Novostezin Spinal Heavy

INSTRUKCJA do stosowania leku leczniczego NOVOSTEZIN SPINAL HEAVY (NOVOSTEZIN SPINAL HEAVY)

Skład:

substancja czynna: bupivacaine hydrochloride;

1 ml roztworu zawiera bupivakainy hydrochloranu w przeliczeniu na substancję bezwodną 5 mg;

substancje pomocnicze: glukoza monohydrat; sodu hydroxid lub kwas chlorowodorowy stężony, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do znieczulenia miejscowego. Amidy.

Kod ATX N01BB01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bupiwakaina – lek z grupy amidowych leków przeciwbólowych o działaniu miejscowym o długim czasie trwania. Odwracalnie blokuje przewodzenie impulsów w włóknach nerwowych, hamując transport jonów sodu przez błonę neuronów. Podobne efekty mogą również występować w pobudliwych błonach mózgu i mięśnia sercowego.

Lek przeznaczony jest do hiperbarowej znieczulenia podpajęczynówkowego. Gęstość względną roztworu do wstrzykiwań wynosi 1,026 w temperaturze 20 °C (równoważna 1,021 w temperaturze 37 °C), a początkowy rozkład leku w przestrzeni podpajęczynówkowej w znacznym stopniu zależy od siły grawitacji.

W przypadku podania do rdzenia kręgowego stosuje się niską dawkę, co prowadzi do stosunkowo niskiego stężenia i krótkiego czasu działania.

Farmakokinetyka.

Bupiwakaina charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w tłuszczach, współczynnik rozdziału olej/woda wynosi 27,5.

Bupiwakaina wykazuje pełną dwufazową absorpcję z przestrzeni podpajęczynówkowej, okresy półwylęgu dla dwóch faz wynoszą odpowiednio około 50 i 400 minut, z dużymi różnicami indywidualnymi. Faza powolnej absorpcji jest czynnikiem ograniczającym eliminację bupiwakainy, co wyjaśnia, dlaczego końcowy okres półwylęgu jest dłuższy po podaniu podpajęczynówkowym w porównaniu do podania dożylnego.

Absorpcja z przestrzeni podpajęczynówkowej jest stosunkowo powolna, co w połączeniu z niewielką dawką niezbędną do znieczulenia podpajęczynówkowego prowadzi do stosunkowo niskiego stężenia maksymalnego w osoczu (około 0,4 mg/l na każde podane 100 mg).

Po podaniu dożylnym całkowity klirens osoczkowy bupiwakainy wynosi około 0,58 l/min, objętość rozłożenia w stanie równowagi – 73 l, końcowy okres półwylęgu – 2,7 godziny, a współczynnik wychwytu wątrobowego – 0,40. Bupiwakaina jest praktycznie całkowicie metabolizowana w wątrobie poprzez hydroksylację aromatyczną do 4-hydroksybupiwakainy oraz poprzez N-dealkilację do piperoksylydyny (PPX), oba szlaki są katalizowane przez cytochrom P450 3A4. W związku z tym jej klirens zależy od przepływu przez wątrobę oraz aktywności enzymów metabolizujących. Bupiwakaina przenika przez barierę łożyskową. Stężenie wolnej bupiwakainy jest takie samo u ciężarnej i u płodu. Ogólne stężenie osoczowe jest jednak niższe u płodu, który charakteryzuje się niższym stopniem wiązania z białkami osocza.

Farmakokinetyka leku u dzieci jest podobna do farmakokinetyki u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Wskazany dorosłym i dzieciom w różnym wieku do zastosowania w celu przewodowej (podpajęczynówkowej) znieczulenia rdzenia kręgowego w chirurgii (zabiegi urologiczne i zabiegi na kończynach dolnych trwające 2–3 godziny, a także zabiegi w chirurgii brzusznej trwające 45–60 minut).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne miejscowe środki znieczulające z grupy amidów lub którykolwiek z innych składników leku.

Znieczulenie przewodowe, niezależnie od zastosowanego miejscowego środka znieczulającego, ma swoje przeciwwskazania, które obejmują:

• aktywne choroby układu nerwowego środkowego (CNS), takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, polio, krwawienie do wnętrza czaszki, podostre połączone zwyrodnienie rdzenia kręgowego spowodowane anemią złośliwą oraz nowotwory mózgu i rdzenia kręgowego;
• zwężenie kanału kręgowego oraz choroby w fazie aktywnej (np. zesztywnienie, gruźlica, nowotwory) lub niedawne urazy kręgosłupa (np. złamania);
• sepsę;
• ropne infekcje skóry w miejscu lub w pobliżu miejsca nakłucia odcinka lędźwiowego kręgosłupa;
• szok kardiogenny lub hipowolemiczny;
• zaburzenia krzepnięcia krwi lub kontynuowane leczenie lekami przeciwkrzepliwymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na addytywne działanie toksyczne w organizmie, bupiwakainę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących inne środki znieczulające miejscowe lub leki strukturalnie podobne do amidowych środków znieczulających miejscowo, np. niektóre leki przeciwarytmiczne klasy IB.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji między bupiwakainą a lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem), dlatego w przypadku jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność (patrz także sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Zabiegi z zastosowaniem znieczulenia do podpłaszczyznowego powinny przeprowadzać wyłącznie doświadczeni lekarze.

Zabiegi z zastosowaniem znieczynień regionalnych należy wykonywać w oddziałach wyposażonych w sprzęt do sztucznej wentylacji płuc. Należy mieć pod ręką sprzęt i leki niezbędne do natychmiastowego przeprowadzenia reanimacji.

Należy pamiętać, że znieczenie podpłaszczyznowe może czasem prowadzić do znaczącej blokady z porażeniem mięśni międzyżebrowych i przepony, szczególnie u kobiet w ciąży.

Należy stosować lek ostrożnie u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową II lub III stopnia, ponieważ środki znieczulające miejscowe mogą obniżać przewodność miokardium. Osoby starsze oraz pacjenci z chorobami wątroby, ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub złym stanem ogólnym wymagają również szczególnej uwagi.

Pacjenci otrzymujący leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) powinni być pod ścisłą kontrolą. Należy również rozważyć konieczność monitorowania EKG, ponieważ efekty kardiologiczne leków mogą się nasilać.

Znieczenie podpłaszczyznowe może prowadzić do rozwoju hipotensji tętniczej i bradykardii. Ryzyko takich efektów można zmniejszyć, np. przez podanie leków zwężających naczynia. Hipotensję należy leczyć natychmiastowym podaniem sympatykomimetyków dożylnie, które można powtarzać w razie potrzeby.

Tak jak wszystkie środki znieczulające miejscowe, bupiwakaina, gdy jej zastosowanie w celu znieczulenia lokalnego prowadzi do wysokich stężeń w krwi, może powodować ostry toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy i układ sercowo-naczyniowy. Dotyczy to zwłaszcza przypadków po przypadkowym wstrzyknięciu do naczyń lub wstrzyknięciu do silnie ukrwionych obszarów.

Zarejestrowano przypadki arytmii komorowej, migotania komór, nagłego niewydolności serca i śmiertelnych skutków w związku z wysokimi stężeniami ogólnoustrojowymi bupiwakainy. Jednak wysokie stężenia ogólnoustrojowe nie są oczekiwane przy dawkach stosowanych zazwyczaj w znieczeniu podpłaszczyznowym.

Rzadkim, ale poważnym skutkiem ubocznym znieczenia podpłaszczyznowego jest rozległa lub pełna blokada rdzenia kręgowego, prowadząca do depresji czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Depresja czynności układu sercowo-naczyniowego, spowodowana rozległą blokadą układu współczulnego, może prowadzić do hipotensji i bradykardii, a nawet do zatrzymania serca. Depresja czynności układu oddechowego może być spowodowana blokadą włókien nerwowych mięśni oddechowych, w tym przepony.

U osób starszych i u kobiet w późnym okresie ciąży istnieje zwiększony ryzyko rozwoju rozległej lub pełnej blokady rdzenia kręgowego. Dlatego u tych pacjentów należy zmniejszyć dawkę leku.

Urazy neurologiczne są rzadkim następstwem znieczenia podpłaszczyznowego i mogą prowadzić do rozwoju parestezji, znieczulenia, osłabienia mięśni i porażenia. Uważa się, że znieczenie podpłaszczyznowe nie wpływa negatywnie na zaburzenia neurologiczne, takie jak stwardnienie rozsiane, hemiplegia, paraplegia czy zaburzenia neuromięśniowe, jednak należy zachować ostrożność.

Rozpuszczalność bupiwakainy zmniejsza się przy pH >6,5, dlatego należy to uwzględnić w przypadku interakcji z roztworami alkalicznymi.

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie stwierdzono znanych ryzyk dla płodu w przypadku stosowania w okresie ciąży.

Należy zaznaczyć, że dawkę leku należy zmniejszyć u kobiet w późnym okresie ciąży (patrz również rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Karmienie piersią.

Bupiwakaina przenika do mleka matki, jednak ryzyko wpływu na dziecko przy stosowaniu dawek terapeutycznych jest mało prawdopodobne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

W zależności od dawki i sposobu podania bupiwakaina może mieć tymczasowy wpływ na ruchy i koordynację.

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo może być stosowane wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w przeprowadzaniu znieczuleń regionalnych lub pod ich kontrolą, w najmniejszych dawkach zapewniających osiągnięcie wystarczającego poziomu znieczulenia.

Poniżej podane dawki lekarstwa należy traktować jako wskazówki dotyczące stosowania preparatu u dorosłych o średnim wieku; dawkę należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta.

Dawkę preparatu należy zmniejszyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz u ciężarnych w późnych stadiach ciąży.

Tabela 1

Zalecane miejsce wstrzyknięcia znajduje się poniżej L3.

Obecnie brak jest doświadczenia klinicznego w stosowaniu dawek wyższych niż 20 mg.

Wprowadzenie leku do przestrzeni podpajęczynówkowej należy przeprowadzać wyłącznie po wyraźnym potwierdzeniu lokalizacji przestrzeni podpajęczynówkowej za pomocą punkcji lędźwiowej (dopóki przez igłę do punkcji lędźwiowej lub podczas aspiracji nie uzyska się przejrzystej płynu mózgowo-rdzeniowego). W przypadku niewystarczającego działania znieczulenia kolejną próbę podania leku należy przeprowadzić na innym poziomie i z mniejszą objętością środka znieczulającego. Jedną z przyczyn niewystarczającego efektu może być nieprawidłowy rozkład leku w przestrzeni podpajęczynówkowej. W takim przypadku wystarczający efekt można osiągnąć poprzez zmianę pozycji ciała pacjenta.

Noworodki, niemowlęta i dzieci o masie ciała do 40 kg.

Preparat można stosować w praktyce pediatrycznej.

Jedną z różnic między dziećmi a dorosłymi jest stosunkowo duża objętość płynu mózgowo-rdzeniowego u niemowląt i noworodków, co wymaga podania stosunkowo większej dawki leku na kilogram masy ciała w celu osiągnięcia tego samego poziomu blokady w porównaniu z dorosłymi.

Procedury znieczulenia regionalnego u dzieci powinny wykonywać wykwalifikowane lekarze posiadające odpowiednie doświadczenie w przeprowadzaniu znieczulenia regionalnego u dzieci oraz doświadczenie w wykonywaniu tej metody znieczulenia.

Dawki podane w tabeli 2 należy traktować jako zalecane do stosowania leku w pediatrii. Obserwowano przypadki indywidualnej zmienności. Standardowe zalecenia dotyczące dawkowania należy uwzględniać w przypadku występowania czynników wpływających na poszczególne techniki blokady oraz w celu zapewnienia indywidualnych potrzeb pacjenta.

Należy stosować najniższe dawki leku niezbędne do przeprowadzenia odpowiedniego znieczulenia.

Tabela 2

Dawkowanie leku dla noworodków, niemowląt i dzieci

Roztwór należy użyć jak najszybciej po otwarciu fiolki. Odpadki roztworu należy zutylizować.

Dzieci.

Lek można stosować w praktyce pediatrycznej. Szczegóły znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Ostra toksyczność ogólnoustrojowa.

W przypadku stosowania wysokich dawek bupiwakainy możliwe są efekty toksyczne ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, szczególnie przy wstrzyknięciu do wnętrza naczynia. Jednakże podczas zastosowania znieczulenia podpajęczynówkowego stosowana jest niska dawka, a zatem ryzyko przedawkowania jest mało prawdopodobne. W przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi anestetykami miejscowymi mogą wystąpić toksyczne reakcje ogólnoustrojowe, ponieważ efekty toksyczne są addytywne.

Leczenie.

W przypadku całkowitego znieczulenia podpajęczynówkowego należy zapewnić odpowiednią wentylację płuc (przezroczystość dróg oddechowych pacjenta, podanie tlenu, intubację i sztuczną wentylację płuc, jeśli jest to konieczne). W przypadku obniżenia ciśnienia tętniczego/bradykardii należy podać lek zwężający naczynia (najlepiej z efektem inotropowym).

W przypadku wystąpienia objawów ostrych toksycznych działań ogólnoustrojowych stosowanie anestetyków miejscowych należy natychmiast przerwać. Leczenie powinno być skierowane na utrzymanie odpowiedniej wentylacji płuc, utlenowania i krążenia.

Należy zawsze zapewnić podanie tlenu, a w razie potrzeby przeprowadzić sztuczną wentylację płuc (możliwe, z hipewentylacją). W przypadku wystąpienia drgawek stosować diazepam, a w przypadku bradykardii – atropinę. W przypadku wystąpienia szoku cyrkulacyjnego podaje się wewnętrznie dożylnie płyny, dobutaminę, a w razie potrzeby noradrenaliny (początkowo 0,05 μg/kg/min, zwiększając dawkę, jeśli konieczne, o 0,05 μg/kg/min co 10 minut), kierując się wynikami monitorowania hemodynamiki, w cięższych przypadkach. Można również stosować ephedrynę. Należy rozważyć podanie wewnątrzżylnie 20% emulsji lipidowej. W przypadku zatrzymania krążenia mogą być wskazane działania resuscytacyjne przez kilka godzin. Należy korygować wszelkie zaburzenia kwasowo-zasadowe.

Odczyny niepożądane.

Trudno odróżnić odczyny niepożądane spowodowane samym lekiem od efektów fizjologicznych związanych z blokadą włókien nerwowych (np. obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardia, tymczasowe zatrzymanie moczu), stanów spowodowanych bezpośrednio zabiegiem (np. krwawienie do rdzenia kręgowego) lub pośrednio punkcją (np. zapalenie opon mózgowych, zgruzlica przestrzeni przysąpowej) albo stanów związanych z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego (np. ból głowy po punkcji opony twardej).

Informacje dotyczące objawów oraz leczenia ostrej toksyczności systemowej znajdują się w rozdziale „Przedawkowanie”.

Populacja pediatryczna.

Niepożądane reakcje po stosowaniu leku u dzieci są podobne do tych występujących u dorosłych, jednak u dzieci pierwsze objawy toksyczności leków przeciwbólowych miejscowo działających mogą być trudne do wykrycia, jeśli blokadę przeprowadza się na tle sedacji lub znieczulenia ogólnego.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Pracownicy opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie zaleca się dodawania innych leków.

Opakowanie.

Po 4 ml w fiolkach; po 5 fiol w opakowaniu blistrzowym; po 1 opakowaniu blistrzowym w tece z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Novofarm-Biosynteza”.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.