Oksytocyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Oksytocyna (Oxytocin)

Skład:

substancja czynna: oksytocyna;

1 ml zawiera 5 JM oksytocyny;

substancje pomocnicze: chlorobutanolu hemihydrat, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz o charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony tylnego płata przysadki mózgowej. Oksytocyna i jej analogi. Oksytocyna.

Kod ATC H01BB02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości kliniczno-farmakologiczne oksytocyny są podobne do właściwości endogennej oksytocyny wydzielanej przez tylny płat przysadki mózgowej. Mięsień gładki macicy zawiera receptory wrażliwe na oksytocynę z rodziny receptorów sprzężonych z białkami G. Oksytocyna wywołuje skurcze mięśnia gładkiego macicy, zwiększając stężenie wapnia wewnątrzkomórkowego, naśladując w ten sposób skurcze porodowe w normalnej, samoistnej aktywności skurczowej macicy i tymczasowo przeszkadzając przepływowi krwi do macicy.

Wraz ze wzrostem amplitudy i czasu trwania skurczów mięśniowych następuje rozszerzenie i wygładzenie szyjki macicy. W miarę rozwoju ciąży liczba receptorów dla oksytocyny oraz wrażliwość macicy na nią wzrasta i do końca ciąży osiąga maksimum. W odpowiednich dawkach oksytocyna może wzmocnić siłę skurczów macicy do poziomu charakterystycznego dla samoistnej czynności porodowej, aż do stanu tetanicznego.

Oksytocyna wywołuje skurcze komórek mioepitelialnych przylegających do pęcherzyków gruczołu piersiowego, sprzyjając w ten sposób oddzielaniu się mleka.

Działając na mięsień gładki naczyń krwionośnych, oksytocyna wywołuje wazodilatację, zwiększa przepływ krwi w nerkach, naczyniach wieńcowych i naczyniach mózgu. Ciśnienie tętnicze zazwyczaj pozostaje niezmienione, jednak przy wstrzyknięciu dożylnej dużych dawek lub stężonego roztworu oksytocyny ciśnienie tętnicze może tymczasowo obniżyć się, co prowadzi do odruchowej tachykardii i odruchowego zwiększenia frakcji wyrzutowej serca. Po pewnym początkowym obniżeniu ciśnienia tętniczego następuje długotrwałe, choć niewielkie, jego podwyższenie.

W przeciwieństwie do wazopresyny oksytocyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne. Hiperhydratacja może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu oksytocyny z dużymi ilościami płynów bezelektrolitowych i/lub przy szybkim wstrzykiwaniu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnej działanie oksytocyny na macicę pojawia się niemal natychmiast i trwa około godziny. Po podaniu domięśniowym działanie miotoniczne pojawia się w ciągu pierwszych 3–7 minut i trwa 2–3 godziny.

Podobnie jak wazopresyna, oksytocyna rozkłada się w całym przestrzeni pozakomórkowej. Niewielkie ilości oksytocyny prawdopodobnie przechodzą do krwiobiegu płodu.

Okres półtrwania oksytocyny wynosi 1–6 minut, jest on krótszy w późnym okresie ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Większość leku ulega szybkiemu metabolizmowi w wątrobie i nerkach. W procesie hydrolizy enzymatycznej oksytocyna jest inaktywowana głównie pod działaniem tkankowej oksytokinazy (oksytokinaza występuje również w łożysku i osoczu krwi). Tylko niewielka część oksytocyny wydostaje się z moczem w niezmienionej formie.

Niewydolność nerek

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Jednakże, biorąc pod uwagę drogę wydalenia oraz pogorszenie wydalania oksytocyny z nerkami z powodu działania antydiuretycznego, istnieje możliwość kumulacji i przedłużonego działania oksytocyny.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Zmiana farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby jest mało prawdopodobna, ponieważ enzym metabolizujący oksytocynę (oksytokinaza) występuje nie tylko w wątrobie, ale także aktywność oksytokinazy w łożysku znacznie wzrasta tuż przed porodem. W związku z tym biotransformacja oksytocyny w warunkach zaburzonej funkcji wątroby nie spowoduje istotnej zmiany klirensu metabolicznego oksytocyny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Oksytocyna stosowana jest w celu pobudzenia i stymulacji czynności skurczowej macicy.

Wskazania do stosowania w okresie poporodowym.

Indukcja porodu.

Indukcja czynności porodowej za pomocą oksytocyny jest wskazana w późnych lub bliskich terminom ciążach, gdy występuje nadciśnienie tętnicze (np. przedrzucawica, rzucawica lub przy obecności chorób sercowo-naczyniowych i nerek), erytroblastozie płodowej, cukrzycy ciążowej lub matki, krwawieniu przedporodowym lub konieczności przedwczesnego porodu, przedwczesnym pęknięciu błon płodowych, w przypadkach, gdy nie występuje samoistna czynność skurczowa macicy. Zaplanowana indukcja czynności skurczowej macicy za pomocą oksytocyny może być wskazana przy przedłużonej ciąży (powyżej 42 tygodni). Indukcja czynności skurczowej macicy może być również wskazana w przypadku wewnątrzmacicznego zgonu płodu, wewnątrzmacicznego opóźnienia rozwoju płodu.

Wzmocnienie czynności skurczowej macicy.

W pierwszym lub drugim okresie porodu oksytocynę można stosować dożylnie w postaci infuzji w celu wzmocnienia skurczów przy przedłużających się porodach lub przy dysfunkcyjnej wiotkości macicy.

Wskazania do stosowania w okresie poporodowym.

W przypadku niedoczynności macicy, w celu zatrzymania krwawienia poporodowego.

Inne wskazania do stosowania.

W celu terapii wspomagającej przy niepełnym poronieniu lub poronieniu nieukończonym.

Stosowanie w celu diagnostyki.

W celu określenia czynności oddechowej łożyska i płodu (test obciążeniowy oksytocyną).

Przeciwwskazania.

Oksytocyna, roztwór do wstrzykiwań, jest przeciwwskazana w następujących przypadkach:

− klinicznie wąski miedzicz;

− niekorzystne położenie płodu, które uniemożliwia samoistne poród bez wcześniejszego interwencji (położenie poprzeczne płodu);

− tzw. stanach nagłych położniczych, w których stosunek korzyści do ryzyka dla płodu lub matki wymaga interwencji chirurgicznej;

− niewydolność płodu znacznie przed końcowym terminem ciąży;

− stosowanie przy braku czynności skurczowej macicy lub wyraźnej toksycie;

− hiperkinetyczny charakter skurczów macicy;

− nadwrażliwość na składniki leku;

− indukcja lub zwiększenie czynności skurczowej macicy w przypadkach, gdy poród drogami pochwowymi jest przeciwwskazany, np. przy przewlekłym położeniu lub wypadnięciu pępowiny, pełnym przewlekłym położeniu łożyska lub przewlekłym położeniu naczyń;

− dystonia;

− ciężkie zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Istnieją doniesienia o wystąpieniu ciężkiego nadciśnienia tętniczego, gdy oksytocynę podano 3–4 godziny po profilaktycznym podaniu środków zwężających naczynia krwionośne w połączeniu z zewnątrzoponową anestezją.

Zastosowanie anestezji cyklopropanem, enfluranem, halatonem, izofluranem może zmienić wpływ oksytocyny na układ sercowo-naczyniowy, prowadząc do nieoczekiwanych efektów, takich jak hipotensja tętnicza. Wiadomo również, że jednoczesne stosowanie oksytocyny i anestezji cyklopropanem może powodować bradykardię zatokową i rytm przedsionkowo-komorowy.

Oksytocynę należy podawać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą wydłużać interwał QTc.

Prostaglandyny nasilają działanie oksytocyny, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Ze względu na nasilenie czynności skurczowej macicy należy zachować ostrożność przy kolejnym stosowaniu prostaglandyn i oksytocyny.

Jednoczesne stosowanie oksytocyny z innymi induktorami porodu lub poronienia może prowadzić do hiperkinesji macicy (podwyższenie tonusu) oraz pęknięcia macicy lub urazu szyjki macicy, np. zastosowanie prostaglandyn może zwiększyć stymulację czynności porodowej i stymulację mięśniówki macicy.

Dlatego podczas stosowania leku u pacjentów należy dokładnie kontrolować:

− równowagę kwasowo-zasadową;

− częstość, trwanie i siłę skurczów macicy;

− tętno płodu;

− skurcze serca i ciśnienie tętnicze matki;

− tonus macicy;

− równowagę płynów.

Szczególne środki ostrożności.

Z wyjątkiem szczególnych przypadków, stosowanie oksytocyny nie jest zalecane w przypadkach:

• porodów przedwczesnych;
• operacji chirurgicznych na szyjce macicy lub macicy w wywiadzie, w tym cięć cesarskich;
• nadmiernej ekspansji macicy;
• ciąży mnogiej;
• inwazyjnego raka szyjki macicy.

Nie wolno stosować oksytocyny do indukcji porodu przed osiągnięciem przez główkę lub miednicę płodu wlotu do miednicy matki. Określenie tak zwanych „szczególnych przypadków”, wynikających z połączenia różnych czynników, należy do lekarza. Przed rozpoczęciem stosowania oksytocyny należy dokładnie rozważyć oczekiwane korzyści terapeutyczne i potencjalne zagrożenie (możliwy hipertonus i tetania macicy).

W celu indukcji porodu i wzmocnienia skurczów macicy oksytocynę stosuje się wyłącznie dożylnie, w warunkach szpitalnych i pod odpowiednim nadzorem lekarskim. Każda pacjentka otrzymująca infuzję oksytocyny powinna znajdować się pod ciągłym nadzorem lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu tego leku.

Aby uniknąć powikłań podczas podawania oksytocyny, należy stale monitorować:

• skurcze macicy;
• częstość akcji serca płodu i porodzącej;
• ciśnienie tętnicze (CT) porodzącej.

Przy pierwszych objawach nadmiernej aktywności macicy należy natychmiast przerwać podawanie oksytocyny; w wyniku tego skurcze macicy wywołane lekiem zazwyczaj ustępują.

Przy odpowiednim stosowaniu oksytocyna powoduje skurcze macicy podobne do normalnych skurczów porodowych. Nadmierne pobudzenie, wynikające z niewłaściwego stosowania leku, stanowi zagrożenie zarówno dla porodzącej, jak i dla płodu.

Nie należy stosować stymulacji czynności porodowej w przypadku śmierci płodu w macicy i/lub obecności mekonium w wodach owodniowych, ponieważ może to prowadzić do zakrzepicy wodniowej.

Należy pamiętać, że w przypadkach zwiększonej wrażliwości na lek, nadmierne skurcze macicy mogą wystąpić nawet przy stosowaniu standardowych dawek. Należy wziąć pod uwagę możliwość nasilenia się krwawienia i rozwoju afibrynogenemii.

Nie należy stosować oksytocyny przez dłuższy czas u pacjentek z opornością na oksytocynę, ze słabością czynności porodowej, z ciężkim toksycznością ciążową i nadciśnieniem naczyniowym lub z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego.

Oksytocyny nie należy podawać w formie wstrzyknięcia dożylnego, ponieważ może to spowodować ostre, krótkotrwałe hipotensję towarzyszoną zaczerwienieniem skóry i odruchową tachykardią.

Oksytocynę należy stosować ostrożnie u pacjentek z predyspozycją do niedokrwienia mięśnia sercowego z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego (np. przerostowa kardiomiopatia, wada serca i/lub choroba niedokrwienna serca, w tym skurcz tętnic wieńcowych), aby uniknąć istotnych zmian ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca u tych pacjentek.

Oksytocynę należy przepisywać ostrożnie pacjentkom z „zespolem wydłużonego interwału QT” lub związanymi z nim objawami, a także pacjentkom przyjmującym leki wydłużające interwał QT.

Znane są przypadki śmiertelnych skutków u porodzących w wyniku reakcji nadwrażliwości, epizodów hipertonicznych, krwotoku podpajęczówkowego, pęknięcia macicy, a także przypadki śmierci płodu z różnych przyczyn podczas podawania leku dożylnej w celu indukcji porodu i stymulacji skurczów macicy.

Zespół rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia

W rzadkich przypadkach przy farmakologicznej indukcji porodu z zastosowaniem leków uterotonicznych, w tym oksytocyny, obserwuje się zwiększony ryzyko rozwoju zespołu rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC) w okresie poporodowym. To ryzyko jest bezpośrednio związane z farmakologiczną indukcją, a nie z zastosowaniem konkretnego leku. Ryzyko jest zwiększone przede wszystkim u kobiet z dodatkowymi czynnikami ryzyka DIC: wiek powyżej 35 lat, powikłany przebieg ciąży (np. cukrzyca ciążowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy), długość ciąży powyżej 40 tygodni. Oksytocynę i alternatywne leki należy stosować tym kobietom z ostrożnością, a lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość rozwoju DIC.

Przehydrytacja

Ponieważ oksytocyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne, długotrwałe dożylne podawanie wysokich dawek leku w połączeniu z podawaniem dużych objętości płynów (np. w leczeniu zagrożonego lub nieudanego poronienia lub krwawienia w okresie poporodowym) może prowadzić do przehydrytacji w połączeniu z hiponatremią. Podczas podawania oksytocyny i dożylnej infuzji płynów występuje skumulowane działanie antydiuretyczne, prowadzące do hipewolemii i dalszego rozwoju hemodynamicznej postaci ostrego obrzęku płuc bez hiponatremii. Aby uniknąć tych rzadkich powikłań, przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek oksytocyny należy przestrzegać następujących zasad bezpieczeństwa: stosować roztwór zawierający elektrolity (nie glukozę); infuzje płynów należy prowadzić w małych objętościach (przy indukcji lub stymulacji czynności porodowej w późnych etapach ciąży dopuszcza się stosowanie oksytocyny w stężeniach przekraczających zalecane); przyjmowanie płynów doustnie powinno być ograniczone; należy prowadzić rejestr bilansu płynów; w przypadku podejrzenia zaburzeń równowagi elektrolitowej wskazane jest laboratoryjne badanie zawartości elektrolitów.

Anafilaksja u kobiet z alergią na lateks

Istnieją doniesienia o przypadkach anafilaksji po podaniu oksytocyny kobietom z alergią na lateks. Ze względu na istniejącą homologię strukturalną między oksytocyną a lateksem, alergia/nietolerancja na lateks może być ważnym czynnikiem ryzyka rozwoju anafilaksji po podaniu oksytocyny.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentek z wywiadem nadwrażliwości na oksytocynę.

Nie wolno podawać oksytocyny jednocześnie różnymi drogami. Oksytocynę można podawać tylko jedną metodą (albo dożylnie, albo domięśniowo).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie ma żadnych znanych wskazań do stosowania w I trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków poronienia samoistnego lub sztucznego. Szerokie doświadczenie w stosowaniu oksytocyny oraz jej struktura chemiczna i właściwości farmakologiczne wskazują, że przy stosowaniu zgodnie z wskazaniami lek ten nie wpływa na powstawanie wad rozwojowych płodu.

W niewielkich ilościach przenika do mleka matki.

W przypadkach stosowania leku w celu zatrzymania krwawienia macicy karmienie piersią jest możliwe dopiero po zakończeniu leczenia oksytocyną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Oksytocyna nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Lek stosuje się w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę należy ustalać z uwzględnieniem indywidualnej wrażliwości ciężarnej i płodu.

W celu indukcji lub stymulacji aktywności porodowej oksytocynę należy stosować wyłącznie w postaci dożylnej infuzji kroplowej. Konieczne jest przestrzeganie zalecanej szybkości infuzji. Aby zapewnić bezpieczne stosowanie oksytocyny, konieczne jest użycie pompy infuzyjnej lub innego podobnego urządzenia oraz monitorowanie skurczów macicy i czynności serca płodu. W przypadku nadmiernej intensyfikacji skurczów macicy należy natychmiast przerwać infuzję – wówczas nadmierna aktywność mięśniowa macicy szybko ustępuje.

Infuzji oksytocyny nie wolno przeprowadzać w ciągu pierwszych 6 godzin po zastosowaniu prostaglandyn dożylnych.

1. Przed rozpoczęciem podawania leku należy rozpocząć podawanie roztworu fizjologicznego nie zawierającego oksytocyny.
2. W celu przygotowania standardowego roztworu do infuzji: zawartość 1 ampułki – 1 ml (5 MI) oksytocyny rozpuścić w warunkach sterylnych w 1000 ml rozpuszczalnika (0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy) i dokładnie wymieszać, delikatnie obracając pojemnik. W 1 ml przygotowanego w ten sposób roztworu znajduje się 5 mMI oksytocyny. Do dokładnego dawkowania roztworu infuzyjnego należy stosować pompę infuzyjną lub inne podobne urządzenie.
3. Szybkość podawania dawki początkowej nie powinna przekraczać 0,5–4 mMI/min. Co 20–40 minut można ją zwiększać o 1–2 mMI/min, aż do osiągnięcia pożądanego stopnia skurczowości macicy. Po osiągnięciu pożądanej częstości skurczów macicy odpowiadającej normalnej czynności porodowej, przy braku objawów dystresu płodu i przy rozwarciu szyjki macicy na 4–6 cm, można stopniowo zmniejszyć szybkość infuzji w tempie podobnym do tempa jej zwiększania. W późnych okresach ciąży przeprowadzanie infuzji z większą szybkością wymaga ostrożności; jedynie w rzadkich przypadkach może być wymagana szybkość dochodząca do 8–9 mMI/min. W przypadku porodów przedwczesnych może być konieczne przyspieszone podawanie oksytocyny; w pojedynczych przypadkach szybkość może przekraczać 20 mMI/min.

Jeśli u kobiety w późnym okresie ciąży lub w okresie do niego zbliżonym nie osiągnięto odpowiedniej aktywności skurczowej macicy po podaniu łącznie 5 MI oksytocyny, zaleca się przerwanie prób stymulacji porodów. Stymulację porodów można wznowić następnego dnia, rozpoczynając od dawki 0,5–4 mMI/min.

1. Należy kontrolować czynność serca płodu, tonus macicy w stanie spoczynku, częstość, długość i siłę jej skurczów.
2. W przypadku nadmiernej aktywności macicy lub dystresu płodu należy natychmiast przerwać podawanie oksytocyny. Rodzącej należy zapewnić terapię tlenową. Stan kobiety rodzącej i płodu musi być pod kontrolą lekarza specjalisty.

Kontrola krwawień macicznych w okresie poporodowym:

a) infuzja dożylna (metoda kroplowa): rozpuścić 10–40 MI oksytocyny w 1000 ml rozpuszczalnika (0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy); do zapobiegania atonii macicy zazwyczaj wymagane jest 20–40 mMI/min oksytocyny;

b) wstrzykiwanie domięśniowe: 1 ml (5 MI) oksytocyny po oderwaniu się łożyska.

Terapia wspomagająca w przypadku niepełnego poronienia lub poronienia niezakończonego.

Dożylne wlewanie 10 MI oksytocyny w 500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub mieszaniny 5 % roztworu dekstrozy z roztworem fizjologicznym z szybkością 20–40 kropel/min.

Diagnostyka niedostateczności maciczno-łożyskowej (test obciążeniowy oksytocyną).

Rozpocząć infuzję dożylne z szybkością 0,5 mMI/min i co 20 minut podwajać szybkość, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, która zazwyczaj wynosi 5–6 mMI/min, maksymalnie 20 mMI/min. Po wystąpieniu w ciągu 10 minut 3 umiarkowanych skurczów trwających po 40–60 sekund należy przerwać podawanie oksytocyny i obserwować zmiany, tj. spowolnienie czynności serca płodu.

Sposób stosowania

Dożylne infuzje kroplowe lub wstrzykiwania domięśniowe.

Oksytocynę można podawać wyłącznie drogą pozajelitową (dożylnie lub domięśniowo).

Osobne kategorie pacjentek

Pacjentki w podeszłym wieku

Badania u pacjentek w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) nie były prowadzone.

Niewydolność nerek i wątroby

Badania u pacjentek z niewydolnością nerek i wątroby nie były prowadzone.

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy zależą przede wszystkim od stopnia nadczynności macicy, niezależnie od zwiększonej wrażliwości na lek. Nadmierna stymulacja może prowadzić do silnych (hipertonicznych) i długotrwałych (tetanicznych) skurczów lub do bardzo szybkich porodów z charakterystycznym tonusem podstawowym wynoszącym 15–20 mm H₂O lub więcej, mierzonym między dwoma skurczami, a także może powodować pęknięcie ciała lub szyjki macicy, pochwy, krwawienie w okresie poporodowym, hipoperfuzję maciczno-łożyskową, spowolnienie czynności serca płodu, hipoksję, hiperkapnię i śmierć płodu.

Długotrwałe stosowanie leku w dużych dawkach (40–50 ml/min) może towarzyszyć poważne powikłanie – hiperhydratacja, spowodowana efektem antydiuretycznym oksytocyny. Leczenie polega na przerwaniu infuzji oksytocyny, ograniczeniu przyjmowania płynów, stosowaniu diuretyków, dożylnej podaniu hipertonicznego roztworu soli, korekcie równowagi elektrolitowej, zwalczaniu drgawek barbituranami oraz zapewnieniu leczenia objawowego w warunkach specjalistycznego szpitala dla pacjentek w stanie śpiączki.

Niepożądane działania.

Działania niepożądane u położnych

Skutki uboczne w okresie okołoporodowym

Dostępne są dane wskazujące, że podczas cesarskiego cięcia wykonywanego w znieczuleniu podpajęczynówkowym, po dożylnej bolusowej dawce oksytocyny w dawce 10 MI, obserwowano depresję odcinka ST-T w EKG. Dane do dokładnej oceny stopnia ryzyka są niewystarczające, a przyczyny zwiększonego ryzyka nie są znane.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek można rozcieńczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu, 5 % roztworze glukozy, roztworach mleczanu sodu. Gotowy roztwór jest fizycznie i chemicznie stabilny przez 8 godzin od przygotowania. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.
Nie należy podawać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce. Po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z o.o. „FZ „CZADA”, Ukraina.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijowska 37.