normalizuje się po podaniu związków magnezu i odstawieniu inhibitorów pompy protonowej.

U pacjentów wymagających długotrwałego stosowania inhibitorów pompy protonowej oraz u pacjentów stosujących jednocześnie doustny digoksynę lub inne leki, które mogą spowodować hipomagnezemię (np. diuretyki), należy sprawdzić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia i okresowo podczas leczenia.

W niektórych przypadkach leczenie przewlekłych chorób u dzieci może wymagać dłuższego stosowania leku, choć nie jest to zalecane.

Omeprazol może powodować poważne reakcje skórne, w tym zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypkę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skorzystać z pomocy medycznej.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może czasem powodować wystąpienie podostrego rumienia skórnego. W przypadku wystąpienia objawów skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych i towarzyszących bólów stawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem i rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Obecność przypadków podostrego rumienia skórnego w wywiadzie, które rozwinęły się po stosowaniu inhibitorów pompy protonowej, może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego rumienia skórnego przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie można stosować u kobiet w ciąży. W razie konieczności przepisania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia lekiem należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów silnikowych i/lub pracy z potencjalnie niebezpiecznymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Kapsułki należy przyjmować doustnie w całości, nie otwierając ani nie żując, popijając szklanką wody.

Zalecana dawka i długość leczenia zależą od przebiegu choroby i są ustalane indywidualnie przez lekarza. Średnia zalecana dawka dla dorosłych i dzieci od 12. roku życia to 1 kapsułka 2–3 razy na dobę, 30 minut przed posiłkiem.

Dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg obliczonych jako domperydon (3 kapsułki). Jeżeli lekarz nie zalecił inaczej, Omez D® zazwyczaj nie powinien być stosowany dłużej niż przez jeden tydzień.

Dzieci.

Lek może być stosowany u dzieci od 12. roku życia i o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie spowodowane działaniem domperydonu.

Objawy: niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność, reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie: przemywanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywowanego, leki przeciwblokujące działanie cholinergiczne w celu wyeliminowania zaburzeń ekstrapiramidowych. W przypadku wystąpienia reakcji ekstrapiramidowych stosować leki antycholinergiczne oraz środki stosowane w leczeniu parkinsonizmu.

Przedawkowanie spowodowane działaniem omeprazolu.

Objawy: suchość w ustach, nudności, wymioty, zawroty głowy, obfite pocenie się, ból brzucha, wzdęcia, biegunka, zaczerwienienie skóry, ból głowy, tachykardia, apatia, depresja, senność, zamroczenie.

Wszystkie objawy są przejściowe. Szybkość wydalenia pozostaje niezmieniona niezależnie od dawki (kinetyka pierwszego rzędu).

Leczenie – objawowe. Nie istnieje specyficzny antydotum. Znaczna część omeprazolu wiąże się z białkami osocza, dlatego hemodializa jest nieskuteczna.

Niepożądane działania.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperydon jest zazwyczaj dobrze tolerowany, a niepożądane zjawiska występują rzadko.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości ich występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz takie, których częstość jest nieznana.

Z układu immunologicznego. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy; reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny; pokrzywka, skurcz oskrzeli, obrzęki jamy brzusznej. Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.

Z powłok skórnego i tkanki podskórnej. Rzadko: wysypka skórna, świąd, zapalenie skóry, pokrzywka. Rzadko: łysienie, fotosensybilizacja, purpura i/lub plamica (czasem z nawrotami po ponownym podaniu leku), zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza. Bardzo rzadko: zespół wielopostaciowy, podostre skórne tocze, obrzęk naczynioruchowy. Częstość nieznana: zaczerwienienie skóry, pęcherze.

Zaburzenia psychiczne: Rzadko: niepokój. Rzadko: pobudzenie, dezorientacja, depresja. Bardzo rzadko: agresja, halucynacje, niepokój, drażliwość, obniżone lub brak libidum.

Z układu nerwowego. Bardzo rzadko: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, senność, zaburzenia smaku, utrata przytomności, osłabienie, bezsenność, ospałość, niepokój, parestezja, pobudzenie, odwracalna dezorientacja, agresywność, depresje, niepokój, drżenie, apatia, halucynacje, dysestezja połowy twarzy. Częstość nieznana: drgawki, zaburzenia ekstrapiramidowe, drażliwość, niepokój, akatyzja, zawroty głowy (vertigo).

Z układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: arytmie komorowe, obrzęki obwodowe, uczucie przyspieszonego bicia serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca. Częstość nieznana: wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu „torsade de pointes”, nagła śmierć sercowa, ból w klatce piersiowej lub dławica piersiowa, tachykardia, bradykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze, obrzęki obwodowe.

Z narządów wzroku. Rzadko: nieostre widzenie. Częstość nieznana: kryz oczny.

Z narządów słuchu. Szum w uszach.

Z układu oddechowego. Rzadko: skurcz oskrzeli.

Z układu pokarmowego. Często: ból w brzuchu, zaparcia, wzdęcia. Rzadko: zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, odbijanie kwaśnym zawartością żołądka, zmiana apetytu, nudności, oparzenie w przełyku, zaparcia. Bardzo rzadko: suchość w ustach, krótkotrwałe skurcze jelit, biegunka, zapalenie jamy ustnej, kandydoza przewodu pokarmowego, brak apetytu, zniekształcenie smaku. Częstość nieznana: kolka jelitowa, zmiana smaku, wymioty, mikroskopowy zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki (czasem z letalnym skutkiem), zmiana zabarwienia stolca, zapadnięcie się nabłonka języka, pragnienie. Rzadko podczas leczenia omeprazolem stwierdza się polipy gruczołów dna żołądka. Polipy te są łagodne i mogą zanikać po zakończeniu leczenia. Opisywano przypadki raków żołądka i dwunastnicy u pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te zmiany są przejawem choroby podstawowej, która jak wiadomo, wiąże się z takimi nowotworami.

Z układu mięśniowo-szkieletowego. Rzadko: ból stawów, ból mięśni. Bardzo rzadko: osłabienie mięśni. Częstość nieznana: ból nóg, złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez. Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Z nerek i układu moczowego. Rzadko: nefryt naczyńkowo-wiązkowy (czasem z nawrotami po ponownym podaniu leku, z możliwością postępu do niewydolności nerek), infekcje dróg moczowych, mikropiuria, podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy, białkomocz, krwiomocz, glukozomocz, ból jąder. Bardzo rzadko: zatrzymanie moczu, dysuria, częste oddawanie moczu.

Z układu rozrodczego. Rzadko: galaktofora, powiększenie gruczołów mlekowych/gynekomasja, wrażliwość gruczołów mlekowych, wydzielanie z gruczołów mlekowych, ból w okolicy piersi, amenoroea, podwyższenie poziomu prolaktyny, nieregularny cykl menstruacyjny.

Zaburzenia metaboliczne. Rzadko: hiponatremia, podwyższenie poziomu prolaktyny. Bardzo rzadko: hipomagnezemia, która może prowadzić do hipokalciemii; ciężka hipomagnezemia, która może prowadzić do hipokalcemii.

Z układu krwi. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia. Bardzo rzadko: agranulocytoza (czasem z letalnym skutkiem), pancytopenia, neutropenia, anemia, leukocytoza, anemia hemolityczna.

Wskaźniki laboratoryjne: Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu ALT, AST i cholesterolu. Rzadko: zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy krwi. Bardzo rzadko: odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperydon może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach taka hiperprolaktynemia może prowadzić do skutków niepożądanych neuroendokrynnych, takich jak galaktofora, ginekomastia i amenoroea.

Inne zaburzenia. Rzadko: osłabienie, niedobór samopoczucia, obrzęk obwodowy. Rzadko: nasilone potnienie, podwyższenie temperatury ciała, impotencja. Częstość nieznana: zapalenie spojówek, stomatyt, ospałość.

W okresie po marketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania domperydonu u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych i innych zjawisk związanych z ośrodkowym układem nerwowym, takich jak drgawki i pobudzenie, które obserwowano głównie u dzieci.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci miejscu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 kapsuł w pasku, po 3 paski w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd, India.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Near Indrad Village, Taluka Kadi, District Mehsana Gujarat 382 721, India.

Wniosek składający.

Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, India.