Nixar®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Nixar®

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 tabletka zawiera 20 mg bilastyne;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie owalnym, dwuwypukłe, białe, z bruzdą do podziału (długość 10 mm, szerokość 5 mm), bez rys lub pęknięć na powierzchni. Bruzda służy wyłącznie złamaniu tabletu w celu ułatwienia połknięcia i nie jest przeznaczona do dzielenia na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwzapalne dla stosowania systemowego. Inne leki przeciwzapalne dla stosowania systemowego. Bilastyna. Kod ATC R06AX29.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Bilastyna to niesedatywny antagonist histaminy o długotrwałym działaniu, wysoce selektywny bloker obwodowych receptorów H1, który nie wiąże się z receptorami muszynowymi.

Po jednorazowym podaniu bilastyna przez 24 godziny hamuje wywołane histaminą reakcje skórne objawiające się wykwitami i zaczerwienieniem.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo. W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych i nastolatków z alergicznym nieżytowym zapaleniem spojówek i nosa (sezonowym i całorocznym), przyjmowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 14–28 dni okazało się skuteczne w łagodzeniu takich objawów jak kichanie, wydzielina z nosa, swędzenie w nosie, zatkany nos, swędzenie oczu, nadmierna produkcja łez oraz zaczerwienienie oczu. Objawy były skutecznie kontrolowane przez bilastynę przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych, w których uczestniczyli pacjenci z przewlekłą idiopatyczną pokrzywką, stosowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 28 dni okazało się skuteczne w osłabieniu intensywności swędzenia, zmniejszeniu liczby i rozmiaru wykwitów oraz w zmniejszeniu dyskomfortu spowodowanego pokrzywką. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W badaniach klinicznych z udziałem bilastyny nie obserwowano klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTc ani żadnego innego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg na dobę (co odpowiada 10-krotnej dawce klinicznej) stosowanej przez 7 dni u 9 uczestników lub w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami białka P (P-gp), takimi jak ketokonazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT z udziałem 30 ochotników.

W kontrolowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa bilastyny i placebo w odniesieniu do OUN przy zalecanej dawce 20 mg raz na dobę był podobny, a częstość występowania senności podczas stosowania bilastyny nie różniła się istotnie statystycznie od częstości przyjmowania placebo. Bilastyna w dawkach do 40 mg na dobę nie wpływała na wskaźniki psychomotoryczne w badaniach klinicznych ani na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów starszych (≥ 65 lat), którzy brali udział w badaniach II i III fazy, skuteczność i bezpieczeństwo leku nie różniły się od tych u pacjentów młodszych.

W badaniu pozarejestracyjnym przeprowadzonym u 146 pacjentów starszych w porównaniu z innymi dorosłymi uczestnikami nie stwierdzono różnic w profilu bezpieczeństwa.

Dzieci.

Nastolatkowie (w wieku 12–17 lat) zostali objęci programem klinicznym. Spośród nich 128 nastolatków otrzymywało bilastynę w trakcie badań klinicznych (81 – w podwójnie ślepych badaniach alergicznego nieżytowego zapalenia spojówek i nosa), pozostali 116 zostali przydzieleni do grup otrzymujących leki porównawcze lub placebo. Nie zaobserwowano różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a nastolatkami.

Zgodnie z zaleceniami potwierdzona skuteczność u dorosłych i nastolatków może być uznana za akceptowalną dla dzieci, biorąc pod uwagę, że wpływ systemowy 10 mg bilastyny u dzieci w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg odpowiada wpływowi u dorosłych przy dawce 20 mg bilastyny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ekstrapolacja danych uzyskanych u dorosłych i nastolatków jest uznawana za uzasadnioną dla tego leku, ponieważ patofizjologia alergicznego nieżytowego zapalenia spojówek i nosa oraz pokrzywki jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych.

W 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym przeprowadzonym u dzieci w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 509 dzieci, z których 260 otrzymywało 10 mg bilastyny: 58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 105 – w wieku od 6 do < 9 lat i 97 – w wieku od 9 do < 12 lat, a 249 dzieci otrzymywało placebo: 58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 95 – w wieku od 6 do < 9 lat i 96 – w wieku od 9 do < 12 lat), przy zalecanej pediatrycznej dawce 10 mg raz na dobę profil bezpieczeństwa bilastyny (n = 260) był analogiczny do profilu bezpieczeństwa placebo (n = 249), reakcje niepożądane zaobserwowano odpowiednio u 5,8 % i 8,0 % pacjentów przyjmujących 10 mg bilastyny i placebo. Przyjmowanie zarówno 10 mg bilastyny, jak i placebo prowadziło do nieznacznego zmniejszenia senności i efektu sedytywnego w ocenie za pomocą kwestionariusza jakości snu pediatrycznego, różnica statystycznie istotna między grupami leczenia nie była obecna. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat po stosowaniu 10 mg bilastyny na dobę nie stwierdzono istotnej różnicy w QTc w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Specjalny kwestionariusz jakości życia dzieci z alergicznym nieżytowym zapaleniem spojówek i nosa lub przewlekłą pokrzywką wykazał ogólny wzrost wyników po 12 tygodniach bez istotnej statystycznie różnicy między grupami uczestników przyjmujących bilastynę i placebo. W badaniu wzięło udział łącznie 509 dzieci, w tym 479 uczestników z alergicznym nieżytowym zapaleniem spojówek i nosa i 30 uczestników z rozpoznaną przewlekłą pokrzywką. 260 dzieci otrzymywało bilastynę, 252 (96,9 %) – w celu leczenia alergicznego nieżytowego zapalenia spojówek i nosa i 8 (3,1 %) – w celu leczenia przewlekłej pokrzywki. Analogicznie 249 dzieci otrzymywało placebo: 227 (91,2 %) – w celu leczenia alergicznego nieżytowego zapalenia spojówek i nosa i 22 (8,8 %) – w celu leczenia przewlekłej pokrzywki.

Europejska Agencja Leków zrezygnowała z obowiązku przedstawiania wyników badań bilastyny u wszystkich uczestników pediatrycznej populacji w wieku do 2 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu bilastyna jest szybko wchłaniana, a jej maksymalna stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,3 godziny. Nie obserwowano akumulacji. Średni wskaźnik biodostępności bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61 %.

Rozkład. Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substancją podstawową dla P-gp (patrz sekcja „Interakcja z ketokonazolem, erytromycyną i dyltiazemem”) oraz OATP (patrz sekcja „Interakcja z sokiem grejpfrutowym”). Wydaje się, że bilastyna nie jest substancją podstawową dla przenośnika BCRP ani dla przenośników nerkowych OST2, OAT1 i OAT3. Dane z badań in vitro nie dają podstaw do stwierdzenia, że bilastyna hamuje w uogólnionym krążeniu aktywność takich białek przenośnikowych jak P-gp, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP, ponieważ jej zdolność do hamowania P-gp, OATP2B1 i OCT1 jest niewielka i charakteryzuje się wartością IC50 ≥ 300 µM, co znacznie przekracza obliczone maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) przy klinicznym stosowaniu bilastyny. W związku z tym takie interakcje nie będą miały znaczenia klinicznego. Jednak te wyniki wskazują, że nie można wykluczyć hamowania przez bilastynę białek przenośnikowych obecnych w nabłonku jelita (np. P-gp). Po zastosowaniu w dawkach terapeutycznych 84–90 % bilastyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biopreparacja. W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności do indukcji ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Wydalanie. W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych dorosłych ochotników po jednorazowym podaniu 14C-bilastyny w dawce 20 mg niemal 95 % podanej dawki wykryto w moczu i kale (28,3 % i 66,5 % odpowiednio) w postaci niezmienionej bilastyny, z czego można wywnioskować, że bilastyna u człowieka jest niewielokrotnie metabolizowana. Średni okres półtrwania bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.

Liniowość. W badanym zakresie dawek (od 5 do 220 mg) bilastyna wykazuje kinetykę liniową z niską międzyosobniczą zmiennością.

Upośledzenie funkcji nerek. Badanie z udziałem pacjentów z różnym stanem funkcji nerek wykazało, że przy prawidłowej funkcji nerek (GFR: > 80 ml/min/1,73 m²) średnie AUC0-∞ (± SD) wynosiło 737,4 (± 260,8) ng•h/ml, przy zaburzeniach funkcji nerek lekkiego stopnia ciężkości (GFR: 50–80 ml/min/1,73 m²) wynosiło 967,4 (± 140,2) ng•h/ml, przy zaburzeniach średniego stopnia ciężkości (GFR: 30–<50 ml/min/1,73 m²) – 1384,2 (± 263,23) ng•h/ml, a przy zaburzeniach ciężkiego stopnia (GFR: <30 ml/min/1,73 m²) – 1708,5 (± 699,0) ng•h/ml.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średni (± SD) okres półtrwania bilastyny wynosił 9,3 godziny (± 2,8), u pacjentów z zaburzeniami lekkiego stopnia ciężkości – 15,1 godziny (± 7,7), u pacjentów z zaburzeniami średniego stopnia ciężkości – 10,5 godziny (± 2,3), a u pacjentów z zaburzeniami ciężkiego stopnia – 18,4 godziny (± 11,4). U prawie wszystkich pacjentów bilastyna nie była wykrywana w moczu po 48–72 godzinach od podania. Podobne zmiany farmakokinetyki nie powinny mieć znaczenia klinicznego ani wpływu na bezpieczeństwo stosowania bilastyny, ponieważ stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek pozostają w bezpiecznych granicach.

Upośledzenie funkcji wątroby. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie człowieka. Wyniki badania, w którym uczestniczyli pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek, wykazały, że bilastyna jest wydalana głównie przez nerki, a z żółcią – najprawdopodobniej tylko w niewielkim stopniu. Zmiany funkcji wątroby nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bilastyny.

Pacjenci starsi. Dane dotyczące farmakokinetyki leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. Parametry farmakokinetyczne bilastyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat i u pacjentów w wieku 18–35 lat nie różnią się istotnie statystycznie.

Dzieci. Brak danych farmakokinetycznych u nastolatków (12–17 lat), ponieważ dla tego leku uznaje się za stosowną ekstrapolację danych uzyskanych u dorosłych.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w ramach badania farmakokinetycznego fazy II obejmującego 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym nieżytowym zapaleniem spojówek i nosa lub przewlekłą pokrzywką, które przyjmowały 1 tabletę bilastyny do rozpraszania w jamie ustnej, 10 mg raz na dobę. Analiza danych farmakokinetycznych dotyczących stężenia bilastyny w osoczu wykazała, że po przyjmowaniu bilastyny w dawce 10 mg raz na dobę, zalecanej w leczeniu pacjentów pediatrycznych, jej wpływ systemowy odpowiada wpływowi obserwowanemu u dorosłych i nastolatków po podaniu leku w dawce 20 mg, a średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosi 1014 ng•h/ml. Wyniki te były głównie niższe niż maksymalny bezpieczny poziom ustalony na podstawie danych dotyczących stosowania leku u dorosłych w dawce 80 mg raz na dobę zgodnie z profilem bezpieczeństwa leku. Wyniki te potwierdziły, że dawka bilastyny 10 mg do doustnego przyjmowania raz na dobę jest uzasadnioną dawką terapeutyczną dla pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe rynokonjunktiwity alergicznej (sezonowej i całorocznej) oraz pokrzywki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych i przedstawiono poniżej.

Interakcja z pożywieniem. Pożywienie obniża dostępność biologiczną biletyny podanej doustnie o 30%.

Interakcja z sokiem grejpfrutowym. W przypadku jednoczesnego przyjmowania biletyny w dawce 20 mg i soku grejpfrutowego dostępność biologiczna biletyny obniżała się o 30%. Podobny efekt może również występować przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia dostępności biologicznej może się różnić w zależności od producenta soku i owoców. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu białka przenośnika OATP1A2, dla którego biletyna jest substratem (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2 (np. rytonawir lub ryfampycyna) mogą również zmniejszać stężenie biletyny w osoczu.

Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną. W przypadku jednoczesnego przyjmowania 20 mg biletyny raz dziennie i 400 mg ketokonazolu raz dziennie lub 500 mg erytromycyny trzy razy dziennie AUC biletyny zwiększała się dwukrotnie, a Cmax — 2–3 razy. Podobne zmiany można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelitowych, ponieważ biletyna jest substratem dla białka P-glikoproteiny i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Na profil bezpieczeństwa biletyny z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny z drugiej, te zmiany najprawdopodobniej nie wpływają. Inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp (np. cyklosporyna) mogą również zwiększać stężenie biletyny w osoczu.

Interakcja z dyltiazemem. W przypadku jednoczesnego przyjmowania 20 mg biletyny raz dziennie i 60 mg dyltiazemu raz dziennie Cmax biletyny zwiększała się o 50%. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelitowych; efekt ten najprawdopodobniej nie wpływa na profil bezpieczeństwa biletyny.

Interakcja z alkoholem etylowym. Po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i biletyny w dawce 20 mg raz dziennie funkcje psychomotoryczne pozostawały na tym samym poziomie, co po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i placebo.

Interakcja z lorazepanem. W przypadku stosowania biletyny w dawce 20 mg raz dziennie jednoczesnie z lorazepanem w dawce 3 mg raz dziennie przez 8 dni nie zaobserwowano nasilenia depresyjnego działania lorazepanu na OUN.

Dzieci. Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego dotyczącej interakcji biletyny z innymi lekami, pożywieniem lub sokami owocowymi u dzieci, przy przepisywaniu biletyny pacjentom pediatrycznym należy obecnie uwzględnić wyniki badań interakcji uzyskane u dorosłych. Brakuje danych klinicznych, na podstawie których można by stwierdzić, czy spowodowane interakcjami zmiany AUC lub Cmax wpływają na profil bezpieczeństwa biletyny u dzieci.

Właściwości stosowania.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bialastynu u dzieci poniżej 2. roku życia nie zostały ustalone, a doświadczenie klinicznego u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest ograniczone, dlatego bialastyn nie powinien być stosowany u tych grup wiekowych.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek jednoczesne stosowanie bialastynu z inhibitorami białka P (ketoconazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir lub dyltiazem itp.) może prowadzić do podwyższenia stężenia bialastynu we krwi i w konsekwencji do zwiększenia ryzyka jego działań niepożądanych. Dlatego pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek należy unikać jednoczesnego stosowania bialastynu i inhibitorów białka P.

Środek leczniczy ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania bialastynu u kobiet w ciąży są nieobecne lub ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą, poród ani rozwój poporodowy. Ze względów bezpieczeństwa zaleca się unikanie przyjmowania leku Nixar® w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Badania dotyczące wydzielania bialastynu z mlekiem matki nie były prowadzone. Dostępne dane farmakokinetyczne wykazały, że u zwierząt bialastyn przenika do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/wstrzymaniu się od leczenia lekiem Nixar® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii bialastynem dla matki.

Niepłodność. Dane kliniczne są ograniczone lub nieobecne. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługiwanie maszyn.

Badania wpływu bialastynu na zdolność kierowania pojazdami wykazały, że u dorosłych leczenie bialastynem w dawce 20 mg nie wpływało na zdolność kierowania środkami transportu. Niemniej jednak, ponieważ indywidualna reakcja na lek może się różnić, pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie ustalą własnej reakcji na bialastyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Dorośli i dzieci (od 12. roku życia). 20 mg bilastyny (1 tabletka) 1 raz dziennie w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

Tabletkę należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub soku owocowego (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Czas trwania leczenia. Pacjentom z alergicznym nieżytm nosa i spojówek lek należy stosować tylko w okresie kontaktu z alergenami. Pacjentom z sezonowym nieżytm nosa leczenie można przerwać po ustąpieniu objawów, a wznowić po ich powrocie. Pacjentom z całorocznym nieżytem nosa lek można stosować nieprzerwanie przez cały okres kontaktu z alergenami. W przypadku pokrzywki czas trwania leczenia zależy od charakteru i długości trwania objawów, jak również od ich dynamiki.

Osoby z grup szczególnego ryzyka.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy dostosowywać dawki (patrz rozdziały „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji nerek. Badania przeprowadzone u dorosłych pacjentów z grup szczególnego ryzyka (pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek) wykazały, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki bilastyny u dorosłych (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji wątroby. Brakuje doświadczeń klinicznego stosowania bilastyny u dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Jednakże, ponieważ bilastyna nie ulega metabolizmowi i jest wydalana z moczem i kałem w niezmienionej postaci, zaburzenia funkcji wątroby nie powinny prowadzić do niebezpiecznego nasilenia działania systemowego u dorosłych pacjentów. Dlatego u dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie należy dostosowywać dawki (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

• Dzieci w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg.

Dzieciom tej grupie można przepisać bilastynę w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej w dawce 10 mg, jak również bilastynę w postaci roztworu doustnego 2,5 mg/ml.

• Dzieci w wieku do 6 lat z masą ciała do 20 kg.

Dostępne dane opisano w rozdziałach ***„***Szczególne wskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednakże nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania. Dlatego bilastyny nie należy stosować tej grupie wiekowej.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania bilastyny u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby.

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

Tabletki należy popijać wodą. Dawkę dobową zaleca się przyjmować jednorazowo.

Dzieci.

Preparat w dawce substancji czynnej bilastyna 20 mg przeznaczony jest dla dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące ostrego przedawkowania bilastyną uzyskano w trakcie badań klinicznych przeprowadzonych podczas rozwoju leku oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek. W badaniach klinicznych po podaniu 26 zdrowym dorosłym ochotnikom bilastyny w dawkach przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11 razy (220 mg jako dawka pojedyncza lub 200 mg na dobę przez 7 dni) częstotliwość występowania działań niepożądanych była dwukrotnie wyższa niż po podaniu placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia interwału QTC. Dane zebrane podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek są zgodne z wynikami uzyskanymi w trakcie badań klinicznych.

W starannym badaniu krzyżowym interwałów QT/QTC z udziałem 30 zdrowych dorosłych ochotników krytyczna ocena wpływu wielokrotnej dawki bilastyny (100 mg × 4 dni) na repolaryzację komór nie wykazała istotnego wydłużenia interwału QTC.

Brak danych dotyczących przedawkowania u dzieci. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Nieznany jest specyficzny antydotum bilastyny.

Efekty uboczne.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych i u pacjentów w wieku nastoletnim. W trakcie badań klinicznych u dorosłych i u pacjentów w wieku nastoletnim cierpiących na alergiczną rynokonjunktewitę lub przewlekłą idiopatyczną pokrzywkę, efekty uboczne po zastosowaniu bilarstynu w dawce 20 mg występowały mniej więcej z taką samą częstością jak po zastosowaniu placebo (12,7% wobec 12,8%). Badania kliniczne II i III fazy przeprowadzone podczas klinicznej opracowywania leku obejmowały 2525 dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim leczonych różnymi dawkami bilarstynu, z czego 1697 otrzymywało bilarstyn w dawce 20 mg. W tych badaniach placebo otrzymywało 1362 pacjentów. U pacjentów otrzymujących bilarstyn w dawce 20 mg wskazanym alergiczną rynokonjunktewitę lub przewlekłą idiopatyczną pokrzywkę najczęściej zgłaszano następujące efekty uboczne: ból głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Efekty uboczne te występowały z częstością porównywalną do częstości występowania efektów ubocznych u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi o efektach ubocznych u dorosłych i u pacjentów w wieku nastoletnim. Poniżej w tabeli przedstawiono efekty uboczne, które prawdopodobnie były związane z bilarstynem i wystąpiły u ponad 0,1% pacjentów otrzymujących bilarstyn w dawce 20 mg podczas klinicznej opracowywania (N = 1697).

Częstość występowania efektów ubocznych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstość jest nieznana, nie zostały wprowadzone do tabeli.

Częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): w okresie po marketingowym obserwowano nasilenie akcji serca, tachykardię, reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, obrzęk zlokalizowany/miejscowy oraz zaczerwienienie) oraz wymioty.

Opis wybranych działań niepożądanych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku dojrzewania. Senność, ból głowy, zawroty głowy oraz osłabienie występowały zarówno u pacjentów otrzymujących bila­stin w dawce 20 mg, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstotliwość występowania wynosiła odpowiednio 3,06 % i 2,86 % dla senności; 4,01 % i 3,38 % dla bólu głowy; 0,83 % i 0,59 % dla zawrotów głowy; 0,83 % i 1,32 % dla osłabienia.

Dane zebrane w okresie po marketingowym potwierdziły profil bezpieczeństwa obserwowany podczas badań klinicznych.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dzieci. Podczas badań klinicznych częstotliwość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u nastolatków (12–17 lat) były takie same jak u dorosłych. Dane zebrane w tej grupie (nastolatkowie) w okresie po marketingowym potwierdziły wyniki badań klinicznych.

Odsetek dzieci (2–11 lat), u których zaobserwowano działania niepożądane po leczeniu rynokonjunktywity alergicznego lub przewlekłej idiopatycznej pokrzywki bila­stinem w dawce 10 mg w trakcie 12-tygodniowego kontrolowanego badania klinicznego, był porównywalny do odsetka pacjentów otrzymujących placebo (68,5 % kontra 67,5 %).

Odpowiednie działania niepożądane, które najczęściej występowały u 291 dzieci (2–11 lat) otrzymujących bila­stin (w postaci tabletów dozwolnych w jamie ustnej) w trakcie badań klinicznych (#260 dzieci otrzymywało lek w badaniu bezpieczeństwa, 31 dzieci – w badaniu farmakokinetyki), obejmowały ból głowy, zapalenie spojówek alergicznego, katar sienny oraz ból brzucha. Te same działania niepożądane występowały z porównywalną częstotliwością u 249 pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi dotyczącymi działań niepożądanych u dzieci. Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które najprawdopodobniej były związane z bila­stinem i wystąpiły u ponad 0,1 % dzieci (2–11 lat), które otrzymywały bila­stin w trakcie badań klinicznych.

Częstotliwość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, a także te, których częstotliwość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli.

#260 dzieci otrzymało lek w trakcie badań klinicznych oceny bezpieczeństwa, 31 dzieci otrzymało lek w trakcie badań farmakokinetycznych

Opis poszczególnych działań niepożądanych u dzieci. Bóle głowy, bóle brzucha, zapalenie spojówek alergiczne i katar sienny obserwowano zarówno u dzieci leczonych bilastyną w dawce 10 mg, jak i u dzieci otrzymujących placebo. Stwierdzona częstość: 2,1 % vs 1,2 % w przypadku bólu głowy; 1,0 % vs 1,2 % w przypadku bólu brzucha; 1,4 % vs 2,0 % w przypadku zapalenia spojówek alergicznych i 1,0 % vs 1,2 % w przypadku kataru siennego.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua lub za pośrednictwem strony internetowej firmy https://www.berlin-chemie.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1, 2, 3 lub 5 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

Menarini-von Heyden GmbH.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Leipziger Strasse 7-13, 01097 Dreźno, Niemcy.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Via Campo di Pile, 67100 L’Aquila (AQ), Włochy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.