Novirin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NOVIRIN®

Skład:

substancja czynna: inozydyna pranobeks;

1 ml syropu zawiera 50 mg inozydyny pranobeksu (50 mg/ml);

substancje pomocnicze: sacharoza (cukroza), glikol glicerynowy, metyloparaben (metilowy ester kwasu parahydroksybenzoesowego) (E 218), propyloparaben (propylowy ester kwasu parahydroksybenzoesowego) (E 216), aromat cytrusowy, woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, lekko żółta ciecz o charakterystycznym owocowym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05AX05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Inozydyn pranobeks składa się z dwóch składników: inozyny – składnika aktywnego, będącego metabolitem puryny, oraz soli kwasu 4-acetamidobenzojowego z N,N-dimetyloamino-2-propanolem – składnika pomocniczego, który zwiększa dostępność inozyny dla limfocytów.

Aktywna substancja inozydyn pranobeks wykazuje bezpośrednie działanie przeciwwirusowe oraz działanie immunomodulujące. Bezpośrednie działanie przeciwwirusowe wynika z wiązania się z rybosomami komórek zainfekowanych wirusem, co spowalnia syntezę wirusowego RNA matrycowego (mRNA) i prowadzi do hamowania replikacji wirusów o genomie RNA oraz DNA; działanie pośrednie tłumaczy się indukcją produkcji interferonu.

W trakcie znanych badań in vivo stwierdzono, że inozydyn pranobeks aktywuje obniżoną syntezę mRNA białek limfocytów i skuteczność procesu translacji, jednocześnie hamując syntezę wirusowego RNA w następujących mechanizmach: włączanie związanej z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów, hamowanie przyłączania kwasu poliadenylowego do wirusowego RNA matrycowego (mRNA) oraz restrukturyzacja limfocytarnych wewnętrznych błonowych cząstek plazmatycznych (IMP), co zwiększa ich gęstość niemal trzykrotnie.

Działanie immunomodulujące wynika z wpływu na limfocyty T (aktywacja syntezy cytokin) oraz zwiększenie fagocytarnej aktywności makrofagów. Inozydyn pranobeks pobudza różnicowanie pre-limfocytów T, stymuluje indukowaną mitogenami proliferację limfocytów T i B, zwiększa funkcjonalną aktywność limfocytów T, w tym ich zdolność do produkcji limfokiny, normalizuje stosunek między głównymi podpopulacjami regulatorowymi CD4+/CD8+ oraz sprzyja normalizacji tworzenia się komórek pamięci T.

Inozydyn pranobeks znacząco nasila produkcję interleukiny-2 (IL-2) przez limfocyty i sprzyja ekspresji receptorów do tej interleukiny na komórkach limfoidalnych; stymuluje również aktywność naturalnych komórek zabójczych (NK); pobudza aktywność makrofagów do fagocytozy, procesingu i prezentacji antygenu, co sprzyja zwiększeniu liczby komórek produkujących przeciwciała w organizmie już od pierwszych dni leczenia. Inozydyn pranobeks reguluje również mechanizmy cytotoksyczności limfocytów T i komórek NK.

Inozydyn pranobeks stymuluje syntezę interleukiny-1 (IL-1), mikrobicydy, ekspresję receptorów błonowych oraz zdolność reagowania na limfokiny i czynniki chemotaktyczne.

W trakcie znanych badań in vivo zaobserwowano istotne zwiększenie produkcji endogennego interferonu gamma (IFN-γ) oraz zmniejszenie produkcji interleukiny-4 (IL-4).

W przypadku infekcji herpesowej znacząco przyspiesza się powstawanie specyficznych przeciwciał antyherpesowych, zmniejszają się objawy kliniczne oraz częstość nawrotów.

Inozydyn pranobeks zapobiega wtórnemu wirusowemu osłabieniu komórkowej syntezy RNA i białka w zainfekowanych komórkach, co jest szczególnie ważne dla komórek uczestniczących w procesach odpornościowych organizmu. W wyniku takiego kompleksowego działania zmniejsza się obciążenie wirusowe organizmu, normalizuje się działanie układu immunologicznego, znacznie aktywizuje się synteza własnych interferonów, co sprzyja odporności na choroby zakaźne oraz szybkiemu lokalizowaniu ogniska infekcji w przypadku jej pojawienia się.

Farmakokinetyka.

Inozydyn pranobeks charakteryzuje się wysoką biodostępnością. Po podaniu doustnym szybko wchłania się, maksymalne stężenie inozyny w osoczu osiągane jest po 1 godzinie; po 2 godzinach stężenie to spada do poziomu niemożliwego do oznaczenia. Okres półtrwania wynosi 50 minut. Działanie farmakologiczne pojawia się około 30 minut po podaniu i utrzymuje się do 6 godzin.

Inozydyn pranobeks szybko ulega metabolizmowi i jest wydalany przez nerki.

Inozyna metabolizowana jest w cyklu typowym dla nukleozydów purynowych, z powstaniem kwasu moczowego (pierwszy metabolit), którego stężenie w surowicy krwi czasem może wzrosnąć, a drugi metabolit (1-(dimetyloamino)-2-propanol-(4-acetamidobenzoat)) wydalany jest przez nerki w postaci glukuronidów i częściowo w postaci niezmienionej.

Nie stwierdzono kumulacji w organizmie. Pełne wydalenie metabolitów następuje w ciągu 48 godzin.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Zakażenia wirusowe u pacjentów z normalnym oraz obniżonym stanem immunologicznym: grypa, paragrypa, ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli o etiologii wirusowej, infekcje wywołane przez wirusy nosorożcowe oraz adenowirusy; świnka epidemiczna, odra.
• Choroby wywołane przez wirusy Herpes simplex typu I lub Herpes simplex typu II (pajacyk na wargach, skórze twarzy, błonie śluzowej jamy ustnej, skórze rąk, herpetyczne zapalenie rogówki), podostre stwardniające zapalenie mózgu, herpes genitalis; wirusem Varicella zoster (ospa wietrzna i ogniska, w tym nawrotowe u pacjentów z niedoborem odporności); wirusem Epsteina-Barr (mononukleoza zakaźna); cytomegalowirusem; papillomawirusem ludzkim; ostra i przewlekła infekcja wirusowa wątroby typu B.
• Przewlekłe nawrotowe infekcje dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym (w tym zakażenie chlamydiowe i inne choroby wywołane przez patogeny wewnątrzkomórkowe).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku, podagra, hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie należy przyjmować leku jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi. Ostrożnie należy stosować lek w połączeniu z inhibitorami ksantynooksydazy lub środkami sprzyjającymi wydaleniu kwasu moczowego, w tym moczopędne, diuretyki tiazydowe (takie jak hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) lub diuretyki pętlowe (takie jak furosemid, torasemid, kwas etakryninowy).

Inozynu pranobeks nie należy stosować podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe jedynie po zakończeniu terapii).

W przypadku jednoczesnego stosowania z azidotymidyną zwiększa się powstawanie nukleotydu w wyniku zwiększenia biodostępności azidotymidyny we krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi ludzkiej.

Szczególne środki ostrożności.

Ponieważ podczas leczenia lekiem Novirin® może występować tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy, szczególnie u mężczyzn i pacjentów w wieku podeszłym, lek jest przeciwwskazany u chorych z podagrą lub hiperurikemią, a należy z ostrożnością stosować go u pacjentów z kamicą nerek oraz u chorych z obniżoną funkcją nerek. Przy stosowaniu leku dłużej niż 3 miesiące zaleca się co miesiąc kontrolować badania laboratoryjne funkcji wątroby i nerek (transaminazy, kreatynina), poziom kwasu moczowego w surowicy oraz wykonywać morfologię krwi.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, pokrzywka). W takich przypadkach należy przerwać terapię lekiem Novirin®.

Przy długotrwałym stosowaniu leku istnieje ryzyko rozwoju kamicy nerek.

Substancje pomocnicze leku.

Lek Novirin®, syrop, zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan i propylo-p-hydroksybenzoesan, które mogą wywoływać reakcje alergiczne (możliwie opóźnione).

Lek Novirin®, syrop, zawiera sacharozę. Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja fruktozy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomalatazy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak kontrolowanych badań wpływu leku na płód oraz na płodność u ludzi. Nie wiadomo, czy inozyna pranobeks przenika do mleka matki. Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Należy jednak pamiętać, że lek może powodować zawroty głowy lub inne działania niepożądane ze strony układu nerwowego (patrz dział „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować wewnętrznie, najlepiej po posiłku, w równych odstępach czasu. Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od nosologii, ciężkości procesu i częstości nawrotów; średnio czas trwania leczenia wynosi 5–14 dni, w razie potrzeby po 7–10-dniowej przerwie leczenie należy powtórzyć. Leczenie z przerwami i dawkami utrzymującymi może trwać do 1–6 miesięcy. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, w zależności od wieku, masy ciała i ciężkości procesu.

Maksymalna dzienna dawka dla dorosłych – 4 g inozynu pranobeksu, co odpowiada 80 ml syropu.

Zalecane dawki i schematy stosowania leku:

• grypa, paragrypa, ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych:

dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę;

dzieci – dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) masy ciała, podzielona na 3–4 dawki, przez 5–7 dni; w razie potrzeby leczenie należy przedłużyć lub powtórzyć po 7–8 dniach; dla osiągnięcia największej skuteczności w ostrych infekcjach wirusowych dróg oddechowych leczenie lepiej rozpocząć przy pierwszych objawach choroby lub od pierwszego dnia zachorowania; zazwyczaj lek należy przyjmować jeszcze przez 1–2 dni po zniknięciu objawów;

• zapalenie oskrzeli o etiologii wirusowej:

dorośli – po 20 ml syropu 3 razy na dobę;

dzieci – dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 2–4 tygodnie;

• świnka epidemiczna: dawka dzienna – 70 mg/kg (czyli 1,4 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 7–10 dni;
• odra: dawka dzienna – 100 mg/kg (czyli 2 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 7–14 dni;
• stomatyt aftowy:

dorośli – po 20 ml syropu 4 razy na dobę;

dzieci – dawka dzienna – 70 mg/kg (czyli 1,4 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 6–8 dni (faza ostra), następnie dorośli – po 20 ml syropu 3 razy na dobę, dzieci – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielone na 3–4 dawki, 2 razy w tygodniu przez 6 tygodni;

• mononukleoza zakaźna: dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 8 dni;
• infekcja wirusem cytomegalii: dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 25–30 dni;
• ospy poszczepionej i opryszczki wargowej:

dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę;

dzieci – dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 10–14 dni (do zniknięcia objawów);

• opryszczka narządów płciowych: w okresie ostrej fazy – po 20 ml syropu 3 razy na dobę przez 5–6 dni; w okresie remisji dawka utrzymująca – 20 ml syropu (1000 mg) 1 raz na dobę do 6 miesięcy;
• podostrej stwardniającej panencefalopatii: dawka dzienna – 50–100 mg/kg (czyli 1–2 ml syropu/kg) podzielona na 6 dawek (co 4 godziny) przez 8–10 dni; po 8-dniowej przerwie przy łagodnym przebiegu – dodatkowo 1–3 kursy, przy ciężkim przebiegu – do 9 kursów;
• infekcje wywołane Human papilloma virus (ostrzyki): po 20 ml syropu 3 razy na dobę, cykl leczenia – 14–28 dni lub w połączeniu z krioterapią lub terapią laserową CO2 – po 20 ml syropu 3 razy na dobę, 3 kursy z odstępem 1 miesiąc;
• zapalenie wątroby typu B: dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę przez 15–30 dni, następnie dawka utrzymująca – 20 ml syropu (1000 mg) 1 raz na dobę przez 2–6 miesięcy;
• przewlekłe nawrotowe infekcje dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym (w leczeniu kompleksowym):

dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę, cykl leczenia – od 2 tygodni do 3 miesięcy;

dzieci – dawka dzienna – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 21 dni (lub 3 kursy po 7–10 dni z takimi samymi przerwami).

W celu przywrócenia funkcji układu odpornościowego i osiągnięcia trwałego efektu immunomodulującego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym cykl leczenia powinien trwać od 3 do 9 tygodni.

Dzieci.

Lek Novirin® w postaci syropu stosować u dzieci od 1. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. Przedawkowanie może powodować podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu. Leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Preparat jest zazwyczaj dobrze tolerowany nawet przy długotrwałym stosowaniu. Najczęstszym działaniem niepożądanych jest krótkotrwałe i niewielkie (zazwyczaj w granicach normy) zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu (spowodowane metabolizmem inozyny), które normalizuje się po kilku dniach od zaprzestania stosowania leku.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000); nieznane (nie można oszacować z powodu braku danych).

Bardzo często. Badania laboratoryjne: podwyższenie poziomu kwasu moczowego we krwi, podwyższenie poziomu kwasu moczowego w moczu.

Często. Badania laboratoryjne: podwyższenie poziomu azotu mocznikowego we krwi, podwyższenie poziomów transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi.

Zaburzenia ogólne: zwiększona uczucie zmęczenia, niedobór samopoczucia.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, nudności, uczucie dyskomfortu w okolicy nadbrzusza.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia (ból stawów).

Rzadko. Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, zaparcia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: senność, zaburzenia snu.

Zaburzenia psychiczne: pobudzenie.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: poliuria (zwiększenie objętości moczu).

Podczas badań pozarejestrowych odnotowano działania niepożądane, których częstość występowania nie może być określona ze względu na brak danych:

zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bóle brzucha (w górnej części brzucha);

zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, pokrzywka;

zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy;

zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

120 ml w butelce szklanej w zestawie z kubkiem dozującym; 1 butelka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

1. AТ «KIЇWSKIJ WITAMINNYJ ZAWOD».
2. Е.В.С. Farmaceutyki S.p.A.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

1. 04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilivska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua

1. Via Cantonе Morеtti, 29 (lok. Lokalita San Bernardino) – 10015 Ivrea (TO), Włochy.