Omeprazol

INSTRUKCJA dotycz ąca stosowania leku Omeprazol (OMEPRAZOLE)

Skład:

substancja czynna: omeprazol;

1 kapsuła twarda przeciwwskazana na rozpuszczenie w jelitach zawiera omeprazolu 20,0 mg;

substancje pomocnicze: cukier sferyczny(1), magnezu wodorotlenek(2), sodu wodorofosforan bezwodny, hydroksypropyloceluloza typ 2910, sodu laurylosiarczan, mannit (E421), sodu skrobioglikolan (typ A), talk, dwutlenek tytanu (E171), makrogol 6000, polisorbat 80, dyspersja kopolimeru metakrylowego (3);

kapsuła: indygocyn-FD&C Blue 2 (E132), dwutlenek tytanu (E171), żelatyna.

(1)Cukier sferyczny: sacharoza (cukrozę), skrobia kukurydziana, woda oczyszczona.

(2)Magnezu wodorotlenek 90 % + skrobia kukurydziana 10 %.

(3)Substancja sucha.

Postać farmaceutyczna. Kapsuły twarde przeciwwskazane na rozpuszczenie w jelitach.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsuły o rozmiarze „4”, z niebieską czapką i białym korpuszem, zawierające kuliste pelety białego, prawie białego lub biało-kremowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu chorób wrzodziejących i refluksu żołądkowo-przełykowego. inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki docelowemu mechanizmowi działania. Jest to specyficzny inhibitor pompy protonowej w komórkach okładzinowych. Działa szybko i kontroluje odwracalne hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego po podawaniu raz na dobę.

Omeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku kanałków wewnątrzkomórkowych w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową. Takie działanie na końcowy etap procesu tworzenia kwasu żołądkowego jest zależne od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od natury bodźca.

Wszystkie zaobserwowane efekty farmakodynamiczne opierają się na wpływie omeprazolu na wydzielanie kwasu żołądkowego.

Wpływ na wydzielanie kwasu w żołądku

Dobowa doustna dawka omeprazolu zapewnia szybkie i skuteczne hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy, z maksymalnym efektem osiąganym w ciągu 4 dni leczenia.

Podawanie omeprazolu w dawce 20 mg pacjentom z wrzodem dwunastnicy powoduje średnie zmniejszenie kwasowości wewnątrżożołądkowej o co najmniej 80% przez 24 godziny, które utrzymuje się dalej, oraz średnie zmniejszenie szczytowego wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną o około 70% po 24 godzinach od podania leku.

Doustne podawanie omeprazolu w dawce 20 mg pacjentom z wrzodem dwunastnicy pozwala utrzymywać wewnątrżożołądkowy pH na poziomie ≥ 3 średnio przez 17 z 24 godzin po podaniu leku.

W wyniku zmniejszenia wydzielania kwasu i kwasowości wewnątrżożołądkowej omeprazol zależny od dawki zmniejsza/normalizuje ekspozycję kwasu w przełyku u pacjentów z chorobą refluksową przełyku (GERD). Hamowanie wydzielania kwasu jest związane z polem pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) omeprazolu, a nie z rzeczywistym stężeniem w osoczu w określonym momencie czasu.

Podczas leczenia omeprazolem nie obserwowano przypadków tachyfilaksji.

Wpływ na Helicobacter pylori (H. pylori)

H. pylori jest skojarzony z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka, w tym zapalenia żołądka z towarzyszącym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori przy użyciu omeprazolu i antybiotyków zapewnia wysoki poziom wyleczenia i długotrwałą remisję wrzodów peptycznych.

Przeanalizowano różne schematy terapii podwójnej i stwierdzono, że są one mniej skuteczne niż terapia potrójna. Jednak możliwość ich zastosowania można rozważyć w przypadkach, gdy obecność podwyższonej wrażliwości wyklucza zastosowanie jakiejkolwiek kombinacji potrójnej.

Inne efekty związane z hamowaniem kwasowości

Podczas długotrwałego leczenia odnotowano wyższe występowanie gruczołów żołądkowych. Takie zmiany są fizjologicznym skutkiem znacznego hamowania wydzielania kwasu, są dobro jakościowe i wydają się odwracalne.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego przez wszelkie środki, w tym inhibitory pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość soku żołądkowego nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, w szczególności spowodowanych przez Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile, u hospitalizowanych pacjentów.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu. W wyniku obniżenia kwasowości soku żołądkowego wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może zakłócać badania guzów neuroendokrynnych. Dane wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP) powinno być przerwane 5–14 dni przed pomiarami CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być podwyższony w wyniku leczenia IPP, do zakresu odniesienia.

Podczas długotrwałego leczenia omeprazolem u niektórych pacjentów (zarówno dzieci, jak i dorosłych) obserwowano zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL), prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny w surowicy krwi. Wyniki te uznaje się za nie mające znaczenia klinicznego.

Dzieci

Podczas niekontrolowanego badania u dzieci (w wieku od 1 do 16 lat) z ciężkim zapaleniem przełyku spowodowanym refluksami omeprazol w dawkach od 0,7 do 1,4 mg/kg poprawiał przebieg zapalenia przełyku w 90% przypadków i znacząco zmniejszał objawy refluksu. W trakcie prostego ślepego badania dzieci w wieku od 0 do 24 miesięcy z klinicznie ustalonym rozpoznaniem „choroba refluksowa przełyku” otrzymywały leczenie omeprazolem w dawkach 0,5, 1,0 lub 1,5 mg/kg masy ciała. Częstotliwość epizodów wymiotów/regurgitacji zmniejszyła się o 50% po 8 tygodniach leczenia, niezależnie od dawki.

Eradykacja H. pylori u dzieci

Zrandomizowane podwójne ślepe badanie kliniczne (badanie Héliot) pozwoliło na stwierdzenie, że omeprazol w połączeniu z dwoma antybiotykami (amoksycylina i klaritromycyna) jest bezpieczny i skuteczny w leczeniu zakażenia H. pylori u dzieci w wieku od 4 lat z zapaleniem żołądka. Poziom eradykacji H. pylori: 74,2% (23/31 pacjentów) przy stosowaniu omeprazolu + amoksycyliny + klaritromycyny w porównaniu z 9,4% (3/32 pacjentów) przy stosowaniu amoksycyliny + klaritromycyny. Jednak nie uzyskano żadnych dowodów na korzyści kliniczne w odniesieniu do objawów dyspeptycznych. Brak informacji dotyczących dzieci poniżej 4 roku życia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Omeprazol i magnezowa sól omeprazolu są wrażliwe na działanie kwasu, dlatego stosuje się je doustnie w postaci granulek z powłoką opóźniającą uwalnianie w kapsułkach lub tabletkach. Wchłanianie omeprazolu jest szybkie, z maksymalnymi stężeniami w osoczu osiąganymi około 1–2 godziny po podaniu dawki. Wchłanianie omeprazolu zachodzi w jelicie cienkim i zazwyczaj kończy się w ciągu 3–6 godzin. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność. Dostępność systemowa (biodostępność) jednej dawki omeprazolu wynosi około 40%. Po powtarzanym podawaniu dawki raz na dobę biodostępność wzrasta do około 60%.

Rozkład

Objętość rozkładu u zdrowych ochotników wynosi 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w około 97%.

Biopreparacja.

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu zależy od polimorficznie występującego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu w osoczu krwi. Reszta zależy od innej specyficznej izoformy CYP3A4, odpowiedzialnej za tworzenie omeprazolu sulfonu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i interakcji metabolicznej z innymi substratami CYP2C19. Jednak z uwagi na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie hamuje znacząco głównych enzymów CYP.

Około 3% białej populacji i 15–20% populacji azjatyckich nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i są nazywani wolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm omeprazolu prawdopodobnie jest głównie katalizowany przez CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu raz na dobę 20 mg omeprazolu średnie AUC było 5–10 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi były również wyższe o 3–5 razy. Te obserwacje nie mają zastosowania do dawkowania omeprazolu.

Eliminacja.

Okres półtrwania eliminacji omeprazolu z osocza krwi wynosi zazwyczaj mniej niż 1 godzina zarówno po pojedynczym, jak i wielokrotnym doustnym podaniu raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji podczas stosowania raz na dobę. Oколо 80% doustnej dawki omeprazolu wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie dzięki wydzielaniu żółciowemu.

Liniowość/nieliniowość.

Przy powtarzanym stosowaniu wzrasta AUC omeprazolu. To zależne od dawki zwiększenie powoduje nieliniową zależność między dawką a AUC po powtarzanym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki jest związana ze zmniejszeniem metabolizmu pozaportalnego i klirensu systemowego, prawdopodobnie spowodowanym hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon).

Nie wykazano wpływu metabolitu na wydzielanie kwasu żołądkowego.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Metabolizm omeprazolu u pacjentów z dysfunkcją wątroby jest zaburzony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu leku raz na dobę nie obserwowano tendencji do kumulacji omeprazolu.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność systemowa i szybkość eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek, pozostaje niezmieniona.

Pacjenci w wieku starszym. Szybkość metabolizmu u pacjentów w wieku starszym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Dzieci. Podczas leczenia dzieci w wieku od 1 roku przy użyciu zalecanych dawek obserwowano takie same stężenia w osoczu, jak u dorosłych pacjentów. U dzieci poniżej 6 miesiąca życia klirens omeprazolu jest obniżony z powodu niskiej zdolności do metabolizmu omeprazolu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

• Leczenie wrzodów dwunastnicy;
• zapobieganie nawrotom wrzodów dwunastnicy;
• leczenie łagodnych wrzodów żołądka;
• zapobieganie nawrotom łagodnych wrzodów żołądka;
• eradykacja H. pylori u pacjentów zakażonych z chorobą wrzodową (w ramach terapii skojarzonej z lekami przeciwbakteryjnymi);
• leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID);
• zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka;
• leczenie przełyku refluksowego;
• długotrwałe leczenie pacjentów z chorobą refluksową żołądkowo-przełykową (GERD);
• leczenie objawów GERD;
• leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Dzieci

Dzieci w wieku od 1 roku życia i masie ciała powyżej 10 kg:

• leczenie przełyku refluksowego;
• leczenie objawowe oparzenia i kwasowego cofania się treści żołądkowej przy GERD;

dzieci w wieku od 4 lat:

• leczenie wrzodów dwunastnicy spowodowanych H. pylori w połączeniu z antybiotykami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IP), nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Obniżenie kwasowości żołądka w czasie leczenia omeprazolem może zwiększać lub zmniejszać wchłanianie leków, których absorpcja zależy od pH soku żołądkowego.

Nelfinawir i atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) zmniejsza średnie stężenie nelfinawiru o około 40%, a średnie stężenie farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejsza się o około 75–90%. Interakcja może obejmować również inhibicję CYP2C19.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania omeprazolu i atazanawiru. Jednoczesne przyjmowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) z kombinacją atazanawir 300 mg/rytonawir 100 mg u zdrowych ochotników zmniejszyło ekspozycję na atazanawir o 75%. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensuje wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne przyjmowanie omeprazolu (20 mg raz na dobę) z kombinacją atazanawir 400 mg/rytonawir 100 mg u zdrowych ochotników zmniejszyło ekspozycję na atazanawir o 30% w porównaniu z przyjmowaniem kombinacji atazanawir 300 mg/rytonawir 100 mg raz na dobę.

Dygonidyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i dygonidyną zwiększa biodostępność dygonidyny o 10%. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem dygonidyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. W przypadku jednoczesnego stosowania z dygonidyną pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza.

Klopidogrel

Dane dotyczące jednoczesnego stosowania klopidogrelu i omeprazolu są sprzeczne co do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu oraz klinicznych aspektów tej farmakokinetycznej/farmakodynamicznej interakcji w odniesieniu do głównych chorób układu sercowo-naczyniowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu. Przy jednoczesnym stosowaniu wpływ aktywnego metabolitu klopidogrelu zmniejszył się średnio o 46%, maksymalne hamowanie (indukowane ADP) agregacji płytek zmniejszyło się średnio o 16%. W trakcie innego badania wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co najprawdopodobniej spowodowane jest działaniem hamującym omeprazolu na CYP2C19. Zarejestrowano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej farmakokinetycznej/farmakodynamicznej (FK/FD) interakcji z punktu widzenia głównych chorób układu sercowo-naczyniowego w trakcie obserwacyjnych i klinicznych badań. Dlatego należy wstrzymać się od jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Ketonokonazol, itrakonazol, posakonazol, erlotynib. Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość żołądka, wchłanianie, a tym samym skuteczność kliniczna tych leków w okresie stosowania omeprazolu może być zmniejszona. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu z posakonazolem i erlotynibem.

Substancje czynne metabolizowane za pośrednictwem CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19 – głównego enzymu uczestniczącego w metabolizmie omeprazolu. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu z substancjami czynnymi, które również metabolizują się za pośrednictwem CYP2C19, metabolizm tych substancji może być zaburzony, a ekspozycja systemowa – zwiększona. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostatol, diazepan i fenytoina.

Cylostatol.

U zdrowych ochotników podawanie omeprazolu w dawce 40 mg zwiększyło Cmax i AUC cylostatolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Fenytoina.

Zaleca się kontrolowanie poziomu fenytoiny, a także doustnych leków przeciwpakrzaczowych i, w razie potrzeby, zmniejszanie dawki. W ciągu pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia leczenia omeprazolem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi, a po zakończeniu leczenia omeprazolem, w przypadku korekty dawki fenytoiny, konieczne jest dalsze monitorowanie i dostosowanie dawki.

Nieznane mechanizmy interakcji

Sakwinawir

W wyniku jednoczesnego przyjmowania omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem stężenia sakwinawiru we krwi zwiększyły się o około 70%, co wiąże się z dobrą tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy przy jednoczesnym przyjmowaniu z omeprazolem. Należy stale monitorować stężenie takrolimusu, a także funkcje nerek (klirens kreatyniny) przy jednoczesnym przyjmowaniu z omeprazolem i, w razie potrzeby, dostosować dawkę takrolimusu.

Metotreksat

Istnieją dane o zwiększeniu poziomu metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu z IP. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i CYP3A4

Ponieważ omeprazol metabolizuje się za pośrednictwem CYP2C19 i CYP3A4, leki hamujące CYP2C19, CYP3A4 (takie jak klarytromycyna i worykonazol) mogą powodować wzrost stężenia omeprazolu w surowicy poprzez spowolnienie jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu może prowadzić do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu są dobrze tolerowane, korekta dawki nie jest konieczna podczas krótkotrwałego jednoczesnego stosowania. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku długotrwałego leczenia.

Induktory CYP2C19, CYP3A4

Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 (takie jak ryfampicyna, ziele świętojańskie) mogą powodować obniżenie stężenia omeprazolu w surowicy poprzez przyśpieszenie jego metabolizmu.

Szczególne środki ostrożności.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące (np. wyraźna utrata masy ciała, okresowo powtarzające się wymioty, dysfagia, wymioty z krwią lub melena) oraz jeśli występuje wrzód żołądka lub istnieje podejrzenie jego obecności, należy wykluczyć procesy złośliwe, ponieważ leczenie może osłabić nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej (IP) nie jest zalecane. Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z IP, zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z kachemią lub czynnikami ryzyka obniżonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii.

Upośledzenie funkcji nerek

Ostre zapalenie kanalików nerkowych (ostre zapalenie kanalikowo-śródmiąższowe nerek – OZKN) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może się ono pojawić w dowolnym czasie trwania leczenia omeprazolem (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Ostre zapalenie kanalikowo-śródmiąższowe nerek może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OZKN należy natychmiast przerwać przyjmowanie omeprazolu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na zakończenie leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Obserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest ustalone. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

U pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów stosujących lek przez około 1 rok). Hipomagnezemię można podejrzewać na podstawie takich poważnych objawów jak zmęczenie, skurcze mięśni, drgawki, delirium, zawroty głowy, arytmia komorowa. Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach objawy mogą być maskowane, co utrudnia wczesne rozpoznanie tego powikłania. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują, a stan się normalizuje po podaniu związków magnezu i odstawieniu IP.

U pacjentów wymagających długotrwałego stosowania IP oraz u pacjentów stosujących jednocześnie doustny digoksynę lub inne leki, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretyki), należy sprawdzić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo podczas terapii.

Zgodnie z niektórymi danymi istnieje związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem IP a zwiększeniem ryzyka złamania związanego z osteoporozą, szczególnie w przypadku stosowania IP w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 roku). Chodzi o ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Dlatego pacjenci z postępującą osteoporozą i ryzykiem osteoporotycznego złamania powinni być poddawani klinicznemu nadzorowi zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni adekwatnie przyjmować witaminę D i wapń.

Podostre łuszczycowe zapalenie skóry (subacute cutaneous lupus erythematosus – SCLE)

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego łupieżowatego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia objawów skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieniowania słonecznego, w połączeniu z bólem stawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem i rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Obecność w wywiadzie przypadków podostrego łupieżowatego zapalenia skóry, które rozwinęły się po stosowaniu IP, może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego łupieżowatego zapalenia skóry przy stosowaniu innych IP.

Nie stosować, jeśli jesteś uczulony na omeprazol.

Omeprazol może powodować poważne reakcje skórne. Objawy mogą obejmować: zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypkę.

Jeśli wystąpi reakcja uczuleniowa, należy przerwać stosowanie i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wpływ na badania laboratoryjne

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta w wyniku obniżenia wydzielania kwasu solnego. W wyniku obniżonego wydzielania kwasu solnego zwiększa się poziom chromograniny A (CgA). Zwiększone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań mających na celu wykrycie guzów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie IP 5 dni przed oznaczeniem poziomu CgA. Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnych pomiarach, pomiar tych parametrów należy powtórzyć 14 dni po przerwaniu leczenia IP.

Nie należy stosować leku dzieciom dłużej niż zalecono w leczeniu chorób przewlekłych.

Lek zawiera sacharozę (w składzie granulek cukrowych) jako substancję pomocniczą, dlatego pacjenci z rozpoznaną nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed jego przyjmowaniem.

Leczenie IP może zwiększać ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów możliwe również przez Clostridium difficile.

Tak jak w przypadku każdego długotrwałego leczenia, szczególnie gdy jego czas przekracza 1 rok, pacjent powinien być poddawany nadzorowi medycznemu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane badań epidemiologicznych (ponad 1000 przypadków) wskazują na brak niekorzystnego wpływu omeprazolu na ciążę lub na zdrowie płodu / noworodka. Omeprazol można stosować w czasie ciąży.

Omeprazol przenika do mleka matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany, dlatego należy powstrzymać się od karmienia piersią podczas leczenia lekiem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mało prawdopodobne, że lek wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Mogą występować takie niepożądane reakcje po stosowaniu leku, jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Jeśli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dla dorosłych

Leczenie wrzodów dwunastnicy

W przypadku braku H. pylori zalecana dawka dla pacjentów z wrzodem dwunastnicy wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. U większości pacjentów wrzód dwunastnicy goi się w ciągu 2 tygodni. Pacjentom, którzy nie zostali całkowicie wyleczeni po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 2 tygodnie. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią choroby na terapię zalecana dawka wynosi 40 mg omeprazolu na dobę, gojenie wrzodu zazwyczaj następuje w ciągu 4 tygodni.

Profilaktyka nawrotów wrzodów dwunastnicy

W celu zapobiegania nawrotom wrzodów dwunastnicy u pacjentów z negatywnym wynikiem testu na H. pylori lub w przypadku niemożności eradukacji H. pylori, zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. U niektórych pacjentów dawka dobową 10 mg* może okazać się wystarczająca. W przypadku braku skuteczności leczenia dawkę można zwiększyć do 40 mg.

Leczenie łagodnych wrzodów żołądka

W przypadku braku H. pylori zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. U większości pacjentów wrzód żołądka goi się w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, którzy nie zostali całkowicie wyleczeni po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią choroby na terapię zalecana dawka wynosi 40 mg omeprazolu na dobę, gojenie wrzodu żołądka zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

Profilaktyka nawrotu łagodnych wrzodów żołądka

Zalecana dawka w celu zapobiegania nawrotom u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią wrzodu żołądka na terapię wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 40 mg raz na dobę.

Eradukacja H. pylori przy wrzodzie trawiennym

W celu eradukacji H. pylori przy doborze leków przeciwbakteryjnych należy uwzględnić indywidualną tolerancję leku, lokalne warunki oraz wytyczne dotyczące leczenia: omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 500 mg + amoksycyliny 1000 mg dwa razy na dobę przez 1 tydzień, albo omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 250 mg (w razie potrzeby 500 mg) + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg lub tinidazolu 500 mg) dwa razy na dobę przez 1 tydzień, albo omeprazolu 40 mg raz na dobę + amoksycyliny 500 mg + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg lub tinidazolu 500 mg) trzy razy na dobę przez 1 tydzień.

W każdej ze schematów, jeśli pacjent nadal jest H. pylori-pozytywny, terapię można powtórzyć.

Leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem NSAID

W celu leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NSAID zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. U większości pacjentów gojenie wrzodu następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, którzy nie zostali całkowicie wyleczeni po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. Profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka

W celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka (wiek powyżej 60 lat, wrzód żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego w wywiadzie) zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę.

Leczenie przełyku refluksowego

Zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. U większości pacjentów uzdrowienie następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których po wstępnym cyklu leczenia nie nastąpiło pełne uzdrowienie, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. U pacjentów z ciężkim przełykiem zalecana dawka wynosi 40 mg omeprazolu na dobę, uzdrowienie zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

Długoterminowa terapia podtrzymująca u pacjentów z GERD

W celu długotrwałego leczenia pacjentów z GERD zalecana dawka wynosi 10 mg* omeprazolu raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20–40 mg omeprazolu raz na dobę.

Leczenie objawów GERD

W leczeniu objawów GERD zalecana dawka wynosi 20 mg omeprazolu raz na dobę. Niektórym pacjentom może wystarczyć dawka 10 mg*, dawkę należy dostosować indywidualnie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia omeprazolem w dawce 20 mg na dobę nie uzyskano pożądanego efektu, pacjenta należy dodatkowo przebadać.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona

U pacjentów z zespołem Zollingera–Ellisona dobór dawki należy przeprowadzać indywidualnie. Leczenie trwa aż do ustąpienia klinicznych objawów choroby. Zalecana dawka początkowa wynosi 60 mg omeprazolu raz na dobę. Obserwacje u ponad 90 % pacjentów z ciężkimi chorobami i niewystarczającą odpowiedzią na inne formy leczenia wykazały skuteczność terapii podtrzymującej w dawkach 20–120 mg na dobę. Dawkę dobową powyżej 80 mg należy podzielić i podawać w dwóch dawkach.

Dawkowanie dla dzieci

Dzieci w wieku od 1 roku życia z masą ciała ≥ 10 kg

Leczenie przełyku refluksowego

Leczenie objawowe zgagi i kwasowego cofania przy GERD

Zalecenia dotyczące dawkowania:

Leczenie przełyku odpadowego: długość leczenia wynosi 4–8 tygodni.

Leczenie objawowe zgagi i kwasowego refluksu przy chorobie refluksowej przełyku (GERD): długość leczenia – 2–4 tygodnie. Jeśli po 2–4 tygodniach nie osiągnięto pożądanego efektu, pacjent powinien zostać dodatkowo przebadany.

Dzieci od 4. roku życia i młodzież.

Leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego H. pylori

Przy przepisywaniu odpowiedniej terapii skojarzonej należy wziąć pod uwagę lokalne wzory oporności bakteryjnej. Należy również uwzględnić długość leczenia (od 7 do 14 dni) oraz odpowiednie zastosowanie leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinno być prowadzone pod kontrolą lekarza.

Rekomendacje dotyczące dawkowania:

* W razie potrzeby zastosowania dawki 10 mg należy stosować lek w odpowiednim dozowaniu.

Grupy specjalne pacjentów

Naruszenie funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wystarczająca jest dawka dzienna 10–20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat).

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Zaleca się przyjmowanie kapsułek rano, najlepiej przed jedzeniem, nie uszkadzając kapsułki (nie należy żuć ani dzielić kapsułek) i popijać pół szklanki wody.

Kapsułkę należy przyjmować natychmiast po otwarciu indywidualnego blistera. Nie należy przechowywać kapsułki poza blisterem w celu późniejszego użycia.

Dla pacjentów z trudnościami w połykaniu oraz dla dzieci, które mogą pić lub połykać pokarm półstały. Kapsułki można otworzyć i bezpośrednio połknąć zawartość, popijając pół szklanki wody, albo zmieszać z lekko kwaśnym napojem, np. sokiem owocowym, puree jabłkowym lub wodą niegazowaną. Takiej mieszaniny nie wolno przechowywać – należy ją wypić natychmiast po przygotowaniu lub w ciągu 30 minut. Przed przyjęciem należy zawartość wymieszać i popić pół szklanki wody.

Alternatywnie, pacjenci mogą rozgryźć kapsułkę i połknąć granulki, popijając pół szklanki wody. Granulek z powłoką opóźniającą uwalnianie nie wolno żuć.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 1 roku życia o masie ciała powyżej 10 kg, zgodnie z zaleceniem lekarza, w leczeniu: refluksowego zapalenia przełyku, leczeniu objawowym oparzenia żołądka i kwasowego cofania się treści żołądkowej przy GERD oraz dzieciom od 4. roku życia w leczeniu wrzodów dwunastnicy spowodowanych H. pylori, pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania omeprazolu u ludzi są ograniczone.

Zaprezentowano pojedyncze przypadki przedawkowania. Znane jest zastosowanie pojedynczej dawki 560 mg omeprazolu, a także doniesienia o przyjęciu pojedynczej dawki doustnej aż do 2400 mg omeprazolu, co jest 120 razy więcej niż typowa zalecana dawka.

Przedawkowanie występuje przy istotnym przekroczeniu zalecanej dawki pojedynczej i objawia się takimi objawami jak: nudności, wymioty, zawroty głowy, ból brzucha, ból głowy, biegunka. Pojedyncze przypadki przedawkowania towarzyszyły apatia, depresja i dezorientacja. Jednakże wszystkie wymienione objawy miały charakter odwracalny, nie odnotowano poważnych następstw.

Szybkość eliminacji leku z organizmu pozostaje niezmieniona mimo zwiększenia dawki, dlatego nie ma potrzeby specjalnego leczenia w przypadku przedawkowania.

Nie istnieje specyficzny antydot. Znaczna część omeprazolu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego hemodializa jest nieskuteczna. Zalecane jest leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Reakcje niepożądane sklasyfikowano według klas systemowo-organowych zgodnie z MedDRA oraz częstości występowania (bardzo często: ≥ 1/10; często: od ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto: od ≥ 1/1000 do < 1/100; pojedyncze: od ≥ 1/10 000 do < 1/1000; rzadkie: < 1/10 000), częstość nieznana: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: pojedyncze: leukopenia, trombocytopenia; rzadkie: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: pojedyncze: reakcje nadwrażliwości, w tym gorączka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: pojedyncze: hiponatremia; częstość nieznana: hipomagnezemia. Ciężka hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię.

Ze strony psychiki: nieczęsto: bezsenność; pojedyncze: pobudzenie, dezorientacja, depresja; rzadkie: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: często: ból głowy; nieczęsto: zawroty głowy, parestezje, senność; pojedyncze: zaburzenia smaku.

Ze strony narządu wzroku: pojedyncze: nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu i równowagi: nieczęsto: zawroty głowy.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: pojedyncze: skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty; polipy gruczołów dna (łagodne); pojedyncze: suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego; częstość nieznana: kolit mikroskopijny;

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; pojedyncze: zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej; rzadkie: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto: zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka; pojedyncze: łysienie, podatność na działanie światła; rzadkie: wielopostaciowe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza; częstość nieznana: podostre rumień skórny.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i tkanki kostnej: nieczęsto: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa; pojedyncze: artralgia, miotalgia; rzadkie: osłabienie mięśni.

Ze strony układu moczowego: nieznana częstość: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może postępować do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadkie: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia: nieczęsto: niedomaganie, obrzęki obwodowe; pojedyncze: zwiększone pocenie się; częstość nieznana: podwyższenie temperatury ciała.

Dzieci

Bezpieczeństwo omeprazolu oceniano u 310 dzieci w wieku od 0 do 16 lat z chorobami zależnymi od kwasu. Istnieją ograniczone dane dotyczące badania długoterminowego bezpieczeństwa leku u 46 dzieci, które otrzymywały leczenie поддерживающее omeprazolem w przebiegu ciężkiego erozyjnego zapalenia przełyku przez 749 dni. Profil reakcji niepożądanych jest podobny do profilu u dorosłych przy krótko- i długoterminowym leczeniu. Brak danych z długoterminowych badań dotyczących wpływu leczenia omeprazolem na dojrzewanie płciowe i wzrost.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 kapsuł w blisterze, 4 blistry w pudełku; po 14 kapsuł w blisterze, 2 blistry w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę

Producent.

Laboratorios Liconsa, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Avda. Miralcampo, 7, Pol. Ind. Miralcampo, Azuqueca de Henares, Guadalajara, 19200, Hiszpania.

Wnioskodawca.

Spółka z o.o. „ARTERIUM LTD”

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskogo, 139.