Nexpro-20

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NEXPRO-20, NEXPRO-40 (NEXPRO-20, NEXPRO-40)

Skład:

substancja czynna: esomeprazol;

1 tabletka zawiera esomeprazolu (w postaci magnezowej soli esomeprazolu w formie opłatkowych granulek o uwalnianiu przedzielonym) 20 mg lub 40 mg;

substancje pomocnicze: cukier sferyczny, etyloceluloza, stearynian magnezu, powidon, tlenek magnezu lekki, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, ftalan dietylowy, talk, celuloza mikrokryształiczna, laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, kopowidon, glikol polietylenowy 8000, crospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), atramenty czarne OPACODE S-1-1-17823: lak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy, wodorotlenek amonu.

Postać leku. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 20 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, czerwonobrunatne, z oznaczeniem „20” czarnym kolorem po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 40 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, czerwonobrunatne, z oznaczeniem „40” czarnym kolorem po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który obniża sekrecję soku żołądkowego dzięki specyficznie ukierunkowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórce nabłonkowej. Izomery R i S omeprazolu mają taką samą aktywność farmakodynamiczną.

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przechodzi w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanałów sekrecyjnych komórki nabłonkowej, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę kwasową – oraz tłumi sekrecję kwasu zarówno podstawową, jak i stymulowaną.

Wpływ na sekrecję soku żołądkowego

Po doustnym przyjęciu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu działanie rozpoczyna się w ciągu godziny. Po wielokrotnym przyjmowaniu 20 mg ezomeprazolu raz na dobę przez 5 dni średni szczyt wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną obniża się o 90% przy oznaczeniu tego parametru 6–7 godzin po podaniu dawki w 5. dniu.

Po 5 dniach przyjmowania ezomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg doustnie poziom pH żołądka był wyższy niż 4 średnio przez 13 i 17 godzin odpowiednio, a ponad 24 godziny – u pacjentów z objawowym refluksowym zapaleniem przełyku. Część pacjentów, u których poziom pH żołądka był wyższy niż 4 przez 8, 12 i 16 godzin odpowiednio po przyjęciu 20 mg ezomeprazolu, wynosiła 76%, 54% i 24%. Odpowiednie wartości dla ezomeprazolu 40 mg wynosiły 97%, 92% i 56%.

W oparciu o AUC, jako pośredni wskaźnik stężenia w osoczu, wykazano zależność hamowania sekrecji kwasu od ekspozycji na lek.

Efekty terapeutyczne hamowania sekrecji kwasu

Leczenie refluksowego zapalenia przełyku ezomeprazolem w dawce 40 mg było skuteczne u około 70% chorych po 4 tygodniach leczenia oraz u 93% – po 8 tygodniach leczenia.

Zastosowanie ezomeprazolu w dawce 20 mg dwa razy na dobę przez jeden tydzień w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami prowadziło do skutecznej eradykacji Helicobacter pylori u około 90% pacjentów. Po takim tygodniowym leczeniu nie było potrzeby dalszej monoterapii lekami antysekrecyjnymi w celu skutecznego gojenia owrzodzenia i ustąpienia objawów niepowikłanego wrzodu dwunastnicy.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu

W okresie stosowania leków antysekrecyjnych stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżoną sekrecję kwasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL może być związane ze wzrostem stężenia gastryny w osoczu krwi, co obserwowano u niektórych pacjentów przy długotrwałym stosowaniu ezomeprazolu.

Zgłaszano kilka przypadków zwiększonego występowania grudkowatych zmian w żołądku przy długotrwałym stosowaniu leków antysekrecyjnych. Zjawiska te są fizjologiczną konsekwencją długotrwałego hamowania sekrecji kwasu i mają charakter łagodny oraz odwracalny.

Obniżenie sekrecji soku żołądkowego w wyniku stosowania dowolnego inhibitora pompy protonowej zwiększa liczbę bakterii obecnych w normalnych warunkach w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanej np. Salmonella lub Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Ezomeprazol jest substancją wrażliwą na działanie kwasów i podaje się go doustnie w formie powlekanej ochronną otoczką przeciwpęcherzykową. Konwersja do izomeru R in vivo jest nieznaczna. Wchłanianie ezomeprazolu odbywa się szybko, maksymalne stężenia w osoczu krwi osiąga się około 1–2 godziny po podaniu dawki. Biodostępność absolutna wynosi 64% po pojedynczej dawce 40 mg i wzrasta do 89% po wielokrotnym przyjmowaniu raz na dobę. Wartości dla 20 mg ezomeprazolu odpowiadają 50% i 68%. Objętość rozłożenia u zdrowych ochotników w stanie stacjonarnym wynosi 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%.

Spożycie pokarmu opóźnia i zmniejsza wchłanianie ezomeprazolu, jednak nie wpływa to na sekrecję kwasu żołądkowego.

Metabolizm i wydalanie

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany za pomocą systemu cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy- i desmetylowych ezomeprazolu. Inna część zależy od drugiej specyficznej izoformy, CYP3A4, odpowiedzialnej za powstawanie ezomeprazolu sulfonu – głównego metabolitu w osoczu krwi.

Parametry podane poniżej odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (tzw. metabolizatorzy ekstensywni).

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/h po pojedynczej dawce oraz około 9 l/h po wielokrotnym przyjmowaniu. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 1,3 godziny po wielokrotnym podawaniu dawki raz na dobę. Farmakokinetykę ezomeprazolu badano w dawkach do 40 mg dwa razy na dobę. Pole pod krzywą stężenia w osoczu krwi w funkcji czasu (AUC) zwiększa się po wielokrotnym przyjmowaniu ezomeprazolu. Zwiększenie to jest zależne od dawki i powoduje więcej niż proporcjonalny wzrost AUC po wielokrotnym stosowaniu. Ten zależny od czasu i dawki efekt wynika ze zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i ogólnego klirensu systemowego, co jest związane z hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego sulfometabolit. Ezomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami bez tendencji do akumulacji przy przyjmowaniu raz na dobę.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na sekrecję soku żołądkowego. Oколо 80% doustnej dawki ezomeprazolu wydala się w postaci metabolitów z moczem, reszta – z kałem. Mniej niż 1% pierwotnej substancji czynnej wykrywa się w moczu.

Grupy specjalne pacjentów

Około 2,9±1,5% grupy pacjentów ma niedobór enzymu CYP2C19 (tzw. metabolizatorzy słabi). U tych osób metabolizm ezomeprazolu odbywa się głównie za pośrednictwem CYP3A4. Po wielokrotnym przyjmowaniu raz na dobę 40 mg ezomeprazolu średnia wartość pola pod krzywą stężenia w osoczu krwi w funkcji czasu (AUC) u metabolizatorów słabych jest o około 100% wyższa niż u osób z normalnym funkcjonowaniem enzymu CYP2C19 (metabolizatorzy ekstensywni). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrasta o około 60%. Wyniki te nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

Metabolizm ezomeprazolu nie ulega istotnym zmianom u pacjentów w podeszłym wieku (71–80 lat).

Po pojedynczej dawce ezomeprazolu 40 mg średnia wartość pola pod krzywą stężenia w osoczu krwi w funkcji czasu (AUC) u kobiet jest o 30% wyższa niż u mężczyzn. Po wielokrotnym przyjmowaniu raz na dobę nie zaobserwowano różnic związanych z płcią. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby/nerek

Metabolizm ezomeprazolu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby może być zaburzony. Szybkość metabolizmu zmniejsza się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, co prowadzi do podwojenia pola pod krzywą stężenia w osoczu krwi w funkcji czasu (AUC). W związku z tym maksymalna dawka dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby wynosi 20 mg. Ezomeprazol i jego metabolity nie mają tendencji do kumulacji podczas przyjmowania raz na dobę. Nie przeprowadzono badań u chorych z zaburzeniem funkcji nerek. Ponieważ nerek odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, a nie głównej substancji czynnej, nie oczekuje się zmian w metabolizmie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Stosowanie w pediatrii

Dzieci w wieku 12–18 lat: po wielokrotnym stosowaniu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu ogólny wpływ oraz czas osiągnięcia maksymalnej stężenia leku w osoczu był taki sam jak u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełykita refluksowego;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym przełykitem w celu zapobiegania nawrotom;
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD).

W połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi w celu eradukacji Helicobacter pylori:

• leczenie wrzodów dwunastnicy spowodowanych Helicobacter pylori;
• zapobieganie nawrotom wrzodów żołądka i dwunastnicy u pacjentów z wrzodami spowodowanymi Helicobacter pylori.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID):

• gojenie się wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NSAID;
• zapobieganie powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych stosowaniem NSAID u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

Długotrwałe leczenie po wstrzymaniu dożylnej dawki leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów żołądka.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Dzieci w wieku od 12 lat:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełykita refluksowego;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym przełykitem w celu zapobiegania nawrotom;
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD).

W połączeniu z antybiotykami w leczeniu wrzodów dwunastnicy spowodowanych Helicobacter pylori.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Nie należy stosować esomeprazolu jednocześnie z nelfinawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ esomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy takich interakcji nie są zawsze znane. Podwyższone wartości pH soku żołądkowego w okresie leczenia omeprazolem mogą zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Innym możliwym mechanizmem interakcji jest hamowanie aktywności CYP2C19.

Doniesiono o obniżeniu stężenia atazanawiru i nelfinawiru w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu (40 mg raz dziennie) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg stężenie atazanawiru istotnie obniżyło się (wartości AUC, Cmax i Cmin zmniejszyły się o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie skompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu (20 mg dziennie) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników zaobserwowano obniżenie ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z ekspozycją zanotowaną przy codziennym stosowaniu 300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru bez omeprazolu w dawce 20 mg dziennie. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg dziennie) prowadziło do zmniejszenia średnich wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniżono o 75–92%. Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i esomeprazolu nie zaleca się stosowania esomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”); jednoczesne stosowanie esomeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W trakcie jednoczesnej terapii omeprazolem (40 mg dziennie) doniesiono, że przy stosowaniu saquinawiru (w połączeniu z rytonawirem) stężenia w surowicy krwi wzrosły (o 80–100%). Leczenie omeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) i amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem). Leczenie esomeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem i bez niego). Leczenie omeprazolem w dawce 40 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

U niektórych pacjentów obserwowano podwyższenie stężenia metotreksatu w trakcie jednoczesnego stosowania z inhibitorami pompy protonowej.

W przypadku przepisywania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie esomeprazolu.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu esomeprazolu doniesiono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić wzmocnioną kontrolę stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny); w razie potrzeby należy dostosować dawkowanie takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie kwasowości żołądka w trakcie leczenia esomeprazolem i innymi lekami z grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP) może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków zmniejszających kwasowość wewnątrzżołądkową, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol oraz erlotynib może być zmniejszone, natomiast wchłanianie takich leków jak dicygonina może być zwiększone w trakcie leczenia esomeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) i dicygoniny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność dicygoniny o 10% (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30%). Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem dicygoniny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek esomeprazolu pacjentom starszym. Wskazane jest wzmocnione monitorowanie terapeutyczne dicygoniny.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Esomeprazol jest inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego esomeprazol. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu esomeprazolu z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapryna, fenytoina itp., stężenia tych leków we krwi mogą wzrosnąć i może pojawić się potrzeba zmniejszenia ich dawki. Należy to szczególnie brać pod uwagę, jeśli esomeprazol jest stosowany w trybie „na żądanie”.

Diazepam

Jednoczesne stosowanie esomeprazolu w dawce 30 mg prowadziło do obniżenia klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45%.

Fenytoina

Przy jednoczesnym stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg u chorych na padaczkę zaobserwowano wzrost minimalnego stężenia fenytoiny w osoczu krwi o 13%. Zaleca się kontrolę stężenia fenytoiny w osoczu krwi na początku terapii esomeprazolem lub w przypadku jej odstawienia.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) zwiększało Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cylostazol

Omeprazol, jak również esomeprazol, działają jako inhibitory CYP2C19. W trakcie badania krzyżowego stosowania omeprazolu w dawce 40 mg zdrowym ochotnikom zauważono wzrost Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Cizapryd

U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu z esomeprazolem (40 mg) pole pod krzywą zależności stężenia cizaprydu w osoczu krwi od czasu (AUC) wzrastało o 32%, a okres półtrwania (t½) wzrastał o 31%, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu maksymalnego stężenia cizaprydu w osoczu krwi. Nie zaobserwowano przedłużenia interwału QTc, które obserwowano przy monoterapii cizaprydem, przy jednoczesnym stosowaniu cizaprydu z esomeprazolem (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Warfaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy jednoczesnym stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów leczonych warfaryną czas krzepnięcia pozostał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie pozarejestracyjnym doniesiono o kilku pojedynczych przypadkach klinicznie istotnego wzrostu wskaźnika znormalizowanego międzynarodowego (INR) podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Zaleca się monitorowanie na początku i po zakończeniu jednoczesnego stosowania esomeprazolu u pacjentów leczonych warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki badań farmakokinetycznych (FK)/farmakodynamicznych (FD) dotyczące interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg/dawka utrzymująca 75 mg dziennie) a esomeprazolem (dawkowanie doustne 40 mg dziennie), przeprowadzonych u zdrowych ochotników, wykazały obniżenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40% i obniżenie maksymalnego wskaźnika hamowania (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14%.

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników, w którym klopidogrel stosowano razem z esomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu z monoterapią klopidogrelem, zaobserwowano obniżenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%.

Jednak maksymalne poziomy hamowania (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z esomeprazolem i ASA.

W badaniach obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów interakcji FK/FD esomeprazolu w odniesieniu do głównych zdarzeń kardiologicznych. Jako środka ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania esomeprazolu i klopidogrelu.

Badane leki bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Zauważono, że esomeprazol nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naproteksem lub rofekoksibem

W trakcie krótkotrwałych badań jednoczesnego stosowania esomeprazolu z naproteksemem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę esomeprazolu

Leki hamujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Esomeprazol jest metabolizowany przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne stosowanie esomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) prowadzi do podwojenia ekspozycji (AUC) esomeprazolu. Jednoczesne stosowanie esomeprazolu i inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na esomeprazol. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 worykonazol prowadził do wzrostu AUCτ omeprazolu o 280%. Korekta dawki esomeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna w żadnej z tych sytuacji. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, które znane są z indukowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana), mogą prowadzić do obniżenia stężenia esomeprazolu w surowicy krwi poprzez przyspieszenie tempa jego metabolizmu.

Populacja pediatryczna

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie z udziałem dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku występowania jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznej, przypadkowej utraty masy ciała, okresowego wymiotów, dysfagii, wymiotów z domieszką krwi lub melena), a także w przypadku obecności wrzodu żołądka lub podejrzenia jego wystąpienia, należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego, ponieważ leczenie ezomeprazolem może prowadzić do stłumienia objawów i opóźnienia postawienia diagnozy.

Długotrwałe stosowanie leku

Pacjenci przyjmujący lek przez dłuższy okres (szczególnie ci, którzy leczą się nim ponad rok) powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Leczenie okazjonalne („na żądanie”)

Pacjentom przyjmującym ezomeprazol okazjonalnie należy wskazać konieczność kontaktu z lekarzem w przypadku zmiany charakteru objawów.

Eradykacja Helicobacter pylori

Przy przepisywaniu ezomeprazolu w celu eradykacji Helicobacter pylori należy uwzględnić możliwość interakcji lekowych między wszystkimi składnikami terapii trójlekowej. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego przy przepisywaniu terapii trójlekowej pacjentom przyjmującym inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (np. cyzapryd) należy wziąć pod uwagę możliwe przeciwwskazania i interakcje klarytromycyny z tymi lekami.

Infekcje przewodu pokarmowego

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może nieco zwiększyć ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter (patrz dział „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące działanie kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku rozwoju hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku długotrwałego leczenia pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub pacjentów z czynnikami ryzyka obniżonego wchłaniania witaminy B12.

Hipomagnezemia

Ciężka hipomagnezemia była opisywana u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak ezomeprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez okres roku. Mogą występować poważne objawy hipomagnezemii, takie jak zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, jednak objawy te mogą rozwijać się niezauważalnie i mogą zostać przeoczone. W większości przypadków stan pacjentów z hipomagnezemią poprawiał się po podaniu uzupełniającego magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie, oraz u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustnym digoksyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), pracownicy służby zdrowia powinni rozważyć wykonanie oznaczenia stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo w trakcie terapii.

Ryzyko złamania

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy okres (> 1 roku), mogą w pewnym stopniu zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Dane z badań obserwacyjnych wskazują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre przypadki zwiększonej liczby złamań mogą być związane z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie reakcje skórne (TSHR)

Podczas stosowania ezomeprazolu bardzo rzadko opisywano ciężkie reakcje skórne (TSHR), takie jak wielopostaciowa rumień (ME), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny naskórkowy nekroliz (TEN), lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych ME/SJS/TEN/DRESS oraz o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia. W przypadku wystąpienia objawów takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie ezomeprazolu i w razie potrzeby zapewnić dodatkową pomoc medyczną i staranne monitorowanie. Nie należy ponownie przepisywać ezomeprazolu pacjentom z rozpoznaniem ME/SJS/TEN/DRESS.

Stosowanie w połączeniu z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z atazanawirem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie pacjentów w warunkach szpitalnych oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; dawkę ezomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Dlatego na początku lub podczas kończenia leczenia ezomeprazolem należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji ezomeprazolu z lekami, których metabolizm odbywa się przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a ezomeprazolem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niepewne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Przepisując ezomeprazol do stosowania w trybie „na żądanie”, należy uwzględnić skutki interakcji leku z innymi lekami ze względu na wahania stężenia ezomeprazolu w osoczu, patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Jeśli pacjent ma rozpoznaną nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ze względu na podwyższenie poziomu chromograniny A (CgA) możliwy jest wpływ na wyniki badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie ezomeprazolem należy przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem poziomu CgA (patrz dział „Farmakodynamika”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Obecnie brakuje wystarczającej liczby danych dotyczących stosowania ezomeprazolu w okresie ciąży. Większa ilość danych z badań epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w okresie ciąży wskazuje na brak wad wrodzonych i fetotoksycznych skutków. Badania ezomeprazolu na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny/porodowy. Badania racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego wpływu na przebieg ciąży, porodu i rozwoju poporodowego. Lek należy stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży.

Umiarkowana ilość danych dotyczących kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na stan płodu/zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji dotyczących skutków wpływu ezomeprazolu na noworodków/dzieci karmiące piersią. Ezomeprazolu nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym podawaniu leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Opisywane są niepożądane reakcje, takie jak zawroty głowy (nieczęsto) i nieostre widzenie (rzadko) (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Jeśli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami mechanicznymi.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluksami

40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub ze stałymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

• Długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom:

20 mg 1 raz dziennie.

• Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD)

Dawka dla pacjentów bez zapalenia przełyku wynosi 20 mg 1 raz dziennie. Jeżeli po 4 tygodniach leczenia nie uda się osiągnąć kontroli objawów, pacjent powinien przejść dodatkowe badania. Po ustąpieniu objawów ich dalsza kontrola może być osiągnięta dzięki stosowaniu 20 mg 1 raz dziennie. W razie potrzeby można przejść na tryb stosowania „na żądanie”, czyli przyjmować lek w dawce 20 mg 1 raz dziennie. Nie zaleca się stosowania leku „na żądanie” w celu dalszej kontroli objawów u pacjentów z ryzykiem rozwoju wrzodów żołądka i dwunastnicy przyjmujących leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ).

W połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi w celu eliminacji Helicobacter pylori, a także w celu

• leczenia wrzodu dwunastnicy spowodowanego Helicobacter pylori oraz
• zapobiegania nawrotom wrzodów u pacjentów z wrzodami spowodowanymi Helicobacter pylori:

20 mg ezomeprazolu z 1 g amoksycyliny i 500 mg klarotromycyny 2 razy dziennie przez 7 dni.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ)

• Leczenie wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NLPZ:

zwykła dawka to 20 mg 1 raz dziennie. Czas trwania leczenia wynosi 4–8 tygodni.

• Profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych stosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka:

20 mg 1 raz dziennie.

Długotrwałe leczenie po wstrzyknięciu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów żołądka i dwunastnicy:

40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie po wstrzyknięciu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Zalecana dawka początkowa ezomeprazolu to 40 mg 2 razy dziennie. Dawkę leku należy dalej dostosować indywidualnie; leczenie trwa tak długo, jak tego wymagają wskazania kliniczne. Na podstawie dostępnych danych klinicznych u większości pacjentów kontrolę stanu można osiągnąć przy dawkach od 80 do 160 mg ezomeprazolu dziennie. Jeżeli dawka przekracza 80 mg dziennie, należy podzielić ją i stosować 2 razy dziennie.

Pacjenci z grup szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się dostosowania dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek należy zachować ostrożność przy leczeniu tych pacjentów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wymaga się dostosowania dawki. Maksymalna dawka ezomeprazolu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie powinna przekraczać 20 mg (patrz „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym nie wymaga się dostosowania dawki leku.

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku od 12 lat

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluksami:

40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub ze stałymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

• Długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom:

20 mg 1 raz dziennie.

• Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD)

Dawka dla pacjentów bez zapalenia przełyku wynosi 20 mg 1 raz dziennie. Jeżeli po 4 tygodniach leczenia nie uda się osiągnąć kontroli objawów, pacjent powinien przejść dodatkowe badania. Po ustąpieniu objawów ich dalsza kontrola może być osiągnięta dzięki stosowaniu leku w dawce 20 mg 1 raz dziennie.

Leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego Helicobacter pylori

Przy doborze odpowiedniej terapii skojarzonej należy wziąć pod uwagę oficjalne ogólnokrajowe, regionalne i lokalne zalecenia dotyczące oporności bakterii, czasu trwania leczenia (zazwyczaj 7 dni, czasem do 14 dni) oraz właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Leczenie należy prowadzić pod nadzorem specjalisty.

Tabela 1

Zalecenia dotyczące dawkowania leku

Dzieci do 12 roku życia

Esomeprazolu nie należy stosować u dzieci w wieku do 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej.

Sposób stosowania

Tabletkę należy połknąć całą, popijając płynem. Nie należy żuć ani mielić tabletek.

U pacjentów mających trudności z połykaniem, tabletki można również rozpuścić w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie należy stosować innych płynów, ponieważ mogą one rozpuścić powłokę opóźniającą uwalnianie. Należy mieszać do rozpadnięcia tabletek, a następnie zawiesinę należy wypić natychmiast lub w ciągu 30 minut. Następnie napełnić szklankę wodą do połowy, wymieszać pozostałości i wypić. Nie należy żuć ani mielić peletów.

U pacjentów, którzy nie mogą połykać, tabletki należy rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez sondę żołądkową. Ważne jest dokładne sprawdzenie przydatności wybranej strzykawki i sondy. Poniżej zamieszczono instrukcje przygotowania i podania leku przez sondę.

Podanie leku przez sondę żołądkową

1. Umieścić tabletkę w odpowiedniej strzykawce i nabrać do strzykawki około 25 ml wody oraz około 5 ml powietrza. W przypadku niektórych sond może być konieczne rozcieńczenie leku w 50 ml wody, aby uniknąć zatkania sondy granulkami tabletki.
2. Natychmiast potrząsać strzykawką przez około 2 minuty, aby rozpuścić tabletkę.
3. Trzymać strzykawkę końcówką do góry i upewnić się, że końcówka nie jest zatkana.
4. Podłączyć strzykawkę do sondy, nadal trzymając strzykawkę skierowaną końcówką do góry.
5. Potrząsnąć strzykawką i obrócić ją końcówką do dołu. Natychmiast podać 5–10 ml rozpuszczonego leku do sondy. Po podaniu ponownie obrócić strzykawkę do poprzedniej pozycji i potrząsnąć (strzykawkę należy trzymać końcówką do góry, aby uniknąć zatkania końcówki).
6. Obrócić strzykawkę końcówką do dołu i podać kolejne 5–10 ml leku do sondy. Powtarzać tę procedurę aż do całkowitego opróżnienia strzykawki.
7. Nabrać do strzykawki 25 ml wody i 5 ml powietrza oraz powtórzyć punkt 5 w razie potrzeby, aby spłukać osad pozostały w strzykawce. W przypadku niektórych sond może być konieczne nabicie 50 ml wody.

Dzieci.

Esomeprazolu nie należy stosować u dzieci w wieku do 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej.

Można stosować u dzieci w wieku od 12 roku życia w następujących wskazaniach:

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• leczenie uległego erozji przełyku spowodowanego reflukskiem;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom;
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD).

W połączeniu z antybiotykami w leczeniu wrzodu dwunastnicy spowodowanego Helicobacter pylori.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone. Po przyjęciu 280 mg esomeprazolu opisano objawy ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowa dawka esomeprazolu 80 mg nie powoduje ciężkich działań niepożądanych. Nie znano specyficznego przeciwtrucia.

Esomeprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego nie poddaje się dializie. Jak w przypadku każdego przedawkowania, należy podjąć leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Spośród niepożądanych reakcji najczęściej występujących podczas przeprowadzania badań klinicznych (a także w okresie po rejestracji leku) zauważono ból głowy, ból brzucha, biegunkę i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leków, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz populacji pacjentów. Nie wykryto zależności niepożądanych reakcji od dawki.

Wykaz działań niepożądanych w formie tabeli

Poniżej wymieniono działania niepożądane związane z esomeprazolem, które zaobserwowano lub podejrzewano podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji leku. Żadna z tych reakcji nie była zależna od dawki. Reakcje wymieniono zgodnie z częstością ich występowania: bardzo często (> 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletów w blisterze; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Po 10 tabletów w blisterze, 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.