Oksytocyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Oksytocyna (Oxytocin)

Skład:

substancja czynna: oksytocyna;

1 ml zawiera 5 MI oksytocyny;

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, chlorobutanolu hemihydrat, etanol (96 %), woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny, klarowny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony stosowane ogólnie, z wyłączeniem hormonów płciowych, hormony przysadki tylniej, oksytocyna i jej pochodne. Kod ATC H01BB02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości kliniczno-farmakologiczne oksytocyny są zbliżone do właściwości endogennej oksytocyny pochodzącej z tylnego płata przysadki mózgowej. Miometrium macicy zawiera receptory oksytocynowe należące do rodziny receptorów sprzężonych z białkami G. Oksytocyna wywołuje skurcze mięśni gładkich macicy poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia, powodując tym samym skurcze podobne do tych, które występują podczas fizjologicznych porodów spontanicznych, a także tymczasowo obniża przepływ krwi w macicy.

Wraz ze wzrostem amplitudy i trwania skurczów mięśniowych następuje rozszerzenie i wygładzenie szyjki macicy. W miarę rozwoju ciąży liczba receptorów oksytocynowych oraz wrażliwość macicy na oksytocynę wzrasta, osiągając maksimum na końcu ciąży. Wprowadzenie oksytocyny w odpowiednich dawkach może prowadzić do nasilenia się kurczliwości macicy – od umiarkowanego zwiększenia siły i częstości skurczów spontanicznych (charakterystycznych dla fizjologicznych porodów) aż po trwałe skurcze tetaniczne.

Oksytocyna wywołuje skurcze komórek mioepitelialnych otaczających pęcherzyki gruczołów mlekowych, sprzyjając w ten sposób wydzielaniu mleka.

Działając na mięśnie gładkie naczyń, oksytocyna powoduje rozszerzenie naczyń (wazodilatację), zwiększa przepływ krwi w nerkach, naczyniach wieńcowych i naczyniach mózgu. Ciśnienie tętnicze zazwyczaj nie ulega zmianie, jednak przy wewnątrzżylnej (i.v.) podaniu oksytocyny w dużych ilościach w postaci nierozcieńczonego roztworu może wystąpić tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego, prowadzące do odruchowej tachykardii i odruchowego zwiększenia rzutu serca. Po obniżeniu ciśnienia tętniczego następuje jego niewielkie, ale trwałe podwyższenie.

W przeciwieństwie do wazopresyny, oksytocyna wykazuje minimalne działanie przeciwzmartwienne. Jednak przy podawaniu oksytocyny wraz z dużą ilością płynów bezelektrolitowych i/lub przy zbyt szybkim ich wlewie istnieje możliwość rozwoju hiperhydratacji.

Farmakokinetyka.

Po podaniu wewnątrzżylnej działanie oksytocyny na macicę pojawia się niemal natychmiastowo i utrzymuje się przez około 1 godzinę. Po wstrzyknięciu do mięśnia działanie miotoniczne pojawia się po 3–7 minutach i trwa od 2 do 3 godzin.

Podobnie jak wazopresyna, oksytocyna rozprowadza się w przestrzeni pozakomórkowej. W niewielkim stopniu oksytocyna najprawdopodobniej przenika do układu krążenia płodu.

Okres półtrwania oksytocyny wynosi od 1 do 6 minut (krótszy w późnych stadiach ciąży i w czasie laktacji). Główna część leku ulega szybkiemu metabolizmowi w wątrobie i nerkach. Oksytocyna jest inaktywowana w wyniku hydrolizy enzymatycznej, głównie pod działaniem tkaninowej oksytokinazy. Oksytokinaza występuje również w tkankach łożyska i w osoczu krwi. Tylko niewielka część oksytocyny jest wydalana przez nerki w niezmienionej formie.

Niewydolność nerek

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Jednak biorąc pod uwagę drogę wydalenia oraz pogorszenie wydalenia oksytocyny z nerek z powodu działania przeciwzmartwego, istnieje możliwość kumulacji i przedłużonego działania oksytocyny.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Zmiana farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby jest mało prawdopodobna, ponieważ enzym metabolizujący oksytocynę (oksytokinaza) występuje nie tylko w wątrobie, ale także aktywność oksytokinazy w łożysku znacznie wzrasta tuż przed porodem. W związku z tym biotransformacja oksytocyny w warunkach zaburzonej funkcji wątroby nie spowoduje istotnej zmiany klirensu metabolicznego oksytocyny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Oksytocyna stosowana jest w celu pobudzenia i wzmocnienia kurczliwości macicy.

Stosowanie w okresie poporodowym

Indukcja porodu

W celu indukcji porodu oksytocynę stosuje się na końcowych lub bliskich im etapach ciąży w przypadku nadciśnienia tętniczego (np. przedrzucawica, rzucawica, lub przy obecności chorób sercowo-naczyniowych i nerek), erytroblastozie płodu, cukrzycy matki lub ciążowej, krwawieniu przedporodowym lub konieczności porodu przedterminowego, przedwczesnym pęknięciu błon płodowych i niemożności wystąpienia porodów samorzutnych. Planowe pobudzenie porodu za pomocą oksytocyny może być wskazane przy przeterminowanej ciąży (powyżej 42 tygodni ciąży), a także w przypadku wewnątrzmacicznego zgonu płodu lub wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu płodu.

Wzmacnianie kurczliwości macicy

W pierwszym lub drugim okresie porodu oksytocynę można podawać dożylnie w postaci infuzji w celu wzmocnienia kurczliwości macicy w przypadku przedłużającego się porodu lub dysfunkcyjnej bezczynności macicy.

Stosowanie w okresie poporodowym

Kontrola krwawienia poporodowego i hipotonia macicy.

Inne wskazania do stosowania

Jako terapia wspomagająca w przypadku niepełnego poronienia lub zagrożenia poronieniem.

Stosowanie diagnostyczne

Ocena oddechowego rezerwu płodowego-płacentalnego płodu w ciąży wysokiego ryzyka (test stresowy z oksytocyną).

Przeciwwskazania.

Stosowanie oksytocyny w formie do wstrzykiwań jest przeciwwskazane w następujących przypadkach:

• klinicznie wąski miedzicz;
• niekorzystna pozycja lub prezentacja płodu, uniemożliwiająca poród drogą naturalną bez wcześniejszego interwencjonizmu (poprzeczne ułożenie płodu);
• tzw. nagłe sytuacje położnicze, w których stosunek korzyści do ryzyka dla płodu lub matki wymaga natychmiastowego zabiegu chirurgicznego;
• rozwój dystresu płodowego przed rozpoczęciem czynności porodowej;
• długotrwałe stosowanie przy braku kurczliwości macicy lub wyraźnej toksycji;
• charakter hiperkinetyczny skurczów macicy;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku (patrz sekcja „Składniki pomocnicze”);
• indukcja porodu lub wzmocnienie kurczliwości macicy w przypadkach, gdy poród drogą naturalną jest przeciwwskazany (przeciwstawienie lub wypadnięcie pętel pępowiny, pełne przesłonięcie łożyska lub przesłonięcie naczyń pępowiny);
• ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Istnieją doniesienia o ciężkim nadciśnieniu tętniczym, gdy oksytocynę podawano 3–4 godziny po profilaktycznym podaniu leków wazokonstryktorowych w połączeniu z zewnątrzoponową anestezją.

Zastosowanie anestezji za pomocą cyklopropanu, enfluranu, halotonu, izofluranu może zmienić wpływ oksytocyny na układ sercowo-naczyniowy, prowadząc do nieoczekiwanych skutków, takich jak hipotensja tętnicza. Wiadomo również, że jednoczesne stosowanie oksytocyny i anestezji cyklopropanowej może wywołać bradykardię zatokową i rytm przedsionkowo-komorowy.

Oksytocynę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki, które mogą wydłużać interwał QTc.

Stwierdzono, że prostaglandyny nasilają działanie oksytocyny, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Z uwagi na nasilenie kurczliwości macicy należy zachować ostrożność przy stosowaniu kolejnym prostaglandyn i oksytocyny.

Jednoczesne stosowanie oksytocyny z innymi induktorami porodu lub poronienia może prowadzić do hipertonusu macicy (podwyższonego napięcia), pęknięcia macicy lub urazu szyjki macicy, np. zastosowanie prostaglandyn może zwiększyć stymulację czynności porodowej i stymulację mięśniówki macicy.

Dlatego podczas stosowania leku u pacjentów należy ściśle monitorować:

• równowagę kwasowo-zasadową;
• częstość, trwanie i siłę skurczów;
• częstość akcji serca płodu;
• ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca matki;
• napięcie macicy;
• bilans między dopływem a odpływem płynów.

Особливости stosowania.

Z wyjątkiem szczególnych przypadków stosowanie oksytocyny nie jest zalecane w następujących sytuacjach:

• przedwczesne porody;
• graniczny stopień klinicznie wąskiego miednicy (niedopasowanie rozmiarów główki płodu i miednicy porodowej);
• wcześniejsze duże zabiegi chirurgiczne na szyjce lub ciele macicy w wywiadzie, w tym cięcie cesarskie;
• nadmierne rozciągnięcie macicy;
• wielokrotne porody;
• inwazyjny rak szyjki macicy;

Nie wolno podawać oksytocyny przed wsunięciem główki lub pośladków płodu do miednicy małej.

Wykrycie szczególnych przypadków, spowodowanych kombinacją różnych czynników, jest zadaniem lekarza. Należy dokładnie ocenić możliwe korzyści terapeutyczne z zastosowania oksytocyny oraz ryzyko wystąpienia rzadkich, ale poważnych zjawisk – hiperkinezy lub tężyczki macicy.

W celu indukcji porodów i wzmocnienia kurczliwości macicy oksytocynę stosuje się wyłącznie dożylnie, w warunkach szpitalnych i pod odpowiednim nadzorem lekarskim. Każda pacjentka otrzymująca infuzję oksytocyny powinna być stale poddawana opiece lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu tego leku.

Aby uniknąć powikłań podczas podawania oksytocyny, konieczna jest ciągła kontrola następujących parametrów:

• kurczliwość macicy;
• częstość akcji serca matki i płodu;
• ciśnienie tętnicze matki.

W przypadku wystąpienia nadmiernej aktywności macicy należy natychmiast przerwać podawanie oksytocyny; skurcze macicy wywołane oksytocyną zazwyczaj osłabiają się krótko po odstawieniu leku.

Przy prawidłowym zastosowaniu oksytocyna wywołuje skurcze macicy podobne do normalnych porodów. Nadmierne pobudzenie, wynikające z nieprawidłowego stosowania leku, stanowi zagrożenie zarówno dla matki, jak i dla płodu.

Przy nadwrażliwości na oksytocynę rozwój nadmiernych skurczów macicy jest możliwy, niezależnie od prawidłowego doboru dawki i odpowiedniego nadzoru medycznego.

Podczas podawania środka leczniczego należy wziąć pod uwagę możliwość nasilenia się krwawienia i rozwoju afibrynogenemii.

Stymulacji czynności porodowej należy unikać w przypadku śmierci płodu w macicy i/lub obecności mekonium w płynie owodniowym, ponieważ może to prowadzić do embolii płynem owodniowym.

Nie należy stosować oksytocyny przez dłuższy czas w przypadku słabości czynności porodowej opornej na oksytocynę, przy wyraźnej przedrzucawkowej toksykozie lub przy ciężkich chorobach układu sercowo-naczyniowego.

Przeciwwskazane jest dożylne podawanie bolusowe oksytocyny, ponieważ może to spowodować ostry, krótkotrwały stan hipotensji z rozwojem zaczerwienienia i odruchowej tachykardii.

Z należytą ostrożnością należy stosować oksytocynę u pacjentek cierpiących na choroby układu sercowo-naczyniowego (np. przerostową kardiomiopatię, zmiany w zastawkach i/lub chorobę niedokrwienną serca, w tym skurcz tętnic wieńcowych) oraz u pacjentek narażonych na niedokrwienie mięśnia sercowego, aby uniknąć istotnych zmian ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca.

Oksytocynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zespołem wydłużonego interwału QT lub związanymi z nim objawami, a także pacjentom przyjmującym leki wydłużające interwał QT.

W trakcie podawania leku dożylnej w celu wywołania porodów lub wzmocnienia kurczliwości macicy w I i II okresie porodowym opisano przypadki śmiertelne matki spowodowane reakcjami nadwrażliwości, krwotokiem podpajęczynówkowym i rozerwaniem macicy, a także przypadki śmierci płodu z różnych przyczyn.

Zespół rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC)

W rzadkich przypadkach przy farmakologicznej indukcji porodów z zastosowaniem leków uterotonicznych, w tym oksytocyny, obserwuje się zwiększony ryzyko rozwoju zespołu rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC) w okresie poporodowym. To ryzyko jest bezpośrednio związane z farmakologiczną indukcją, a nie z zastosowaniem konkretnego leku. Ryzyko jest szczególnie zwiększone u kobiet z dodatkowymi czynnikami ryzyka DIC: wiek powyżej 35 lat, skomplikowany przebieg ciąży (np. cukrzyca ciążowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy), długość ciąży ponad 40 tygodni. U takich kobiet oksytocynę i inne środki lecznicze należy stosować z ostrożnością, a lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość rozwoju DIC.

Przeciążenie płynami

Ponieważ oksytocyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne, długotrwałe dożylne podawanie wysokich dawek leku w połączeniu z podawaniem dużych objętości płynów (np. w leczeniu zagrożenia poronieniem, nieudanego poronienia lub krwawienia w okresie poporodowym) może prowadzić do przeciążenia płynami w połączeniu z hiponatremią. Podczas podawania oksytocyny i dożylnego wlewania płynów występuje skumulowane działanie antydiuretyczne, w wyniku którego rozwija się hipewolemia i dalej hemodynamiczna forma ostrej obrzęku płuc bez hiponatremii. Aby uniknąć tych rzadkich powikłań, przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek oksytocyny należy przestrzegać następujących zasad bezpieczeństwa: stosować elektrolitowy roztwór wlewowy (nie glukozę); wlewy płynów należy prowadzić w małych objętościach (przy indukcji lub stymulacji czynności porodowej w późnych okresach ciąży dopuszcza się podawanie oksytocyny w stężeniach przekraczających zalecane); przyjmowanie płynów doustnie powinno być ograniczone; należy prowadzić rejestr bilansu płynów; w przypadku podejrzenia zaburzeń równowagi elektrolitowej wskazane jest laboratoryjne badanie zawartości elektrolitów.

Oksytocyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem nadwrażliwości na ten lek.

Nie można jednocześnie stosować różnych dróg podania oksytocyny.

Oksytocynę można podawać tylko jedną metodą (dożylnie lub domięśniowo).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W pierwszym trymestrze ciąży lek stosuje się wyłącznie przy samorzutnym lub sztucznym przerwaniu ciąży; inne znane wskazania do stosowania nie istnieją. Biorąc pod uwagę duże doświadczenie w stosowaniu, strukturę chemiczną i właściwości farmakologiczne leku, przy jego stosowaniu zgodnie z wskazaniami nie przewiduje się zwiększonego ryzyka powstawania wad rozwojowych płodu.

Okres karmienia piersią

Oksytocyna w niewielkich ilościach wydostaje się do mleka matki.

W przypadkach, gdy lek jest przepisywany w celu zatrzymania krwawienia macicy, nie zaleca się rozpoczynania karmienia piersią przed zakończeniem leczenia oksytocyną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Oksytocyna nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie dobiera się indywidualnie, w zależności od wskazań i z uwzględnieniem reakcji matki i płodu na podanie leku.

Indukcja lub stymulacja aktywności porodowej

Oksytocynę stosuje się wyłączne w postaci wlewu dożylnego kropelkowego. Obowiązującym warunkiem jest ścisłe przestrzeganie szybkości wlewu. W celu zapewnienia bezpiecznej indukcji lub stymulacji aktywności porodowej oksytocynę należy podawać za pomocą pompy wlewu lub innego odpowiedniego urządzenia. Ponadto należy regularnie kontrolować aktywność skurczową macicy oraz częstość akcji serca płodu. W przypadku nadmiernej intensyfikacji skurczów macicy należy natychmiast przerwać wlew oksytocyny – nadmierna aktywność mięśniowa macicy szybko ustępuje.

Wlewu oksytocyny nie wolno podawać w ciągu pierwszych 6 godzin po zastosowaniu prostaglandyn podanych drogą pochwową.

1. Przed rozpoczęciem podawania leku należy rozpocząć wlew roztworu fizjologicznego nie zawierającego oksytocyny.
2. W celu przygotowania standardowego roztworu do wlewu należy w warunkach sterylnych zmieszać 1 ml (5 MI) oksytocyny z 1000 ml rozcieńczalnika nie zawierającego glukozy. Otrzymany roztwór należy dokładnie wymieszać przez obracanie fiolki. W wyniku tego 1 ml roztworu zawiera 5 j.m. oksytocyny. W celu dokładnego dawkowania oksytocyny zaleca się stosowanie pompy wlewu lub innego odpowiedniego urządzenia.
3. Szybkość podawania dawki początkowej nie powinna przekraczać 0,5–4 j.m./min. Co 20–40 minut można ją zwiększać o 1–2 j.m./min, aż do osiągnięcia pożądanego stopnia aktywności skurczowej macicy. Po osiągnięciu pożądanej częstości skurczów macicy (odpowiedniej normalnej aktywności porodowej), przy braku objawów dystresu płodu oraz przy rozwarciu szyjki macicy na 4–6 cm, można stopniowo zmniejszyć szybkość wlewu w tempie podobnym do tempa jej zwiększania. W późnych okresach ciąży stosowanie wlewu o wysokiej szybkości wymaga ostrożności; jedynie w rzadkich przypadkach może być potrzebna szybkość dochodząca do 8–9 j.m./min. W przypadku porodów przedwczesnych może być wymagana wyższa szybkość wlewu, która w pojedynczych przypadkach może przekraczać 20 j.m./min.
4. Należy kontrolować częstość akcji serca płodu, napięcie macicy w stanie spoczynku oraz częstość, trwałość i siłę skurczów macicy.
5. W przypadku nadmiernego pobudzenia macicy lub dystresu płodu należy natychmiast przerwać podawanie oksytocyny i zapewnić matce terapię tlenową. Lekarz powinien stale monitorować stan matki i płodu.

Zatrzymanie krwawienia macicy w okresie poporodowym

‒ Wlew dożylny kropelkowy (metoda kropelkowa): w celu zatrzymania krwawienia w okresie poporodowym należy zmieszać 10–40 jednostek oksytocyny z 1000 ml rozcieńczalnika nie zawierającego glukozy; w celu zapobiegania atonii macicy zazwyczaj wymagane jest 20–40 j.m./min oksytocyny.

‒ Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe: po odczepieniu się łożyska można podać 5 jednostek oksytocyny.

Terapia w przypadku niepełnego poronienia lub poronienia niezakończonego

Należy dodać 10 jednostek oksytocyny do 500 ml roztworu fizjologicznego lub mieszaniny 5% glukozy z roztworem fizjologicznym; szybkość wlewu powinna wynosić 20–40 kropli/min.

Diagnostyka niedostateczności maciczno-łożyskowej (test stresowy z oksytocyną)

Początkowa szybkość wlewu powinna wynosić 0,5 j.m./min. Co 20 minut należy podwajać szybkość wlewu aż do osiągnięcia dawki skutecznej (zazwyczaj 5–6 j.m./min, maksymalnie – 20 j.m./min). Po wystąpieniu trzech umiarkowanych skurczów macicy (po 40–60 sekund każdy) w ciągu dziesięciominutowego okresu należy przerwać wlew i kontrolować występowanie późnych lub zmiennych opóźnień akcji serca płodu.

Sposób stosowania

Wlewy dożylne kropelkowe lub wstrzykiwania wewnątrzmięśniowe.

Oksytocynę można podawać wyłącznie dożylne lub wewnątrzmięśniowo (metodą parenteralną).

Osobliwe kategorie pacjentek

Pacjentki w wieku podeszłym

Badania kliniczne u pacjentek w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) nie były prowadzone.

Niewydolność nerek i wątroby

Badania kliniczne u pacjentek z niewydolnością nerek i wątroby nie były prowadzone.

Dzieci. Nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania zależą przede wszystkim od wrażliwości macicy na oksytocynę i nie są związane z nadwrażliwością na lek. Przy nadmiernym pobudzeniu występują silne (hipertoniczne) lub długotrwałe (tetaniczne) skurcze lub zwiększenie napięcia macicy w stanie spoczynku (między dwoma skurczami) do 15–20 mm Hg i więcej, co prowadzi do chaotycznej aktywności porodowej, pęknięcia ciała lub szyjki macicy, pochwy, krwawienia w okresie poporodowym, niedostateczności łożyskowo-macicznej, bradykardii płodu, jego hipoksji, hiperkapnii i śmierci.

Jako ciężka reakcja niepożądana, przy wodnej toksykacji mogą wystąpić drgawki, spowodowane właściwością przeciwmoczową oksytocyny, która może wystąpić, gdy duże dawki (od 40 do 50 ml/min) są podawane przez dłuższy okres czasu. Leczenie nadmiernego nawodnienia polega na następujących działaniach: odstawienie oksytocyny, ograniczenie przyjmowania płynów, podanie diuretyków, wstrzyknięcie dożylne hipertonicznego roztworu chlorku sodu, przywrócenie równowagi elektrolitowej, zahamowanie drgawek odpowiednimi dawkami barbituranów oraz zapewnienie profesjonalnej opieki nad pacjentką w stanie śpiączki.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania u kobiet po porodzie

Efekty uboczne w okresie okołoporodowym

W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniu stwierdzono, że podczas cięcia cesarskiego w warunkach znieczulenia podpajęczynówkowego, przy dożylnym podaniu bolusowym oksytocyny w dawce 10 MI, obserwowano depresję odcinka ST-T w EKG. Dane dotyczące dokładnej oceny stopnia ryzyka są niewystarczające, a przyczyny zwiększonego ryzyka nie są znane.

Niezgodność.

Preparat można rozpuszczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu, 5 % roztworze glukozy, roztworach mleczanu sodu. Przygotowany roztwór jest fizycznie i chemicznie stabilny przez 8 godzin od momentu przygotowania. Z mikrobiologicznego punktu widzenia preparat należy użyć natychmiast. Nie należy wprowadzać do jednego pojemnika z innymi lekami.

Substancje pomocnicze o znanych właściwościach

1 ml roztworu zawiera 40 mg etanolu.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 2-8 °C.

Przechowywać preparat w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.

1 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu tekturowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

H-1103, Будapeszt, ul. Demréti 19-21, Węgry.