Omenax®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Omenax® (OMENAX®)

Skład:

substancja czynna: omeprazole;

1 fiolka zawiera omeprazolu sodu odpowiadającego 40 mg omeprazolu;

substancja pomocnicza: natrium hydroksyd.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Omeprazol. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi szczególnie skierowanego działania. Omeprazol hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach przyziemnych. Lek stosowany raz na dobę działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca się w formę aktywną w warunkach silnie kwasowego środowiska kanalików wewnątrzkomórkowych komórek przyziemnych, gdzie hamuje enzym H+, K+-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania podstawowego, jak i stymulowanego kwasu solnego niezależnie od rodzaju stymulacji.

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu solnego.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje zależne od dawki hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku człowieka. Aby natychmiast osiągnąć podobne zmniejszenie poziomu kwasowości wewnątrżołądkowej, jakiego można dokonać przyjmowaniem powtarzanych dawek leku w dawce 20 mg doustnie, zaleca się podanie pierwszej dawki w postaci 40 mg omeprazolu dożylnie. Powoduje to natychmiastowe zmniejszenie kwasowości wewnątrżołądkowej oraz dalsze utrzymywanie tego wskaźnika na poziomie zmniejszonym średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylnej.

Hamowanie wydzielania kwasu solnego jest powiązane z polem pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od rzeczywistego stężenia omeprazolu we krwi w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori.

H. pylori jest związana z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodzie dwunastniczy i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka.

H. pylori w połączeniu z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka zanikowego, które wiąże się z zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiąże się z wysokimi wskaźnikami gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy wzrasta w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. W związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka wzrasta również poziom chromograniny A (CgA). Zwiększenie poziomu CgA może utrudnić badanie na guzy neuroendokrynne. Komunikowano, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać 5-14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie uległy normalizacji do tego czasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL, związane być może ze wzrostem stężenia gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco większą częstość występowania cyst gruczołowych w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym następstwem wyraźnego hamowania wydzielania kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego za pomocą wszelkich środków, w tym inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Przewidywana objętość rozłożenia u zdrowych ochotników wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w około 97%.

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu substancji w osoczu krwi. Reszta zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za tworzenie omeprazolu sulfonu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i metabolicznych interakcji lek-lek z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie hamuje głównych enzymów CYP.

U około 3% przedstawicieli rasy europejskiej oraz u 15-20% przedstawicieli rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni zaliczani do tzw. wolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę średnia wartość AUC u wolnych metabolizatorów jest 5-10 razy większa niż u osób posiadających funkcjonalny enzym CYP2C19 (u szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenia we krwi były również wyższe – 3-5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30-40 l/h po pojedynczej dawce. Okres półtrwania omeprazolu w osoczu krwi jest zazwyczaj krótszy niż 1 godzina zarówno po pojedynczym, jak i po powtarzanym stosowaniu leku raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji przy jego stosowaniu raz na dobę. Prawie 80% dawki omeprazolu wydala się w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie poprzez sekrecję z żółcią.

AUC omeprazolu wzrasta przy powtarzanym stosowaniu leku. To zwiększenie zależy od dawki leku i powoduje nieliniową zależność AUC od dawki po powtarzanym stosowaniu leku. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia się metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon). Nie wykazano, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest opóźniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz na dobę nie zaobserwowano żadnej tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność ogólnoustrojowa i szybkość eliminacji, u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w podeszłym wieku (75-79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Omenax® do wstrzykiwań dożylnych wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w poniższych wskazaniach.

Dorośli

• Leczenie wrzodu dwunastopercza.
• Zapobieganie nawrotom wrzodu dwunastopercza.
• Leczenie wrzodu żołądka.
• Zapobieganie nawrotom wrzodu żołądka.
• W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej.
• Leczenie wrzodów żołądka i dwunastopercza związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).
• Zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastopercza związanych z zastosowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.
• Leczenie przełyku refluksowego.
• Długotrwałe leczenie pacjentów z nieaktywnym przełykiem refluksowym.
• Leczenie objawowej choroby refluksowej żołądkowo-przełykowej.
• Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP), z nelfinavirem i atazanavirem jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków.

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka.

Hamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków obniżających kwasowość w żołądku, wchłanianie takich leków jak klotrykonazol, itrakonazol, a także erlotynib może być zmniejszone, natomiast wchłanianie takich leków jak cyfostyna może być zwiększone podczas leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyfostyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyfostyny o 10 % (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30 %).

Nelfinawir, atazanawir.

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) zmniejszało średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40 %, a średnią ekspozycję farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniżano o około 75–90 %. Interakcja może również wynikać z hamowania aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawirem w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg/rytonawirem w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawirem w dawce 100 mg raz na dobę.

Cyfostyna.

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i cyfostyną u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyfostyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyfostyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom w podeszłym wieku. Konieczne jest wzmocnienie terapeutycznego monitorowania leczenia cyfostyną. W przypadku jednoczesnego stosowania z cyfostyną pacjenci powinni być pod ścisłą opieką lekarza.

Klopidogrel.

W trakcie badań klopidogrel (dawka ładunkowa – 300 mg z kolejną dawką 75 mg na dobę) stosowano jako monoterapię oraz z omeprazolem (80 mg jednocześnie z klopidogrelem) przez 5 dni. Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu obniżała się o 46 % (dzień 1) i o 42 % (dzień 5). Średnie hamowanie agregacji płytek krwi obniżało się o 47 % (po 24 godzinach) i o 30 % (dzień 5), gdy klopidogrel i omeprazol stosowano razem. W trakcie innego badania wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie przeszkadzało w ich interakcji, co najprawdopodobniej spowodowane jest efektem hamującym omeprazolu na CYP2C19. Sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej (FK/FD) pod kątem głównych chorób sercowo-naczyniowych zostały zarejestrowane w trakcie badań. Dlatego należy wstrzymać się od jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Inne leki.

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, klotrykonazolu i itrakonazolu znacząco się zmniejsza i, w związku z tym, skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19.

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współistniejących leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki – zwiększona. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepam i fenytoina.

Wyniki badań u zdrowych ochotników wykazały istnienie interakcji FK/FD między klopidogrelem (dawka ładunkowa – 300 mg/dawkowanie utrzymujące 75 mg) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46 % oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (ADP-indukowanej) agregacji płytek krwi średnio o 16 %. Jako środki ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu. Jednak pozostaje niejasne, w jakim stopniu ta interakcja może mieć znaczenie kliniczne.

Na podstawie wyników jednego randomizowanego (ale nieukończonego) badania (porównywano leczenie placebo a omeprazolem w dawce 20 mg u pacjentów leczonych klopidogrelem i kwasem acetylosalicylowym) oraz analiz post-hoc danych z dużych randomizowanych badań klinicznych, nie ma żadnych dowodów na zwiększenie ryzyka niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w trakcie jednoczesnego stosowania klopidogrelu i IPP, w tym ezomeprazolu.

Szereg badań wykazało sprzeczne wyniki dotyczące tego, czy zwiększa się ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych z zakrzepicą, gdy pacjent otrzymuje klopidogrel razem z IPP.

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników, w którym badano stosowanie klopidogrelu razem z kombinacją kwas acetylosalicylowy i ezomeprazol w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii, odnotowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalna aktywność hamująca (ATP-indukowaną) agregację płytek krwi u tych osób była taka sama w grupach, gdzie przyjmowano klopidogrel oddzielnie i klopidogrel w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i ezomeprazolem, co prawdopodobnie wynika z jednoczesnego podania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

Cylostazol.

W trakcie badania krzyżowego podania omeprazolu w dawce 40 mg zdrowym ochotnikom zwiększono maksymalne stężenie i AUC cylostazolu o 18 % i 26 % odpowiednio, a jednego z jego aktywnych metabolitów – o 29 % i 69 % odpowiednio.

Fenytoina.

Monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi zaleca się przeprowadzać w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; oraz w przypadku, gdy przeprowadzono korektę dawki fenytoiny, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy przeprowadzać po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm.

Sakwinawir.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu o około 70 %, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus.

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy przeprowadzać wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny) i w razie potrzeby skorygować dawkowanie takrolimusu.

Metotreksat.

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu.

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w surowicy krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampycyna i ziele świętojańskie), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w surowicy krwi w wyniku przyspieszenia tempa jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku występowania jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznej mimowolnej utraty masy ciała, nawracającego wymiotowania, dysfagii, krwawienia z wymiotów lub meleny) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwór złośliwy, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

U zdrowych ochotników obserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka załadunkowa – 300 mg/dawka utrzymania – 75 mg) a omeprazolem (80 mg doustnie na dobę, czyli dawka 4-krotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% oraz do zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (indukowaną ADP agregację płytek krwi) średnio o 16%.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej jest przeciwwskazane. Jeżeli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg na 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to uwzględnić u pacjentów z kacheksją lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na zakończenie leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

Stosowanie IPP, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 rok), nieco zwiększa ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub w przypadku występowania innych czynników ryzyka. Według danych z badań, IPP zwiększają ryzyko złamań ogólnie o 10–40%. W niektórych przypadkach wiąże się to z obecnością u pacjenta innych czynników ryzyka. Pacjentom z ryzykiem osteoporozy należy zapewnić odpowiednie leczenie oraz adekwatne stosowanie witaminy D i wapnia.

Podobnie jak w przypadku każdej długotrwałej terapii, szczególnie gdy okres leczenia omeprazolem przekracza 1 rok, pacjenci powinni być poddawani nadzorowi medycznemu oraz regularnym laboratoryjnym oznaczeniom stężenia magnezu i wapnia w surowicy krwi.

U pacjentów przyjmujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów przyjmujących lek przez około 1 rok).

Po odstawieniu leku poziom magnezu w surowicy wracał do normy. Do klinicznego obrazu hipomagnezemii należą: zwiększone pobudzenie nerwowo-mięśniowe, objawiające się skurczami mięśni rąk i stóp, pobudzeniem ruchowym; tachykardia, arytmia serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego; zaburzenia troficzne w postaci trudno gojących się ran i wrzodów skóry. Kryterium rozpoznania hipomagnezemii to obniżenie stężenia magnezu w surowicy krwi poniżej 1 mEq/l. Ponadto zaobserwowano przypadki, w których hipomagnezemia prowadziła do rozwoju hipokalcemii spowodowanej hamowaniem wydzielania parathormonu w warunkach niskiego stężenia magnezu w organizmie. U niektórych pacjentów obserwowano ciężki przebieg hipokalcemii i hipomagnezemii, z rozwijającym się zespołem drgawkowym, zaburzeniami rytmu serca, tetanią, zaburzeniami psychicznymi i ciężkim wymiotowaniem, co prowadziło do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta w wyniku obniżenia wydzielania kwasu solnego. W wyniku obniżenia wydzielania kwasu solnego wzrasta poziom CgA. Zwiększenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań mających na celu wykrycie nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie IPP 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA. Jeżeli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do wartości odniesienia po wstępnych oznaczeniach, pomiar należy powtórzyć 14 dni po odstawieniu leczenia IPP.

Podostre zaczerwienienie rumieniowe (PZR)

Stosowanie IPP może być związane z bardzo rzadkimi przypadkami PZR. Jeżeli wystąpią zmiany, szczególnie w obszarach skóry narażonych na działanie promieni słonecznych, i towarzyszą im ból stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a personel medyczny powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. W przypadku wcześniejszego wystąpienia PZR po poprzednim leczeniu IPP, ryzyko rozwoju PZR zwiększa się przy stosowaniu innych IPP.

Zaburzenia funkcji nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-śródbłonkowe (ZNT) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie podczas terapii omeprazolem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-śródbłonkowe może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia ZNT należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania omeprazolu u ciężarnych nie zostały ustalone, dlatego lek nie jest zalecany w czasie ciąży.

Omeprazol przenika do mleka matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany, dlatego nie zaleca się stosowania leku w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Najmniejsze prawdopodobieństwo, że omeprazol wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Mogą występować takie niepożądane reakcje jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. Jeżeli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Alternatywa dla terapii doustnej.

Pacjentom, u których postać doustna leku jest nieodpowiednia, zaleca się stosowanie Omenax® 40 mg raz na dobę dożylnie. Pacjentom z zespołem Zollingera-Ellisona zalecana dawka początkowa Omenax®, którą należy podawać dożylnie, wynosi 60 mg na dobę. Może istnieć potrzeba zastosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobrać indywidualnie. Jeżeli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać dwa razy dziennie.

Omenax® należy podawać dożylnie w postaci infuzji przez 20–30 minut.

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdej fiolki Omenax® 40 mg rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań (lub 0,9 % roztworze chlorku sodu). Środek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (przez 5 minut).

Instrukcja przygotowania leku przed podaniem

Całą zawartość każdej fiolki należy rozpuścić w objętości ok. 5 ml, a następnie natychmiast rozcieńczyć do objętości 100 ml. Należy użyć 0,9 % roztworu chlorku sodu lub

5 % roztworu glukozy. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do infuzji, dlatego nie należy stosować innego rozpuszczalnika ani innej jego ilości.

Przygotowanie.

1. Za pomocą strzykawki pobrać 5 ml roztworu do infuzji z butelki lub worka do infuzji.
2. Dodać ten roztwór do fiolki z liofilizatem omeprazolu, dokładnie wymieszać, upewniając się, że cały lek się rozpuścił.
3. Pobrać roztwór omeprazolu z powrotem do strzykawki.
4. Przenieść roztwór do worka lub butelki do infuzji.
5. Powtórzyć kroki 1–4, aby upewnić się, że cały roztwór omeprazolu został przeniesiony z fiolki do worka lub butelki do infuzji.

Alternatywna metoda przygotowania roztworu do infuzji w pojemniku elastycznym.

1. Nakłucie dwustronne przyłączyć do membrany wstrzykowej worka do infuzji. Drugi koniec igły przyłączyć do fiolki z liofilizatem omeprazolu.
2. Rozpuścić substancję omeprazolu poprzez przepompowywanie roztworu infuzyjnego tam i z powrotem między workiem do infuzji a fiolką.
3. Upewnić się, że cały lek się rozpuścił.

Otrzymany roztwór należy użyć do przeprowadzenia infuzji dożylnej w ciągu 20–30 minut.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Upośledzenie funkcji nerek.

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby.

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby może okazać się wystarczająca dawka dobową 10–20 mg.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Dzieci.

Doświadczenie z zastosowaniem omeprazolu do podania dożylnego w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego lek nie powinien być stosowany u tej grupy wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

Informacje o skutkach przedawkowania omeprazolu u ludzi są ograniczone. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; pojedyncze doniesienia dotyczyły również doustnego podania jednorazowych dawek omeprazolu sięgających 2400 mg (120-krotnie więcej niż typowa zalecana dawka). Zarejestrowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. W pojedynczych przypadkach zgłaszano również apatię, depresję i dezorientację.

Opisane objawy były przejściowe, a nie stwierdzono poważnych następstw. Szybkość eliminacji leku nie ulegała zmianie (kinetyka pierwszego rzędu) przy zwiększaniu dawek. W razie potrzeby należy stosować leczenie objawowe.

W badaniach klinicznych stosowano podanie dożylne leku w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia oraz do 650 mg w ciągu 3 dni, co nie spowodowało wystąpienia żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Podczas prowadzenia badań zaobserwowano następujące niepożądane reakcje na lek. Żadne z tych zjawisk nie było uznawane za zależne od dawki.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia wzroku u ciężko chorych pacjentów otrzymujących omeprazol w postaci wstrzykiwania dożylnego, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka terapii. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w opakowaniu pierwotnym. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Okres przechowywania proszku po otwarciu: do 24 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Okres ważności roztworu do wstrzykiwań: do 4 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi produktami leczniczymi, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”.

Opakowanie.

Po 1 fiolce z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

DEMO S.A. Pharmaceutical Industry.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

21. kilometr szosy krajowej Ateny – Lamia, Kryoneri, Attyka, 14568, Grecja.