Nurofen® Intensiv

INSTRUKCJA
do stosowania leku
Nurofen® Intensiv
NUROFEN® INTENSIVE

Skład:

substancje czynne: ibuprofen; paracetamol;

1 tabletka powlekana zawiera 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu;

substancje pomocnicze: sodowa kroskarbokseluloza, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezu, kwas stearynowy; biała i perłowa powłoka.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: od białego do prawie białego koloru, perłowa, owalna tabletka powlekana, z odciskiem w postaci charakterystycznych spiral.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach układu mięśniowo-szkieletowego, leki przeciwzapalne i przeciwrzutyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen, kombinacje.

Kod ATC M01A E51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Działanie farmakologiczne ibuprofenu i paracetamolu różni się miejscem i mechanizmem działania, ale jest synergistyczne, co prowadzi do wzmożenia właściwości przeciwbólowych i przeciwgorączkowych w porównaniu z działaniem każdej substancji z osobna.

Ibuprofen to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID), pochodna kwasu propionowego, który wykazał skuteczność w hamowaniu syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprofen wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Niektóre badania farmakodynamiczne wykazały, że przy stosowaniu pojedynczych dawek ibuprofenu 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po podaniu natychmiastowo uwalnianego kwasu acetylosalicylowego (81 mg) obserwowano zmniejszenie wpływu aspiryny/kwasu acetylosalicylowego na powstawanie tromboksany lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć prawdopodobieństwa, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne.

Mechanizm działania paracetamolu nie jest jeszcze w pełni poznany; istnieją jednak przekonujące dane dotyczące przeciwbólowego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Badania biochemiczne wskazują na hamowanie aktywności COX-2 w ośrodkowym układzie nerwowym. Paracetamol może również stymulować wstępujące drogi przewodzenia aktywacji 5-hydroksytriptaminy (serotoniny), które hamują przekazywanie sygnałów bólowych w rdzeniu kręgowym.

Preparat jest szczególnie odpowiedni w leczeniu bólu, który wymaga silniejszego działania przeciwbólowego niż ibuprofen 400 mg lub paracetamol 1000 mg stosowane oddzielnie.

Przeprowadzone badania z wykorzystaniem tej kombinacji w modelu ostrego bólu (ból pooperacyjny zęba) i przewlekłego bólu w stawie kolanowym wykazały wysoką skuteczność tej kombinacji w zmniejszaniu nasilenia ostrego bólu (93,2%) i długotrwałego leczenia przewlekłego bólu (60,2%). Ten preparat charakteryzuje się szybkim początkiem działania z potwierdzonym odczuwalnym zmniejszeniem bólu, które średnio pojawia się po 18,3 min. Istotne zmniejszenie bólu pojawia się średnio po 44,6 min. Działanie przeciwbólowe tego preparatu jest znacznie dłuższe (9,1 godz.), niż paracetamolu 500 mg (4 godz.).

Farmakokinetyka. Ibuprofen jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego i w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Ibuprofen jest wykrywalny we krwi już po 5 minutach, osiągając maksymalne stężenie po 1–2 godzinach po przyjęciu na czczo. Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie i wydalany przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny.

Paracetamol jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. W stężeniach terapeutycznych poziom wiązania z białkami osocza jest niski, choć zależy od dawki. Paracetamol we krwi jest wykrywalny po 5 minutach, osiągając maksymalne stężenie po 0,5–0,67 godz. po przyjęciu na czczo.

Paracetamol jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem głównie w formie koniugatów. Mniej niż 5% paracetamolu jest wydalane w niezmienionej postaci. Metabolit hydroksylowany, powstający w bardzo małych ilościach w wątrobie pod wpływem mieszanego utleniania i detoksykowany przez wiązanie z glutationem wątrobowym, może się kumulować przy przedawkowaniu paracetamolu i powodować uszkodzenie tkanki wątroby. Okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Nie stwierdzono istotnych różnic w profilu farmakokinetycznym paracetamolu i ibuprofenu u pacjentów starszych. Bio dostępność i profil farmakokinetyczny ibuprofenu i paracetamolu w składzie tego preparatu nie zmieniają się po przyjęciu dawki pojedynczej ani powtarzanej.

Skład tego preparatu został opracowany z wykorzystaniem technologii, która zapewnia jednoczesne uwalnianie ibuprofenu i paracetamolu w taki sposób, aby wzmacniać działanie każdej substancji czynnej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania . Objawowe leczenie łagodnego i umiarkowanego bólu w migrenie, bólu głowy, bólu pleców, bólu menstruacyjnego, bólu zęba, bólu reumatycznego i mięśniowego, bólu przy łagodnych formach zapalenia stawów, objawach grypy i przeziębienia, bólu gardła oraz gorączki. Ten preparat jest szczególnie odpowiedni w leczeniu bólu, który wymaga silniejszego działania przeciwbólowego niż ibuprofen lub paracetamol stosowane oddzielnie.

Przeciwwskazania. Ten preparat jest przeciwwskazany:

• pacjentom z znaną nadwrażliwością indywidualną na ibuprofen, paracetamol lub inne składniki preparatu;
• przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol z powodu zwiększonego ryzyka poważnych działań niepożądanych;
• pacjentom z wywiadem reakcji nadwrażliwości (np. astmy oskrzelowej, obrzęku naczynioruchowego, astmy oskrzelowej, rinitu lub pokrzywki) po przyjęciu ibuprofenu, aspiryny lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID);
• pacjentom z wywiadem krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji związanego ze stosowaniem NSAID;
• w aktywnej chorobie wrzucowej żołądka i dwunastnicy / krwawieniu lub nawrotach w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów choroby wrzucowej lub krwawienia);
• pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi;
• pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek lub ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg klasyfikacji NYHA);

• przy jednoczesnym stosowaniu innych leków zawierających NSAID, w tym inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2) i kwasu acetylosalicylowego w dawce dobowej powyżej 75 mg, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych;

• w trzecim trymestrze ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ten preparat, jak i inne zawierające paracetamol, jest przeciwwskazany przy stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol z powodu zwiększonego ryzyka poważnych działań niepożądanych.

Ten preparat (jak i inne zawierające ibuprofen lub NSAID) nie powinien być stosowany w połączeniu z:

• aspiryną (kwasem acetylosalicylowym), ponieważ może to zwiększyć ryzyko działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy aspiryna (dawka nie wyższa niż 75 mg dziennie) została przepisana przez lekarza.

Dane eksperymentalne wskazują, że przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofen może hamować wpływ niskich dawek kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) na agregację płytek krwi. Jednak możliwość ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną jest ograniczona, dlatego nie ma ostatecznych wniosków, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty uważa się za mało prawdopodobne;

• innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2), ponieważ może to prowadzić do zwiększonej częstości występowania działań niepożądanych.

Ten preparat (jak i inne zawierające paracetamol) należy stosować z ostrożnością w połączeniu z następującymi lekami.

• cholestyraminą: cholestyramina zmniejsza szybkość wchłaniania paracetamolu, dlatego paracetamol należy przyjmować 1 godzinę przed cholestyraminą, jeśli wymagana jest maksymalna analgezja.
• metoklopramidem i domperydonem: wchłanianie paracetamolu zwiększa się pod wpływem metoklopramidu i domperydonu, jednak jednoczesnego przyjmowania nie należy unikać;
• warfaryną: działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i innych kumaryn może być wzmocnione przy długotrwałym regularnym stosowaniu paracetamolu z zwiększonego ryzyka krwawienia; okazjonalne stosowanie nie ma istotnego wpływu.

Ten preparat (jak i inne zawierające ibuprofen lub NSAID) należy stosować z ostrożnością w połączeniu z następującymi lekami.

Antykoagulancje. NSAID mogą zwiększyć działanie terapeutyczne takich antykoagulantów jak warfaryna. Działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i innych kumaryn może być wzmocnione przy długotrwałym regularnym dziennym przyjmowaniu paracetamolu z zwiększeniem ryzyka krwawienia.

Leki przeciwnadciśnieniowe i środki moczopędne. Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą zmniejszyć działanie terapeutyczne tych leków i zwiększyć ryzyko wystąpienia efektu nefrotoksycznego. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. u pacjentów z odwodnieniem lub u pacjentów starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonisty angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym może doprowadzić do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie pacjentom starszym. W razie potrzeby długotrwałego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta i rozważyć kwestię monitorowania funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a także okresowo później. Środki moczopędne mogą zwiększyć ryzyko nefrotoksyczności NSAID.

Antytrombocyty i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Może zwiększyć się ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Glikozydy serca. NSAID zwiększają poziom glikozydów w osoczu, mogą nasilać zaburzenia funkcji serca, zmniejszają funkcję filtracji kłębuszkowej nerek.

Cyklosporyna. Możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności.

Kortykosteroidy mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji w przewodzie pokarmowym (wrzody przewodu pokarmowego lub krwawienia).

Lit i metotreksat. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia poziomu litu i metotreksatu we krwi.

Mifepryston. NSAID nie powinny być stosowane wcześniej niż 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ zmniejszają jego skuteczność.

Antybiotyki chinolonowe. Badania na zwierzętach wskazują, że NSAID mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia drgawek związane z zastosowaniem antybiotyków z grupy chinolony. Ryzyko wystąpienia drgawek wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu NSAID i chinolonów.

Takrolimus. Możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu NSAID i takrolimusu.

Zidowudyna. Zwiększone ryzyko toksyczności hematologicznej przy współczesnym stosowaniu zidowudyny i NSAID. Istnieją dowody zwiększenia ryzyka wystąpienia hemartrozy i hematomi u pacjentów zakażonych HIV, którzy chorują na hemofilię, w przypadku wspomagającego leczenia zidowudyną i ibuprofenem.

Środki przeciwwymiotne. Szybkość wchłaniania paracetamolu może wzrosnąć dzięki metoklopramidowi lub domperydonowi.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nie należy przekraczać zalecanych dawek.

W przypadku nasilania się objawów należy skonsultować się z lekarzem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Paracetamol.

Paracetamol należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i wątroby. Ryzyko przedawkowania paracetamolu jest większe u pacjentów z alkoholowym uszkodzeniem wątroby bez marskości. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze, z powodu ryzyka późnego, poważnego uszkodzenia wątroby.

Nie należy przyjmować innych leków zawierających paracetamol. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli czuje się się dobrze, ponieważ może to prowadzić do przedawkowania.

Ibuprofen.

Niepożądane działania można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki, potrzebnej do złagodzenia objawów, przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do usunięcia objawów, oraz podczas jedzenia.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych zwiększa się częstość działań niepożądanych spowodowanych stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych lub perforacji, które mogą być śmiertelne. Jeśli stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych jest konieczne, należy przyjmować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas.

Należy regularnie monitorować stan pacjenta pod kątem możliwości wystąpienia krwawień żołądkowo-jelitowych w trakcie terapii NSAID.

Wpływ na układ oddechowy.

U pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi po stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub z wywiadem tych chorób może wystąpić astma oskrzelowa.

Łupież rumieniowy układowy i mieszany stan choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z łupieżem rumieniowym układowym i mieszanym stanem choroby tkanki łącznej może zwiększyć się ryzyko rozwoju opon mózgowych.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i układ krążenia mózgowego.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w wywiadzie należy ostrożnie rozpocząć leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ w trakcie terapii ibuprofenem, jak i innych NSAID, zgłaszano przypadki zatrzymania płynów, nadciśnienia i obrzęków.

Dane badania klinicznego wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może być związane ze zwiększonym ryzykiem powikłań trombotycznych tętnic (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Ogólnie dane badań epidemiologicznych nie sugerują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) jest związana ze zwiększonym ryzykiem powikłań trombotycznych tętnic.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami naczyniowymi mózgu należy leczyć ibuprofenem tylko po dokładnej ocenie obrazu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również dokładnie ocenić obraz kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych ibuprofenem. Zespół Kounisa objawia się objawami sercowo-naczyniowymi związanymi z zwężeniem tętnic wieńcowych w wyniku reakcji alergicznej lub reakcji nadwrażliwości, co może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Niewydolność serca, wątroby i nerek

Stosowanie NSAID może spowodować zależne od dawki zmniejszenie produkcji prostaglandyn i rozwój niewydolności nerek. Zwiększony ryzyko występuje u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, zaburzeniem czynności serca, zaburzeniem funkcji wątroby, pacjentów przyjmujących środki moczopędne i pacjentów starszych. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na układ pokarmowy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłym zapaleniem jelita grubego i chorobą Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać.

Zgłaszano przypadki krwawień żołądkowo-jelitowych, perforacji, wrzodów, które mogą być śmiertelne i które pojawiają się w dowolnym etapie leczenia NSAID niezależnie od obecności niepokojących objawów lub obecności ciężkich zaburzeń układu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji wzrasta przy zwiększaniu dawki NSAID, przy obecności wrzodów w wywiadzie, szczególnie z takimi powikłaniami jak krwawienie lub perforacja, oraz u pacjentów starszych. Dla tych pacjentów należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów należy rozważyć terapię łączoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także dla pacjentów, którzy wymagają wspomagającego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko ze strony układu pokarmowego.

Pacjentom z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy przekazywać informacje o wszelkich niepożądanych objawach ze strony przewodu pokarmowego (zwłaszcza o krwawieniu), szczególnie na początku leczenia.

Preparat należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy przyjmują wspomagające leki, które mogą zwiększyć ryzyko powstania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, antykoagulancje, np. warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwtrombocytowe, takie jak aspiryna.

Wystąpienie krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodów u chorych przyjmujących leki zawierające ibuprofen wymaga natychmiastowego przerwania leczenia tym preparatem.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Przy stosowaniu ibuprofenu odnotowano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym egzofoliacyjny rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcje lekowe z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) i ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pustuloz, które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca.

W przypadku wystąpienia objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, stosowanie ibuprofenu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli jest potrzeba).

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Nurofen Intensiv może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy pozaszpitalnej zapaleniu płuc bakteryjnym i powikłaniach bakteryjnych ospa wietrzna. Gdy Nurofen Intensiv stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Wpływ na płodność u kobiet.

Istnieją ograniczone dane, że leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny mogą wpływać na proces owulacji. Ten proces jest odwracalny po przerwaniu leczenia. Kobiety, które mają problemy z zajściem w ciążę lub są badane pod kątem niepłodności, powinny powstrzymać się od stosowania preparatu.

Ten lek zawiera sod, należy zachować ostrożność przy stosowaniu pacjentom stosującym dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią .

Ciąża

Brak doświadczenia w stosowaniu preparatu u kobiet w ciąży.

Duża ilość danych o ciężarnych nie wskazuje na wadliwość ani toksyczność płodu/noworodka. Badania epidemiologiczne rozwoju układu nerwowego u dzieci, które były narażone na działanie paracetamolu w życiu płodowym, nie dają przekonujących wyników. Jeśli jest to klinicznie konieczne, paracetamol można stosować w czasie ciąży, jednak należy go stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas i z najmniejszą możliwą częstotliwością.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić niedługo po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość minęła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży ibuprofen nie powinien być przepisywany, jeśli nie jest to konieczne. Jeśli ibuprofen jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia – jak najkrótszy. Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy rozważyć po wpływie ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie ibuprofenu należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyka:

Ryzyka dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

Ryzyka dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Zatem Nurofen® Intensiv jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Ibuprofen i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki w bardzo niskich stężeniach (0,0008% dawki matki). Szkodliwy wpływ na niemowlęta jest nieznany.

Paracetamol wydzielany jest do mleka matki, ale w ilościach klinicznie nieistotnych. Dostępne opublikowane dane nie sprzeczne z możliwością przyjmowania preparatu w czasie karmienia piersią.

Dlatego nie ma potrzeby przerywania karmienia piersią podczas krótkotrwałego leczenia tym preparatem w zalecanych dawkach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Możliwe są takie niepożądane działania jak zawroty głowy, senność, zmęczenie i zaburzenia wzroku po przyjęciu NSAID. Pacjenci, u których wystąpią takie działania niepożądane, nie powinni prowadzić samochodu ani innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do doustnego, krótkotrwałego stosowania.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli objawy choroby utrzymują się dłużej niż 3 dni, należy skonsultować się z lekarzem w celu doprecyzowania diagnozy i dostosowania schematu leczenia. Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Dorośli powinni przyjmować po 1 tabletce do 3 razy dziennie, z odstępem między dawkami nie mniejszym niż 6 godzin. Tabletki należy popijać wodą.

Jeśli 1 tabletka nie usuwa objawów choroby, należy przyjmować po 2 tabletki na dawkę, ale nie więcej niż 3 razy dziennie. Odstęp między dawkami powinien być nie mniejszy niż 6 godzin. Nie należy przyjmować więcej niż 6 tabletek (3000 mg paracetamolu, 1200 mg ibuprofenu) w ciągu 24 godzin.

Aby zminimalizować prawdopodobieństwo działań niepożądanych, należy przyjmować preparat podczas jedzenia.

Pacjenci starsi.

Nie wymagają dostosowania dawki.

Ze względu na możliwość rozwoju działań niepożądanych stan pacjentów starszych należy szczególnie dokładnie kontrolować. Jeśli konieczne jest przyjmowanie NSAID, należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Pacjent powinien regularnie kontrolować występowanie krwawienia żołądkowo-jelitowego w trakcie terapii NSAID.

Dzieci. Nie stosować u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Paracetamol.

Uszkodzenie wątroby jest możliwe u dorosłych, którzy przyjęli 10 g (co odpowiada 20 tabletkom) lub więcej paracetamolu. Przyjęcie 5 g (co odpowiada 10 tabletkom) lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby, jeśli:

• pacjent przez długi czas otrzymywał leczenie karbamazepiną, fenobarbitalą, fenytoiną, primydonem, ryfampicyną, dziurawcem lub lekami indukującymi enzymy wątrobowe.
• pacjent regularnie spożywa alkohol;
• pacjent prawdopodobnie ma niedobór glutationu, np. ma włókniste zanikowe zwyrodnienie,

zakażenie HIV, kaheksję lub głodówkę.

Objawy. Objawami przedawkowania paracetamolu w ciągu pierwszych 24 godzin są bladość, nudności, wymioty, odraza do jedzenia i ból brzucha. Uszkodzenie wątroby może objawiać się po 12–48 godzinach po przedawkowaniu, co wyraża się odchyleniem funkcji wątroby. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. W ciężkim zatruciu niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, śpiączki i mieć skutek śmiertelny. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwicą kanalików może objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i rozwinąć się nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Zanotowano również arytmie serca i zapalenie trzustki.

Leczenie. W przypadku przedawkowania paracetamolu wymagana jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala do badania medycznego, nawet jeśli nie ma wczesnych objawów przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów i mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania lub ryzyka uszkodzenia narządów. Leczenie należy prowadzić zgodnie z ustalonymi zaleceniami dotyczącymi leczenia.

Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym w ciągu 1 godziny po przyjęciu nadmiarowej dawki paracetamolu. Stężenie paracetamolu we krwi należy zmierzyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne).

Leczenie N-acetylocysteiny można prowadzić przez 24 godziny po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny uzyskuje się przy jej stosowaniu w ciągu 8 godzin po przyjęciu nadmiarowej dawki. Skuteczność antydotu gwałtownie maleje po tym czasie.

W razie potrzeby pacjentowi podaje się N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. W przypadku braku wymiotów można stosować metioninę doustnie jako odpowiednią alternatywę w odległych obszarach poza szpitalem.

Leczenie pacjentów, u których występuje ciężkie zaburzenie funkcji wątroby w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, należy prowadzić zgodnie z ustalonymi zaleceniami.

Ibuprofen.

Przyjęcie ibuprofenu w dawce większej niż 400 mg/kg u dzieci może prowadzić do objawów przedawkowania. U dorosłych efekt zależny od dawki jest mniej wyrażony. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godz.

Objawy. U większości pacjentów, którzy przyjęli klinicznie istotną ilość niesteroidowych leków przeciwzapalnych, może wystąpić tylko nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub bardzo rzadko – biegunka. Może również wystąpić szum w uszach, ból głowy i krwawienie żołądkowo-jelitowe. Przy cięższym zatruciu możliwe są toksyczne uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, które objawiają się sennością, czasem pobudzeniem nerwowym i dezorientacją lub śpiączką. Czasem u pacjentów obserwuje się drgawki. Przy ciężkim zatruciu możliwe jest rozwinięcie się kwasicy metabolicznej; wskaźnik protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR) mogą być podwyższone, prawdopodobnie w wyniku wpływu na czynniki krzepnięcia krwi. Może wystąpić ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby przy obecności odwodnienia. U chorych na astmę oskrzelową możliwe jest nasilenie przebiegu choroby.

Leczenie. Leczenie powinno być objawowe i wspierające, a także obejmować zapewnienie przepustowości dróg oddechowych i obserwację objawów serca i wskaźników funkcji życiowych do czasu normalizacji stanu. Zaleca się doustne stosowanie węgla aktywnego w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości preparatu. Przy częstych lub długotrwałych drgawkach należy podać dożylne diazepam lub lorazepam. W leczeniu astmy oskrzelowej należy stosować leki rozszerzające oskrzela.