INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Nolpaza® (Nolpaza®)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera 40 mg pantoprazolu (w postaci pantoprazolu sodu seskwihydratu);

substancje pomocnicze: sorbitol (E 421), cytrynian sodu, wodorotlenek sodu.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały, liofilizowany, jednolity porowaty klocek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu wrzodów peptycznych i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Pantoprazol jest pochodną benzimidazolu, która blokuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do formy aktywnej w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie blokuje enzym H⁺K⁺-ATPazę, czyli końcowy etap hydrofilnej sekrecji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie to zależy od dawki i wpływa na sekrecję podstawową oraz stymulowaną soku żołądkowego. U większości pacjentów zmniejszenie objawów następuje w ciągu 2 tygodni. Leczenie pantoprazolem, podobnie jak innymi inhibitorem pompy protonowej i antagonistami receptorów H₂, zmniejsza poziom kwasowości żołądka i proporcjonalnie zwiększa wydzielanie gastryny. Zwiększenie poziomu gastryny ma charakter odwracalny. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymami położonymi daleko od receptorów komórkowych, wpływa on na sekrecję kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholinę, histaminę, gastrynę).

Pod wpływem pantoprazolu zwiększa się poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekracza on górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu poziom gastryny podwaja się w większości przypadków. Jednak znaczne zwiększenie obserwowano tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji u większości pacjentów podczas długotrwałego leczenia występuje niewielkie lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnego).

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżoną sekrecję kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać na okres od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem poziomu CgA, aby poziom CgA powrócił do zakresu normy, ponieważ ten parametr może być podwyższony po leczeniu inhibitorami pompy protonowej (IPP).

Farmakokinetyka.

Ogólna farmakokinetyka

Farmakokinetyka nie różni się po podaniu jednorazowym lub wielokrotnym. W zakresie dawek 10–80 mg kinetyka pantoprazolu w osoczu jest liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład

Stopień wiązania pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja.

Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19, po której następuje koniugacja siarczanowa; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja

Okres półtrwania końcowy wynosi około 1 godziny, klirens – około 0,1 l/h/kg. Zanotowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Dzięki specyficznemu wiązaniu pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania nie odpowiada znacznie dłuższemu czasowi działania (hamowaniu sekrecji kwasu).

Wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji (około 80%) metabolitów pantoprazolu, reszta wydzielana jest z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol, który ulega koniugacji z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nie jest znacznie dłuższy niż okres półtrwania pantoprazolu.

Charakterystyka u pacjentów/grupach specjalnych:

Około 3% Europejczyków ma niedobór funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się ich mianem wolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm pantoprazolu może być katalizowany głównie przez CYP3A4. Po podaniu jednorazowej dawki 40 mg pantoprazolu średnia wartość pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) była około 6 razy wyższa u wolnych metabolizatorów niż u pacjentów z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu wzrosło o około 60%. Obserwacje te nie mają znaczenia klinicznego dla dawkowania pantoprazolu.

Dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym pacjentów poddawanych hemodializie) nie jest wymagane zmniejszenie dawki. Tak jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu jest krótki. Tylko bardzo niewielka ilość pantoprazolu może być dializowana. Pomimo że okres półtrwania głównego metabolitu nieco wzrasta (2–3 godziny), szybko się on wydala i w związku z tym nie gromadzi się.

Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa–Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin i wartość AUC wzrasta odpowiednio 5–7 razy, maksymalne stężenie pantoprazolu w osoczu wzrasta jedynie 1,5 razy w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Niewielkie zwiększenie AUC i maksymalnego stężenia pantoprazolu w osoczu u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi również nie ma znaczenia klinicznego.

Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek przeznaczony do leczenia dorosłych.

Refluksowe zapalenie przełyku.
Łukawa choroba dwunastnicy.
Łukawa choroba żołądka.
Zespół Zollingera–Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ pantoprazolu na wchłanianie innych leków. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może zmniejszać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego (np. niektórych leków przeciwdrożdżakowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Leki przeciw HIV (atazanawir). Stosowanie inhibitorów pompy protonowej razem z atazanawirem i innymi lekami przeciw HIV, których wchłanianie zależy od pH soku żołądkowego, może prowadzić do istotnego obniżenia biodostępności tych ostatnich i wpływać na ich skuteczność. Dlatego jednoczesnego stosowania inhibitorów pompy protonowej z atazanawirem nie zaleca się.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednak zgłaszano przypadki podwyższenia INR i wydłużenia czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metylotraksat. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie przez enzym CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykan, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyfostatyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym przyjmowaniem środków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono badania interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływających na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych. Zgłaszano przypadki fałszywie dodatnich wyników niektórych badań przesiewowych moczu na tetrahydrokanabinol (THC) u pacjentów przyjmujących pantoprazol. W celu potwierdzenia wyników należy rozważyć zastosowanie alternatywnej metody badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowe działanie leczenia pantoprazolem może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, naprzemiennego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Obecność alarmujących objawów. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej przypadkowej utraty masy ciała, naprzemiennego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy obecności lub podejrzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie. Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Uszkodzenie wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób podania i dawka”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, może zwiększać liczbę bakterii obecnych naturalnie w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Hipomagnezemia. Doniesiono o rzadkich przypadkach ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez ponad rok. Mogą wystąpić i rozwijać się niezauważalnie następujące poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po włączeniu uzupełniającej terapii magnezem i przerwaniu leczenia IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii, a także pacjentom stosującym IPP jednocześnie z doustnym digoksyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Wyniki badań wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie reakcje skórne (TSHR). Podczas stosowania pantoprazolu odnotowano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), a także reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Częstość występowania tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przy przepisywaniu pantoprazolu należy poinformować pacjenta o objawach i objawach tych ciężkich reakcji skórnych oraz dokładnie obserwować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów sugerujących te ciężkie reakcje skórne należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć alternatywne metody leczenia.

Podostre zaczynające się rumieńcze poskręcanego. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiązano z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego skórnego rumienia poszczególnego. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólem stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Nolpaza®. Wystąpienie podostrego skórnego rumienia poszczególnego u pacjentów podczas wcześniejszego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnozowania nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie lekiem Nolpaza® należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne badania po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania leku Nolpaza® u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embryonalnej lub fetu/noworodkowej. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku Nolpaza® u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu z mlekiem ludzkim. Decyzję o przerwaniu/kontynuowaniu karmienia piersią lub przerwaniu/kontynuowaniu leczenia lekiem Nolpaza® należy podejmować z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Nolpaza® dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dorosłym zgodnie z zaleceniem i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Wstrzykiwanie dożylnego leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia dożylnego do 7 dni. Dlatego w przypadku klinicznej możliwości przechodzi się ze wstrzykiwania dożylnego Nolpaza® na stosowanie doustne.

Refluksowy przełyk, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją.

W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa leku Nolpaza® wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się w fiolce. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu chemiczna i fizyczna stabilność leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast.

Nolpaza® nie może być przygotowywana ani mieszana z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Wstrzykiwanie dożylne leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić lek w fiolce (w szczególności zmianę koloru, obecność osadu).

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Nolpaza®, liofilizatu do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Leku Nolpaza®, liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 40 mg, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Efekty uboczne.

O wystąpieniu efektów ubocznych można spodziewać się u około 5 % pacjentów. Najczęstszym efektem ubocznym jest tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia.

Niepożądane działanie według częstości występowania klasyfikuje się na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia gospodarki mineralnej.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczościwe: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do tych zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania w wywiadzie).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczościwe: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy żołądka.

Nieczościwe: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczościwe: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczościwe: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, erythema multiforme, TSE, podatność na działanie światła, podostre łupieżowate toczenie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczościwe: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (TIN) (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczościwe: osłabienie, zmęczenie, niedowolność.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia może być związana z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

² Skurcze mięśni jako następstwo zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Monitorowania Farmakoterapii pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po odtworzeniu lub odtworzeniu i rozcieńczeniu, stabilność chemiczna i fizyczna zapewnia przydatność do stosowania przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast.

Jeśli lek nie został użyty natychmiast, osoba stosująca lek ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania przed zastosowaniem.

Opakowanie.

Liofilizat w fiolkach o pojemności 15 ml; po 1, 5, 10 lub 20 fiolki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia /
KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia /
Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.