Nitrosorbid

INSTRUKCJA dotyczÄ…ca stosowania leku NITROSORBIDE (NITROSORBIDE)

Skład:

substancja czynna: isosorbide dinitrate;

1 tabletka zawiera isosorbide dinitrate 10 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej; stearynianu wapnia; cukru; laktozy jednowodnej.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne.

Tabletki o barwie białej lub białej z kremowym odcieniem, o powierzchni płaskiej, z faską.

Grupa farmakoterapeutyczna. Kod ATC.

Leki działające na układ sercowo-naczyniowy. Leki stosowane w kardiologii. Leki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii. Azotany organiczne. Isosorbide dinitrate. Kod ATC C01D A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Izosorbidu dinītrat – jeden z podstawowych leków przeciwwąskośnicowych z grupy nitratów organicznych, rozszerzający naczynia obwodowe, działający głównie na naczynia żylna.

Podobnie jak wszystkie nitraty organiczne, izosorbidu dinītrat działa jako dawca tlenku azotu (NO). NO prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń (głównie żył i tętnic systemowych) poprzez stymulację guanylocyklazy i dalsze zwiększenie stężenia wewnątrzkomórkowego cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP). W efekcie stymulowana jest kinaza białkowa zależna od cGMP i zmienia się fosforylacja różnych białek w komórkach mięśni gładkich. To prowadzi do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny i obniżenia kurczliwości.

Działanie izosorbidu dinītratu związane jest z obniżeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnie (rozширzenie naczyń żylnych obwodowych i zmniejszenie dopływu krwi do przedsionka prawego) oraz obciążenia następczego (zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń), a także bezpośredniego działania rozszerzającego tętnice wieńcowe. Izosorbidu dinītrat sprzyja przerychowaniu przepływu krwi wieńcowej do obszarów o obniżonym ukrwieniu. Poprawia tolerancję wysiłku fizycznego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i dławicą.

Stosowanie izosorbidu dinītratu polepsza perfuzję wieńcową bez rozwoju „zjawiska okradania”. Wykazuje działanie antyhipertensyjne. W ciężkich postaciach niewydolności serca, dzięki zmniejszeniu napięcia naczyń żylnych obwodowych, lek zmniejsza obciążenie serca, ciśnienie w naczyniach krążenia małego i duszność.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi 22% (efekt „pierwszego przejścia” przez wątrobę). Początek działania występuje po 15–40 minutach, maksymalny efekt rozwija się po 1,5–2 godzinach, całkowity czas działania – 4–6 godzin i dłużej. Metabolizowany w wątrobie. Okres półtrwania – 4 godziny, może się wydłużać przy stosowaniu długoterminowym. Wydalany z moczem niemal całkowicie w postaci metabolitów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Zapobieganie i leczenie napadów dławicy piersiowej, w tym postinfarktowej.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca – w połączeniu z glikozydami nasercowymi i diuretykami.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na izosorbidy dinitrat, inne nitraty lub inne składniki leku.
• Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym przy urazach głowy, udarze mózgu krwotocznym) – ponieważ rozszerzanie żył może prowadzić do dalszego wzrostu ciśnienia.
• Wyrażona hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg), krwawienia, hipowolemia (izosorbidy dinitrat, zmniejszając przypływ żylny, może sprowokować omdlenie).
• Ostra niewydolność krążenia (wstrząs, kolaps naczyniowy).
• Wstrząs kardiogenny (jeśli nie są podejmowane odpowiednie działania wspierające wystarczający poziom ciśnienia końcowodiastolowego).
• Dławica piersiowa wywołana przerostową kardiomiopatią zastawkową.
• Zawalenie serca, zwężenie aorty, zwężenie lewej zastawki serca, zwężające zapalenie osierdzia.
• Ostry zawał mięśnia serca z niskim ciśnieniem napełnienia.
• Pierwotne choroby płuc (ze względu na ryzyko wystąpienia hipoksemii, które może być spowodowane przepływem krwi do obszarów hipwentylacji), toksyczny obrzęk płuc, serce płucne.
• Ciężka anemia.
• Jaskra z zamkniętym kątem przesączania.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, nadczynność tarczycy.
• Jednoczesne stosowanie z inhibitorami fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) – stosowanie izosorbidy dinitratu jest przeciwwskazane podczas leczenia dysfunkcji erektilnej tymi lekami, ponieważ istnieje potencjalne niebezpieczeństwo niekontrolowanej hipotensji oraz zagrożenia życia powikłań sercowo-naczyniowych. W razie potrzeby inhibitory fosfodiesterazy należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 72 godzin od przyjęcia nitratów.

Alkohol – możliwe ciężkie reakcje typu disulfiram-alkohol, w tym ciężka hipotensja, kolaps.

Leki obniżające ciśnienie (np. β-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, blokery kanałów wapniowych, leki rozszerzające naczynia), fenytozyna, inne nitraty/nitryty, chinidyna, prokaina, cykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory monoaminooksydazy, leki przeciwbólowe narkotyczne – wzmacnianie działania hipotensyjnego izosorbidy dinitratu, możliwy rozwój kolapsu ortostatycznego.

Disopyramid – możliwe zmniejszenie skuteczności izosorbidy dinitratu.

Dihydroergotamina – stężenie dihydroergotaminy we krwi może wzrastać, co prowadzi do wzmocnienia jej działania hipertensyjnego.

Noradrenalina, acetylocholina, histamina – osłabienie ich działania przy stosowaniu z nitratami, ponieważ izosorbidy dinitrat może być ich fizjologicznym antagonistą.

Środki sympatomietyczne (w tym adrenalina, efedryna, noradrenalina, naftyzyna, mezaton, izadryna ) – możliwe zmniejszenie działania przeciwdławicowego nitratów.

Heparyna – możliwe zmniejszenie jej działania przeciwkrzepliwego.

Hydralazyna – poprawia się wyrzut serca przy niewydolności serca przy jednoczesnym stosowaniu z izosorbidy dinitratem.

Leki mioptyczne – izosorbidy dinitrat zmniejsza ich skuteczność.

Atropina oraz inne leki o działaniu M-cholinoblokującym (np. etykizyna, etmozyna ) – możliwe zmniejszenie działania rozszerzającego naczynia izosorbidy dinitratu oraz podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Dawcy grup tiolowych (kaptopril, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na lek.

Sapropteryna (tetrahydrobiopteryna, BH4) – kofaktor syntetazy tlenku azotu. Leki zawierające sapropterynę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z dowolnymi lekami wywierającymi działanie wazodylatacyjne poprzez metabolizm tlenku azotu lub zawierającymi donory tlenku azotu (w tym nitrogliceryna (GTN), izosorbidy dinitrat (ISDN), izosorbidy mononitrat).

Szczególne środki ostrożności.

Nie można stosować leku do łagodzenia napadów dławicy piersiowej.

W celu zapobieżenia zmniejszeniu się lub utracie działania należy unikać długotrwałego przyjmowania dużych dawek. W przypadku wystąpienia „tolerancji nitratowej” zaleca się odstawienie leku na 24–48 godzin lub po 3–6 tygodniach regularnego stosowania zrobić przerwę na 3–5 dni, w tym czasie zastępując lek innymi lekami przeciwdławicowymi. Pacjentów należy poinformować, że działanie przeciwdławicowe izosorbdu dinitratu ściśle zależy od schematu dawkowania, dlatego należy dokładnie przestrzegać zaleconego harmonogramu dawkowania.

Lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom skłonnym do reakcji ortostatycznych, z niedoczynnością tarczycy, hipotermią, niedożywieniem oraz pacjentom w wieku podeszłym ze względu na zmiany wiekowe funkcji wątroby, nerek i serca, choroby współistniejące oraz przyjmowanie innych leków.

Podczas leczenia, szczególnie przy stopniowym zwiększaniu dawki, konieczna jest kontrola ciśnienia tętniczego oraz częstości akcji serca.

Lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę.

W celu zapobieżenia hipotensji tętniczej oraz bólowi głowy „nitratowemu” leczenie należy rozpoczynać od dawki minimalnej. Możliwe jest stosowanie kwasu acetylosalicylowego i/lub paracetamolu w celu złagodzenia bólu głowy wywołanego przez izosorbid dinitrat, bez negatywnego wpływu na działanie przeciwdławicowe.

Leczenie lekiem może powodować rozwój reakcji ortostatycznych, które częściej występują przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków rozszerzających naczynia. Podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy możliwe jest wystąpienie ostrego hemolizy (favizmu) po zastosowaniu izosorbidu dinitratu.

Przyjmowanie izosorbidu dinitratu może wpływać na wyniki kolorymetrycznego oznaczania cholesterolu.

Pacjentów poddawanych leczeniu utrzymującemu lekiem należy poinformować, że nie wolno im przyjmować leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, taladafil, wardenafil) ze względu na ryzyko wystąpienia niekontrolowanej hipotensji.

U chorych z pierwotnie zamkniętym kątem komory przedniej gałki oka możliwe jest podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Lek zawiera laktozę, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania izosorbidu dinitratu w czasie ciąży są niewystarczające. W I trymestrze ciąży stosowanie leku jest przeciwwskazane. W II–III trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie po rozważeniu stosunku oczekiwana korzyść dla matki/potencjalne ryzyko dla płodu.

W razie konieczności stosowania leku należy zaniechać karmienia piersią.

Wpływ na zdolność sterowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Tak długo, jak nie zostanie ustalona indywidualna reakcja na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zmniejszenia zdolności koncentracji uwagi, spowolnienia reakcji psychomotorycznych, zawrotów głowy oraz zaburzeń wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie i długość trwania terapii ustala lekarz indywidualnie. Preparat zaleca się przyjmować na czczo, jednak w celu zmniejszenia nasilenia „nitratowego” bólu głowy możliwe jest przyjmowanie preparatu podczas posiłku.

Dorośli powinni przyjmować doustnie po 10–20 mg (1–2 tabletki) 3–4 razy na dobę, 30 minut przed posiłkiem, nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. W przypadku niewystarczającej skuteczności terapii możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki aż do maksymalnej – 120 mg na dobę.

U pacjentów z niewydolnością serca zastoinową monitorowanie hemodynamiki ma istotne znaczenie dla ustalenia indywidualnego dawkowania.

Interwał między dawkami preparatu powinien wynosić co najmniej 4 godziny.

Pacjenci w wieku podeszłym: dawkę można obniżyć, szczególnie przy zaburzeniach czynności nerek i/lub wątroby.

Dzieci.

Brak doświadczeń z zastosowaniem u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy:

• bladość;
• nasilone pocenie;
• słabe napełnienie tętna;
• hipertermia;
• biegunka;
• tachykardia odruchowa;
• ból głowy;
• napady osłabienia;
• zawroty głowy;
• hipotensja ortostatyczna;
• nudności;
• wymioty;
• stan odrętwienia;
• hipotensja tętnicza.

Ponieważ podczas biotransformacji izosorbidy dinitratu uwalniają się jony nitrytowe, nie można wykluczyć rozwoju methemoglobinemii z tachypneą, sinicą, uczuciem lęku, utratą przytomności, zatrzymaniem serca.

Przy nadmiernych dawkach możliwe jest podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego z pojawieniem się objawów mózgowych, w tym drgawek.

Leczenie: przemywanie żołądka.

W przypadku hipotensji tętniczej pacjent powinien przyjąć pozycję poziomą z nieco uniesionymi kończynami dolnymi. Jeśli ciśnienie tętnicze nie normalizuje się, należy skorygować objętość krwi krążącej. W ciężkich przypadkach wskazane jest podanie dopaminy i sympatykomimetyków. Stosowanie adrenaliny (epinefryny) jest przeciwwskazane.

W przypadku methemoglobinemii, w zależności od ciężkości stanu, można stosować antydoty: witaminę C – 1 g doustnie, błękit metylenowy – do 50 ml 1% roztworu dożylnie, błękit toluidynowy – początkowo 2–4 mg/kg masy ciała dożylnie, następnie – w zależności od ciężkości stanu, a także terapię tlenową, hemodializę, terapię przetoczeniową.

Działania niepożądane.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, hipotensja tętnicza; rzadko – niedokrwienie mózgu i kolaps; hipotensja ortostatyczna z odruchową tachykardią, kołatanie serca i objawami niedokrwienia mózgu (w tym senność, zawroty głowy, osłabienie, nieostrość widzenia), najczęściej na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki; obrzęki obwodowe, zazwyczaj u pacjentów z niewydolnością lewej komory; nasilenie/wzrost częstości napadów dławicy piersiowej związane ze spadkiem ciśnienia tętniczego, bladość skóry; kolaps związany z bradykardią, zaburzeniami rytmu serca i stanem synkopnym. Hipowentylacja alveolarna z późniejszą hipoksjemią i ryzykiem rozwoju hipoksji/infarktu mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą wieńcową.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, uczucie lekkiego pieczenia języka, suchość w ustach, pieczenie pod mostkiem, zaparcia.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: zawroty głowy, senność, ból głowy („ból głowy nitratowy” na początku leczenia, który zazwyczaj stopniowo mija/spada podczas dalszego przyjmowania leku, ale może być silny i trwały), osłabienie ogólne, nieostrość widzenia.

Ze strony układu odpornościowego: możliwe reakcje alergiczne w postaci gorączki, wysypek na skórze, pokrzywki, swędzenia, przejściowej hiperemii twarzy i tułowia; zapalenie skóry z odwarstwieniem/zespoł Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy; rozszerzenie naczyń skóry z zaczerwienieniem, uczuciem gorąca, potliwością, napływami.

Ze strony krwi i układu chłonnego: działania niepożądane hematologiczne, w tym metheglobulinemia, przypadek anemii hemolitycznej wywołanej izosorbiddinitratem u pacjenta z współistniejącą niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy.

Inne: opisano przypadki rozwoju tolerancji na izosorbiddinitrat, a także tolerancji krzyżowej na inne nitraty. Krwawienie do przysadki u pacjentów z niezdiagnozowanym guzem przysadki.

Długotrwałe stosowanie wysokich dawek i/lub skrócenie przedziału między dawkami może prowadzić do zmniejszenia lub nawet utraty działania leku. Jaskra zamkniętokątowa. Opisano przypadki halucynacji wzrokowych, zwężenia pola widzenia, znacznego wzrostu stężenia reniny i aldosteronu w osoczu, powiązanego ze spadkiem szybkości filtracji kłębuszkowej i klirensu wody osmotycznie wolnej u chorych na marskość wątroby, szczególnie z wodobrzuszem.

Okres ważności.

4 lata. Nie stosować po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 50 tabletek w słoiku, po 1 słoiku w pudełku z tektury.

Lub po 50 tabletek (10×5) w blistrach w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM” (odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii, budynek 5.

INSTRUKCJA

do stosowania leku w medycynie

NITROSORBID

(NITROSORBIDE)

Skład:

substancja czynna: isosorbide dinitrat;

1 tabletka zawiera isosorbide dinitrat 10 mg;

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana; stearynian wapnia; cukier; laktoza jednowodna.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne.

Tabletki białe lub białe z kremowym odcieniem, o powierzchni płaskiej, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Kod ATX.

Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Leki kardiologiczne. Leki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii. Nitraty organiczne. Isosorbide dinitrat. Kod ATX C01D A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Izosorbidu dinityrat – jeden z głównych leków przeciwwijającich z grupy nitratów organicznych, obwodowy wazodylataktor działający głównie na naczynia żylne.

Podobnie jak wszystkie nitraty organiczne, izosorbidu dinityrat działa jako donator tlenku azotu (NO). NO prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń (głównie żył i tętnic ogólnych) poprzez stymulację guanylotransferazy oraz dalszy wzrost stężenia cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) wewnątrzkomórkowego. W efekcie stymulowana jest kinaza białkowa zależna od cGMP i zmienia się fosforylacja różnych białek w komórkach mięśni gładkich. To prowadzi do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny i obniżenia kurczliwości.

Działanie izosorbidu dinityratu związane jest z obniżeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego (rozszerzenie naczyń żylnych obwodowych i zmniejszenie dopływu krwi do przedsionka prawego) oraz obciążenia następczego (zmniejszenie ogólnego oporu naczyń obwodowych), a także bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia wieńcowe. Izosorbidu dinityrat sprzyja przegrupowaniu przepływu krwi w okolicach z obniżonym ukrwieniem. Zwiększa tolerancję na obciążenia fizyczne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i dławicą piersiową.

Stosowanie izosorbidu dinityratu polepsza perfuzję wieńcową bez rozwoju „zjawiska okradania”. Wykazuje działanie antyhipertensyjne. W ciężkich postaciach niewydolności serca, dzięki obniżeniu napięcia naczyń żylnych obwodowych, lek zmniejsza obciążenie serca, ciśnienie w naczyniach małego obiegu krwi oraz duszność.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po podaniu doustnym wynosi 22% (efekt „pierwszego przejścia” przez wątrobę). Działanie rozpoczyna się po 15–40 minutach, maksymalny efekt rozwija się po 1,5–2 godzinach, całkowity czas działania – 4–6 godzin i więcej. Metabolizowany w wątrobie. Okres półtrwania – 4 godziny, może się wydłużać przy stosowaniu długoterminowym. Wydalany z moczem niemal całkowicie w postaci metabolitów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Zapobieganie i leczenie napadów dławicy piersiowej, w tym powypostinfarktowej.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca – w połączeniu z glikozydami nasierdziowymi i diuretykami.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na dinitrat izosorbidu, inne nitraty lub inne składniki leku.
• Podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (w tym przy urazie mózgu, udarze krwotocznym) – ponieważ rozszerzanie żył może prowadzić do dalszego wzrostu ciśnienia.
• Nasilona hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg), krwawienia, hipowolemia (dinitrat izosorbidu, zmniejszając przypływ żylny, może sprowokować omdlenie).
• Ostra niewydolność krążenia (wstrząs, kolaps naczyniowy).
• Wstrząs kardiogenny (jeśli nie wspiera się odpowiednich działań utrzymujących wystarczający poziom ciśnienia końcowodiastolicznego).
• Dławica piersiowa wywołana przerostową obturacyjną kardiomiopatią.
• Zawalenie serca, zwężenie aorty, zwężenie zastawki mitralnej, zapalenie osierdzia typu constrictive.
• Ostry zawał mięśnia sercowego z niskim ciśnieniem napełnienia.
• Pierwotne choroby płuc (ze względu na ryzyko wystąpienia hipoksemii, które może być spowodowane przegrupowaniem przepływu krwi do obszarów nadwentylacji), toksyczny obrzęk płuc, serce płucne.
• Ciężka anemia.
• Jaskra zamkniętostawowa.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, nadczynność tarczycy.
• Stosowanie łącznie z inhibitorami fosfodiesterazy (np. sildenafil, tadalafil, vardenafil).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil, tadalafil, vardenafil) – podczas stosowania dinitratu izosorbidu jest przeciwwskazane leczenie dysfunkcji erektilnej tymi lekami, ponieważ istnieje potencjalne niebezpieczeństwo niekontrolowanej hipotensji, powikłań sercowo-naczyniowych zagrażających życiu. W razie potrzeby inhibitory fosfodiesterazy należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 72 godzin od przyjęcia nitratów.

Alkohol – możliwe ciężkie reakcje typu disulfiram-alkohol, w tym ciężka hipotensja, kolaps.

Leki hipotensyjne (np. blokery β, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, antagoniści wapnia, leki rozszerzające naczynia), fenotiazyny, inne nitraty/nitryty, chinidyna, prokaina amid, cykliczne leki przeciwdrgawkowe, inhibitory monoaminooksydazy, leki przeciwbólowe narkotyczne – wzmacnianie działania hipotensyjnego dinitratu izosorbidu, możliwe wystąpienie kolapsu ortostatycznego.

Disopyramid – możliwe zmniejszenie skuteczności dinitratu izosorbidu.

Dihydroergotamina – może wzrastać stężenie dihydroergotaminy we krwi, co prowadzi do nasilenia jej działania hipertensyjnego.

Noradrenalina, acetylocholina, histamina – osłabienie ich działania przy stosowaniu z nitratami, ponieważ dinitrat izosorbidu może działać jako fizjologiczny antagonistą.

Środki sympatomietyczne (w tym adrenalina, efedryna, noradrenalina, naftyzyna, mezaton, izadrin ) – możliwe zmniejszenie działania przeciwdławicowego nitratów.

Heparyna – możliwe zmniejszenie jej działania przeciwkrzepliwego.

Hydralazyna – poprawia wyrzut serca w niewydolności serca przy stosowaniu łącznie z dinitratem izosorbidu.

Środki mioptyczne – dinitrat izosorbidu zmniejsza ich skuteczność.

Atropina oraz inne leki o działaniu blokującym receptory M-cholinowe (np. etacyzyna, etmozyna ) – możliwe zmniejszenie działania rozszerzającego naczynia dinitratu izosorbidu oraz podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Donory grup tiolowych (kaptopril, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na lek.

Sapropteryna (tetrahydrobiopteryna, BH4) – kofaktor syntetazy tlenku azotu. Z ostrożnością należy stosować leki zawierające sapropterynę razem z dowolnymi lekami wywierającymi działanie naczyniorozszerzające poprzez metabolizm tlenku azotu lub zawierające w składzie donory tlenku azotu (np. nitrogliceryna (GTN), dinitrat izosorbidu (ISDN), mononitrat izosorbidu).

Szczególne środki ostrożności.

Nie można stosować leku do łagodzenia napadów стенокardii.

Aby zapobiec zmniejszeniu się lub utracie efektu, należy unikać długotrwałego stosowania wysokich dawek. W przypadku wystąpienia tolerancji na nitraty zaleca się odstawienie leku na 24–48 godzin lub po 3–6 tygodniach regularnego przyjmowania zrobić przerwę trwającą 3–5 dni, w tym czasie zastępując lek innymi lekami przeciwwijątkowymi. Pacjentów należy uprzedzić, że działanie przeciwwijątkowe izosorbidu dinitratu ściśle zależy od schematu dawkowania, dlatego należy dokładnie przestrzegać zaleconego harmonogramu dawkowania.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom skłonnym do reakcji ortostatycznych, z niedoczynnością tarczycy, hipotermią, niedożywieniem, a także osobom starszym z uwagi na zmiany związane z wiekiem w funkcji wątroby, nerek i serca, choroby współistniejące oraz przyjmowanie innych leków.

Podczas leczenia, szczególnie przy stopniowym zwiększaniu dawki, konieczna jest kontrola ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca.

Leku nie wolno odstawiać gwałtownie – należy to robić stopniowo zmniejszając dawkę.

Aby zapobiec hipotensji tętniczej i bólowi głowy typowemu dla nitratów, leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki. Możliwe jest stosowanie aspiryny i/lub acetaminofenu w celu złagodzenia bólu głowy indukowanego przez izosorbidu dinitrat, bez negatywnego wpływu na działanie przeciwwijątkowe.

Leczenie lekiem może powodować rozwój reakcji ortostatycznych, które częściej występują przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków rozszerzających naczynia. Podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy możliwe jest wystąpienie ostrego hemolizy (fawizmu) po zastosowaniu izosorbidu dinitratu.

Przyjmowanie izosorbidu dinitratu może wpływać na wyniki kolorymetrycznego oznaczania cholesterolu.

Pacjentów poddawanych terapii поддерживающей lekiem należy poinformować, że nie wolno im przyjmować leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z powodu ryzyka wystąpienia niekontrolowanej hipotensji.

U chorych z jaskrą zamkniętym kątem komory przedniej oka możliwe jest podniesienie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Lek zawiera laktozę, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania izosorbidu dinitratu w czasie ciąży są niewystarczające. W I trymestrze ciąży stosowanie leku jest przeciwwskazane. W II–III trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie po ocenie stosunku oczekiwana korzyść dla matki/potencjalne ryzyko dla płodu.

W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Sposobność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Dopóki nie ustali się indywidualnej reakcji na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zaburzeń koncentracji uwagi, spowolnienia reakcji psychomotorycznych, zawrotów głowy oraz zaburzeń wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie i długość terapii ustala lekarz indywidualnie. Preparat zaleca się przyjmować na czczo, jednak w celu zmniejszenia nasilenia „nitratowego” bólu głowy możliwe jest przyjmowanie preparatu podczas posiłku.

Dorośli powinni przyjmować wewnętrznie po 10–20 mg (1–2 tabletki) 3–4 razy na dobę, 30 minut przed posiłkiem, nie żując, zapijając wystarczającą ilością płynu. W przypadku niewystarczającej skuteczności terapii możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnej – 120 mg na dobę.

U pacjentów z niewydolnością serca zastoinową istotne znaczenie dla ustalenia indywidualnego dawkowania ma monitorowanie hemodynamiki.

Odstęp między dawkami preparatu powinien wynosić co najmniej 4 godziny.

Pacjenci w wieku podeszłym: dawkę można obniżyć, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek i/lub wątroby.

Dzieci.

Brak doświadczenia w stosowaniu u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy:

• bladość;
• nasilone pocenie;
• słabe napełnienie tętna;
• hipertermia;
• biegunka;
• tachykardia odruchowa;
• ból głowy;
• napady osłabienia;
• zawroty głowy;
• hipotensja ortostatyczna;
• nudności;
• wymioty;
• stan odrętwienia;
• hipotensja tętnicza.

Ponieważ podczas biotransformacji izosorbidydu dinityratu uwalniają się jony nitrytowe, nie można wykluczyć rozwoju metahemoglobinemii z tachypneą, sinicą, uczuciem lęku, utratą przytomności, zatrzymaniem serca.

Przy nadmiernych dawkach możliwe jest zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego z pojawieniem się objawów mózgowych, w tym drgawek.

Leczenie: przemywanie żołądka.

W przypadku hipotensji tętniczej pacjent powinien przyjąć pozycję poziomą z nieco uniesionymi kończynami dolnymi. Jeśli ciśnienie tętnicze nie normalizuje się, należy przeprowadzić korektę objętości krwi krążącej. W przypadkach ciężkich wskazane jest podanie dopaminy i sympatykomimetyków. Stosowanie adrenaliny (epinefryny) jest przeciwwskazane.

W przypadku metahemoglobinemii, w zależności od nasilenia stanu, można stosować antydoty: witaminę C – 1 g doustnie, błękit metylenowy – do 50 ml 1% roztworu dożylne, błękit toluidynowy – początkowo 2–4 mg/kg masy ciała dożylne, następnie – w zależności od nasilenia stanu, a także terapię tlenową, hemodializę, terapię przetoczeniową.

Działania niepożądane.

Z układy sercowo-naczyniowego: tachykardia, hipotensja tętnicza; rzadko – niedokrwienie mózgu i kolaps; hipotensja ortostatyczna z odruchową tachykardią, kołatanie serca oraz objawami niedokrwienia mózgu (w tym senność, zawroty głowy, osłabienie, nieostrość widzenia), najczęściej na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki; obrzęki obwodowe, zazwyczaj u pacjentów z niewydolnością lewej komory; nasilenie/wzrost częstości napadów dławicy piersiowej związane ze spadkiem ciśnienia tętniczego, bladość skóry; kolaps związany z bradykardią, zaburzeniami rytmu serca i stanem synkopalnym. Hipowentylacja alveolarna z późniejszą hipoksemią i ryzykiem rozwoju hipoksji/infarktu mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą wieńcową.

Z układy pokarmowego: nudności, wymioty, uczucie lekkiego pieczenia języka, suchość w ustach, nadżeranie, zaparcia.

Z układy nerwowego środkowego: zawroty głowy, senność, ból głowy („ból głowy nitratowy” na początku leczenia, który zazwyczaj stopniowo mija/spada przy dalszym stosowaniu leku, ale może być silny i trwały), osłabienie ogólne, nieostrość widzenia.

Z układy odpornościowego: możliwe reakcje alergiczne w postaci gorączki, wysypek na skórze, pokrzywki, świądu, przejściowej hiperemii twarzy i tułowia; zapalenie skóry z odłuszczaniem się naskórka/zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego; rozszerzenie naczyń skóry z zaczerwienieniem, uczuciem gorąca, potliwością, napływami.

Z układy krwi i układu limfatycznego: działania niepożądane hematologiczne, w tym metemoglobinemia, przypadek anemii hemolitycznej wywołanej izosorbidem dinitratem u pacjenta z współistniejącym niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Inne: opisano przypadki rozwoju tolerancji na izosorbid dinitrat, a także tolerancji krzyżowej na inne nitraty. Krwawienie do przysadki u pacjentów z niezdiagnozowanym guzem przysadki.

Długotrwałe stosowanie wysokich dawek i/lub skrócenie przedziału między dawkami może prowadzić do osłabienia lub nawet utraty działania leku. Jaskra zamkniętociśnieniowa. Opisano przypadki halucynacji wzrokowych, zwężenia pola widzenia, znacznego wzrostu poziomu reniny i aldosteronu w osoczu krwi, związanego ze spadkiem szybkości filtracji kłębuszkowej i klirensu wody osmotycznie wolnej u chorych na marskość wątroby, szczególnie z wodobrzuszem.

Okres ważności.

4 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 tabletek w słoiku, 1 słoik w tece z tektury.

Lub 50 tabletek (10×5) w blisterach w tece z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM” (jednostka produkcyjna (wszystkie etapy procesu produkcyjnego))

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 93009, obwód ługański, miasto Rubiżne, ul. Lenina 33

O niepożądanych objawach po zastosowaniu leku można zgłosić pod numerem telefonu +38(050) 309-83-54 (całodobowo).