Normatens

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku NORMATENS (NORMATENS)

SkÅ ad:

substancje czynne: clopamidum (clopamide), dihydroergocristinum (as dihydroergocristine mesylate), reserpinum (reserpine);

1 tabletka zawiera clopamidum 5 mg, dihydroergocristinum 0,5 mg (w postaci mesylatu dihydroergocristinum – 0,58 mg), reserpinum 0,1 mg;

substancje pomocnicze: lactosa monohydrate; starch potato; povidone; talcum; magnesium stearate; saccharose; gummi arabicum; wosk karneolowy i wosk biaÅ y.

PostaÄ leku. Tabletka powÅ okowa.

GÅ ówne Å wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: tabletka biaÅ a lub prawie biaÅ a, powÅ okowa, bez plam, zadrapaÅ , Å ekanin, biaÅ a w Å Å amie. Tabletka ma ksztaÅ t okrÄ gÅ y, dwuwypukÅ y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Kombinacje Å rodkĂłw przeciwnadciÅ niowych i Å rodkĂłw moczopÄ dnych.

Kod ATC C02L A51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek zawiera trzy substancje czynne o działaniu przeciw nadciśnieniowym: rezerpynę, klopamid i dihydroergokryptynę. Połączenie korzystnego działania rezerpyny, klopamidu i dihydroergokryptyny wzmacnia działanie hipotensyjne leku i umożliwia stosowanie mniejszych dawek poszczególnych składników, co zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Rezerpyna – alkaloid rauwolfii o działaniu neuroleptycznym i hipotensyjnym. Należy do grupy leków blokujących neurony adrenergiczne. Mechanizm działania polega na uwalnianiu neuroprzekaźników z pęcherzyków synaptycznych w strukturach presynaptycznych. Rezerpyna przeszkadza w wychwytywaniu i gromadzeniu katecholamin i serotoniny w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym, wywołuje refleksywną wago-tonację. Rozszerza naczynia krwionośne, spowalnia częstość skurczów serca i powoduje długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Klopamid – substancja o umiarkowanej intensywności działania moczopędnego charakterystycznego dla grupy diuretyków tiazydowych. Hamuje resorpcję jonów sodu w warstwie korowej wstępującej części pętli Henlego oraz w kanalikach dystalnych, co prowadzi do nasilenia diurezy i natriurezy oraz do obniżenia ciśnienia tętniczego. Hamowanie zwrotnej resorpcji jonów sodu nasila kalciurię i może prowadzić do hipokaliemii.

Dihydroergokryptyna należy do grupy uwodornionych alkaloidów sporyszu. Jest agonistą receptorów dopaminergicznych i serotonergicznych oraz antagonistą receptorów alfa-adrenergicznych. Działając na ośrodkowy układ nerwowy, obniża napięcie ścian naczyń krwionośnych i zmniejsza ciśnienie. Ponadto dihydroergokryptyna hamuje odruchy baroreceptorów i zmniejsza reaktywne tachykardie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Poszczególne składniki Normatensu są wchłaniane z przewodu pokarmowego w ilościach: rezerpyna – około 40 %, klopamid – powyżej 90 %, dihydroergokryptyna – około 25 %. Maksymalne stężenie we krwi po podaniu doustnym osiągane jest odpowiednio po 1–3 godzinach, 1–2 godzinach i 0,6 godziny.

Rezerpyna nie wiąże się z białkami osocza krwi, natomiast klopamid i dihydroergokryptyna wiążą się z białkami osocza krwi w 46 % i 68 % odpowiednio. Objętość rozdziału klopamidu wynosi 1,5 l/kg, natomiast dihydroergokryptyny – 16 l/kg.

Rezerpyna i dihydroergokryptyna przenikają przez barierę krew-mózg i łożysko.

Metybolizm i wydalanie. Wszystkie składniki leku są metabolizowane w wątrobie do metabolitów nieaktywnych (przy czym klopamid w mniejszym stopniu niż rezerpyna i dihydroergokryptyna).

Rezerpyna jest wydalana głównie w postaci metabolitów z kałem i moczem (mniej niż 1 % wydala się z moczem). Okres półtrwania wynosi około 4,5 godziny w fazie alfa i około 271 godzin w fazie beta.

Dihydroergokryptyna jest wydalana głównie z kałem; mniej niż 1 % wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny w fazie alfa i około 14 godzin w fazie beta.

Klopamid jest wydalany głównie przez nerki (powyżej 30 % podanej dawki). Okres półtrwania wynosi około 6 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne oraz wszystkie postacie nadciśnień tętniczych objawowych, w których monoterapia jest nieskuteczna.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na sulfonamidy, rezerpinę i alkaloidy sporyszu oraz inne składniki leku. Hipokaliemia.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Rezerpina.

Depresja (obecnie lub w wywiadzie), choroba Parkinsona, padaczka, terapia elektrowstrząsowa. Ostre zaostrzenie wrzodów żołądka i dwunastniczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego; fochromocytoma, leczenie współbieżne lub niedawne leczenie inhibitorami monoaminooksydazy.

Diuretyki tiazydowe.

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min); niewydolność wątroby; hiponatriemia; hiperurykemia.

Dihydroergokrystyna.

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów izoenzymów CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy, antybiotyki makrolidowe oraz leki przeciwgrzybicze azolowe (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Systemowe kortykosteroidy oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne osłabiają działanie przeciw nadciśnieniowe leku.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze możliwe jest wzmocnienie efektu hipotensyjnego Normatensu.

Lek zmniejsza klirens litu przez nerki, co prowadzi do podwyższenia jego stężenia we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania należy kontrolować poziom litu we krwi i w razie potrzeby skorygować dawki.

Klopidamid, będący składnikiem leku, osłabia działanie doustnych leków przeciwwstrząsowych.

Efekty leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (alkohol i leki przeciwpadaczkowe) mogą się nasilać w połączeniu z Normatensem. Dlatego pacjenci nie powinni spożywać alkoholu i powinni stosować leki przeciwpadaczkowe z ostrożnością podczas terapii Normatensem.

Rezerpina wzmaga działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy środków do znieczulenia ogólnego, niektórych leków przeciwhistaminowych oraz barbituranów. Rezerpina może nasilić działanie adrenaliny lub innych substancji sympatomietycznych.

Nie zaleca się łączenia stosowania leku z inhibitorami monoaminooksydazy z powodu depresji ośrodkowego układu nerwowego, wzrostu ciśnienia tętniczego oraz istotnego obniżenia temperatury ciała. Ponadto odstęp między stosowaniem tych leków powinien wynosić co najmniej 2 tygodnie.

Lek zmniejsza skuteczność lewodopy.

W połączeniu rezerpiny z diuretykami zwiększa się ryzyko hipotensji. W połączeniu z innymi lekami hipotensyjnymi – nasilenie działania hipotensyjnego.

Jednoczesne stosowanie leków zawierających pochodne sporyszu z inhibitorami izoenzymów CYP3A4, takimi jak antybiotyki makrolidowe, inhibitory proteazy lub leki przeciwgrzybicze azolowe jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ w takich przypadkach możliwe jest ostre toksyczne działanie alkaloidów sporyszu (ergotyzm), które charakteryzuje się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn, co czasem prowadzi do konieczności amputacji. Przykładami silnych inhibitorów izoenzymów CYP3A4 są leki przeciwgrzybicze ketokonazol i itrakonazol, inhibitory proteazy rytonawir, nelfinawir i indynawir, a także antybiotyki makrolidowe erytromycyna, klaritromycyna i troleandomycyna. Inne, mniej silne inhibitory izoenzymów CYP3A4 należy stosować z ostrożnością. Do mniej silnych inhibitorów należą sakwinawir, nefazodon, flukenazol, sok grejpfrutowy, fluoksetyna, fluwoksamina, zileuton i klotrymazol.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

• Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych.
• Należy pamiętać, że efekt kliniczny po zastosowaniu Normatensu pojawia się po kilku dniach, a czasem dopiero po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Dlatego nie należy zwiększać dawki, jeśli na początku leczenia nie stwierdza się obniżenia ciśnienia tętniczego.
• W związku z możliwym wzrostem stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami metabolizmu należy okresowo kontrolować glikemię lub, w razie potrzeby, dobrać odpowiednią dawkę środka hipoglikemizującego.
• Lek należy stosować z ostrożnością u chorych na podagrę, ponieważ może on podnosić poziom kwasu moczowego w osoczu krwi.
• Ponieważ Normatens może powodować hipokaliemię, pacjentom podczas leczenia zaleca się spożywanie pokarmów bogatych w potas (owoce, warzywa, ryby) oraz okresową kontrolę stężenia potasu we krwi.
• Środek leczniczy należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ może on nasilić niewydolność nerek z jednej strony, a z drugiej – jego skuteczność może się zmniejszyć. Nie należy stosować leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i nerek.
• W związku z obecnością sacharozy w leku, nie należy go stosować pacjentom z wrodzonymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem małej wchłanialności glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.
• Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z wrodzonymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lappego lub zespołem małej wchłanialności glukozy-galaktozy.
• Ponieważ lek zawiera dihydroergokrystynę, należy unikać jego stosowania w dawkach wyższych i dłużej niż zalecane. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek może powodować zmiany włókniste, w szczególności w opłucnej i tkankach rétroperitonealnych. Istnieją również doniesienia o rzadkich przypadkach włóknistego zgrubienia zastawek aorty, mitralnej, trójdzielnej i/lub płucnej przy długotrwałym, ciągłym stosowaniu leków zawierających alkaloidy jagód żyta.

Należy również zachować ostrożność u chorych z zatrymaniem zatokowym.

Reserpinę należy przerwać stosowanie reserpiny co najmniej 7–14 dni przed rozpoczęciem terapii elektrowstrząsowej.

Reserpinę należy odstawić kilka dni przed planowaną operacją, aby uniknąć nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas znieczulenia.

Reserpinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym. Należy zachować ostrożność u chorych na astmę oskrzelową.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży, ponieważ badania na zwierzętach oraz obserwacje u ludzi wskazują na wysokie ryzyko dla płodu, które znacznie przewyższa potencjalną korzyść dla matki.

Okres karmienia piersią. Środek leczniczy Normatens nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią, ponieważ reserpina i dihydroergokrystyna zawarte w leku wydzielają się z mlekiem matki i mogą wywierać negatywny wpływ na karmione niemowlęta.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Normatens wpływa na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwania maszyn.

W szczególności na początku leczenia oraz po zwiększeniu dawki leku mogą występować osłabienie (astenia) i hipotensja ortostatyczna, co ogranicza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi, takimi jak beta-blokery i leki rozszerzające naczynia.

Dawkowanie dobiera lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta.

Zaleca się rozpoczęcie leczenia od 1 tabletki 1 raz dziennie. W zależności od skuteczności leczenia i nasilenia działań niepożądanych dawkę można zwiększyć do 3 tabletów 1 raz dziennie, podzielonych na 3 dawki. Należy jednak pamiętać, że ze względu na mechanizm działania i właściwości farmakologiczne poszczególnych substancji czynnych leku, leczenie może być uznane za nieskuteczne dopiero po braku pozytywnego efektu po 14 dniach od rozpoczęcia terapii. W związku z tym dawkę nie wolno zwiększać bez wyraźnej potrzeby.

Oczekiwany efekt terapeutyczny pojawia się w przybliżeniu po 1–4 tygodniach.

Dawkę należy zwiększać stopniowo.

Zwykła skuteczna dawka wynosi 1 tabletka 1 raz dziennie. Jednak u niektórych pacjentów skuteczną dawką może być 1 tabletka co drugi dzień. W przypadku braku zadowalającego efektu hipotensyjnego dawkę leku należy zwiększyć do 1 tabletki 2 razy dziennie, a w wyjątkowych przypadkach – do 1 tabletki 3 razy dziennie (nie należy stosować wyższych dawek).

Tabletkę należy przyjmować podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Nie ma potrzeby korygowania dawki. Należy jednak zachować ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej oraz zaburzeń poziomu elektrolitów we krwi.

Dawkowanie u pacjentów z niedostatecznością wątroby i nerek. Nie należy stosować leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).

Dzieci. Nie stosować.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania leku: nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, uczucie gorąca, pragnienie, hipokaliemia, miastenia, hipotensja tętnicza, bradykardia, zaburzenia rytmu serca, depresja, zawroty głowy, śpiączka, ból głowy, dezorientacja, osłabienie mięśni.

Po przedawkowaniu należy natychmiast przepłukać żołądek i podać węgiel aktywny. Konieczne jest monitorowanie czynności serca, ciśnienia tętniczego oraz równowagi wodno-elektrolitowej. W razie potrzeby stosować leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych podczas stosowania leku:

Z układu pokarmowego: nieznane – nudności i wymioty.

Z układu metabolicznego: nieznane – hipokaliemia.

Z układu sercowo-naczyniowego: nieznane – hipotensja ortostatyczna.

Z układu nerwowego: nieznane – miastenia.

Z układu oddechowego: nieznane – katar.

Wywiady laboratoryjne: nieznane – hiperurkemia i hiperglikemia.

Zaburzenia ogólne: nieznane – astenia.

Z układu krwiotwórczego: nieznane – trombocytopenia.

Zaburzenia psychiczne: nieznane – depresja.

Może również występować działania niepożądane charakterystyczne dla rezerpiny.

Z układu pokarmowego: biegunka, suchość w ustach, zwiększenie wydzielania soku żołądkowego, nadmierne ślinienie, zwiększone apetyt, choroba wrzodowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha.

Z układu metabolicznego: hipokalcemia, alkalosis metaboliczny.

Z układu sercowo-naczyniowego: bradykardia zatokowa, arytmia serca, objawy стенокардии, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, utrata przytomności, niewydolność serca, zaburzenia mózgowo-naczyniowe.

Z ośrodkowego układu nerwowego: zawroty głowy, drażliwość, koszmary sennne, zwiększona zmęczalność, zaburzenia ekstrapiramidowe (w tym parkinsonizm), ból głowy, stan niepokoju, zaburzenia koncentracji uwagi, stupor, zaburzenia orientacji, obrzęk mózgu, senność, bezsenność.

Z układu oddechowego: katar, obrzęk błony śluzowej jamy nosowej, duszność, krwawienie z nosa.

Zaburzenia ogólne: obrzęki, osłabienie.

Z układu krwi i limfatycznego: anemia.

Z układu endokrynnego: zwiększenie wydzielania prolaktyny, galaktoreja, ginekomastia, obrzęk gruczołów mlecznych.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: zwiększenie masy ciała.

Z narządów zmysłów: nieostre widzenie, hiperemia spojówek, łzawienie, zaburzenia słuchu.

Z skóry i tkanki podskórnej: egzema, świąd, purpura, wysypka.

Z nerek i dróg moczowych: zaburzenia mikcji, gruźlica nerek.

Z układu rozrodczego: obniżenie libidum, zaburzenia potencji i ejakulacji.

Z układu ruchu i tkanki łącznej: zaburzenia posturalne.

Zmiany włókniste obserwowano u niektórych pacjentów przyjmujących regularnie leki alkaloidów nasion rżyszu przez kilka lat, w szczególności w opłucnej i tkankach retroperytonialnych, a także w niektórych przypadkach zmiany włókniste zastawkowe serca (patrz także sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu chronionym przed światłem i wilgocią, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 20 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Ay-See-En Polfa Żeszów AT / ICN Polfa Rzeszów S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

35-959 Żeszów, ul. Przemysłowa 2, Polska / 35-959 Rzeszów ul. Przemysłowa 2, Poland.