Ofloksacyna-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczācą stosowania leku leczniczego OFLOKSACYNA-DARNYTSIA (Ofloxacin-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: ofloksacyna;

1 tabletka zawiera 200 mg ofloksacyny;

substancje pomocnicze: skrobię ziemniaczaną, hydroksypropylocelulozę, poliwidon, sodową sól kroskarboksymetylocelulozy, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z żółtawym odcieniem, o kształcie płasko-cylindrycznym, z faską i ryżlem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Ofloksacyna. Kod ATC J01M A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną leku jest ofloksacyna, syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów o szerokim spektrum działania.

Mechanizm działania bakteriobójczego leku wiąże się z hamowaniem aktywności DNA-girazy, co prowadzi do zahamowania replikacji DNA bakterii.

Ofloksacyna wykazuje aktywność wobec większości bakterii Gram-ujemnych: Escherichia coli, Klebsiella, Proteus, Salmonella, Shigella, Enterobacter, Citrobacter, Providentia, Pseudomonas, Hafnia, a także Staphylococcus (w tym mikroflory opornej na metycylinę i inne antybiotyki). Wrażliwe na ofloksacynę są również Neisseria, Mycoplasma, Chlamydia, Campylobacter, Brucella, Vibrio, Aeromonas, Plesiomonas, Haemophilus influenzae, Versinia.

Zmienną wrażliwość na ofloksacynę wykazują: enterokoki, streptokoki (S. pyogenes, S. pneumoniae, S. viridans), Serratia marcescens, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter, Mycoplasma (M. hominis, M. pneumoniae), mikobakterie gruźlicze, a także Mycobacterium fortuitum.

W większości przypadków niewrażliwe na ofloksacynę są: Ureaplasma urealyticum, Nocardia asteroides, bakterie beztlenowe (np. Bacteroides spp., peptokoki, peptostreptokoki, Eubacterium spp., Fusobacterium spp., Clostridium difficile).

Ofloksacyna jest nieskuteczna wobec Treponema pallidum.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po podaniu doustnym ofloksacyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego. Biologiczna dostępność osiąga prawie 100%.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Tmax) wynosi 0,5–3 godziny. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po pojedynczym przyjęciu 200–400 mg leku (Cmax) wynosi odpowiednio 2 i 5 mg/ml. Wiązanie z białkami osocza wynosi 25%.

Rozkład.

Przenika przez łożysko, do mleka matki, do wszystkich tkanek i narządów. Objętość rozkładu wynosi 1,5–2,5 l/kg.

Metabolizm.

W ograniczonym stopniu (do 5%) metabolizowana w wątrobie do dimetyloflokasycyny i N-oksydu ofloksacyny. Dimetyloflokasycyna wykazuje umiarkowane działanie przeciwbakteryjne.

Wydalanie.

Z organizmu wydalana głównie przez nerki, drogą sekrecji kanalikowej i filtracji kłębuszkowej: 75–80% podanej dawki wydzielane jest w postaci niezmienionej w ciągu 24–48 godzin, a mniej niż 5% w formie metabolitów. 4–8% podanej dawki wydzielane jest z kałem.

Okres półtrwania (T1/2) wynosi 4–6 godzin. Wydalanie ofloksacyny opóźnia się u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z niewydolnością nerek (w zależności od stopnia niewydolności – do 15–60 godzin).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane przez wrażliwe na ofloksacynę patogeny:

• zaostrzenie przewlekłych chorób obturacyjnych płuc (w tym przewlekłego zapalenia oskrzeli)*, pozaszpitalne zapalenie płuc*;
• niepowikłany ostry zapalenie pęcherza moczowego*, zapalenie cewki moczowej*, ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• gonokokowe zapalenie cewki moczowej i zapalenie szyjki macicy wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria*.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

*W przypadku niemożności zastosowania innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane w leczeniu tych zakażeń.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne składniki leku lub inne fluorochinolony.
• Epilepsja, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego ze zmniejszonym progiem padaczkowym (po urazach głowy, udarze mózgu, procesach zapalnych mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych).
• Zapalenie ścięgien w wywiadzie.
• Deficyt glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Leku nie należy stosować u pacjentów z wydłużeniem odcinka QT, niestabilną hipoglikemią oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki o właściwości wydłużania odcinka QT (leki przeciwarytmiczne klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwdrgawkowe).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami możliwe są następujące interakcje:

z lekami przeciwwstrząsowymi zawierającymi glin/magnez, sukralfatem, preparatami cynku, żelaza – zmniejszenie wchłaniania ofloksacyny; należy ją przyjmować 2 godziny przed przyjmowaniem tych leków;

z lekami wydalanymi drogą sekrecji kanalikowej (np. probenecydem, cytydyną, furosemidem, metotreksatem) – zaburzenia wydalenia i zwiększenie stężenia ofloksacyny we krwi;

z lekami o właściwości wydłużania odcinka QT (np. lekami przeciwarytmicznymi klas IA i III, trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, makrolidami, lekami przeciwdrgawkowymi) – dodatkowe wydłużenie odcinka QT; jednoczesne stosowanie leków jest przeciwwskazane;

z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, lekami obniżającymi próg padaczkowy (np. teofiliną) – dodatkowe obniżenie progu padaczkowego mózgu; w przypadku wystąpienia napadów padaczkowych należy przerwać stosowanie ofloksacyny. Uważa się, że ofloksacyna, w przeciwieństwie do innych fluorochinolonów, nie wchodzi w interakcje farmakokinetyczne z teofiliną;

z lekami przeciwcukrzycowymi – wahania poziomu glukozy we krwi (hipo- lub hiper-glikemia); podczas jednoczesnego stosowania należy monitorować poziom cukru we krwi;

z lekami przeciwkrzepliwymi pośrednimi – wydłużenie czasu krwawienia; podczas jednoczesnego stosowania należy dokładnie monitorować parametry badań krzepnięcia;

z glibenklamidem – niewielki wzrost stężenia tego ostatniego we krwi; podczas jednoczesnego stosowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podczas stosowania ofloksacyny mogą występować fałszywie pozytywne wyniki oznaczania opioidów lub porfiryn w moczu. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników testów na obecność opioidów lub porfiryn przy użyciu bardziej specyficznych metod.

Antagoniści witaminy K: należy dokładnie monitorować parametry badań krzepnięcia u pacjentów przyjmujących antagoniści witaminy K z powodu możliwego zwiększenia działania pochodnych kumaryny.

Podczas jednoczesnego stosowania ofloksacyny z warfaryną lub jej pochodnymi należy kontrolować czas protrombinowy lub wykonywać inne odpowiednie testy w celu sprawdzenia stanu krzepnięcia krwi.

Ofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i dawać fałszywie negatywne wyniki podczas badania bakteriologicznego w diagnostyce gruźlicy.

W przypadku stosowania wysokich dawek leku możliwe jest zwiększenie jego stężenia w surowicy krwi.

Podczas stosowania ofloksacyny z kofeiną, teofiliną, cytydyną, cyklosporyną, doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi oraz lekami metabolizowanymi przy udziale cytochromu P450 możliwe jest nasilenie działań niepożądanych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Należy unikać stosowania ofloksacyny u pacjentów, którzy mieli wcześniej ciężkie reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów ofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (zob. również punkt „Przeciwwskazania”).

Podczas stosowania leku należy wypijać odpowiednią ilość wody, aby zapobiec rozwojowi kryształomoczu.

Ofloksacyna nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu pozaszpitalnej zapalenia płuc wywołanego pneumokokami lub mikoplazmami ani ostrego zapalenia migdałków wywołanego β-hemolizującymi paciorkowcami.

Podczas stosowania leku należy unikać intensywnego światła słonecznego i promieniowania ultrafioletowego (np. lampy rtęciowo-rtęciowe, solarium).

Fluorochinolony zaleca się stosować tylko u pacjentów, u których nie ma innych alternatywnych metod leczenia ostrego bakteryjnego zapalenia zatok, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli o etiologii bakteryjnej oraz niepowikłanych infekcji dróg moczowych, ponieważ korzyści u tych pacjentów nie przeważają nad ryzykiem.

Antybiotyki fluorochinolonowe nie powinny być stosowane:

• w leczeniu infekcji, które nie są ciężkie i mogą ustąpić bez terapii antybakteryjnej (np. infekcje gardła);
• w leczeniu infekcji niebakteryjnych, np. niebakteryjnego (przewlekłego) zapalenia prostaty;
• w zapobieganiu biegunkom podróżnym ani powtarzającym się infekcjom dolnych dróg moczowych (infekcje ograniczone do pęcherza moczowego);
• w leczeniu umiarkowanych infekcji bakteryjnych, jeśli inne zazwyczaj zalecane leki antybakteryjne nie mogą być stosowane;
• u pacjentów z ostrym bakteryjnym zapaleniem zatok, zaostrzeniem przewlekłego zapalenia oskrzeli o etiologii bakteryjnej i niepowikłanymi infekcjami dróg moczowych, jeśli istnieje możliwość zastosowania innych (alternatywnych) leków.

Przepuklina i rozwarstwienie aorty oraz niedostateczność/zastój zastawek serca.

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko przepukliny i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz zastój aortalnej i mitralnej zastawki serca po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki przepukliny i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zastój/niedostateczność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (zob. punkt „Reakcje niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym przepukliny lub wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem przepukliny i/lub rozwarstwienia aorty lub chorobą zastawki serca, lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka lub sprzyjającymi warunkami:

• zarówno dla przepukliny i rozwarstwienia aorty, jak i dla zastojów/niedostateczności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, znany miażdżycy) lub dodatkowo

− w przypadku przepukliny i rozwarstwienia aorty (np. choroby naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżycy, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo

− w przypadku zastojów/niedostateczności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko przepukliny i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu w okolicy brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w jednostce ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęków brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Należy dostosować dawkę i czas podawania leku ze względu na spowolnione wydalanie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Opisywano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które potencjalnie mogło prowadzić do niewydolności wątroby (w tym śmiertelne) podczas leczenia fluorochinolonami.

W przypadku wystąpienia objawów choroby wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub bolesność brzucha przy palpacji (zob. punkt „Reakcje niepożądane”), pacjentom zaleca się przerwanie stosowania leku i skontaktowanie się z lekarzem.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji ośrodkowego układu nerwowego.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami ośrodkowego układu nerwowego (znaczny miażdżycy naczyń mózgowych, przebyte ostre niedokrwienie mózgu), u pacjentów z myasthenia gravis, u pacjentów z neuropatią obwodową w wywiadzie.

Miażdżycy gravis.

Fluorochinolony, w tym ofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z myasthenia gravis. W okresie pogromowym opisywano poważne reakcje niepożądane u pacjentów z myasthenia gravis leczonych fluorochinolonami, w tym przypadki śmiertelne oraz stany wymagające interwencji wspomagającej oddychanie.

Ofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem myasthenia gravis.

Pacjenci z wywiadem zaburzeń psychicznych.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami psychicznymi lub wywiadem zaburzeń psychicznych. Opisywano występowanie reakcji psychotycznych u pacjentów przyjmujących fluorochinolony. W niektórych przypadkach reakcje te postępowały do myśli samobójczych lub zachowań samozniszczających, w tym prób samobójstwa, czasem nawet po jednorazowym przyjęciu leku.

W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne.

Hipoglikemia.

Podczas stosowania wszystkich chinolonów opisywano zmiany stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię (zob. punkt „Reakcje niepożądane”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują leczenie towarzyszące doustnymi lekami obniżającymi stężenie glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną, ze względu na możliwość rozwoju hipoglikemii. Znane są przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjenci z cukrzycą powinni poddawać się dokładnemu monitorowaniu stężenia glukozy we krwi.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ukrytym lub potwierdzonym niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy ze względu na możliwą skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia fluorochinolonami.

Wydłużenie interwału QT.

W bardzo rzadkich przypadkach opisywano wydłużenie interwału QT u pacjentów przyjmujących fluorochinolony.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, do których należą:

• wiek starszy;
• niekorygowany zaburzony bilans elektrolitów (hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• nabyte wydłużenie interwału QT;
• choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu fluorochinolonów, w tym ofloksacyny, tym grupom pacjentów.

W rzadkich przypadkach opisywano wydłużenie interwału QT u pacjentów przyjmujących fluorochinolony.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów równocześnie przyjmujących antagoniści witaminy K. Opisywano możliwość wzrostu wyników badań krzepnięcia (czasu protrombinowego/stosunku międzynarodowego) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (w tym ofloksacynę) w połączeniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną). Należy dokładnie monitorować wyniki badań krzepnięcia.

Metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA).

Prawdopodobnie metycylinoodporny gronkowiec złocisty wykazuje krzyżową oporność na fluorochinolony, w tym na ofloksacynę. Dlatego ofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu znanych lub podejrzanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustroju na ofloksacynę.

Infekcje wywołane pałeczką Escherichia coli.

Oporność E. coli – najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych – na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarzom przepisującym terapię zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E. coli na fluorochinolony.

Infekcje wywołane gonokokiem (Neisseria gonorrhoeae).

Ze względu na wzrost oporności N. gonorrhoeae ofloksacyna nie powinna być stosowana jako empiryczne podejście do terapii antybakteryjnej przy podejrzeniu infekcji gonokokowej (gonokokowe zapalenie cewki, zapalenie narządów miednicy, epidydymo-orchitis), z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został zidentyfikowany i potwierdzono jego wrażliwość na ofloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie uzyskano poprawy klinicznej, terapię należy przeanalizować ponownie.

Zapalenia narządów miednicy.

W leczeniu zapaleń narządów miednicy ofloksacynę należy stosować wyłącznie w połączeniu z lekami aktywnymi wobec drobnoustrojów beztlenowych.

Choroby wywołane Clostridium difficile.

Biegunka podczas lub po leczeniu ofloksacyną (również kilka tygodni po leczeniu), szczególnie ciężka, trwająca i/lub z krwawieniem, może być objawem kolitu pseudobłoniastego (wywołanego Clostridium difficile). Stopień ciężkości chorób związanych z Clostridium difficile waha się od łagodnego stanu do stanu zagrażającego życiu, a najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka forma biegunki podczas lub po leczeniu ofloksacyną.

W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednią specyficzną terapię antybiotyczną (np. wancomycyna doustnie, teykoplanina doustnie lub metronidazol). W tej sytuacji klinicznej przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci z skłonnością do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Ofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (zob. punkt „Przeciwwskazania”). Podobnie jak inne chinolony, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów z skłonnością do napadów drgawkowych i podczas jednoczesnego leczenia substancjami aktywnymi, które obniżają próg drgawkowy, np. teofiliną (zob. punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać stosowanie leku.

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zarejestrowano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania ofloksacyny (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Pacjenci przyjmujący ofloksacynę powinni unikać intensywnego światła słonecznego i promieniowania ultrafioletowego (np. lampy rtęciowo-rtęciowe, solarium) bez szczególnej potrzeby podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania leku.

Tendinitis i pęknięcie ścięgna.

Podczas leczenia ofloksacyną w rzadkich przypadkach może dojść do rozwoju zapalenia ścięgna, które może prowadzić do pęknięcia ścięgna, szczególnie Achillesa. Zapalenie ścięgna i jego pęknięcie, czasem obustronne, może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, może mieć miejsce nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tej patologii zwiększa się u pacjentów starszych, po przeszczepieniu narządów, z niewydolnością nerek, a także u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Dawkę dobową należy obliczać na podstawie klirensu kreatyniny (zob. punkt „Sposób i dawka stosowania”). W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgna (np. obrzęk lub zapalenie stawów) należy natychmiast przerwać stosowanie leku, skonsultować się z lekarzem i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne wobec dotkniętego ścięgna (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Reakcje nadwrażliwości.

Podczas leczenia ofloksacyną opisywano występowanie reakcji alergicznych i nadwrażliwości po przyjęciu pierwszej dawki fluorochinolonów. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktycznopodobne mogą postępować do wstrząsu zagrażającego życiu, nawet po przyjęciu pierwszej dawki. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Należy unikać stosowania leku u pacjentów z wywiadem ciężkich niepożądanych reakcji (zapalenie ścięgien, ciężkie reakcje neurologiczne) na inne chinolony ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju podobnych reakcji na ofloksacynę. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich pęcherzykowych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny martwiczy epidermoliz, podczas stosowania ofloksacyny (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji skórnych i/lub błon śluzowych pacjentom należy zalecić natychmiastowy kontakt z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

Przedłużające się, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane.

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących wcześniej czynników ryzyka, mogą wystąpić bardzo rzadkie, długotrwałe (miesiące lub lata) i potencjalnie nieodwracalne, czasem połączone reakcje niepożądane ze strony ścięgien, mięśni, stawów, narządów zmysłów, nerwów obwodowych i ośrodkowego układu nerwowego, psychiczne, które mogą prowadzić do niepełnosprawności. W przypadku wystąpienia tych zaburzeń lub ich pierwszych objawów (zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, osłabienie mięśni, neuropatia, parestezja (uczucie mrowienia, drętwienia w rękach lub nogach), depresja, zmęczenie, dezorientacja i halucynacje, zaburzenia pamięci, snu, słuchu, wzroku, smaku i zapachu) należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, skontaktować się z lekarzem w celu rozważenia możliwości przejścia na inne leki antybakteryjne w celu ukończenia leczenia.

Neuropatia obwodowa.

Podczas leczenia ofloksacyną opisywano występowanie obwodowej sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej polineuropatii, prowadzącej do parestezji lub hipestezy, dyzestezji lub osłabienia, u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony (w tym ofloksacynę). Pacjentów leczonych lekiem Ofloksacyna-Darnytsia należy poinformować o możliwości kontynuacji leczenia po wystąpieniu objawów neuropatii (ból, palenie, uczucie mrowienia, drętwienie i/lub osłabienie w rękach lub nogach), aby zapobiec rozwojowi stanu nieodwracalnego.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub reakcji niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania ofloksacyny należy natychmiast skontaktować się z okulistą (zob. punkty „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Inne ważne informacje.

Leczenie antybiotykami (w tym ofloksacyną), szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do zwiększonego wzrostu odpornych mikroorganizmów. Należy monitorować stan pacjenta i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne w przypadku wystąpienia infekcji wtórnej.

Podczas leczenia ofloksacyną nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera sodu, dlatego pacjentom stosującym dietę kontrolowaną pod względem sodu należy zachować ostrożność podczas jego stosowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały uszkodzenie chrząstki stawowej u zwierząt niemalych, ale nie stwierdzono efektów teratogennych. Dlatego ofloksacyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży i karmienia piersią.

Ofloksacyna wydzielana jest w niewielkich ilościach z mlekiem matki. Ze względu na możliwość rozwoju artropatii i innych poważnych skutków toksycznych u karmiącego piersią dziecka, należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia ofloksacyną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, zaburzeń koordynacji, senności, zaburzeń wzroku i innych reakcji ze strony układu nerwowego. Te efekty mogą być nasilane przez spożycie alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować doustnie. Tabletki należy połykać, popijając płynem. Odstęp czasu między przyjmowaniem ofloksacyny a sukralfatem, lekami cynku lub żelaza, antacjami zawierającymi glinę/magnez powinien wynosić co najmniej 2 godziny, ponieważ jednoczesne stosowanie tych leków może zmniejszać wchłanianie ofloksacyny.

Dawkowanie.

Dawka leku zależy od typu i stopnia ciężkości choroby zakaźnej. Zakres dawek dla dorosłych – od 200 mg do 800 mg na dobę. Dawki do 400 mg można przyjmować jednorazowo, najlepiej rano, natomiast większe dawki należy podzielić na dwie równe dawki i przyjmować w równych odstępach czasu.

Zaostrzenie przewlekłych chorób obturacyjnych płuc (w tym przewlekłego zapalenia oskrzeli), zapalenie płuc nabyte poza szpitalem: lek stosować w dawce 400 mg 1 raz na dobę, w razie potrzeby – do 400 mg 2 razy na dobę.

Złożone infekcje skóry i tkanek miękkich: lek stosować w dawce 400 mg 2 razy na dobę.

Infekcje dróg moczowych: dawki i schematy stosowania zależne od wskazań przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

*W przypadku prostatytu można rozważyć konieczność przedłużenia długości leczenia po dokładnym ponownym przebadaniu pacjenta.

Ofloksacynę-Darnytsia można również stosować w celu dokończenia cyklu terapii u pacjentów, u których po wstępnym leczeniu ofloksacyną dożylnie obserwuje się poprawę stanu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Lek stosuje się w standardowej dawce początkowej, ale kolejne dawki należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (ClCr):

Tabela 2

Należy monitorować stężenie ofloksacyny w osoczu krwi u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów poddawanych dializie.

W przypadkach, gdy niemożliwe jest zmierzenie klirensu kreatyniny, można go obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w osoczu krwi, stosując poniższy wzór Cockcrofta dla dorosłych:

lub

Dla kobiet: ClCr (ml/min) = 0,85 × (wartość u mężczyzn)

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Wydalanie leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby może być zmniejszone. Dlatego nie zaleca się przekraczania dawki dobowej 400 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), z wyjątkiem przypadków uzależnionych od stanu funkcji wątroby lub nerek pacjenta.

Trwanie leczenia.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości zakażenia oraz odpowiedzi chorego na terapię.

Zwykle leczenie trwa 5–10 dni, z wyjątkiem przypadków niepowikłanej gony, gdy zaleca się jednorazowe podanie leku w dawce 400 mg.

Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 2 miesięcy.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: najważniejszymi oczekiwanymi objawami ostrego przedawkowania są objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawek, halucynacje, drżenie, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i zmiany erozyjne błon śluzowych.

Leczenie: należy podjąć działania mające na celu usunięcie niezasysanego ofloksacyny (np. przemywanie żołądka, stosowanie sorbentów oraz siarczanu magnezu, jeśli to możliwe w ciągu pierwszych 30 minut po przedawkowaniu), monitorowanie parametrów EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT. Frakcje ofloksacyny mogą być usuwane z organizmu za pomocą dializy hemodyalizacyjnej. Dializa otrzewnowa oraz przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa nie są skuteczne w usuwaniu ofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum na lek. Wydalanie ofloksacyny z organizmu można wzmocnić poprzez wymuszone moczowanie.

W celu ochrony błon śluzowych żołądka zaleca się stosowanie leków przeciwwskazowych.

Niepożądane działania.

Strona oka*: podrażnienie błony śluzowej oczu, zapalenie spojówek, nystagmus, zmniejszenie ostrości wzroku, zaburzenia widzenia (w tym m.in. podwójne widzenie, fotofobia), daltonizm, zapalenie tunic ocznych (uveitis).

Strona narządu słuchu i narządu równowagi*: zawroty głowy, szumy w uszach, zmniejszenie ostrości słuchu, utrata słuchu, zaburzenia koordynacji ruchów.

Strona układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: kaszel, zapalenie nosa i gardła, duszność, skurcz oskrzeli, zapalenie płuc alergiczne, rzężenie nosa, świsty oddechowe, zapalenie płuc alergiczne, uczucie niedotlenienia, zatrzymanie oddechu, dyspnia, ciężka duszność.

Strona przewodu pokarmowego: anoreksja, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, enterokolit (czasem krwawiący), kolit pseudobłoniasty, suchość lub pieczenie w jamie ustnej, dyspepsja, oparzenie w przełyku, wzdęcia, zaparcia, kolki jelitowe, perforacja jelita, krwawienia do jelita, zapalenie trzustki.

Strona wątroby i dróg żółciowych: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (alaninotransferazy, asparaginianotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej, gamma-glutamylotransferazy i/lub fosfatazy zasadowej) oraz bilirubiny we krwi, żółtaczka (w tym m.in. żółtaczka cholestatyczna, parenchymatyczna), zapalenie wątroby, martwica.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki rozwoju śmiertelnego ostrego niewydolności wątroby, szczególnie u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby.

Strona nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie nerek typu interstycjalnego, poliuria, dysuria, anuria, częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, hematuria, albuminuria, kandyduria, powstawanie kamieni nerkowych.

Strona przemiany materii i metabolizmu: hiperglikemia, hipoglikemia u chorych na cukrzycę stosujących leki hipoglikemiczne, podwyższenie poziomu trójglicerydów, cholesterolu i potasu we krwi, acidosis, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Strona układu nerwowego*: ból głowy, senność, parestezje, dysgeuzja, parosmia, obwodowa neuropatia czuciowa, obwodowa neuropatia czucio-ruchowa, drgawki, nasilenie miastenii, zaburzenia pozapiramidowe lub inne zaburzenia koordynacji mięśniowej, zaburzenia pamięci, wystąpienie napadów padaczkowych, ataksja, drżenie, spowolnienie reakcji, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, zawroty głowy.

Strona psychiki*: niepokój, zaburzenia snu, bezsenność, zaburzenia psychiczne (w tym m.in. halucynacje, paranoja, myśli maniakalne), niepokój, dezorientacja, koszmary sennicze, depresja, zaburzenia psychiczne i depresja z zachowaniami samozniszczącymi, w tym myśli samobójcze lub próby samobójstwa; euforia, fobie, drażliwość, lęk, dezorientacja przestrzenna, delirium.

Strona układu sercowo-naczyniowego*: tachykardia, hipotensja tętnicza, arytmie komorowe, tachykardia komorowa polimorficzna typu „torsade de pointes” (występowanie tych reakcji obserwowano głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT); wydłużenie interwału QT w EKG, nadciśnienie tętnicze, zakrzepica mózgu, zatrzymanie serca, szok.

Strona krwi i układu limfatycznego: anemia, anemia hemolityczna, leukopenia, neutropenia, eozynofilia, trombocytopenia, agranulocytoza, supresja hematopoezy w szpiku kostnym (która ustępuje po zaprzestaniu stosowania leku), pancytopenia. Rozwój krwawień punktowych (petechie), krwotoków i krwawień z nosa.

Strona układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idne, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny/anafilakto-idny.

Strona skóry i tkanki podskórnej: wysypka (w tym m.in. ropna, krwawą), swędzenie, pokrzywka, rumień, nadpotliwość, zaczerwienienie, zespół Lyella, reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry lekowe, purpura naczyniowa, zapalenie naczyń, które może wyjątkowo prowadzić do martwicy skóry; zespół Stevensa-Johnsona, ogólnoustrojowy pustularny wyprysk egzematoidny, wysypki lekowe, odłupujące zapalenie skóry, hiperpigmentacja skóry, zmiana koloru lub warstwowanie paznokci.

Strona układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: zapalenie ścięgien, ból stawów, ból mięśni, pęknięcia ścięgien (w tym m.in. ścięgna Achillesa), które mogą być obustronne i wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, rabdomioliza i/lub miopatia, osłabienie mięśni, skurcze mięśni, rozwarstwienie mięśni, pęknięcia mięśni, ból ścięgien, zapalenie stawów.

Strona układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: podrażnienie, pieczenie i bolesne wysypki na narządach płciowych u kobiet, zapalenie pochwy, algomenorrhea, nadmiernie obfite miesiączkowanie, metrorragia.

Wady wrodzone i choroby rodzinne/genetyczne: ostre napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Choroby zakaźne i pasożytnicze: nadkażenie, rozwój infekcji wtórnej (w tym m.in. grzybiczych), rozwój oporności drobnoustrojów chorobotwórczych.

Zaburzenia ogólne*: osłabienie, zwiększona zmęczliwość, zmniejszony apetyt, niedobór samopoczucia, astenia, obrzęki (w tym m.in. płuc), ból pleców, podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, zwiększona wrażliwość bólowa, utrata masy ciała, zaburzenia smaku, węchu.

*Zgłaszano niektóre przypadki bardzo rzadkich, długotrwałych (do miesięcy lub lat), poważnych, niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych niepożądanych działań, wpływających na kilka (czasem połączonych) układów narządów i zmysłów (w tym m.in. zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia, zaburzenia smaku i węchu), związane z użyciem chinolonów i fluorochinolonów niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

**U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w pasku foliowym; po 1 pasku foliowym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Fabryka Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.