INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku OMEPRAZOL-VOCATE (OMEPRAZOLE-VOCATE)

Skład:

substancja czynna: omeprazol;

1 fiolka zawiera: omeprazolu sodowego odpowiadającego omeprazolowi 40 mg;

substancja pomocnicza: wodorotlenek sodu;

1 ampułka rozpuszczalnika zawiera: polietylenoglikol 400, kwasu cytrynowego monohydrat, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: biały lub prawie biały proszek liofilizowany.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej i refluksu żołądkowo-przełykowego. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza sekrecję kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi działania skierowanemu. Omeprazol hamuje sekrecję kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach nabłonkowych. Lek stosowany raz dziennie działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie sekrecji kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w bardzo kwaśnym środowisku kanałków wewnątrzkomórkowych komórek nabłonkowych, gdzie hamuje enzym H⁺, K⁺-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia wysoką skuteczność hamowania zarówno sekrecji podstawowej, jak i stymulowanej, niezależnie od rodzaju stymulacji.

Właściwości farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na sekrecję kwasu solnego.

Wpływ na sekrecję kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnego powoduje zależne od dawki hamowanie sekrecji kwasu solnego w żołądku u człowieka. Aby natychmiast osiągnąć podobne zmniejszenie kwasowości wewnątrżołądkowej, jakiego można dokonać przyjmowaniem powtarzanych dawek leku w dawce 20 mg doustnie, zaleca się podanie początkowej dawki 40 mg omeprazolu dożylnie. Powoduje to natychmiastowe zmniejszenie kwasowości wewnątrżołądkowej oraz dalsze utrzymywanie tego wskaźnika zmniejszonego średnio o 90% przez 24 godziny, zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylnej.

Hamowanie sekrecji kwasu solnego jest powiązane z polem pod krzywą stężenie-czas (AUC) omeprazolu i nie zależy od rzeczywistego stężenia omeprazolu we krwi w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na Helicobacter pylori

Helicobacter pylori jest związany z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodu dwunastnicy i żołądka. Helicobacter pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia atroficznego żołądka, które wiąże się z zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja Helicobacter pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiąże się z wysokim poziomem gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu solnego w żołądku

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano zwiększoną częstość powstawania cyst gruczołowych żołądka. Zmiany te są następstwem wyraźnego hamowania sekrecji kwasu solnego i mają charakter łagodny oraz odwracalny.

Podczas leczenia lekami przeciwwyprzętowymi stężenie gastryny w surowicy wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie się wydzielania kwasu. Stężenie chromograniny A również wzrasta z powodu zmniejszonej kwasowości żołądka. Podwyższone stężenie chromograniny A może utrudnić badanie guzów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie inhibitorem pompy protonowej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia stężenia chromograniny A. Jeśli po po razie początkowym stężenia chromograniny A i gastryny nie powrócą do wartości odniesienia, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Zwiększenie liczby komórek ECL, prawdopodobnie związane ze zwiększonym stężeniem gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco zwiększoną częstość powstawania cyst gruczołowych w żołądku. Zmiany te są fizjologicznym następstwem wyraźnego hamowania sekrecji kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego za pomocą dowolnych środków, w tym inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Przewidywana objętość rozkładu u zdrowych ochotników wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 97%.

Metabolizm

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu substancji we krwi. Reszta zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za powstawanie siarczanu omeprazolu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość hamowania konkurencyjnego i metabolicznych interakcji lek-lek z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie wykazuje działania hamującego na główne enzymy CYP.

U około 3% przedstawicieli rasy europejskiej oraz u 15–20% przedstawicieli rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni zaliczeni do tzw. „powolnych metabolizatorów”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz dziennie, średnia wartość pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) u „powolnych metabolizatorów” jest 5–10 razy wyższa niż u osób posiadających funkcjonalny enzym CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenia we krwi były również wyższe – 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Eliminacja

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30–40 l/godz. po dawce pojedynczej. Okres półtrwania omeprazolu we krwi jest zazwyczaj krótszy niż 1 godzina zarówno po dawce pojedynczej, jak i po powtarzanym stosowaniu leku raz dziennie. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz dziennie. Prawie 80% dawki omeprazolu wydala się w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie poprzez wydzielanie z żółcią.

AUC omeprazolu wzrasta przy powtarzanym stosowaniu leku. To zwiększenie zależy od dawki leku i powoduje zależność nieliniową AUC od dawki po powtarzanym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia się metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. siarczan). Nie stwierdzono, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na sekrecję kwasu solnego soku żołądkowego.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest opóźniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz dziennie nie zaobserwowano tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność ogólnoustrojowa i szybkość eliminacji, u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku podeszłym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Omeprazol-Vokate do wstrzykiwania dożylnego wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w poniższych przypadkach.

Dorośli

Leczenie wrzodu dwunastniczego.
Zapobieganie nawrotom wrzodu dwunastniczego.
Leczenie wrzodu żołądka.
Zapobieganie nawrotom wrzodu żołądka.
W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu wyeliminowania Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej.
Leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).
Zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym z zastosowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.
Leczenie przełyku refluksowego.
Długotrwałe leczenie pacjentów z nieczynnym przełykiem refluksowym.
Leczenie objawowej choroby refluksowej przełyku.
Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub jakikolwiek inny składnik leku. Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem i atazanawirem.

Szczególne środki ostrożności.

Ostrzeżenie dotyczące wystąpienia reakcji alergicznych:

nie stosuj, jeśli jesteś uczulony na omeprazol.
omeprazol może powodować poważne reakcje skórne. Objawy mogą obejmować:

zaczerwienienie skóry;
pęcherze;
wysypkę.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie i skontaktować się z lekarzem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków.

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka.

Zahamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP) może obniżać lub zwiększać wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość soku żołądkowego, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol oraz erlotynib może być zmniejszone, natomiast wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może być zwiększone podczas leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyklosporyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 % (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30 %).

Nelfinawir, atazanawir.

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) obniżało średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40 %, a średnią ekspozycję farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 – o około 75-90 %. Interakcja może również wynikać z hamowania aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) i atazanawiru w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Cyklosporyna.

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg/dobę) i cyklosporyną u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyklosporyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom w wieku podeszłym. Należy wzmocnić monitorowanie terapeutyczne cyklosporyny. W przypadku jednoczesnego stosowania z cyklosporyną pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza.

Clopidogrel.

W trakcie badania clopidogrel (dawka nasycająca – 300 mg, następnie – 75 mg/dobę) stosowano jako monoterapię oraz z omeprazolem (80 mg jednoczesne podanie z clopidogrelem) przez 5 dni. Przy jednoczesnym stosowaniu clopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit clopidogrelu obniżała się o 46 % (dzień 1) i o 42 % (dzień 5). Średnie hamowanie agregacji płytek krwi obniżało się o 47 % (po 24 godzinach) i o 30 % (dzień 5), gdy clopidogrel i omeprazol stosowano razem. W trakcie innego badania wykazano, że przyjmowanie clopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie przeszkadzało w ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej pod kątem głównych chorób układu sercowo-naczyniowego zostały zarejestrowane w trakcie obserwacyjnych i klinicznych badań. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i clopidogrelu.

Inne leki.

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacznie się zmniejsza, dlatego skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19.

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współstosowanych leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki – zwiększona. Przykładem takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepam i fenytoina.

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między clopidogrelem (dawka nasycająca – 300 mg/dawka utrzymująca – 75 mg) a omeprazolem (80 mg/dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), która prowadziła do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit clopidogrelu średnio o 46 % oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego agregację płytek krwi indukowaną przez ADP (adenozynodifosforan) średnio o 16 %. Kliniczna istotność tej interakcji pozostaje nieznana. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i clopidogrelu.

Cylostazol.

U zdrowych ochotników podanie omeprazolu w dawce 40 mg zwiększało Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Fenytoina.

Monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi zaleca się przeprowadzać w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem oraz w przypadku, gdy przeprowadzono korektę dawki fenytoiny, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy przeprowadzać po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm interakcji.

Sakwinawir.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70 %, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus.

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić wzmocnione monitorowanie stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny) i w razie potrzeby skorygować dawkę takrolimusu.

Metotreksat.

Zarejestrowano zwiększenie stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu go z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu.

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany za pomocą enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (np. klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Leki, które znane są z indukowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (np. ryfampicyna i dziurawiec), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyspieszenia tempa jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia u pacjentów z wrzodem żołądka lub podejrzeniem wrzodu żołądka alarmujących objawów, takich jak znaczna utrata masy ciała nieuzasadniona dietą, częste wymioty, dysfagia, wymioty z domieszką krwi lub melena, należy wykluczyć obecność choroby nowotworowej, ponieważ przyjmowanie leku może maskować jej objawy i opóźniać ustalenie rozpoznania.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej.

Jeśli nie można uniknąć kombinacji atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg razem z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak inne substancje obniżające kwasowość, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to uwzględnić podczas leczenia pacjentów z niedoborem witaminy B12, u pacjentów z ryzykiem obniżonego wchłaniania witaminy B12 lub z kacheksją podczas długotrwałej terapii. W pojedynczych przypadkach może być wskazane monitorowanie poziomu witaminy B12 w osoczu krwi.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na końcu leczenia omeprazolem należy uwzględnić potencjalną możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, np. z klopidogrelem.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych patogenami takimi jak Salmonella i Campylobacter.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 rok), nieco zwiększa ryzyko złamań kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub w przypadku obecności innych czynników ryzyka. Według danych z badań, inhibitory pompy protonowej zwiększają ryzyko złamań ogólnie o 10–40%. W niektórych przypadkach wiąże się to z obecnością u pacjenta innych czynników ryzyka. Pacjentom z ryzykiem osteoporozy należy zapewnić odpowiednie leczenie oraz adekwatne przyjmowanie witaminy D i wapnia.

Podczas długotrwałej terapii, szczególnie w przypadkach, gdy czas leczenia przekracza 1 rok, pacjenci wymagają opieki medycznej oraz regularnego laboratoryjnego oznaczania stężenia magnezu i wapnia w surowicy krwi.

U chorych przyjmujących inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków chorzy stosowali lek około 1 rok).

Po odstawieniu leku stężenie magnezu w surowicy wracało do normy. Do charakterystycznych objawów klinicznych hipomagnezemii należą: zwiększenie pobudliwości nerwowo-mięśniowej, objawiające się skurczami mięśni dłoni i stóp, pobudzenie ruchowe; tachykardia, arytmia serca, podwyższone ciśnienie tętnicze; zaburzenia troficzne w postaci trudno gojących się ran i wrzodów skóry. Kryterium rozpoznania hipomagnezemii to obniżenie stężenia magnezu w surowicy krwi poniżej 1 mEq/l. Ponadto stwierdzono przypadki, w których hipomagnezemia prowadziła do rozwoju hipokalcemii spowodowanej hamowaniem sekrecji parathormonu w warunkach niskiego stężenia magnezu w organizmie. U niektórych pacjentów obserwowano ciężki przebieg hipokalcemii i hipomagnezemii, z rozwojem zespołu drgawkowego, zaburzeniami rytmu serca, tetanią, zaburzeniami psychicznymi i ciężkimi wymiotami prowadzącymi do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w wyniku obniżenia sekrecji kwasu solnego. Wskutek obniżenia sekrecji kwasu solnego rośnie poziom chromograniny A. Zwiększone stężenie chromograniny A może wpływać na wyniki badań diagnostycznych stosowanych w wykrywaniu nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie inhibitora pompy protonowej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu chromograniny A. Jeśli poziomy chromograniny A i gastryny nie powrócą do wartości odniesienia po wstępnych pomiarach, pomiar należy powtórzyć 14 dni po odstawieniu leczenia IPP.

W przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia tym lekiem.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W badaniach epidemiologicznych wyniki dotyczące ponad 1000 ciężarnych, u których poród przebiegł pomyślnie, nie wykazały negatywnego wpływu omeprazolu na ciążę i/lub stan płodu/noworodka. Lek można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy według lekarza oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Omeprazol wydzielany jest w niewielkich ilościach z mlekiem matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany. Dlatego należy przerwać karmienie piersią na okres stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, u których postać doustna leku jest nieodpowiednia, zaleca się stosowanie Omeprazolu-Vokate 40 mg raz na dobę dożylnie. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona zalecana początkowa dawka omeprazolu podawanego dożylnie wynosi 60 mg na dobę. Może istnieć potrzeba stosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobrać indywidualnie. Jeśli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać dwa razy dziennie. Lek należy podawać dożylnie w postaci infuzji przez 20–30 minut.

Przygotowanie roztworu przed podaniem

Przed dożylnym podaniem strumieniowym proszek liofilizowany zawarty w fiolce należy rozpuścić w 10 ml środka rozpuszczającego (środek rozpuszczający dołączony w ampułce). Roztwór leku należy podawać powoli, nie krócej niż przez 2 minuty. Omeprazol-Vokate należy rozpuszczać bezpośrednio przed zastosowaniem. Roztwór leku jest stabilny przez 4 godziny.

Przed dożylnym podaniem kroplowym lek należy rozpuścić w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Należy upewnić się, że cały lek się rozpuścił. Otrzymany roztwór należy użyć do przeprowadzenia infuzji dożylnej w ciągu 20–30 minut.

Roztwór infuzyjny przygotowany w 0,9 % roztworze chlorku sodu należy zużyć w ciągu 12 godzin.

Roztwór infuzyjny przygotowany w 5 % roztworze glukozy należy zużyć w ciągu 6 godzin.

W celu zapobiegania aspiracji treści żołądka przed ogólnym znieczuleniem podaje się dożylnie Omeprazol-Vokate w dawce 40 mg jedną godzinę przed operacją.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Osoby z grup szczególnego ryzyka

Zaburzenia funkcji nerek

Ostre zapalenie kanalików nerkowych (OZN) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie trwania terapii omeprazolem (patrz punkt „Działania niepożądane”). Ostre zapalenie kanalików nerkowych może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OZN należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby może okazać się wystarczająca dawka dobową 10–20 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Doświadczenie stosowania leku omeprazol do wstrzykiwania dożylnej w praktyce pediatrycznej jest ograniczone.

Przedawkowanie

Dane dotyczące skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi są bardzo ograniczone. Opisano przypadki podania dawek do 560 mg omeprazolu oraz pojedyncze doniesienia o podaniu jednorazowej dawki doustnej 2400 mg omeprazolu (120 razy wyższej niż typowa zalecana dawka kliniczna). Opisano nudności, wymioty, zawroty głowy, ból brzucha, biegunkę i bóle głowy. W pojedynczych przypadkach opisywano osłabienie, depresję i dezorientację.

Opisane objawy mają charakter przejściowy. Szybkość eliminacji nie ulega zmianie (kinetyka pierwszego rzędu) wraz ze wzrostem dawki.

Leczenie: Nie istnieje specyficzny antydotum. Słabo usuwany przez dializę. Wskazane jest przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych stosuje się następujące kryteria: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania ze względu na brak danych).

Strony narządów wzroku: rzadko – nieostrość widzenia, zaburzenia widzenia.

Strony narządów słuchu: nieczęsto – zawroty głowy.

Strony układu oddechowego: rzadko – skurcz oskrzeli.

Strony przewodu pokarmowego: często – ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty; rzadko – suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy, ból brzucha, polipy gruczołów okrężnych (łagodne).

Strony układu wątrobowo-żółciowego: nieczęsto – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych; rzadko – zapalenie wątroby, towarzyszące lub nie towarzyszące żółtaczce; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Strony nerek i układu moczowego: częstość nieznana – zapalenie nerek typu kanalikowo-śródmiąższowe (może postępować do niewydolności nerek).

Strony metabolizmu: rzadko – hiponatremia; częstość nieznana – hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokalemia.

Strony układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, uczucie osłabienia, senność; rzadko – zaburzenia smaku.

Strony psychiki: nieczęsto – bezsenność; rzadko – niepokój, nieznaczna dezorientacja, depresja; bardzo rzadko – agresja, halucynacje, pobudzenie, dezorientacja.

Strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – trombocytopenia, leukopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza, pancytopenia.

Strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, takie jak gorączka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – zapalenie skóry, zaczerwienienie, świąd, wysypka, pęcherze, pokrzywka; rzadko – łysienie, nadwrażliwość na światło; bardzo rzadko – czerwienica wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie nabłonka.

Strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – ból stawów, ból mięśni, złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa; bardzo rzadko – osłabienie mięśni.

Strony układu rozrodczego: bardzo rzadko – impotencja, ginekomastia.

Inne: nieczęsto – niedobitność, obrzęki obwodowe; rzadko – zwiększone pocenie się.

Profil działań niepożądanych obserwowanych u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych zarówno przy leczeniu krótkotrwałym, jak i długotrwałym.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wstępnej opakowaniu przy temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór (w zestawie z ampułką z rozpuszczalnikiem) przechowuje się przy temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez 4 godziny.

Niezgodność.

Nie stosować innych rozpuszczalników poza tymi, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Liofilizat do roztworu do wstrzykiwań, po 40 mg w fiolce nr 1, w zestawie z rozpuszczalnikiem 10 ml w ampułce nr 1, w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

ANFARM HELLAS S.A., Grecja / ANFARM HELLAS S.A., Greece.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Schimatari Beocji, 32009, 61. km drogi krajowej Ateny-Lamia, Grecja / Schimatari Viotias, 32009, 61st km Nat. Rd. Athens-Lamia, Greece.

Wnioskodawca.

Firma farmaceutyczna „VOCATE S.A.”, Grecja / Pharmaceuticals company „VOCATE S.A.”, Greece.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

ul. Gounari, 150 16674 Glyfada Ateny, Grecja / 150 Gounari str. 16674 Glifada Athens, Greece.