Noleth

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku NOLET (NOLET)

SkÅ ad:

substancja czynna: nebivolol;

1 tabletka zawiera nebivololu (w postaci nebivololu hydrochloroÅ 1/2) 5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; skrobiÄ kukurydzianÄ; celuloza mikrokrysztaÅ 1/2 typ 102; sodowa croscarmeloza; hipromeloza 15 cP; polisorbat 80; dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny; stearynian magnezu.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅ ówne fizyko-chemiczne wÅ aÅ 1/2ciwoÅ 1/2ci: tabletki okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e, biaÅ e lub prawie biaÅ e, z nasÄ cieciÄ krzyÅ 1/2owÄ po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektiwne blokery receptora β-adrenergicznego. Kod ATC C07A B12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Nebiwolol jest racematem składającym się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebiwololu (D-nebiwolol) oraz RSSS-nebiwololu (L-nebiwolol). Wykazuje on dwa działania farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β: ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (enancjomeru d);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne poprzez interakcję z L-argininą/tlenkiem azotu.

Pojedyncze oraz powtarzane dawki nebiwololu obniżają częstość skurczów serca oraz ciśnienie tętnicze w stanie spoczynku i pod obciążeniem zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

Podczas krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebiwololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się opór naczyniowy ogólny. Pomimo zmniejszenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w stanie spoczynku i pod obciążeniem jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie jest jeszcze wystarczająco poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebiwolol zwiększa odpowiedź naczyń na acetylocholinę (ACh) pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka odpowiedź ta jest zmniejszona.

W badaniach kontrolowanych placebo dotyczące skuteczności i śmiertelności z udziałem 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z stabilną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną lub bez zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (FWLK) (średnia wartość FWLK

36 ±12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK poniżej 35 % u 56 % pacjentów, FWLK 35–45 % u 25 % pacjentów, FWLK powyżej 45 % u 19 % pacjentów), trwających średnio 20 miesięcy, nebiwolol jako lek podstawowy w standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu chorób sercowo-naczyniowych (główny punkt końcowy skuteczności), zmniejszając względne ryzyko o 14 % (absolutne zmniejszenie – 4,2 %). Zmniejszenie ryzyka rozwijało się po 6 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez cały okres leczenia (średnia długość – 18 miesięcy). Wpływ nebiwololu nie zależał od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutowej lewej komory u uczestników badania. Korzyść w zapobieganiu śmiertelności z wszelkich przyczyn w porównaniu z placebo nie osiągnęła istotności statystycznej (absolutne zmniejszenie – 2,3 %).

U pacjentów leczonych nebiwololem obserwowano zmniejszenie częstości zgonów

(4,1 % w porównaniu z 6,6 %, względne zmniejszenie o 38 %).

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebiwolol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej.

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebiwolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony.

U zdrowych ochotników nebiwolol nie wywiera istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Istniejące dane przedkliniczne i kliniczne nie wskazują, że nebiwolol negatywnie wpływa na funkcję erekcyjną u pacjentów z chorobą nadciśnieniową.

Właściwości farmakokinetyczne.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebiwololu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie nebiwololu, dlatego można go przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Nebiwolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu zachodzi poprzez hydroksylację acykliczną lub aromatyczną, N-dealkilację oraz glukuronidację, a także powstawanie glukuronidów metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu poprzez hydroksylację podlega genetycznemu polimorfizmowi oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Biologiczna dostępność nebiwololu podawanego doustnie wynosi 12 % u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z powolnym metabolizmem. W stanie równowagi (steady-state) oraz przy tej samej dawce maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego nebiwololu u osób z powolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 raza. Z uwagi na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Noleth należy dostosowywać zawsze indywidualnie, dlatego osoby z powolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebiwololu wynosi średnio 10 godzin. U osób z powolnym metabolizmem wartość ta jest 3–5 razy wyższa. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z szybkim metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stałe stężenie w osoczu u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągane jest w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu w zakresie od 1 do 30 mg nebiwololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek człowieka nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu.

W osoczu oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi dla SRRR-nebiwololu wynosi 98,1 %, a dla RSSS-nebiwololu – 97,9 %.

Po tygodniu od podania 38 % dawki wydala się z moczem, a 48 % – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebiwololu przez nerki wynosi mniej niż 0,5 % dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne, oparte na ogólnie przyjętych badaniach genotoksyczności, toksyczności rozrodczej, toksyczności rozwojowej oraz kancerogenności, nie wykazały zagrożenia dla człowieka. Niepożądane działanie na funkcję rozrodczą obserwowano wyłącznie po podawaniu wysokich dawek, wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Przewlekła niewydolność serca (PNS).

Leczenie przewlekłej niewydolności serca o lekkim lub umiarkowanym nasileniu, jako dodatek do standardowej terapii u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagającego wstrzykiwania działających substancji w sposób dożylny z dodatnim efektem inotropowym.

Ponadto, jak i inne β-blokery, Noleth jest przeciwwskazany w przypadku:

• zespołu słabości węzła zatokowego, w tym blokady sinoatryalnej;
• blokady AV II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• bronchospazmu i w wywiadzie astmy oskrzelowej;
• nieleczonych feochromocytomów;
• kwasicy metabolicznej;
• bradykardii (przy częstości rytmu serca poniżej 60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia);
• hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe < 90 mmHg);
• ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne:

Poniżej przedstawiono ogólne informacje dotyczące interakcji z antagonistami β-adrenoreceptorów.

Współlekowanie niezalecane:

Leki przeciwarytmiczne klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cibenzolin, flekainid, dysopyrymid, lidokaina, moksylytyna, propafenon): wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe może się nasilić, a negatywny efekt inotropowy może się zwiększyć (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antagoniści wapnia typu werapamil/dyltiazem: negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Podanie werapamilu dożylnie pacjentom przyjmującym β-blokery może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady przedsionkowo-komorowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”).

Leki obniżające ciśnienie o działaniu centralnym (klopidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rilmenidyna): współlekowanie lekami obniżającymi ciśnienie o działaniu centralnym może nasilić niewydolność serca z powodu zmniejszenia napięcia układu współczulnego o charakterze centralnym (zmniejszenie częstości rytmu serca i objętości wyrzutowej, rozszerzenie naczyń krwionośnych) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem stosowania β-blokerów, może wzrosnąć prawdopodobieństwo wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu:

Leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron): wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe może się nasilić.

Leczące lotne anestetyki halogenowe: współlekowanie β-blokerami i anestetykami może tłumić odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ogólnie należy unikać nagłego odstawienia leczenia β-blokerami. Jeśli pacjent przyjmuje Noleth, należy poinformować o tym anestezjologa.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, współlekowanie może maskować niektóre objawy hipoglikemii (przyspieszone bicie serca, tachykardię). Jednoczesne stosowanie β-blokerów z pochodnymi sulfonamidów może zwiększyć ryzyko rozwoju ciężkiej hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Baklofen (lek przeciwwspastyczny), amifostyna (lek wspomagający w leczeniu przeciwnowotworowym): jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie może znacznie obniżyć ciśnienie tętnicze, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie należy odpowiednio skorygować.

Należy wziąć pod uwagę przy współlekowaniu:

Glikozydy nasierdziowe: współlekowanie może wydłużyć czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Podczas badań klinicznych nie zaobserwowano objawów tej interakcji. Nebivolol nie wpływa na kinetykę derylotu.

Antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lacidypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina): współlekowanie może zwiększyć ryzyko hipotensji, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogorszenia funkcji pompowej komór.

Antypsychotyki, leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany i pochodne fenytoazyny): współlekowanie może nasilać działanie hipotensyjne (efekt addytywny).

Niesterydowe leki przeciwzapalne nie wpływają na działanie hipotensyjne nebivololu.

Sympatomymetiki: współlekowanie może przeciwdziałać działaniu hipotensyjnemu β-blokerów. Działające substancje o działaniu β-adrenergicznym mogą wywołać aktywność α-adrenergiczną sympatomytyków posiadających zarówno efekty α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje farmakokinetyczne.

Ponieważ w procesie metabolizmu nebivololu uczestniczy izoenzym CYP2D6, współlekowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) może podnosić stężenie nebivololu w osoczu krwi i w ten sposób zwiększać ryzyko wystąpienia wyraźnej bradykardii i działań niepożądanych.

Współlekowanie z cymetydyną podnosi stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale nie zmienia skuteczności klinicznej nebivololu. Współlekowanie z ranitydyną nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. O ile Noleth stosuje się podczas posiłku, a lek przeciwwstrząsowy – między posiłkami, oba leki można przepisać jednocześnie.

Podczas jednoczesnego stosowania nebivololu z nikardypinem nieco wzrasta stężenie obu leków w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej.

Jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Nebivolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Ogólne dla β-blokatorów są następujące ostrzeżenia i środki ostrożności.

Znieczulenie.

Kontynuacja blokady β zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas wprowadzania w stan znieczulenia i intubacji. Jeżeli przed zabiegiem chirurgicznym konieczne jest przerwanie blokady β, leki blokujące β-adrenoreceptory należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

Stosowanie niektórych znieczuliczy powodujących depresję mięśnia sercowego wymaga ostrożności. Reakcje przywspółczulne mogą być zapobiegane przez wstrzykiwanie atropiny dożylnie.

Układ sercowo-naczyniowy.

Zazwyczaj leków blokujących β-adrenoreceptory nie należy przepisywać pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS), dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

Przerywanie terapii β-blokatorami u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy prowadzić stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą powodować bradykardię. Jeżeli częstość tętna w stanie spoczynku spadnie do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawią się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Leki blokujące β-adrenoreceptory należy stosować z ostrożnością podczas leczenia:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chwiejne kulawienie), ponieważ może dojść do nasilenia się tych chorób;

b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ leków blokujących β-adrenoreceptory na przewodnictwo;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu nieograniczonej wazokonstrikcji tętnic wieńcowych pośredniczonej przez α-adrenoreceptory: leki blokujące β-adrenoreceptory mogą nasilać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy piersiowej.

Nie zaleca się ogólnie stosowania nebiwololu w połączeniu z antagonistami wapnia typu werapamil i dyltiazem, z lekami przeciwnadżerkowymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia metaboliczne/ hormonalne.

Noleth nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). Beta-blokatory mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonilomocznika. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą maskować objawy tachykardii przy nadczynności tarczycy. Nagłe przerwanie terapii może nasilić te objawy.

Układ oddechowy.

Pacjentom z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych β-blokatory należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia się zwężenia dróg oddechowych.

Inne.

Leków blokujących β-adrenoreceptory pacjentom z wywiadem łuszczycy należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą nasilać wrażliwość na alergeny i nasilenie reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebiwololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu stosowania i dawek znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Bez naglącej potrzeby nie należy nagłe przerywać leczenia (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”). Aby uzyskać dodatkowe informacje, patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (w postaci sodu croscarmelozowego – 11,5 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebiwolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub płód/niemowlę. Ogólnie rzecz biorąc, β-blokatory zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem i porodami przedwczesnymi. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeżeli leczenie β-blokatorami jest konieczne, lepiej jest wybrać β1-selektywne β-blokatory.

Nebiwololu nie można stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność. Jeżeli leczenie nebiwololem jest uznane za konieczne, należy monitorować krążenie maciczno-łożyskowe oraz wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodki należy dokładnie monitorować. Objawy hipoglikemii i bradykardii można przewidywać w pierwszych trzech dniach życia.

Okres karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że nebiwolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do ludzkiego mleka. Większość β-blokatorów, a zwłaszcza związki lipofilne, takie jak nebiwolol i jego aktywne metabolity, przenika w różnym stopniu do mleka matki. Dlatego karmienie piersią podczas stosowania nebiwololu nie jest zalecane.

Plodność.

Nebiwolol nie wpływał na płodność szczurów, z wyjątkiem dawek kilkakrotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla człowieka, gdy zaobserwowano działania niepożądane na narządy rozrodcze samców i samic szczurów oraz myszy. Wpływ nebiwololu na płodność człowieka jest nieznany.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub innymi maszynami. Badania farmakodynamiczne wykazały, że Noleth 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak czasami może wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia, co należy uwzględnić podczas kierowania pojazdami lub innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Nadciśnienie tętnicze.

Osoby dorosłe:

Dawka wynosi 1 tabletę (5 mg nebilololu) na dobę, najlepiej przyjmować ją zawsze o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, jednak czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Blokery β można stosować zarówno jako monoterapię, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Do tej pory dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie przy łączeniu leku Noleth 5 mg z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone, dlatego stosowanie u takich pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę tę można zwiększyć do 5 mg. Jednak ze względu na niewystarczające doświadczenie w stosowaniu leku u chorych w wieku powyżej 75 lat, jego stosowanie wymaga ostrożności oraz dokładnego nadzoru nad tymi pacjentami.

Przewlekła niewydolność serca (PNS).

Leczenie PNS należy rozpoczynać od powolnego dozowania dawki aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymującej. Ten lek należy przepisać pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompensacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu PNS. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub cyfoglikozyny i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), i/lub antagoniści receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Noleth.

Początkowe dozowanie dawki należy przeprowadzać według poniższego schematu, zachowując przy tym odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebilololu na dobę można zwiększyć do 2,5 mg nebilololu na dobę, następnie do 5 mg 1 raz na dobę, a potem do 10 mg 1 raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebilololu 1 raz na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien pozostawać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie dotyczy to ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca, zaburzeń przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenia objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych może przeszkodzić w leczeniu z zastosowaniem maksymalnej zalecanej dawki u wszystkich pacjentów. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej wrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dozowania dawkę nebilololu zaleca się najpierw zmniejszyć lub, w razie potrzeby, natychmiast odstawić lek (w przypadku wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia szoku kardiogennego, bradykardii objawowej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie stabilnej PNS nebilololem jest długotrwałe.

Leczenia nebilololem nie należy nagle przerywać, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli konieczne jest odstawienie leku, dawkę należy stopniowo zmniejszyć, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ dozowanie dawki do maksymalnej tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki przy niewydolności nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia ciężkości nie jest wymagana. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u chorych z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny w surowicy ≥ 250 μmol/l), dlatego stosowanie nebilololu u tych chorych nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Z tego względu stosowanie leku Noleth tym pacjentom jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Ponieważ dozowanie dawki do maksymalnej tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Sposób stosowania.

Stosowanie doustne.

Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Noleth u dzieci i nastolatków (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Dane są niedostępne. Dlatego stosowanie u dzieci i nastolatków (do 18 roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania leku Noleth.

Objawy.

Objawy przedawkowania blokerów β: bradykardia, hipotensja tętnicza, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania lub rozwoju reakcji nadwrażliwości należy zapewnić stałą obserwację pacjenta oraz leczenie w warunkach oddziału intensywnej terapii. Należy kontrolować poziom glukozy we krwi. Przeszkodzić wchłanianiu się leku, który nadal znajduje się w przewodzie pokarmowym, można za pomocą przemywania żołądka, zastosowania węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. W celu usunięcia bradykardii lub zwiększonego napięcia ważnego zaleca się podanie atropiny lub metylatropiny. Leczenie hipotensji tętniczej i wstrząsu należy prowadzić przy użyciu osocza/osoczozamienników oraz, w razie potrzeby, katecholamin.

Działanie blokujące β można zakończyć poprzez powolne wstrzykiwanie dożylne izoprenaliny chlorowodorowej, rozpoczynając od dawki 5 μg/min, lub dobutaminy, rozpoczynając od dawki 2,5 μg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadku oporności izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli to nie prowadzi do pożądanego efektu, można podać dożylne glukagon w dawce 50–100 μg/kg. W razie potrzeby wstrzyknięcie należy powtórzyć w ciągu godziny, a następnie, jeśli konieczne, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 μg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można podłączyć sztucznego stymulatora serca.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne przy nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca podano osobno ze względu na różnice w procesach patologicznych leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze.

Efekty uboczne, które w większości przypadków miały łagodny lub umiarkowany stopień ciężkości, przedstawiono w poniższej tabeli. Klasyfikowano je według układów narządów i częstości występowania:

Ponadto donoszono o następujących efektach ubocznych wywołanych przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, zimne kończyny/cyjanozę kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność okulomukokutaną typu praktylolowego.

Niewydolność serca.

Informacje dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodziły z badania z randomizacją i podaniem placebo, w trakcie którego 1067 pacjentów otrzymywało nebivolol, a 1061 pacjentów – placebo. W tym badaniu działania niepożądane, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebivolol (42,1%) oraz 334 (31,5%) pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebivolol były bradykardia i zawroty głowy, występujące u około 11% pacjentów. Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio około 2% i 7%.

Zgłoszono następujące działania niepożądane, które potencjalnie mogły być związane z lekiem i uznane za charakterystyczne i istotne w leczeniu CHF:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna obserwowana była u 2,1% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blok przewodzenia AV I stopnia występował u 1,4% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych występowały u 1% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistry w kartonowym opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

ANTIBIOTICE S.A.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. Valea Lupului 1, Jassy 707410, Rumunia.