Neuralgin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Neuralgin (Neuralgin)

Skład:

substancja czynna: gabapentyna;

1 kapsułka zawiera 100 mg lub 300 mg lub 400 mg gabapentyny;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk;

otoczka kapsułek:

kapsułki 100 mg – żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171);

kapsułki 300 mg – żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), barwnik D&C Yellow № 10 (żółty chinolowy E 104);

kapsułki 400 mg – żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), barwnik D&C Yellow № 10 (żółty chinolowy E 104), barwnik FD&C Red № 40 (E 129).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Kapsułki 100 mg

Twarda żelatynowa kapsułka, kaliber 3, „Conisnap”, korpus i czapka białe, po matowej powierzchni. Na czapce niebieskim kolorem znajduje się napis „Gabapentin/100 mg”, na korpusie – logo „R” lub bez logotypu, lub bez napisów na czapce i korpusie. Kapsułki zawierają biały proszek.

Kapsułki 300 mg

Twarda żelatynowa kapsułka, kaliber 1, „Conisnap”, korpus i czapka żółte, po matowej powierzchni. Na czapce niebieskim kolorem znajduje się napis „Gabapentin/300 mg”, na korpusie – logo „R” lub bez logotypu, lub bez napisów na czapce i korpusie. Kapsułki zawierają biały proszek.

Kapsułki 400 mg

Twarda żelatynowa kapsułka, kaliber 0, „Conisnap”, korpus i czapka pomarańczowe, po matowej powierzchni. Na czapce niebieskim kolorem znajduje się napis „Gabapentin/400 mg”, na korpusie – logo „R” lub bez logotypu, lub bez napisów na czapce i korpusie. Kapsułki zawierają biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Gabapentyna łatwo przenikała do mózgu i zapobiegała drganiom podczas przeprowadzania szeregu badań modelujących padaczkę na zwierzętach. Gabapentyna nie wpływa na metabolizm GABA (kwasu γ-aminomasłowego) oraz nie wykazuje powinowactwa do receptorów GABA A ani GABA B. Nie wiąże się z innymi receptorami neuroprzekaźnikowymi mózgu i nie oddziałuje na kanały sodowe. Gabapentyna z wysokim powinowactwem wiąże się z podjednostką α2-δ (alfa2-delta) potencjałozależnych kanałów wapniowych, co według przypuszczeń wywołuje działanie przeciwdrgawkowe u zwierząt. Szeroki zakres badań screeningowych nie wykazał wiązania gabapentyny z innymi celami oprócz podjednostki α2-δ.

Dane kilku badań przedklinicznych wskazują, że aktywność farmakologiczna gabapentyny może być pośrednio uzależniona od wiązania się z podjednostką α2-δ poprzez obniżenie uwalniania pobudzających neuroprzekaźników w różnych odcinkach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Aktywność ta może stanowić podstawę działania przeciwdrgawkowego gabapentyny, jednak jej rola w osiąganiu tego efektu u ludzi nie została jeszcze przebadana.

Gabapentyna wykazywała również skuteczność w szeregu badań przedklinicznych na zwierzętach z modelowaniem bólu. Przypuszcza się, że specyficzne wiązanie gabapentyny z podjednostką α2-δ wywołuje kilka różnych efektów, które mogły zapewniać działanie przeciwbólowe w modelach bólu u zwierząt. Gabapentyna może wywierać działanie przeciwbólowe zarówno na poziomie rdzenia kręgowego, jak i wyższych ośrodków mózgu poprzez oddziaływanie na wstępujące hamujące ścieżki czucia bólowego. Rola tych właściwości w skuteczności klinicznej leku u ludzi nie została przebadana.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne terapii wspomagającej drgawek częściowych u dzieci w wieku od 3 do 12 lat wykazały liczbowo większe, ale statystycznie nieważne różnice w częstości odpowiedzi u 50 % badanych na korzyść gabapentyny w porównaniu z placebo. Dodatkowa analiza post-hoc częstości odpowiedzi w zależności od wieku nie wykazała istotnego wpływu wieku przy użyciu zarówno zmiennych ciągłych, jak i binarnych (grupy wiekowe 3–5 lat i 6–12 lat). Wyniki tej analizy przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

* MITT (zmodyfikowana populacja pacjentów, którzy przyjęli co najmniej jedną dawkę leku) obejmuje wszystkich pacjentów zakwalifikowanych do badania, którzy mogli w wystarczającym stopniu wypełnić dzienniki napadów przez 28 dni w trakcie fazy początkowej i podwójnie ślepej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym gabapentynu maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2–3 godzin. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biodostępności gabapentynu (części zaabsorbowanej leku) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezpośrednia biodostępność gabapentynu po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentynu.

Wielokrotne podawanie nie wpływa na farmakokinetykę gabapentynu. Chociaż stężenie leku w osoczu w ramach badań klinicznych wahało się od 2 do 20 μg/ml, wielkość ta nie określała skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku.

Parametry farmakokinetyczne podano w tabeli 2.

Tabela 2

Podsumowanie średnich (%CV) stężeń równowagowych parametrów farmakokinetycznych po

podaniu leku co 8 godzin

Cmax = maksymalna stężenie równowagowe w osoczu;

tmax = czas osiągnięcia Cmax;

T1/2 = okres eliminacji półtrwałości;

AUC (0-8) = równowagowa powierzchnia pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” od chwili czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

Ae% = procent dawki wydalonej z moczem w niezmienionej formie od chwili czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

ND = niedostępne.

Rozkład

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu leku wynosi 57,7 l. Stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) u pacjentów z padaczką wynosi około 20% równowagowego minimalnego stężenia w osoczu. Gabapentyna przenika do mleka matki.

Biotransformacja

Nie uzyskano danych dotyczących metabolizmu gabapentyny u ludzi. Lek nie indukuje enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków.

Wydalanie

Gabapentyna wydala się wyłącznie przez nerki w niezmienionej formie. Okres półtrwałości gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5–7 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek stwierdza się obniżenie klirensu gabapentyny w osoczu. Stała szybkości eliminacji, klirens osoczowy oraz klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna jest usuwana z osocza podczas hemodializy. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub tym, którzy poddawani są hemodializie, zaleca się dostosowanie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetykę gabapentyny u dzieci oceniano u 50 zdrowych ochotników w wieku od 1 miesiąca do 12 lat. Ogólnie, przy doborze dawki na kilogram masy ciała (mg/kg), stężenia gabapentyny w osoczu u dzieci powyżej 5. roku życia nie różniły się od stężeń u dorosłych.

W badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym u 24 zdrowych dzieci w wieku od 1 do 48 miesięcy stwierdzono AUC o około 30% niższe, niższą Cmax oraz wyższy klirens przy przeliczeniu na jednostkę masy ciała w porównaniu z danymi uzyskanymi u dzieci powyżej 5. roku życia.

Liniowość/nieliniowość

Biodostępność gabapentyny (część zaabsorbowana leku) maleje wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a mianowicie parametrów biodostępności (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nie zawierające F, takie jak CLr i T1/2) ma charakter liniowy. Równowagowe stężenie gabapentyny w osoczu można przewidywać na podstawie danych z pojedynczego podania leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Epilepsja

Jako terapia uzupełniająca w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 6. roku życia.

Jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie bólów neuropatycznych obwodowych, takich jak bolesna neuropatia cukrzycowa i neuropatia poherpetyczna u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

W doniesieniach spontanicznych oraz w literaturze opisano przypadki depresji oddychania i/lub sedacji związane z jednoczesnym stosowaniem gabapentynu i opioidów. W niektórych doniesieniach autorzy wyrażają szczególne zaniepokojenie stosowaniem kombinacji gabapentynu i opioidów, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników (N=12) przyjmowanie kapsuł morfiny o kontrolowanym uwalnianiu w dawce 60 mg 2 godziny przed przyjęciem kapsuł gabapentynu 600 mg powodowało wzrost średniej AUC gabapentynu o 44% w porównaniu z AUC gabapentynu przyjmowanego bez morfiny. Z tego powodu należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem objawów depresji (UKŚ), takich jak senność; dawkę gabapentynu lub morfiny należy odpowiednio zmniejszyć.

Nie zaobserwowano przypadków interakcji gabapentynu z fenylobutyrem, fenytoiną, kwasem walproinowym ani karbamazepiną.

Farmakokinetyka gabapentynu jest taka sama u zdrowych ochotników i u pacjentów z epilepsją przyjmujących te leki przeciwpadaczkowe.

Jednoczesne stosowanie gabapentynu i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretysteron i/lub etynylestradiol nie wpływa na parametry stężenia równowagowego tych leków.

Antacida zawierające Al³⁺ i Mg²⁺ obniżają biodostępność gabapentynu o około 20%, dlatego lek zaleca się przyjmować 2 godziny po zażyciu antacidy.

Leki mielotoksyczne nasilają hematotoksyczność (leukopenię).

Wydalanie nerkowe gabapentynu nie zmienia się przy stosowaniu probenecydu.

Obserwowano słabe obniżenie wydalania nerkowego gabapentynu przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklotydyny, choć nie oczekuje się, że będzie miało to znaczenie kliniczne.

Farmakokinetyka gabapentynu jest podobna u zdrowych ochotników i u pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)

Ciężkie, zagrażające życiu reakcje nadwrażliwościowe, takie jak wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), odnotowano u pacjentów przyjmujących leki, w tym gabapentynę (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Ważne jest, aby zwrócić uwagę, że wczesne objawy nadwrażliwości, takie jak gorączka lub limfadenopatia, mogą pojawić się jeszcze przed wystąpieniem wysypki. W przypadku wystąpienia takich objawów leczenie gabapentyną należy natychmiast przerwać, jeśli nie stwierdzono alternatywnej przyczyny tych objawów.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSR)

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze zapalenie skóry (TEN) oraz eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego skutku, odnotowano w związku z leczeniem gabapentyną. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach CSR oraz dokładnie obserwować pod kątem reakcji skórnych. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli konieczne).

Jeśli u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania gabapentyny, leczenie gabapentyną nigdy nie może być wznowione.

Anafilaksja

Gabapentyna może powodować anafilaksję. W zgłoszonych przypadkach obserwowano takie objawy jak: duszność, obrzęk warg, gardła i języka oraz hipotensja, wymagające natychmiastowego leczenia. Pacjentów należy poinstruować, że w przypadku wystąpienia objawów anafilaksji należy natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i skontaktować się z lekarzem w trybie nagłym (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Mysli i zachowania samobójcze

Mysli i zachowania samobójcze odnotowano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych placebo wykazała również niewielki wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych, którego mechanizm jest nieznany, jednak dostępne dane nie pozwalają wykluczyć wpływu gabapentyny.

W związku z tym należy monitorować objawy myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć stosowanie odpowiedniej terapii. Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić kontakt z lekarzem w przypadku wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych.

Ostre zapalenie trzustki

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania gabapentyny należy odstawić gabapentynę (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Napady padaczkowe

Chociaż nie ma dowodów na występowanie odwracalnych napadów, nagłe zaprzestanie stosowania leków przeciwpadaczkowych może przyspieszyć wystąpienie stanu padaczkowego.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, przyjmowanie gabapentyny może u niektórych pacjentów prowadzić do zwiększenia częstotliwości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów.

Próby odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych w celu przejścia na monoterapię gabapentyną u pacjentów opornych, którzy przyjmowali kilka leków przeciwpadaczkowych, rzadko są skuteczne.

Gabapentyna nie jest uważana za skuteczną w leczeniu pierwotnie uogólnionych napadów, np. absansów, i może nawet nasilać takie napady u niektórych pacjentów. Dlatego gabapentynę należy przepisywać ostrożnie pacjentom z napadami mieszanymi, w tym absansami.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności i zaburzenia funkcji poznawczych

Leczenie gabapentyną wiązało się z zawrotami głowy i sennością, które mogły być przyczyną urazów (w wyniku upadków). Dane z badań pozarejestrowych odnotowały przypadki dezorientacji, utraty przytomności i zaburzeń funkcji poznawczych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie zapoznają się z wszystkimi potencjalnymi działaniami leku.

Jednoczesne stosowanie z opioidami

U pacjentów wymagających dodatkowego leczenia opioidami może występować wzrost stężenia gabapentyny. W związku z tym pacjentów należy monitorować pod kątem objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddychania. Dawkę gabapentyny lub opioidów należy odpowiednio zmniejszyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Depresja oddychania

Stosowanie gabapentyny wiązano z ciężką depresją oddychania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego i nerwowego, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem leków depresyjnych OUN oraz u pacjentów w wieku starszym ryzyko ciężkiej depresji oddychania jest zwiększone. Ci pacjenci mogą wymagać korekty dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Nie przeprowadzono systematycznych badań dotyczących stosowania gabapentyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W jednym podwójnym ślepym badaniu u pacjentów z bólem neuropatycznym senność, obrzęki obwodowe i osłabienie występowały nieco częściej u pacjentów w wieku powyżej 65 lat niż u młodszych pacjentów. Poza tymi danymi, w badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Dzieci

Długotrwałego wpływu (ponad 36 tygodni) terapii gabapentyną na zdolność do nauki, inteligencję i rozwój u dzieci i młodzieży nie badano odpowiednio. Dlatego korzyści z długotrwałej terapii należy ważyć wobec potencjalnych ryzyk takiego leczenia.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia i uzależnienie

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć zwiększone ryzyko nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć i uzależnienia, dlatego należy stosować gabapentynę ostrożnie. Przed przepisaniem gabapentyny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia u pacjenta.

Pacjentów leczonych gabapentyną należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od gabapentyny, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

W okresie pozarejestrowym zgłaszano przypadki nadużyć i uzależnień. Należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia w wywiadzie nadużywania leków i obserwować pojawianie się możliwych objawów nadużywania gabapentyny. Na przykład pacjent dąży do zdobycia leku, żąda zwiększenia dawki, pojawia się rozwój tolerancji.

Zmniejszanie dawki, odstawienie leku lub jego zastąpienie innym (alternatywnym) powinno odbywać się stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień. Nagłe zaprzestanie leczenia lekami przeciwpadaczkowymi u chorych na padaczkę może sprowokować stan padaczkowy.

Zaleca się ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem choroby psychicznej.

Spożywanie alkoholu i środków odurzających może nasilać działania niepożądane ze strony OUN, takie jak omdlenia i ataksja.

Objawy odstawienia

Po zakończeniu krótko- i długoterminowego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawić się wkrótce po zaprzestaniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak: niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedyspozycja. Możliwe wystąpienie objawów odstawienia po zaprzestaniu przyjmowania gabapentyny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Badania laboratoryjne

Przy półilościowym oznaczaniu całkowitego białka w moczu za pomocą testów ekspresowych mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Dlatego w razie potrzeby zaleca się przeprowadzenie dodatkowych analiz z zastosowaniem innych metod (metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, próby z barwnikami) lub stosowanie tych metod od początku.

Składniki pomocnicze

Preparat zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja laktozy, pełna niedostateczność laktazy, malabsorpcja glukozy-galaktozy, nie należy podawać tego preparatu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Zgłaszano wystąpienie zespołu odstawienia u noworodków, które były narażone na gabapentynę w okresie wewnątrzmacicznym.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i opioidów w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia u noworodków. Noworodków należy dokładnie obserwować.

Ryzyko związane z padaczką i wszystkimi lekami przeciwpadaczkowymi

Ryzyko wad wrodzonych u dzieci urodzonych przez matki przyjmujące leki przeciwpadaczkowe wzrasta 2–3 razy. Najczęściej zgłaszano wady „zającą wargę”, wady układu sercowo-naczyniowego i defekty rurki nerwowej. Leczenie wielolekowe przeciwpadaczkowe wiąże się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych rozwojowych, dlatego ważne jest stosowanie monoterapii zawsze, gdy tylko jest to możliwe. Kobiety planujące ciążę i kobiety w wieku rozrodczym powinny zostać poinstruowane, że terapia przeciwpadaczkowa powinna być przeanalizowana w przypadku planowanej ciąży. Nie można nagle zaprzestać terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ może to sprowokować napady, które mogą poważnie zaszkodzić zarówno matce, jak i płodowi. Opóźnienie rozwoju u dzieci matek chorych na padaczkę występuje rzadko. Niemożliwe jest ustalenie, w jaki sposób opóźnienie rozwoju u dziecka może być spowodowane – genetycznie, społecznie, chorobą matki czy terapią przeciwpadaczkową.

Ryzyko związane z terapią gabapentyną

Gabapentyna przenika przez łożysko. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania gabapentyny u ciężarnych.

Badania na zwierzętach wskazują na obecność toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Dlatego gabapentynę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że możliwa korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Niemożliwe jest ustalenie, czy stosowanie gabapentyny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych rozwojowych podczas ciąży, ponieważ w tym okresie takie wady mogą być spowodowane zarówno padaczką, jak i stosowaniem leków przeciwpadaczkowych.

Okres karmienia piersią

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ jej wpływ na niemowlęta karmione piersią jest nieznany, przy przepisywaniu gabapentyny kobietom w okresie laktacji należy zachować ostrożność. W związku z tym należy przerwać karmienie piersią na okres leczenia.

Fertylność

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Gabapentyna może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Gabapentyna działa na OUN i może powodować senność, zawroty głowy lub inne podobne objawy. Nawet przy słabym lub umiarkowanym nasileniu, te niepożądane działania mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla pacjentów prowadzących samochód lub pracujących z innymi maszynami, szczególnie na początku leczenia i po zwiększeniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Gabapentyn można przyjmować zarówno podczas jedzenia, jak i na czczo. Kapсуłki należy połknąć w całości, popijając wystarczającą ilością wody (np. 1 szklanką wody).

Dla wszystkich wskazań zaleca się schemat dobowy dawkowania w początkowym okresie terapii (opisany w tabeli 3) dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat.

Tabela 3

Instrukcja dotycząca dawkowania dla dzieci do 12. roku życia znajduje się w dalszej części tego rozdziału.

Przerywanie terapii gabapentyną

Dane kliniczne wskazują, że jeśli leczenie gabapentyną musi zostać przerwane, należy to zrobić stopniowo, co najmniej przez okres 1 tygodnia, niezależnie od wskazań.

Epilepsja

Epilepsja zazwyczaj wymaga długotrwałej terapii. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od skuteczności leczenia i indywidualnej tolerancji leku.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia

Zakres dawek skutecznych wynosi od 900 do 3600 mg na dobę.

Terapię można rozpocząć z kroczącym dostosowaniem dawki, jak podano w tabeli 3, lub zastosować od pierwszego dnia dawkę 300 mg 3 razy na dobę. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku, dawkę można dalej zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę.

U niektórych pacjentów może być wskazane wolniejsze dostosowanie dawki gabapentyny. Minimalny czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, dawki 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, a dawki 3600 mg na dobę – 3 tygodnie. Istnieją dane, że dawka do 4800 mg na dobę była dobrze tolerowana w długoterminowych, otwartych badaniach klinicznych. Dawkę dzienną należy podzielić na 3 przyjęcia. Maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin, aby zapobiegać napadom.

Dzieci powyżej 6. roku życia

Początkowa dawka powinna wynosić od 10 do 15 mg/kg/24 h, a skuteczną dawkę osiąga się przez stopniowe zwiększanie dawki w ciągu około 3 dni. Skuteczną dawkę gabapentyny u dzieci powyżej 6. roku życia stanowi 25–35 mg/kg/24 h. Istnieją dane, że dawka 50 mg/kg masy ciała na dobę była dobrze tolerowana w długoterminowych badaniach. Całkowitą dawkę dzienną należy podzielić na 3 oddzielne dawki, a maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia leku w osoczu. Gabapentyna może być stosowana dalej w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi bez uwzględniania zmian stężenia gabapentyny we krwi lub stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy.

Ból neuropatyczny obwodowy

Dorośli

Leczenie można rozpocząć z kroczącym dostosowaniem dawki, jak podano w tabeli 3. Alternatywnie, początkowa dawka może wynosić 900 mg/24 h, podzielona na 3 oddzielne dawki. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji, dawkę można zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. Niektórzy pacjenci wymagają wolniejszego zwiększania dawki gabapentyny. Minimalny czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, dawki 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, a dawki 3600 mg na dobę – 3 tygodnie.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego obwodowego, w szczególności bólu neuropatycznego cukrzycowego i neuralgii poherpetycznej, skuteczność i bezpieczeństwo nie były badane dla okresu leczenia dłuższego niż 5 miesięcy. Jeśli u pacjenta konieczne jest stosowanie leku dłużej niż 5 miesięcy w celu leczenia bólu neuropatycznego obwodowego, lekarz powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i określić potrzebę dalszej terapii.

Instrukcje dotyczące wszystkich wskazań

U pacjentów ze złym stanem ogólnym, o niskiej masie ciała oraz po przeszczepie narządu dawkę należy dostosowywać wolniej, stosując lepszą formę leku o niższej dawce lub wydłużając odstępy między zwiększeniem dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym (ponad 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczna korekta dawki ze względu na obniżoną czynność nerek z wiekiem (patrz tabela 4).

U pacjentów w wieku podeszłym często mogą występować senność, obrzęki obwodowe oraz osłabienie.

Niewydolność nerek

Konieczne jest dostosowanie dawki gabapentyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz tabela 4), a także u pacjentów poddawanych hemodializie.

Tabela 4

Dawki gabapentyny u dorosłych w zależności od czynności nerek

1. Dawkę dzienną podzielić na 3 dawki. Zmniejszone dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 79 ml/min).
2. Należy podawać 300 mg raz na dobę.
3. U pacjentów z klirens kreatyniny < 15 ml/min dawkę dzienną należy zmniejszyć proporcjonalnie do klirensu kreatyniny (np. pacjentom z klirens kreatyniny 7,5 ml/min należy podawać połowę dawki dziennego, którą przyjmują pacjenci z klirens kreatyniny 15 ml/min).

Zastosowanie u pacjentów poddawanych hemodializie

Pacjentom z anurią poddawanym hemodializie, którzy wcześniej nigdy nie przyjmowali gabapentynu, zaleca się dawkowanie wstępne w dawce od 300 do 400 mg, a następnie 200–300 mg gabapentynu po każdym 4-godzinnym sesji hemodializy. W dniach, w których nie przeprowadza się dializy, gabapentynu nie należy przyjmować. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek poddawanych hemodializie dawkę utrzymaniową gabapentynu należy ustalać zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania podanymi w tabeli 4. Oprócz dawki utrzymaniowej zaleca się przyjmowanie 200–300 mg leku po każdym 4-godzinnym sesji hemodializy.

Dzieci

Gabapentyn jest wskazany jako terapia wspomagająca w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dzieci od 6. roku życia. Gabapentyn jest wskazany jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie

Ostra toksyczność zagrażająca życiu nie była obserwowana przy przedawkowaniu gabapentynu w dawkach do 49 g. Objawami przedawkowania są nasilenie objawów działań niepożądanych (zawroty głowy, ataksja, podwójne widzenie, nieostrość mowy, dysartria, senność, letargia, apatia, lekkie zaburzenia stolca).

Wszyscy pacjenci wyzdrowieli całkowicie po leczeniu. Obniżona absorpcja gabapentynu przy wyższych dawkach może ograniczać wchłanianie leku w przypadku przedawkowania, co z kolei minimalizuje toksyczność spowodowaną przedawkowaniem.

Przedawkowanie gabapentynu, szczególnie w połączeniu z innymi depresantami OUN, może prowadzić do śpiączki.

Leczenie: Terapia objawowa. Gabapentyn może być usuwany z krwiobiegu poprzez hemodializę. Jednakże doświadczenie pokazuje, że nie jest to konieczne. Niemniej jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek hemodializa może być skuteczna.

W badaniach na zwierzętach przy doustnym podaniu gabapentynu w dawce 8 g/kg nie stwierdzono dawki śmiertelnej. U zwierząt obserwowano następujące objawy ostrej toksyczności: ataksja, trudności w oddychaniu, ptosis, zmniejszona aktywność lub pobudzenie.

Niepożądane działania.

Niepożądane efekty obserwowane w badaniach klinicznych leczenia epilepsji (lekarstwo stosowane jako monoterapia, jak i w terapii skojarzonej) oraz bólu neuropatycznego przedstawione są w poniższej tabeli: bardzo często (≥ 1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥ 1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Niepożądane działania występujące w różnych badaniach z różną częstością umieszczono w grupie o najwyższej zaobserwowanej częstości. Dodatkowe niepożądane zdarzenia zarejestrowane w badaniach pozarejestrowych zawarte są na liście w kategorii „nieznane” (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych) i wyróżnione kursywą.

W ramach każdej grupy częstości niepożądane działania są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Tabela 5

Efekty uboczne

Zgłaszano przypadki ostrego zapalenia trzustki podczas leczenia gabapentyną. Związek przyczynowy z gabapentyną nie został ustalony.

Zgłaszano przypadki miopatii z podwyższonym stężeniem kreatyniny u pacjentów poddawanych hemodializie z niewydolnością nerek w ostatnim stadium.

Dane wskazują, że infekcje dróg oddechowych, infekcje ucha środkowego, zapalenie oskrzeli oraz napady padaczkowe występowały wyłącznie u dzieci. Często również zgłaszano występowanie zachowań agresywnych i hiperkinezy u dzieci.

*Po zakończeniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, pocenie się, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedobytowanie (patrz dział «Szczególne wskazania stosowania»). Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu stosowania gabapentyny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz dział «Działania niepożądane»). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz dział «Sposób stosowania i dawki»).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC.

Opakowanie.

Po 100 kapsułek w butelkach, po 10 kapsułek w paskach blisterowych, po 3 paski blisterowe w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Pharmascience Inc.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Kanada /
6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.