Nitromaks

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NITROMAKS (NITROMAX)

Skład:

substancja czynna: glyceryl trinitrate;

1 tabletka zawiera 0,3 mg, 0,4 mg lub 0,5 mg nitrogliceryny;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; skrobię ziemniaczaną; cukier sferyczny; krosypowidon; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki sublingwalne.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki białe lub białe z żółtawym odcieniem, o płaskiej, możliwie szorstkiej powierzchni.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Wazodylatory stosowane w kardiologii. Nitraty organiczne. Kod ATC C01D A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nitrogliceryna – środek obwodowy rozszerzający naczynia krwionośne, działający głównie na naczynia obwodowe.

Nitrogliceryna działa bezpośrednio na mięśnie gładkie naczyń żylnych i tętniczych, głównie poprzez receptor nitratowy znajdujący się w błonie mięśni gładkich ściany naczynia. Nitrogliceryna ulega enzymatycznemu przekształceniu w mięśniach gładkich, tworząc tlenek azotu (NO), który stymuluje rozpuszczalną guanylazy, odpowiedzialną za powstawanie cyklicznego guanozyno-3'5'-monofosforanu (cGMP), będącego mediatorem relaksacji.

Wpływa na procesy centralnej regulacji napięcia naczyń oraz czynność serca. Sprzyja uwalnianiu katecholamin w mózgu i sercu, co prowadzi do centralnego hamowania napięcia sympatycznego i wazomotorycznego, pośredniego działania sympatomiimetycznego na mięsień sercowy oraz zmian konformacji kompleksu troponina-tropomiozyna. Charakter i intensywność działania nitrogliceryny na serce i naczynia obwodowe zależą od wzajemnego oddziaływania procesów centralnych i obwodowych. Hamowanie refleksów wazokonstrykcyjnych na naczyniach wieńcowych, będące wynikiem centralnego hamowania impulsów bólowych, sprzyja wygaszaniu napadów bólu przy dławicy piersiowej. Działanie przeciwanginalne nitrogliceryny wynika z normalizującego wpływu na metabolizm elektrolitów i energetykę mięśnia sercowego, a mianowicie na kluczowe wskaźniki łańcucha oddechowego – stosunek utlenionych i zredukowanych form koenzymów nikotynamidowych, aktywność dehydrogenaz zależnych od NAD. Wpływa na czynność serca i hemodynamikę ogólnoustrojową. Pod wpływem nitrogliceryny wzrasta przepływ krwi wsteczny dzięki rozszerzeniu i zwiększeniu liczby działających kolaterali. Pośrednie działanie sympatomiimetyczne oraz kumulacja cyklicznego adenozynomonofosforanu (AMP) w mięśniu sercowym prowadzą do wzmocnienia jego kurczliwości. Ponadto tlenek azotu skutecznie hamuje zarówno agregację, jak i adhezję płytek krwi. Zmniejszenie oporu obwodowego i zmniejszenie przypływu żylnego – efekty związane z rozluźnieniem mięśni gładkich naczyń, zmniejszeniem obciążenia wstępnego i końcowego serca. Rozszerzenie żył prowadzi do zmniejszenia ilości krwi napływającej do serca, zmniejszenia obciążenia wstępnego, a rozszerzenie tętnic – do zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego i zmniejszenia obciążenia końcowego, co ostatecznie ułatwia pracę serca i poprawia krążenie wieńcowe.

Dochodzi do przepływu krwi w mięśniu sercowym na korzyść obszaru niedokrwiennego, wzmacnia się funkcja inotropowa mięśnia sercowego. Obniża się ciśnienie naczyniowe w lewej komorze oraz rozmiary serca, co poprawia ukrwienie najbardziej wrażliwej na niedokrwienie warstwy podwsierdzia mięśnia sercowego. Osłabienie obwodowego oporu żylnego i tętniczego oraz ciśnienia napełnienia serca krwią sprzyja zmniejszeniu zużycia energii przez lewą komorę i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Ciśnienie w naczyniach płucnych obniża się, co umożliwia stosowanie nitrogliceryny przy zawałach serca z obrzękiem płuc, a także przy niewydolności serca. Przy niedokrwiennej hipokinezie poszczególnych obszarów mięśnia sercowego przywraca się jego kurczliwość. Naczynia oponowe rozszerzają się, naczynia wewnętrznych narządów zwężają się, ciśnienie w układzie tętnicy płucnej obniża się wskutek wazodylatacji i ogólnoustrojowego działania nitrogliceryny. Nitrogliceryna rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, dróg żółciowych, przewodu pokarmowego i dróg moczowych. W badaniach doświadczalnych nie stwierdzono działania teratogennego ani toksycznego na zarodek.

Farmakokinetyka.

Po podaniu podjęzykowym efekt pojawia się już po 0,5–2 minutach; 75 % pacjentów odnotowuje poprawę w ciągu pierwszych 3 minut, a kolejne 15 % – w ciągu 4–15 minut.

Nitrogliceryna podana podjęzykowo jest wchłaniana przez błonę śluzową i wchodzi głównie do krążenia ogólnoustrojowego. Wchłania się 60–75 % podanej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi – 2,3 μg/l – osiągane jest po 2–4 minutach od podania, do 8. minuty obniża się o 50 %, a już po 20 minutach nitrogliceryna niemalże nie jest wykrywalna we krwi. Szybko metabolizuje się w wątrobie. Estry wieloalkoholowe szybko ulegają denitryfikacji. Denitrowane metabolity, np. 1,2- i 3,4-dinitraty, działają słabszym i mają dłuższy okres półwydalenia w porównaniu z nitrogliceryną. Okres półrozpadu nitrogliceryny wynosi około 30 minut. Odczepianie grup nitro zachodzi kolejno zarówno poprzez tworzenie nieorganicznych nitrytów, jak i poprzez tworzenie nitratów. Z organicznej części cząsteczki estrów nitrowych powstają alkohole, aldehydy i kwasy organiczne. Po 4 godzinach od zastosowania leku estry nitrowe (produkt początkowy) niemalże nie są wykrywalne. Najaktywniej metabolizowane są w wątrobie, nerkach i krwi. Estry nitrowe rozkładają się dwoma drogami: za pomocą reduktazy zależnej od glutationu, lokalizowanej głównie w rozpuszczalnej frakcji hepatocytów, oraz za pomocą enzymu niezależnego od zredukowanego glutationu. Lek metabolizuje się przede wszystkim w naczyniowym rusztu tętniczo-żylnym, dyfuunduje do komórek mięśni gładkich, gdzie przekształca się na tlenek azotu. Niewielka część leku, głównie pod wpływem glutationo-S-reduktazy, ulega biotransformacji w wątrobie do di- i mononitratów oraz glicerolu. Po podaniu doustnym większa część leku metabolizuje się w wątrobie (efekt pierwszego przejścia). Znaczna część dininitratu i mononitratu tworzy koniugaty z kwasem glukuronowym. Metabolity nitrogliceryny wydalane są głównie przez nerki, część metabolitów wydala się przez płuca z wydychanym powietrzem. Całkowity klirens nitrogliceryny wynosi 25–30 l.

Okres półwydalenia wynosi 4–5 minut. Okres półwydalenia metabolitów – 4 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów dławicy sercowej i krótkotrwała profilaktyka tych napadów.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na nitraty i składniki pomocnicze leku; niedokrwienie mózgu, udar mózgu krwotoczny, krwawienie do mózgu, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedawno przebyta uraz głowy, bradykardia (mniej niż 50 uderzeń/min), hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mmHg, ciśnienie rozkurczowe poniżej 60 mmHg), wstrząs, kolaps, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna, zwężenie zastawki aortalnej, stany towarzyszące obniżeniu ciśnienia wypełnienia lewej komory (ostry zawał mięśnia sercowego, izolowane zwężenie zastawki dwuskrawkowej, zapalenie osierdzia typu zaciskającego), tamponada serca, toksyczny obrzęk płuc, zamknięty kąt jaskry z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym, jednoczesne stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy-5 (PDE-5) (sildenafil, tadalafil, vardenafil), wyraźna anemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami rozszerzającymi naczynia, lekami obniżającymi ciśnienie, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), blokerami kanałów wapniowych typu „wolne”, diuretykami, neuroleptykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, sapropterinem, inhibitorami monoaminooksydazy, etanolem i lekami zawierającymi etanol, beta-blokerami, prokainamidami, acetylocysteina, chinidyną, nowokainamidą nasila działanie hipotensyjne nitrogliceryny.

Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil, tadalafil, vardenafil) – jednoczesne stosowanie nitrogliceryny z tymi lekami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niekontrolowanej hipotensji tętniczej oraz poważnych, zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych.

Może wystąpić rozwój tolerancji na nitroglicerynę w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami nitratowymi o długim działaniu.

Jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi suchość w ustach (antycholinergiki, antymuskarynowe, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe) może zmniejszyć skuteczność nitratów podawanym pod język.

Jednoczesne podawanie pod język nitrogliceryny i apomorfiny może nasilić działanie hipotensyjne.

Atropina i inne leki o działaniu M-cholinolitycznym mogą zmniejszać działanie nitrogliceryny poprzez obniżenie wydzielania i bioprzyswajania leku.

Stosowanie z dihydroergotaminem może prowadzić do wzrostu jego stężenia we krwi i podwyższenia ciśnienia tętniczego (na skutek zwiększenia biodostępności dihydroergotaminy).

W przypadku jednoczesnego stosowania z heparyną możliwe jest zmniejszenie działania przeciwkrzepliwego tego ostatniego (po odstawieniu leku możliwe jest znaczne obniżenie krzepliwości krwi, co może wymagać zmniejszenia dawki heparyny oraz wcześniejszego i częstszego monitorowania laboratoryjnego krzepliwości krwi).

Fenobarbitale aktywują metabolizm nitratów w wątrobie. Alfa-adrenomimetyki, histamina, pitueryna, kortykosteroidy, stymulujące układ nerwowy środki, jad pszczoły, jad węży, promienie słoneczne osłabiają działanie przeciwdławicowe nitrogliceryny. Salicylany podnoszą stężenie nitrogliceryny we krwi, barbiturany przyspieszają jej metabolizm. Donory grup sulfhydrylowych (kapto­pril, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na nitroglicerynę.

Szczególne środki ostrożności.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z niekontrolowaną hipowolemją, niewydolnością serca przy normalnym lub niskim ciśnieniu w tętnicy płucnej, ciężką anemią, hiperteryozą, hipoksjemią, hipotermią, w wywiadzie zawałem mięśnia sercowego, niedożywieniem oraz ciężkimi zaburzeniami nerek i/lub wątroby (ryzyko rozwoju metheMOglobinemii).

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaawansowanym zacieńczeniem mózgu, u pacjentów w podeszłym wieku. W czasie leczenia nie wolno spożywać alkoholu; przeciwwskazane są wizyty w saunie, łaźni, gorący prysznic.

Nie wolno żuć tabletki, ponieważ przez błonę śluzową jamy ustnej do krwiobiegu ogólnoustrojowego może przedostać się nadmierna ilość substancji czynnej.

W przypadku nitrogliceryny, podobnie jak innych nitratów organicznych, przy częstym stosowaniu może rozwijać się przyzwyczajenie (tolerancja), wymagające zwiększenia dawki. W celu zapobiegania tolerancji przy długotrwałym stosowaniu zaleca się przerywany przyjmowanie leku w ciągu doby (z przerwą 10–12 godzin) lub jednoczesne stosowanie antagonistów wapnia, inhibitorów ACE lub diuretyków. W przypadku rozwoju tolerancji czasem należy tymczasowo odstawić nitroglicerynę (na kilka dni) i zastąpić ją lekami przeciwwijątkowymi z innych grup farmakoterapeutycznych.

Przed pierwszym zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem!

Pacjent musi koniecznie poinformować lekarza o wcześniejszych reakcjach na przyjmowanie leków z tej grupy.

Przy przyjmowaniu nitrogliceryny możliwe jest znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i pojawienie się zawrotów głowy w przypadku nagłego przejścia z pozycji leżącej lub siedzącej do pozycji stojącej, przy stosowaniu alkoholu, podczas wykonywania wysiłku fizycznego w upalną pogodę.

W przypadku utrzymywania się nieostrości widzenia lub suchości w ustach, lub gdy objawy te są wyraźne, leczenie należy przerwać.

Nasilenie bólu głowy podczas przyjmowania leku może być zmniejszone przez obniżenie jego dawki i/lub jednoczesne przyjmowanie walidolu.

Ryzyko rozwoju metheMOglobinemii, objawiającej się sinicą i zmianą koloru krwi, wzrasta przy długotrwałym, niekontrolowanym przyjmowaniu nitrogliceryny, przyjmowaniu wysokich dawek leku przez chorych z niewydolnością wątroby. W przypadku rozwoju metheMOglobinemii nitroglicerynę należy natychmiast odstawić i podać antydot – chlorek metyleniotioninium (niebieski metylenowy). Jeśli konieczne jest dalsze stosowanie nitratów, należy koniecznie kontrolować zawartość metheMOglobiny we krwi.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Nitromaks w czasie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów wymagających zwiększonej uwagi należy pamiętać, że przyjmowanie nitrogliceryny może prowadzić do spowolnienia reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku dławicy piersiowej NITROMAKS należy stosować podjęzykowo bezpośrednio po wystąpieniu napadu. Standardowa dawka leku to 0,5 mg; dla wielu pacjentów z dławicą piersiową stabilną skuteczna może być niższa dawka – 0,3 mg lub 0,4 mg. W przypadku braku działania przeciwdławicowego w ciągu pierwszych 5 minut należy przyjąć kolejną tabletkę.

W przypadku braku efektu terapeutycznego po podaniu 1–1,5 mg leku należy natychmiast wezwać lekarza (istnieje prawdopodobieństwo rozwoju zawału mięśnia sercowego)!

Nitromaks działa przez 30 minut. W przypadku częstych napadów dławicy piersiowej zalecane jest stosowanie leków z grupy nitrogliceryny o przedłużonym działaniu. Jednak jeśli napad dławicy piersiowej rozwija się pomimo leczenia przedłużonymi nitratami, do złagodzenia ostrego napadu należy stosować Nitromaks. Tolerancja do form podjęzykowych nitratów rozwija się rzadko, jednak w przypadku jej wystąpienia u niektórych pacjentów dawkę leku należy stopniowo zwiększać, aż do osiągnięcia dawki 1,0–1,5 mg.

Dzieci.

Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci jest ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy: obniżenie ciśnienia tętniczego (poniżej 90 mm Hg) z zaburzeniami ortostatycznymi, ból głowy, silne zawroty głowy, omdlenia, tachykardia, kolki, biegunka, nudności i wymioty, duszność, wyraźne osłabienie, senność, podwyższona temperatura ciała, uczucie gorąca, hipotensja tętnicza, nasilone pocenie się, dreszcze.

Przy stosowaniu wysokich dawek (powyżej 20 µg/kg) – kolaps, sinica warg, paznokci lub dłoni, metahemoglobinemia, duszność i tachypnea.

Leczenie: ułożyć chorego w pozycji poziomej z podniesionymi kończynami dolnymi; w ciężkich przypadkach podawać środki plazmazastępcze, sympatykomimetyki, tlen; w przypadku metahemoglobinemii – błękит metylenowy, o ile pacjenci nie mają niedoboru glukozo-6-fosfodiesterazy. Ocenić nasycenie. Przy stężeniu nasycenia 1–2 mg/kg masy ciała należy podać terapię tlenową.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania leku wystąpiły następujące działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: nieostrość widzenia, reakcje psychotyczne, osłabienie, dezorientacja.

Ze strony układu pokarmowego: suchość w jamie ustnej, ból brzucha.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym pokrzywka, świąd; zaczerwienienie skóry, bladość, wstrząs anafilaktyczny.

Inne: pobudzenie, zaburzenia widzenia, zaostrzenie jaskry, hipotermia, uczucie gorąca.

Zgłaszano również pojedyncze przypadki działań niepożądanych: zaostrzenie choroby niedokrwotnej serca na tle hipoksji, całkowity blok, asystolia, obrzęk naczynioruchowy.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 tabletek w słoiku z szkła chroniącego przed światłem, 4 słoiki w tece z tektury.

100 tabletek w słoiku z szkła chroniącego przed światłem w tece z tektury.

50 tabletek w słoiku z szkła chroniącego przed światłem, 3 słoiki w blistrze, 1 blistr w tece z tektury.

50 tabletek w słoiku z szkła chroniącego przed światłem, 3 słoiki w blistrze foliowym, 1 blistr w tece z tektury.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM” (jednostka produkcyjna (wszystkie etapy procesu produkcyjnego))

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 93000, oblast Ługańsk, miasto Rubieżne, ul. Lenina 33.

O niepożądanych zjawiskach podczas stosowania leku można zgłosić telefonicznie pod numerem +38 (050) 309-83-54 (całodobowo).

INSTRUKCJA

do stosowania leku przez personel medyczny

Nitromaks

(NITROMAX)

Skład:

substancja czynna: glyceryl trinitrate;

1 tabletka zawiera 0,3 mg, 0,4 mg lub 0,5 mg nitrogliceryny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobi ziemniaczanej; cukier sferyczny; krospowidon; stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki podjęzykowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z żółtawym odcieniem, o płaskiej, być może chropowatej powierzchni.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii. Niestery nitracyjne. Kod ATC C01D A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nitrogliceryna – lek rozszerzający naczynia obwodowe, działający głównie na naczynia żylna i tętnicze.

Nitrogliceryna działa bezpośrednio na mięśnie gładkie ścian naczyń, głównie żylnych i tętniczych, poprzez receptor nitranowy znajdujący się w błonie mięśni gładkich. W komórkach mięśni gładkich nitrogliceryna ulega enzymatycznemu przekształceniu do tlenku azotu (NO), który stymuluje rozpuszczalną guanylazy, odpowiedzialną za powstawanie cyklicznego guanozyno-3',5'-monofosforanu (cGMP), będącego mediatorem relaksacji.

Działa na procesy centralnej regulacji napięcia naczyń oraz czynność serca. Sprzyja uwalnianiu katecholamin w mózgu i sercu, co prowadzi do centralnego hamowania sympatycznego i wazomotorycznego napięcia, pośredniego działania sympatykomimetycznego na miokard, zmian konformacji kompleksu troponina-tropomiozyna. Charakter i intensywność działania nitrogliceryny na serce i naczynia obwodowe zależą od wzajemnego oddziaływania procesów centralnych i obwodowych. Hamowanie refleksów wazokonstrykcyjnych w naczyniach wieńcowych, będące wynikiem centralnego hamowania impulsów bólowych, sprzyja łagodzeniu napadów bólu w przebiegu dławicy piersiowej. Działanie przeciwdławicowe nitrogliceryny wynika z normalizującego wpływu na metabolizm elektrolitów i energetykę mięśnia sercowego, a mianowicie na kluczowe wskaźniki łańcucha oddechowego – stosunek utlenionych i zredukowanych form koenzymów nikotynianowych, aktywność dehydrogenaz zależnych od NAD. Działa na czynność serca i hemodynamikę ogólnoustrojową. Pod wpływem nitrogliceryny zwiększa się przepływ krwi wstecznej w wyniku rozszerzenia i zwiększenia liczby działających kolaterali. Pośrednie działanie sympatykomimetyczne oraz kumulacja cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) w miokardzie prowadzą do wzmocnienia jego kurczliwości. Ponadto tlenek azotu skutecznie hamuje zarówno agregację, jak i adhezję płytek krwi. Zmniejszenie oporu obwodowego i zmniejszenie przepływu żylnego – efekty związane z rozluźnieniem mięśni gładkich naczyń, zmniejszeniem obciążenia wstępnego i końcowego serca. Rozszerzenie żył prowadzi do zmniejszenia ilości krwi napływającej do serca, zmniejszenia obciążenia wstępnego, a rozszerzenie tętnic – do zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego i zmniejszenia obciążenia końcowego, co ostatecznie ułatwia pracę serca i poprawia krążenie wieńcowe.

Dochodzi do ponownego rozdziału przepływu krwi w miokardzie na korzyść ogniska niedokrwienia, nasila się funkcja inotropowa mięśnia sercowego. Zmniejszają się ciśnienie końcowo-diastoliczne w lewej komorze i rozmiary serca, co poprawia ukrwienie najbardziej wrażliwej na niedokrwienie warstwy subendokardialnej mięśnia sercowego. Osłabienie obwodowego oporu żylnego i tętniczego oraz ciśnienia napełnienia serca krwią sprzyja zmniejszeniu zużycia energii przez lewą komorę i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Ciśnienie w naczyniach płucnych obniża się, co umożliwia stosowanie nitrogliceryny w zawałach serca z obrzękiem płuc, a także w niewydolności serca. Przy niedokrwiennej hipokinezie poszczególnych odcinków mięśnia sercowego odzyskuje się jego kurczliwość. Naczynia oponowe rozszerzają się, naczynia wewnętrznych narządów zwężają się, ciśnienie w układzie tętnicy płucnej obniża się w wyniku wazodilatacji i ogólnoustrojowego działania nitrogliceryny. Nitrogliceryna rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, dróg żółciowych, przewodu pokarmowego i dróg moczowych. W badaniach doświadczalnych nie stwierdzono działania teratogennego ani toksycznego na zarodek.

Farmakokinetyka.

Po podaniu podjęzykowym efekt pojawia się już po 0,5–2 minutach; 75 % chorych odnotowuje poprawę w ciągu pierwszych 3 minut, a kolejne 15 % – w ciągu 4–15 minut.

Nitrogliceryna podana podjęzykowo jest wchłaniana przez błonę śluzową i dostaje się głównie do krwiobiegu ogólnoustrojowego. Wchłania się 60–75 % dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi – 2,3 μg/l – osiągane jest po 2–4 minutach od podania, do 8. minuty obniża się o 50 %, a już po 20 minutach nitrogliceryna niemalże nie jest wykrywalna we krwi. Szybko metabolizowana w wątrobie. Nitroestry alkoholi wielowodorotlenowych szybko ulegają denitryfikacji. Denitrowane metabolity, np. 1,2- i 3,4-dinitraty, działają słabszym i mają dłuższy okres półwylęgu w porównaniu z nitrogliceryną. Okres półrozpadu nitrogliceryny wynosi około 30 minut. Odczepianie grup nitro odbywa się kolejno zarówno poprzez tworzenie nieorganicznych nitrytów, jak i poprzez tworzenie nitranów. Z organicznej części cząsteczki nitroestry powstają alkohole, aldehydy i kwasy organiczne. Po 4 godzinach od podania leku nitroestry (produkt początkowy) niemalże nie są wykrywalne. Najaktywniej metabolizowane są w wątrobie, nerkach i krwi. Nitroestry ulegają rozszczepieniu dwoma drogami: za pomocą reduktazy zależnej od glutationu, lokalizowanej głównie w rozpuszczalnej frakcji hepatocytów, oraz za pomocą enzymu niezależnego od zredukowanego glutationu. Lek metabolizowany jest przede wszystkim w naczyniach tętniczo-żylnych, dyfuunduje do komórek mięśni gładkich, gdzie przekształca się na tlenek azotu. Niewielka część leku, głównie pod wpływem glutation-S-reduktazy, ulega biotransformacji w wątrobie do di- i mononitratów oraz glicerolu. Po podaniu doustnym większa część leku metabolizowana jest w wątrobie (efekt „pierwszego przejścia”). Znaczna część dinitratu i mononitratu tworzy koniugaty z kwasem glukuronowym. Metabolity nitrogliceryny wydzielane są głównie z moczem przez nerki, część metabolitów wydzielana jest przez płuca z wydychanym powietrzem. Całkowity klirens nitrogliceryny wynosi 25–30 l.

Okres półwylęgu – 4–5 minut. Okres półwylęgu metabolitów – 4 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Kupowanie i krótkotrwała profilaktyka napadów стенokardii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na nitraty i składniki pomocnicze leku; niedokrwienie mózgu, udar hemoragiczny, krwawienie do mózgu, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedawno przebyta uraz głowy, bradykardia (mniej niż 50 uderzeń/min), hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mm Hg, ciśnienie rozkurczowe poniżej 60 mm Hg), szok, kolaps, przerostowa obturacyjna kardiomiopatia, zwężenie zastawki aortalnej, stany towarzyszące obniżeniu ciśnienia napełnienia lewej komory (ostry zawał mięśnia sercowego, izolowane zwężenie zastawki mitralnej, zapalenie osierdzia typu constrictivum), tamponada serca, toksyczny obrzęk płuc, zamkniętokątowa postać jaskry z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym, jednoczesne stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy-5 (PDE-5) (syldenafil, tadalfil, wardenafil), nasilona anemia.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami rozszerzającymi naczynia, lekami obniżającymi ciśnienie, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), blokerami kanałów wapniowych typu „wolne”, diuretykami, neuroleptykami, trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, sapropterinem, inhibitorami monoaminooksydazy, etanolem i lekami zawierającymi etanol, beta-blokerami, prokainamidami, acetylocysteiną, chinidyną, nowokainamidą, działanie hipotensyjne nitrogliceryny jest nasilane.

Inhibitory fosfodiesterazy (syldenafil, tadalfil, wardenafil) – jednoczesne stosowanie nitrogliceryny z tymi lekami jest przeciwwskazane, ponieważ istnieje ryzyko niekontrolowanej hipotensji tętniczej oraz poważnych, zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych.

Może rozwijać się tolerancja na nitroglicerynę w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami nitratowymi o długim działaniu.

Jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi suchość w ustach (antycholinergiczne, antymuskarynowe, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne) może zmniejszać skuteczność nitratów podjęzykowych.

Jednoczesne podawanie podjęzykowe nitrogliceryny i apomorfiny może nasilać działanie hipotensyjne.

Atropina i inne leki o działaniu M-cholinolitycznym mogą obniżać efekt nitrogliceryny na skutek zmniejszenia wydzielania i biotransformacji leku.

Stosowanie z dihydroergotaminy może prowadzić do wzrostu jego stężenia w osoczu krwi i podwyższenia ciśnienia tętniczego (na skutek zwiększenia biodostępności dihydroergotaminy).

Podczas jednoczesnego stosowania z heparyną możliwe jest zmniejszenie działania przeciwkrzepnącego ostatniego (po odstawieniu leku możliwe jest istotne obniżenie krzepliwości krwi, co może wymagać obniżenia dawki heparyny, wczesnego i częstego monitorowania laboratoryjnego krzepliwości krwi).

Fenobarbital aktywuje metabolizm nitratów w wątrobie. Alfa-adrenomimetyki, histamina, przysadka mózgowa, kortykosteroidy, stymulatory układu nerwowego środkowego, jad pszczoły, jad węży, promienie słoneczne zmniejszają działanie przeciwwąskościenne nitrogliceryny. Salicylany zwiększają poziom nitrogliceryny we krwi, barbiturany przyspieszają jej metabolizm. Donory grup sulfhydrylowych (kaptopril, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na nitroglicerynę.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z niekontrolowaną hipowolemją, niewydolnością serca przy normalnym lub niskim ciśnieniu w tętnicy płucnej, ciężką anemią, hiperteriozą, hipoksemią, hipotermią, zawałem mięśnia sercowym w wywiadzie, niedożywieniem oraz ciężkimi zaburzeniami nerek i/lub wątroby (ryzyko rozwoju metahemoglobinemii).

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wyraźnym zatorowym miażdżycą mózgu oraz u pacjentów w podeszłym wieku. W czasie leczenia nie wolno spożywać alkoholu; zabronione są również odwiedzanie sauny, łaźni oraz ciepły prysznic.

Nie wolno żuć tabletki, ponieważ przez błonę śluzową jamy ustnej do krwiobiegu ogólnoustrojowego może przedostać się nadmierna ilość substancji czynnej.

Na skutek częstego stosowania nitrogliceryny, podobnie jak innych nitratów organicznych, może rozwijać się przyzwyczajenie (tolerancja), które wymaga zwiększenia dawki. W celu zapobiegania powstawaniu tolerancji przy długotrwałym stosowaniu zaleca się stosowanie leku w sposób przerwany w ciągu doby (z przerwą 10–12 godzin) lub jednoczesne stosowanie antagonistów wapnia, inhibitorów ACE lub diuretyków. W przypadku rozwoju tolerancji czasem należy tymczasowo odstawić nitroglicerynę (na kilka dni) i zastąpić ją lekami przeciwwijątkowymi z innych grup farmakoterapeutycznych.

Przed pierwszym zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem!

Pacjent musi obowiązkowo poinformować lekarza o wcześniejszych reakcjach na leki z tej grupy.

Podczas przyjmowania nitrogliceryny możliwe jest znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zawroty głowy, zwłaszcza przy nagłym przejściu z pozycji leżącej lub siedzącej do pozycji stojącej, przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub wykonywaniu wysiłku fizycznego w upalną pogodę.

W przypadku utrzymywania się nieostrości widzenia lub suchości w ustach, szczególnie gdy są one wyraźnie nasilone, należy przerwać leczenie.

Wyraźne bóle głowy podczas przyjmowania leku mogą być złagodzone przez zmniejszenie dawki i/lub jednoczesne przyjmowanie walidolu.

Ryzyko rozwoju metahemoglobinemii, objawiającej się cyjanozą i zmianą barwy krwi, wzrasta przy długotrwałym, niekontrolowanym stosowaniu nitrogliceryny oraz przyjmowaniu wysokich dawek leku przez chorych z niewydolnością wątroby. W przypadku rozwoju metahemoglobinemii nitroglicerynę należy natychmiast odstawić i podać antydotum – chlorek metyleniotioninium (niebieski metylenowy). Jeśli konieczne jest dalsze stosowanie nitratów, należy koniecznie kontrolować stężenie metahemoglobiny.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Nitromaks w czasie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Podczas kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn wymagających zwiększonej czujności należy pamiętać, że przyjmowanie nitrogliceryny może prowadzić do spowolnienia reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku dławicy piersiowej NITROMAKS należy stosować podjęzykowo bezpośrednio po wystąpieniu napadu. Zwykła dawka leku to 0,5 mg; u wielu pacjentów z dławicą piersiową stabilną skuteczna może być niższa dawka – 0,3 mg lub 0,4 mg. W przypadku braku działania przeciwdławicowego w ciągu pierwszych 5 minut należy przyjąć kolejną tabletkę.

W przypadku braku efektu terapeutycznego po podaniu 1–1,5 mg leku należy natychmiast wezwać lekarza (istnieje prawdopodobieństwo rozwoju zawału mięśnia sercowego)!

Działanie NITROMAKS trwa 30 minut. W przypadku częstych napadów dławicy piersiowej zaleca się stosowanie leków z grupy nitrogliceryny o przedłużonym działaniu. Jednak jeśli napad dławicy piersiowej występuje pomimo leczenia przedłużonymi nitratami, do złagodzenia ostrego napadu należy stosować NITROMAKS. Tolerancja do form podjęzykowych nitratów rozwija się rzadko, jednak w przypadku jej wystąpienia u niektórych pacjentów dawkę leku należy stopniowo zwiększać, aż do osiągnięcia dawki 1,0–1,5 mg.

Dzieci.

Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci jest ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania go u tej grupy wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy: obniżenie ciśnienia tętniczego (poniżej 90 mm Hg) z ortostatyczną dysregulacją, ból głowy, silne zawroty głowy, omdlenia, przyspieszone bicie serca, kolki, biegunka, nudności i wymioty, duszność, wyraźna słabość, senność, podwyższona temperatura ciała, uczucie gorąca, hipotensja tętnicza, nadmierne pocenie się, dreszcze.

Przy stosowaniu wysokich dawek (powyżej 20 μg/kg) – kolaps, sinica warg, paznokci lub dłoni, metemoglobinemia, dyspneę i tachypneę.

Leczenie: ułożyć chorego w pozycji poziomej z podniesionymi kończynami dolnymi; w ciężkich przypadkach podawać środki wziewne, sympatomietyki, tlen; w przypadku metemoglobinemii – błękit metylenowy, o ile pacjent nie ma niedoboru glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Ocenę nasycenia należy przeprowadzić. Przy stężeniu saturacji 1–2 mg/kg masy ciała należy podać terapię tlenową.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania leku wystąpiły następujące działania niepożądane.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: nieostre widzenie, reakcje psychotyczne, osłabienie, dezorientacja.

Ze strony układu pokarmowego: suchość w jamie ustnej, ból brzucha.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym pokrzywka, swędzenie; zaczerwienienie skóry, bladość, szok anafilaktyczny.

Inne: pobudzenie, zaburzenia widzenia, nasilenie się jaskry, hipotermia, uczucie gorąca.

Zgłaszano również pojedyncze przypadki działań niepożądanych: nasilenie choroby niedokrwotwórczej serca w wyniku hipoksji, całkowite blokady, asystolia, obrzęk naczynioruchowy.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 tabletek w słoiku z szkła zabezpieczającego przed działaniem światła, 4 słoiki w pudełku z tektury.

100 tabletek w słoiku z szkła zabezpieczającego przed działaniem światła w pudełku z tektury.

50 tabletek w słoiku z szkła zabezpieczającego przed działaniem światła, 3 słoiki w opakowaniu blisterowym, 1 opakowanie blisterowe w pudełku z tektury.

50 tabletek w słoiku z szkła zabezpieczającego przed działaniem światła, 3 słoiki w opakowaniu blisterowym z folią, 1 opakowanie blisterowe w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM” (odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii)

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii 5

O niepożądanych zjawiskach związanych z lekiem można powiadomić pod numerem telefonu +38 (050) 309-83-54 (całodobowo).