Normomed

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NORMOMED (NORMOMED)

Skład:

substancja czynna: inozyd pranobeks;

100 ml syropu zawiera 5,0 g inozydu pranobeksu;

substancje pomocnicze: sacharoza, glikol, metylo-p-hydroksybenzoan (E 218), propylo-p-hydroksybenzoan (E 216), cytrusowy smak owocowy, woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta, lekko żółtawa ciecz o charakterystycznym cytrusowym smaku.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim.

Kod ATX J05A X05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Inozydyn pranobeks składa się z dwóch składników: inozyny – składnika aktywnego, będącego metabolitem puryny, oraz soli kwasu 4-acetamidobenzoyowego z N,N-dimetyloaminopropanolem – składnika pomocniczego, który zwiększa dostępność inozyny dla limfocytów.

Składniki aktywny i pomocniczy występują w stosunku molowym 1 : 3.

Substancja czynna inozydyn pranobeks wykazuje bezpośrednie działanie przeciwwirusowe oraz działanie immunomodulujące. Bezpośrednie działanie przeciwwirusowe wynika z wiązania się z rybosomami komórek zainfekowanych wirusem, co spowalnia syntezę wirusowego RNA matrycowego (mRNA) i prowadzi do hamowania replikacji wirusów zawierających RNA oraz DNA w genomie; działanie pośrednie tłumaczy się indukcją wytwarzania interferonu.

W trakcie znanych badań in vivo stwierdzono, że inozydyn pranobeks aktywuje obniżoną syntezę mRNA białek limfocytów i skuteczność procesu translacji, jednocześnie hamując syntezę wirusowego RNA w następujących mechanizmach: włączanie związanej z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów, hamowanie przyłączania kwasu poloadenylowego do wirusowego RNA matrycowego (mRNA) oraz reorganizację wewnątrz błonowych cząstek plazmatycznych limfocytów (IMP), co zwiększa ich gęstość o prawie trzykrotnie.

Działanie immunomodulujące wynika z wpływu na limfocyty T (aktywacja syntezy cytokin) oraz zwiększenia fagocytarycznej aktywności makrofagów. Inozydyn pranobeks nasila różnicowanie pre-limfocytów T, stymuluje indukowaną mitogenami proliferację limfocytów T i B, zwiększa czynnościową aktywność limfocytów T, w tym ich zdolność do wytwarzania limfokin, normalizuje stosunek między głównymi podpopulacjami regulacyjnymi CD4+/CD8+ oraz sprzyja normalizacji tworzenia się komórek pamięci T.

Inozydyn pranobeks znacząco nasila produkcję interleukiny-2 (IL-2) przez limfocyty i sprzyja ekspresji receptorów do tej interleukiny na komórkach limfoidalnych; stymuluje również aktywność naturalnych komórek zabójczych (komórek NK); stymuluje aktywność makrofagów w zakresie fagocytozy, przetwarzania i prezentacji antygenów, co sprzyja zwiększeniu liczby komórek produkujących przeciwciała w organizmie już od pierwszych dni leczenia. Inozydyn pranobeks reguluje również mechanizmy cytotoksyczności limfocytów T i komórek NK.

Inozydyn pranobeks stymuluje syntezę interleukiny-1 (IL-1), mikrobicydy, ekspresję receptorów błonowych oraz zdolność reagowania na limfokiny i czynniki chemotaktyczne.

W trakcie znanych badań in vivo zaobserwowano istotne zwiększenie produkcji endogennego interferonu gamma (IFN-γ) oraz zmniejszenie produkcji interleukiny-4 (IL-4).

W przypadku infekcji herpetycznej znacznie przyspiesza się tworzenie specyficznych przeciwciał antyherpetycznych, zmniejszają się objawy kliniczne oraz częstość nawrotów.

Inozydyn pranobeks zapobiega osłabieniu po wirusowym syntezie RNA i białka w zainfekowanych komórkach, co jest szczególnie ważne dla komórek uczestniczących w procesach odporności organizmu. W wyniku tego kompleksowego działania zmniejsza się obciążenie wirusowe organizmu, normalizuje się czynność układu odpornościowego, znacznie aktywizuje się synteza własnych interferonów, co sprzyja odporności na choroby zakaźne oraz szybkiemu lokalizowaniu ogniska infekcji w przypadku jej wystąpienia.

Farmakokinetyka.

Inozydyn pranobeks charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną. Po podaniu doustnym szybko wchłania się, maksymalne stężenie inozyny w osoczu osiągane jest po 1 godzinie; po 2 godzinach stężenie to spada do poziomu niemożliwego do oznaczenia. Okres półtrwania wynosi 50 minut. Działanie farmakologiczne pojawia się około 30 minut po podaniu i utrzymuje się do 6 godzin.

Inozydyn pranobeks szybko ulega metabolizmowi i jest wydalany przez nerki.

Inozyna metabolizowana jest w cyklu typowym dla nukleozydów purynowych, z tworzeniem kwasu moczowego (pierwszy metabolit), którego stężenie w surowicy krwi może czasem wzrosnąć, a drugi metabolit [1-(dimetyloamin)-2-propanol-(4-acetamidobenzoat)] wydalany jest przez nerki w formie glukuronidów i częściowo w postaci niezmienionej.

Nie stwierdzono kumulacji w organizmie. Pełne wydalenie metabolitów następuje w ciągu 48 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Choroby zakaźne o etiologii wirusowej u pacjentów z normalnym oraz obniżonym statusem immunologicznym: grypa, paragrypa, ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli o etiologii wirusowej, infekcje wywołane przez rhinowirusy i adenowirusy; zapalenie przyusznic epidemiczne, odrza (w ramach terapii kompleksowej).
• Choroby wywołane przez wirusy Herpes simplex typu I lub Herpes simplex typu II (pęcherzyki na wargach, na skórze twarzy, błonie śluzowej jamy ustnej, skórze rąk, herpetyczne zapalenie rogówki), podostre stwardniejące zapalenie mózgu, opryszczka narządów płciowych; wirusem Varicella zoster (ospa wietrzna i odbum, w tym nawrotowa u pacjentów z niedoborem odporności); wirusem Epsteina-Barr (zakaźna mononukleoza); wirusem cytomegalii; wirusem ludzkich brodawczaków; ostry i przewlekły wirusowy zapalenie wątroby typu B (w ramach terapii kompleksowej).
• Przewlekłe nawrotowe infekcje dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym (w tym chlamydioza i inne choroby wywołane przez patogeny wewnątrzkomórkowe) (w ramach terapiy kompleksowej).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Ostry napad podagry.
• Hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory ksantynooksydazy (np. allopurinol) oraz środki nasilające wydalanie kwasu moczowego z moczem, w tym diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) i diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

Normomed, syrop, nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi z uwagi na możliwą interakcję farmakokinetyczną, która może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny. Jednoczesne stosowanie z zydowudyną (azidotymidyną) nasila powstawanie nukleotydów zydowudyny poprzez różne mechanizmy, co prowadzi do zwiększenia biodostępności zydowudyny w surowicy i nasilenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach. Skutkuje to wzmocnieniem działania zydowudyny pod wpływem Normomedu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy pamiętać, że Normomed, podobnie jak inne leki przeciwwirusowe, w ostrych infekcjach wirusowych jest najbardziej skuteczny, jeśli leczenie zostanie rozpoczęte we wczesnym stadium choroby (najlepiej – w pierwszej dobie). Lek stosuje się w terapii kompleksowej w połączeniu z antybiotykami oraz innymi środkami etiotropowymi.

Substancja czynna leku metabolizuje się do kwasu moczowego i może powodować istotne zwiększenie jego stężenia w moczu. Z tego względu Normomed należy stosować z ostrożnością u pacjentów z historią podagry i hiperurykemii, urolitiozy oraz niewydolności nerek. W razie konieczności stosowania leku u tych pacjentów należy dokładnie kontrolować stężenie kwasu moczowego. Przy długotrwałym stosowaniu (3 miesiące lub dłużej) zaleca się miesięczne monitorowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, funkcji wątroby, składu krwi obwodowej oraz parametrów czynności nerek.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, pokrzywka). W takich przypadkach należy przerwać terapię lekiem Normomed.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie ma potrzeby modyfikowania dawki – lek stosuje się w dawkowaniu dla dorosłych. U pacjentów w wieku podeszłym częściej niż u osób w średnim wieku obserwuje się podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu.

Syrop zawiera 13 g sacharozy na dawkę, dlatego należy stosować go z ostrożnością u chorych na cukrzycę. Do składu leku wchodzą metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe z opóźnieniem) oraz w pojedynczych przypadkach – skurcz oskrzeli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Środek leczniczy nie jest zalecany w okresie ciąży ani karmienia piersią ze względu na brak badań klinicznych dotyczących stosowania w tych okresach.

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Wpływ leku na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami nie był badany. Należy jednak podczas podejmowania decyzji o prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Lek przyjmuje się doustnie, najlepiej po posiłku, w równych odstępach czasu. Czas trwania leczenia dobiera się indywidualnie, w zależności od nosologii, ciężkości przebiegu choroby oraz częstości nawrotów; średnio leczenie trwa 5–14 dni, w razie potrzeby po 7–10-dniowej przerwie cykl leczenia powtarza się. Leczenie z przerwami i dawkami utrzymującymi może trwać od 1 do 6 miesięcy. Dawkowanie dobiera się indywidualnie, w zależności od wieku, masy ciała i ciężkości procesu chorobowego.

Maksymalna dobowa dawka dla dorosłych – 4 g inozynu pranobeksu, co odpowiada 80 ml syropu.

Zalecane dawki i schematy stosowania leku:

• grypa, paragrypa, ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych: dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę; dzieci – dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) masy ciała podzielona na 3–4 dawki przez 5–7 dni; w razie potrzeby leczenie można przedłużyć lub powtórzyć po 7–8 dniach. Aby osiągnąć największą skuteczność w ostrych infekcjach wirusowych dróg oddechowych, leczenie należy rozpocząć przy pierwszych objawach choroby lub od pierwszego dnia zachorowania. Zwykle lek przyjmuje się jeszcze przez 1–2 dni po ustąpieniu objawów;
• zapalenie oskrzeli wirusowej etiologii: dorośli – po 20 ml syropu 3 razy na dobę, dzieci – dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 2–4 tygodnie;
• świnka epidemiczna: dawka dzienna w dawce 70 mg/kg (czyli 1,4 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 7–10 dni;
• odrza: dawka dzienna w dawce 100 mg/kg (czyli 2 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 7–14 dni;
• stomatyt afty: dorośli – po 20 ml syropu 4 razy na dobę, dzieci – dawka dzienna w dawce 70 mg/kg (czyli 1,4 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 6–8 dni (faza ostra), następnie dorośli – po 20 ml syropu 3 razy na dobę, dzieci – 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki 2 razy w tygodniu przez 6 tygodni;
• mononukleoza zakaźna: dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 8 dni;
• infekcja wirusem cytomegalii: dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 25–30 dni;
• opryszczka pęcznikowa i opryszczka wargowa: dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę, dzieci – dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 10–14 dni (do ustąpienia objawów);
• opryszczka narządów płciowych: w okresie ostrej fazy – po 20 ml syropu 3 razy na dobę przez 5–6 dni; w okresie remisji dawka utrzymująca – po 20 ml syropu (1000 mg) 1 raz na dobę przez okres do 6 miesięcy;
• podostrej twardniejący panencefalit: dawka dzienna w dawce 50–100 mg/kg (czyli 1–2 ml syropu/kg) podzielona na 6 dawek (co 4 godziny) przez 8–10 dni; po 8-dniowej przerwie w przypadku łagodnego przebiegu dodatkowo 1–3 cykle, w przypadku ciężkiego przebiegu – do 9 cykli;
• infekcje wywołane przez Human papilloma virus (ostrzakowate brodawki): po 20 ml syropu 3 razy na dobę, cykl leczenia – 14–28 dni lub w połączeniu z krioterapią lub terapią laserową CO2 – po 20 ml syropu 3 razy na dobę, 3 cykle z odstępem 1 miesiąc;
• wirusowe zapalenie wątroby typu B: dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę przez 15–30 dni; następnie dawka utrzymująca – po 20 ml syropu (1000 mg) 1 raz na dobę przez 2–6 miesięcy;
• przewlekłe nawrotowe infekcje dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym (w ramach leczenia kompleksowego): dorośli – po 20 ml syropu 3–4 razy na dobę, cykl leczenia – od 2 tygodni do 3 miesięcy; dzieci – dawka dzienna w dawce 50 mg/kg (czyli 1 ml syropu/kg) podzielona na 3–4 dawki przez 21 dni (lub 3 cykle po 7–10 dni z takimi samymi przerwami).

W celu przywrócenia funkcji układu odpornościowego i osiągnięcia trwałego efektu immunomodulującego u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym cykl leczenia powinien trwać od 3 do 9 tygodni.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 1. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. Przedawkowanie może prowadzić do podwyższenia stężenia kwasu moczowego w osoczu krwi i w moczu. W przypadku przedawkowania wskazane jest przepłukanie żołądka oraz leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęstszym działaniem niepożądany podczas leczenia inozynem pranobeksem u dorosłych i dzieci jest tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w osoczu krwi i w moczu, który powraca do początkowych wartości normalnych w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000); nieznana (nie można oszacować z powodu braku danych).

Bardzo często:

Badania laboratoryjne: wzrost stężenia kwasu moczowego we krwi, wzrost stężenia kwasu moczowego w moczu.

Często:

Badania laboratoryjne: wzrost stężenia azotu mocznika we krwi, wzrost stężenia transaminaz, wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczalność, złe samopoczucie.

Ze strony układu pokarmowego: nudności z lub bez wymiotów, ból i uczucie dyskomfortu w okolicy nadbrzusza.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, wysypka skórna.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: wzrost stężenia transaminaz, fosfatazy alkalicznej lub azotu mocznika we krwi.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia (ból stawów).

Rzadko:

Ze strony układu nerwowego: pobudzenie nerwowe, senność lub bezsenność, zaburzenia psychiczne: niepokój.

Ze strony układu pokarmowego: biegunka, zaparcia.

Ze strony nerek i dróg moczowych: poliuria (zwiększenie objętości moczu).

Bardzo rzadko:

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, zaczerwienienie.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy).

Ze strony układu pokarmowego: utrata apetytu.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności po otwarciu fiolki – 3 miesiące.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

120 ml, 180 ml lub 240 ml syropu w fiolce szklanej koloru bursztynowo-żółtego z białym, nakręcanym korkiem. Po 1 fiolce w pudełku z tektury. Do opakowania dołączono szklany cylinder pomiarowy, gdzie każdy podział odpowiada 2,5 ml syropu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

ABC Farmaceutici S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Via Cantonetto Moretti, 29 (Località San Bernardo) 10015 – Ivrea (TO), Włochy.

tel. (+39) 0125240111, faks (+39) 0125240179, e-mail: [email protected]