INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku NEOSPASTYL® (NEOSPASTIL)

Skład:

substancje czynne: ketorolaku trometamini, pitofenonu hydrochloridum, fenpiverinii bromidum;

1 ml roztworu zawiera: ketorolaku trometamini 15 mg, pitofenonu hydrochloridum 5 mg, fenpiverinii bromidum 0,05 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, propylenglycol, dinatrii edetas, aqua pro injectione.

Postać lekowa. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta, lekko żółtawa lub lekko zielonkawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe w połączeniu ze środkami przeciwwstrząskowymi.

Kod ATC A03D A02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Neospastyl® – lek kombinowany należący do grupy środków przeciwwspastycznych w połączeniu z analgetykami. Składa się z trzech substancji czynnych: nienarkotycznego analgetyku ketorolaku trometaminy, środka przeciwwspastycznego o działaniu miotropowym – pitofenonu chlorowodorku oraz środka cholinolitycznego – fenpiveriniumu bromku.

Ketorolak to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID), inhibitor cyklooksygenazy (COX)-1 i COX-2, pochodna kwasu pirazolokarboksylowego, wykazujący wyraźne działanie przeciwbólowe. Mechanizm działania ketorolaku (tak jak innych NSAID) nie jest w pełni poznany, ale może polegać na hamowaniu syntezy prostaglandyn. Aktywność biologiczna ketorolaku trometaminy wiązana jest z formą S. Ketorolak trometaminy nie wykazuje właściwości uspokajających ani anksjolitycznych. Nie jest opioidem, dlatego nie oddziałuje na receptory opioidowe.

Maksymalny efekt przeciwbólowy ketorolaku osiągany jest w ciągu 2–3 godzin. Różnice te nie są statystycznie istotne w ramach zalecanego zakresu dawkowania. Największa różnica między wyższymi a niższymi dawkami ketorolaku dotyczy czasu trwania przeciwbólu. Dawkowanie analgetyczne ketorolaku wykazuje również działanie przeciwzapalne.

Fenpiveriniumu bromek wykazuje umiarkowane działanie ganglioblokujące i cholinolityczne, obniża napięcie i motorykę mięśni gładkich żołądka, jelit, dróg żółciowych i moczowych.

Pitofenonu chlorowodorek wykazuje działanie podobne do papaweryny, z wyraźną aktywnością przeciwwspastyczną wobec mięśni gładkich.

Połączenie trzech składników leku prowadzi do wzajemnego wzmocnienia ich działania farmakodynamicznego, co przejawia się złagodzeniem bólu, rozluźnieniem mięśni gładkich oraz obniżeniem temperatury ciała.

Badania kliniczne

Dla leku Neospastyl® przeprowadzono prospektywne, wieloośrodkowe, randomizowane badanie porównawcze faz II/III z grupami równoległymi, KPF07-T. Celem badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku Neospastyl® w porównaniu z ketorolakiem trometaminą u pacjentów z zespołem bólowym po zabiegach chirurgicznych na narządach jamy brzusznej i miednicy małej. W badaniu zrandomizowano 424 pacjentów. Pacjentom z poziomem bólu w spoczynku wynoszącym 4–8 punktów w 11-punktowej cyfrowej skali oceny (CSO) w pierwszej dobie leczenia podawano badane leki w postaci roztworu do wstrzykiwań domięśniowych (po 1 fiolce trzy razy dziennie co 8 godzin). Od drugiego dnia pacjentom podawano badane leki doustnie, jeśli w szczególności poziom bólu podczas ruchu wynosił 4–6 punktów w skali CSO lub 7 punktów, pod warunkiem że wtedy poziom bólu w spoczynku nie przekraczał 6 punktów w 11-punktowej skali CSO. Badane leki podawano po 1 tabletkę 4 razy dziennie przez 24 godziny, a następnie dawkowanie zmieniano na według potrzeby. Całkowity czas trwania leczenia w badaniu KPF07-T nie przekraczał 5 dni.

Wykazano przewagę skuteczności leku Neospastyl®, roztwór do wstrzykiwań, w porównaniu z ketorolakiem trometaminą w postaci roztworu do wstrzykiwań u pacjentów z zespołem bólowym po zabiegach chirurgicznych na narządach jamy brzusznej i miednicy małej zarówno pod względem głównego wskaźnika skuteczności (pierwotnego punktu końcowego), jak i dodatkowych wskaźników skuteczności (wtórnych punktów końcowych), w szczególności:

• Odsetek badanych osób, które osiągnęły odpowiedź na leczenie w ciągu pierwszych 24 godzin stosowania leku w postaci roztworu do wstrzykiwań, w grupie podstawowej (Neospastyl®) wyniósł 68,9%, a w grupie kontrolnej (ketorolak trometaminy) – 36,2% (p < 0,001).
• Mediana czasu do zauważalnego i wyraźnego zmniejszenia intensywności bólu w spoczynku od momentu podania pierwszej dawki leku w postaci roztworu do wstrzykiwań wyniosła odpowiednio 25 minut i 55 minut w grupie podstawowej, a w grupie kontrolnej – 34 minuty i 64 minuty (p < 0,001).
• Mediana pola pod krzywą (AUC) intensywności bólu w skali CSO w spoczynku podczas terapii formą do wstrzykiwań była statystycznie istotnie niższa w grupie podstawowej (Neospastyl®) – 64,38 w porównaniu z grupą kontrolną (ketorolak trometaminy) – 72,5 (p < 0,001). W ruchu wskaźnik ten wyniósł odpowiednio 77,25 i 90,13 (p < 0,001).
• Mediana sumy różnic intensywności bólu w spoczynku w porównaniu z poziomem początkowym w pierwszych 6 godzinach po podaniu leku w postaci roztworu do wstrzykiwań była statystycznie istotnie niższa w grupie podstawowej (Neospastyl®) – (-17,5) w porównaniu z grupą kontrolną (ketorolak trometaminy) – -13,0 (p < 0,001). W ruchu wskaźnik ten wyniósł odpowiednio -20,5 i -16,5 (p < 0,001).
• Odsetek badanych osób, które osiągnęły odpowiedź na leczenie w ocenie ogólnej pacjenta dotyczącej kontroli bólu w ciągu 24 godzin stosowania leku w postaci roztworu do wstrzykiwań, z uwzględnieniem przyjmowania innych środków przeciwbólowych, wyniósł 84,0% w grupie podstawowej (Neospastyl®) i 16,7% w grupie kontrolnej (ketorolak trometaminy) (p < 0,001).

Farmakokinetyka

Neospastyl®

U zdrowych ochotników po domięśniowym podaniu leku Neospastyl® maksymalne stężenia fenpiveriniumu i pitofenonu w osoczu osiągane były po 0,75 godziny, a ketorolaku – po 1,33 godziny.

Tabela 1

AUC0–t i Cmax ketorolaku, fenpiveriniumu i pitofenonu po jednorazowym domięśniowym podaniu 2 ml leku Neospastyl® (średnia ± SD)

U zdrowych ochotnikach po wstrzyknięciu domięśniennym leku Neospastyl® okres półwydalenia ketorolaku, fenpiperinu i pitofenonu wynosił odpowiednio 5,71 ± 0,65 godz., 4,44 ± 1,60 godz. oraz 2,25 ± 2,65 godz. Profile farmakokinetyczne ketorolaku, fenpiperinu i pitofenonu zmniejszały się wieloekspotencjalnie.

Ketorolaku trometaminy

Ketorolaku trometamina jest racemiczną mieszaniną enantjomerów [-] S i [+] R, przy czym aktywność przeciwbólowa wynika z formy S. Po wstrzyknięciu domięśniennym ketorolak jest szybko i całkowicie wchłaniany. Średnie maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 2,2 μg/ml osiągane jest średnio po 50 minutach po podaniu pojedynczej dawki 30 mg.

Farmakokinetyka liniowa

U dorosłych po domięśniowym podaniu ketorolaku trometaminy w zalecanych zakresach dawkowania klirens racematu nie ulega zmianie. Wskazuje to, że farmakokinetyka ketorolaku trometaminy u dorosłych po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu domięśniennym jest liniowa. Przy wyższych zalecanych dawkach obserwuje się proporcjonalny wzrost stężeń wolnego i związanego racematu.

Ketorolak słabo przenika przez barierę krew–mózg. Ketorolak przenika przez łożysko i w niewielkich ilościach do mleka matki. W osoczu ponad 99% ketorolaku jest związane z białkami w szerokim zakresie stężeń.

Tabela 2

Przybliżone średnie parametry farmakokinetyczne ketorolaku po podaniu domięśniennym (średnia ± SD)

1 Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu.

2 Maksymalne stężenie w osoczu krwi.

3 Minimalne stężenie w osoczu krwi.

4 Średnie stężenie w osoczu krwi.

5 Objętość rozprowadzenia.

* Średnia wartość została oszacowana na podstawie stężeń w osoczu, a odchylenie standardowe zostało oszacowane na podstawie procentowego współczynnika wariacji wartości Cmax i Tmax.

Nie dotyczy, ponieważ parametry farmakokinetyczne przy takim schemacie stosowania nie były badane.

SD — odchylenie standardowe.

Metabolizm

Ketorolaku trometaminy jest znacznie metabolizowany w wątrobie. Produktami metabolizmu są formy hydroksylowane i skoniugowane pochodnych leku. Produkty metabolizmu oraz część niezmienionego leku są wydalane z moczem.

Wydalanie

Główną drogą wydalania ketorolaku i jego metabolitów jest droga nerkowa. Około 92 % podanej dawki wykrywa się w moczu: około 40 % w postaci metabolitów i 60 % w postaci niezmienionego ketorolaku. Oколо 6 % dawki wydala się z kałem. W badaniu z jednorazowym podaniem ketorolaku w dawce 10 mg wykazano, że enancjomer S jest wydalany dwa razy szybciej niż enancjomer R, a klirens nie zależy od sposobu podania. Oznacza to, że stosunek stężeń plazmatycznych enancjomera S do enancjomera R po podaniu każdej kolejnej dawki maleje w czasie. Różnice między formami S i R w organizmie człowieka są niewielkie lub nieistotne.

Okres półtrwania enancjomera S ketorolaku trometaminy wynosi około 2,5 godziny, a enancjomera R — 5 godzin. W innych badaniach podawano, że okres półtrwania racematu wynosi 5–6 godzin.

Akumulacja

Podawanie zdrowym ochotnikom ketorolaku trometaminy dożylnie bolusowo co 6 godzin przez 5 dni nie wykazało istotnej różnicy między wartościami Cmax w dniu 1. a i 5. Minimalne stężenia średnio wynosiły 0,29 μg/ml w dniu 1. i 0,55 μg/ml w dniu 6. Stan równowagi został osiągnięty po czwartej dawce. Akumulacja ketorolaku trometaminy u pacjentów z określonych grup (osoby starsze, dzieci, pacjenci z niewydolnością nerek lub chorobami wątroby) nie była badana.

Farmakokinetyka u pacjentów z określonych grup

Pacjenci starsi

Na podstawie danych uzyskanych wyłącznie po jednorazowym podaniu, okres półtrwania racematu ketorolaku trometaminy wydłużał się z 5 do 7 godzin u pacjentów starszych (65–78 lat) w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami (24–35 lat).

Dzieci

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących wstrzykiwania wewnętrzno-mięśniowego ketorolaku trometaminy dzieciom.

Niewydolność nerek

Na podstawie danych uzyskanych wyłącznie po jednorazowym podaniu leku, okres półtrwania ketorolaku trometaminy u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wynosi 6–19 godzin i zależy od nasilenia zaburzeń. Prawie nie ma korelacji między kliresem kreatyniny a całkowitym kliresem ketorolaku trometaminy u pacjentów starszych i pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z chorobą nerek wartość AUC0–∞ każdego z enancjomerów wzrasta o około 100 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Objętość rozprowadzenia podwaja się dla enancjomera S i wzrasta o 1/5 dla enancjomera R. Zwiększenie objętości rozprowadzenia ketorolaku trometaminy wskazuje na wzrost frakcji niezwiązanej.

Niewydolność wątroby

Wartości okresu półtrwania, AUC0–∞ i Cmax u 7 pacjentów z chorobą wątroby istotnie nie różniły się od wartości u zdrowych ochotników.

Bromek fenpieweryny

Farmakokinetyka fenpieweryny nie była badana oddzielnie.

Chlorowodorek pito fenonu

Farmakokinetyka pito fenonu nie była badana oddzielnie.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe umiarkowanego i silnego bólu:

• w przypadku skurczów mięśni gładkich narządów wewnętrznych: kolka nerkowa, skurcze pęcherza moczowego i dróg moczowych, kolka wątrobowo-żółciowa, skurcze żołądka i jelit, skurczowa dyskineza dróg żółciowych;
• po zabiegach chirurgicznych i procedurach diagnostycznych na narządach jamy brzusznej i miednicy małej.

Przeciwwskazania

Ostrzeżenie: nie stosować leku w przypadku łagodnego lub przewlekłego bólu.

• Nadwrażliwość na ketorolak, fenpiewerynę, pitofoenon lub którykolwiek inny składnik leku;
• aktywne wrzody żołądka i dwunastnicy, niedawna krwawica żołądkowo-jelitowa lub perforacja, wrzody żołądka i dwunastnicy lub krwawica żołądkowo-jelitowa w wywiadzie;
• astma oskrzelowa, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka wywołane stosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NNZPZ) (z powodu możliwości wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych);
• astma oskrzelowa w wywiadzie;
• pełny lub częściowy zespół polipów nosa, obrzęk naczynioruchowy lub skurcz oskrzeli;
• stosowanie jako środka przeciwbólowego przed i podczas zabiegu operacyjnego, podczas manipulacji na naczyniach wieńcowych;
• stosowanie u pacjentów, u których przeprowadzono zabieg operacyjny z wysokim ryzykiem krwawienia lub niepełnej zatrzymania krwawienia, oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, w tym warfarynę lub heparynę w małych dawkach (2500–5000 jednostek co 12 godzin);
• ciężka niewydolność serca;
• ciężka niewydolność wątroby;
• umiarkowana/ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 160 µmol/l);
• podejrzenie lub potwierdzenie krwawicy mózgowej, hemoragiczny diateza, w tym zaburzenia krzepnięcia krwi, wysokie ryzyko krwawienia;
• jednoczesne leczenie kwasem acetylosalicylowym lub innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NNZPZ) (w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2), pentoksyfylliną, probenecydem lub solami litu;
• hipowolemia, odwodnienie z ryzykiem niewydolności nerek z powodu zmniejszenia objętości płynu;
• stosowanie u pacjentów poddawanych intensywnej terapii moczopędną;
• poród i poród;
• hiperplazja gruczołu krokowego II i III stopnia;
• atonia pęcherza żółciowego i pęcherza moczowego;
• tachyarytmia;
• stan kolapsowy;
• jaskra z zamkniętym kątem przesionki;
• niedrożność przewodu pokarmowego i megakolon;
• podanie leku do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do przestrzeni okołomózgowej;
• lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Interakcje leku Neospastyl® z innymi lekami wynikają ze składu ketorolaku trometamolu. Ketorolak silnie wiąże się z białkami osocza (średnio w 99,2%). Ketorolak nie zmienia farmakokinetyki innych leków poprzez indukcję lub inhibicję enzymów.

Ketorolak trometamol nie wpływa na wiązanie diguoksyny z białkami osocza. Badania in vitro wykazały, że przy stężeniach terapeutycznych salicylanów (300 µg/ml) wiązanie ketorolaku zmniejszało się z 99,2% do około 97,5%, co sugeruje potencjalne podwojenie stężenia wolnego ketorolaku w osoczu. Digoksyna, warfaryna, ibuprofen, naproksen, piroksykam, paracetamol, fenytoina i tolbutamid w stężeniach terapeutycznych nie wpływają na wiązanie ketorolaku trometamolu z białkami osocza. Jednoczesne stosowanie ketorolaku i profilaktyczne stosowanie heparyny w małych dawkach (2500–5000 j. co 12 godzin) nie zostało szeroko zbadane, ale może być związane ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Pacjentom przyjmującym leki przeciwkrzepliwe lub heparynę w małych dawkach nie należy podawać ketorolaku.

Ponieważ ketorolak jest silnie działającym lekiem, a jego stężenie w osoczu jest niewielkie, mało prawdopodobne jest, aby mógł znacząco wypierać inne leki z wiązań z białkami osocza.

Leki, których nie wolno stosować razem z lekiem Neospastyl®

Kwas acetylosalicylowy i inne NNZPZ. Podczas stosowania z kwasem acetylosalicylowym zmniejsza się wiązanie ketorolaku z białkami osocza, choć klirens wolnego ketorolaku nie ulega zmianie. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane, jednak podobnie jak w przypadku innych NNZPZ, nie zaleca się jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu i kwasu acetylosalicylowego ze względu na potencjalne zwiększenie częstości występowania działań niepożądanych.

Leki przeciwkrzepliwe. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwkrzepliwymi może nasilić krwawienie. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwkrzepliwymi (np. warfaryną) jest przeciwwskazane.

Lity. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie NNZPZ i leków litu, ponieważ może dojść do inhibicji nerkowego klirensu litu, wzrostu stężenia litu w osoczu i toksyczności litu.

Probenecyd. Jednoczesne stosowanie ketorolaku trometamolu i probenecydu prowadzi do obniżenia klirensu ketorolaku, znaczącego wzrostu jego stężenia w osoczu i wydłużenia okresu półtrwania. Dlatego jednoczesne stosowanie ketorolaku trometamolu i probenecydu jest przeciwwskazane.

Oxpentifylin. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.

Mifepryston. W ciągu 8–12 dni po podaniu mifeprystonu nie należy stosować NNZPZ, ponieważ mogą one osłabiać działanie mifeprystonu.

Pentoksyfyllina. Jednoczesne stosowanie ketorolaku trometamolu i pentoksyfylliny zwiększa ryzyko wystąpienia krwawienia.

Leki, które w połączeniu z lekiem Neospastyl® należy stosować z ostrożnością

Kortykosteroidy. Tak jak w przypadku wszystkich NNZPZ, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia krwawicy żołądkowo-jelitowej.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Istnieje zwiększone ryzyko krwawicy żołądkowo-jelitowej przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i NNZPZ. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Metotreksat. Ponieważ NNZPZ mogą zmniejszać klirens metotreksatu, możliwe jest zwiększenie jego toksyczności.

Diuretyki. U niektórych pacjentów ketorolak może zmniejszać działanie natriuretyczne furosemidu i tiazydów. Podczas terapii wspomaganej NNZPZ należy uważnie obserwować pacjenta pod kątem objawów niewydolności nerek oraz zapewnić skuteczność działania leków moczopędnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). U zdrowych ochotników z normalnym objętością krwi ketorolak zmniejsza działanie moczopędne furosemidu o około 20%, dlatego przy przepisywaniu ketorolaku pacjentom z niewydolnością serca należy zachować szczególną ostrożność.

Leki przeciwhypertensyjne. Działanie tych leków osłabia się przy jednoczesnym stosowaniu z ketorolakiem. Ketorolak i inne NNZPZ mogą zmniejszać działanie przeciwhypertensyjne beta-blokerów, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) i antagonistów receptorów angiotensyny-II, a także zwiększać ryzyko zaburzeń funkcji nerek; dotyczy to szczególnie pacjentów z obniżoną objętością krwi lub pacjentów starszych. Dlatego tę kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem, a funkcję nerek należy okresowo kontrolować po rozpoczęciu i zakończeniu terapii wspomaganej, szczególnie przy stosowaniu diuretyków i inhibitorów ECA.

Glikozydy naparstnika. NNZPZ mogą nasilać przebieg niewydolności serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększać stężenie glikozydów naparstnika w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu.

Leki trombolityczne. Jednoczesne przyjmowanie z NNZPZ zwiększa ryzyko krwawienia.

Chociaż badania nie wskazują na istotne interakcje ketorolaku z warfaryną lub heparyną, jednoczesne stosowanie ketorolaku z lekami wpływającymi na hemostazę, w tym z lekami przeciwkrzepliwymi (warfaryna), małymi dawkami heparyny do celów profilaktycznych (2500–5000 j. co 12 godzin) i dekstranami, może być związane ze zwiększonym ryzykiem krwawienia.

Cyklosporyna. Tak jak w przypadku wszystkich NNZPZ, jednoczesne stosowanie cyklosporyny jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko działania nefrotoksycznego.

Takrolimus. NNZPZ mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności.

Analgetyki opioidowe. Wzmacnia się działanie analgetyk opioidowych, co pozwala na zmniejszenie ich dawki podczas leczenia bólu.

Chinolony. Pacjenci przyjmujący chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Zidowudyna. Jednoczesne stosowanie NNZPZ z zidowudyną prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności hematologicznej. U pacjentów zakażonych HIV, chorujących na hemofilię i leczonych jednocześnie zidowudyną i ibuprofenem, istnieje zwiększone ryzyko hemartrozy i hematoma.

Leki przeciwdrgawkowe. Opisywano pojedyncze przypadki wystąpienia drgawek podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu i leków przeciwdrgawkowych (fenytoina, karbamazepina).

Leki psychotropowe. Podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i leków psychotropowych (fluoksetyna, tioteksen, alprazolam) opisywano wystąpienie halucynacji.

Niedepolaryzujące leki nasenne

Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu i leków nasennych. NNZPZ mogą zmniejszać wydalanie baklofenu (zwiększając ryzyko toksyczności). Badania na zwierzętach i ludziach nie wykazały, aby ketorolak trometamol indukował lub inhibował enzymy wątroby metabolizujące go lub inne leki. Dlatego nie oczekuje się, że ketorolak będzie zmieniał farmakokinetykę innych leków poprzez indukcję lub inhibicję enzymów.

Leki przeciwcukrzycowe. NNZPZ mogą nasilać działanie pochodnych sulfonilomocznika.

Preparaty zawierające czosnek, cebulę, ginkgo biloba mogą nasilać działanie ketorolaku i zwiększać ryzyko powikłań hemoragicznych.

Jednoczesne stosowanie leku Neospastyl® z lekami chininy może nasilić działanie antycholinergiczne.

Przyjmowanie doustne tabletek ketorolaku po posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu powodowało opóźnienie i obniżenie stężenia szczytowego ketorolaku o około 1 godzinę. Antacida nie wpływały na stopień absorpcji.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Zaleca się stosowanie w warunkach szpitalnych.

Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce z innymi lekami w przypadku stosowania postaci do wstrzykiwań.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów.

Jednoczesne stosowanie leku Neospastyl® i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), a także selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania**”**).

Stosowanie kwasu ketorolakowego trometamolu w połączeniu z wstrzykiwaniem do mięśni i doustnym u dorosłych pacjentów nie powinno przekraczać 2 dni.

W przypadku leczenia pacjentów z niewydolnością serca, nerek lub wątroby, którzy przyjmują diuretyki, lub pacjentów z hipowolemia po zabiegach chirurgicznych, należy dokładnie monitorować diurezę i funkcję nerek.

Stosowanie u pacjentów starszych

U pacjentów starszych (powyżej 65 roku życia) stosowanie NLPZ częściej powoduje niepożądane działania, szczególnie krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, w tym zakończone śmiercią (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zwiększone ryzyko związane z wiekiem charakterystyczne jest dla wszystkich NLPZ. W porównaniu z młodszymi pacjentami, u tych starszych wydłużony jest okres półwylęgu z osocza i zmniejszony klirens w osoczu. Dlatego pacjentom starszym nie zaleca się stosowania Neospastyl® w dawce dobowej przekraczającej 60 mg, przeliczając na kwas ketorolakowy trometamol (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Substancja czynna leku Neospastyl® – kwas ketorolakowy trometamol – może powodować ciężkie działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Te działania mogą wystąpić u pacjentów stosujących kwas ketorolakowy trometamol w dowolnym czasie, bez objawów wstępnych lub z nimi, i mogą mieć śmiertelny skutek. Ryzyko poważnych z klinicznego punktu widzenia krwawień przewodu pokarmowego zależy od dawki. Jednak działania niepożądane mogą wystąpić nawet przy krótkotrwałej terapii. Czynnikami zwiększającymi ryzyko są: wcześniejsza choroba wrzodowa, jednoczesne stosowanie doustnych kortykosteroidów, leków przeciwkrzepnych, długotrwała terapia NLPZ, palenie tytoniu, spożycie alkoholu, wiek starszy i ogólnie złe stany zdrowia. W takich przypadkach należy dokładnie rozważyć konieczność połączenia NLPZ z lekami ochronnymi dla żołądka, np. misoprostolem lub inhibitorem pompy protonowej. Większość spontanicznych zgłoszeń dotyczących działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego dotyczyła pacjentów starszych lub osłabionych, dlatego przy leczeniu tej grupy chorych należy zachować szczególną ostrożność, a w przypadku podejrzenia działań niepożądanych lek należy odstawić. Pacjentom z grupy ryzyka należy rozważyć alternatywne metody leczenia nie zawierające NLPZ. Pacjenci (szczególnie starsi) z rozpoznanymi zaburzeniami przewodu pokarmowego (ŻKP) w wywiadzie powinni zgłaszać każdy objaw brzuszny (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego). Na te objawy należy zwrócić zwiększoną uwagę na początku leczenia.

Jeśli u pacjenta przyjmującego kwas ketorolakowy stwierdzono krwawienie lub wrzód przewodu pokarmowego, należy przerwać stosowanie leku.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego w wywiadzie ze względu na możliwość pogorszenia przebiegu choroby.

Stosowanie NLPZ, w tym kwasu ketorolakowego, może być związane ze zwiększonym ryzykiem niewydolności przewodu pokarmowego po anastomozie. Zaleca się dokładne monitorowanie medyczne i ostrożność przy stosowaniu kwasu ketorolakowego po operacjach przewodu pokarmowego.

Reakcje anafilaktyczne (podobne do anafilaktycznych). Reakcje anafilaktyczne (podobne do anafilaktycznych) (takie jak anafilaksja, skurcz oskrzeli, zaczerwienienie, wysypka, hipotensja tętnicza, obrzęk krtani i obrzęk naczynioruchowy) mogą wystąpić zarówno u pacjentów z wcześniej wykrytą wrażliwością na kwas acetylosalicylowy, inne NLPZ lub kwas ketorolakowy do wstrzykiwania dożylnego, jak i u tych, u których wcześniej nie obserwowano reakcji nadwrażliwości. Takie reakcje są możliwe u osób z obrzękiem naczynioruchowym, reakcjami oskrzeloskurczowymi w wywiadzie (np. z astmą) lub z polipami nosa. Te reakcje anafilaktyczne mogą być śmiertelne. Dlatego kwas ketorolakowy jest przeciwwskazany pacjentom z astmą w wywiadzie oraz pacjentom z pełnym lub częściowym zespołem polipów nosa, obrzękiem naczynioruchowym lub oskrzeloskurczem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Efekty hematologiczne. Stosowanie jednocześnie kwasu ketorolakowego trometamolu u pacjentów otrzymujących terapię przeciwkrzepną może zwiększać ryzyko krwawienia. Chociaż szczegółowych badań jednoczesnego stosowania kwasu ketorolakowego i heparyny w profilaktycznych niskich dawkach (2500–5000 j.m. co 12 godzin) nie przeprowadzono, nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka krwawienia przy takim trybie. Pacjenci, którzy już stosują leki przeciwkrzepne lub którzy wymagają podania niskich dawek heparyny, nie powinni otrzymywać kwasu ketorolakowego trometamolu. Przy podawaniu leków zawierających kwas ketorolakowy trometamol należy dokładnie monitorować pacjentów stosujących inne środki negatywnie wpływające na hemostazę. Kwas ketorolakowy hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. U pacjentów z normalną hemostazą czas krwawienia się wydłuża, ale nie przekracza normy – od 2 do 11 minut. W przeciwieństwie do długotrwałego działania po podaniu kwasu acetylosalicylowego, po odstawieniu kwasu ketorolakowego funkcja płytek wraca do normy w ciągu 24–48 godzin. Leki zawierające kwas ketorolakowy trometamol są przeciwwskazane pacjentom, którzy przeszli operacje z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełną hemostazą. Należy zachować ostrożność, gdy stabilna hemostaza jest ważna, np. przy zabiegach kosmetycznych lub ambulatoryjnych, resekcji gruczołu krokowego lub tonsylektomii. Przy stosowaniu kwasu ketorolakowego obserwuje się siniaki i inne objawy krwawienia z ran, a także krwawienia z nosa.

Przy przepisywaniu kwasu ketorolakowego należy wziąć pod uwagę jego podobieństwo do innych NLPZ hamujących cyklooksygenazę oraz potencjalne ryzyko krwawienia, szczególnie u pacjentów starszych. Kwas ketorolakowy trometamol nie jest środkiem znieczulającym i nie posiada właściwości uspokajających ani przeciwlękowych.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Przeciwwskazania”). Jak i inne NLPZ, kwas ketorolakowy hamuje syntezę prostaglandyn i może wywierać toksyczny wpływ na nerki (np. nefryt kłębuszkowy, nefryt śródmiąższowy, martwica brodawek nerek, zespół nerczy, ostra niewydolność nerek), dlatego należy go stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub z chorobami nerek w wywiadie. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek, hipowolemia, niewydolność serca, zaburzenia funkcji wątroby, pacjenci stosujący diuretyki oraz pacjenci starsi. Należy zachować ostrożność wobec pacjentów, u których z powodu choroby może dojść do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi do nerek, gdzie prostaglandyny odgrywają ważną rolę w utrzymaniu perfuzji. U takich pacjentów stosowanie NLPZ może spowodować hamowanie syntezy prostaglandyn zależne od dawki i niewydolność nerek.

Kwas ketorolakowy może zwiększać poziom mocznika, kreatyniny i jonów potasu w surowicy; odchylenia od normy obserwuje się nawet po podaniu jednej dawki. Po przerwaniu terapii NLPZ stan pacjentów zazwyczaj wraca do normy.

Pacjenci z mniej nasilonym zaburzeniem czynności nerek powinni otrzymywać niższe dawki kwasu ketorolakowego (nie więcej niż 60 mg na dobę wstrzykiwane do mięśni). Stan nerek takich pacjentów należy dokładnie monitorować. Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci powinni być dobrze nawodnieni. U pacjentów poddawanych hemodializie klirens kwasu ketorolakowego zmniejszał się o około połowę w porównaniu do normy, a końcowy okres półwylęgu wydłużał się prawie trzykrotnie.

Z uwagi na to, że zarówno wiek starszy (> 65 lat), jak i zaburzenia czynności nerek wymagają zmniejszenia dawki dobowej leku, a także brak danych klinicznych dotyczących farmakokinetyki leku w tej populacji, stosowanie leku pacjentom starszym z zaburzeniem czynności nerek należy ograniczyć do przypadków, gdy po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka związanej z taką terapią uzna się ją za uzasadnioną.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i naczynia mózgowe. Pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewielką i umiarkowaną niewydolnością serca w wywiadzie należy dokładnie monitorować. Stosowanie leku Neospastyl® pacjentom z chorobami serca (arytmie, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca) wymaga szczególnej ostrożności i kontroli ze strony lekarza.

Aby zminimalizować potencjalne ryzyko powikłań kardiowaskularnych u pacjentów stosujących NLPZ, należy przepisać najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas.

Leki zawierające kwas ketorolakowy trometamol można przepisywać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych tylko po dokładnym rozważeniu wszystkich zalet i wad takiego leczenia. Także należy rozważyć celowość przepisywania leków zawierających kwas ketorolakowy przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z grupy ryzyka w odniesieniu do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (np. pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, a także palaczy).

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka powikłań tętniczych zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Takie ryzyko nie może być wykluczone dla kwasu ketorolakowego.

U pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego, istnieje ryzyko ponownego zawału mięśnia sercowego przy stosowaniu NLPZ w ciągu pierwszego tygodnia leczenia. Należy unikać stosowania leków do wstrzykiwań zawierających kwas ketorolakowy trometamol pacjentom, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść z leku przeważa nad ryzykiem nawrotu zatorowości sercowo-naczyniowej. Jeśli lek zawierający kwas ketorolakowy trometamol stosowany jest pacjentom z niedawnym zawałem mięśnia sercowego, pacjent powinien być pod dokładnym nadzorem pod kątem objawów niedokrwienia serca.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Leki zawierające kwas ketorolakowy trometamol należy przepisywać ostrożnie pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby lub z chorobami wątroby w wywiadzie. Znaczne podwyższenia (ponad trzykrotnie normy) aktywności alaninotransaminazy i asparaginianotransaminazy w surowicy obserwowano u mniej niż 1% pacjentów. Ponadto zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i śmiertelny fulminantny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, w niektórych przypadkach śmiertelne. Leki zawierające kwas ketorolakowy należy odstawić w przypadku pojawienia się klinicznych objawów rozwoju choroby wątroby lub objawów ogólnoustrojowych (np. eozynofilia, wysypka).

Układ oddechowy. Należy monitorować stan pacjenta pod kątem możliwego rozwoju oskrzelospazmu.

Łupież systemowy i mieszane choroby tkanki łącznej. U pacjentów z łupieżem systemowym i różnymi mieszanymi chorobami tkanki łącznej zwiększa się ryzyko rozwoju oponowego zapalenia mózgu.

Zaburzenia skórne. Zgłaszano poważne reakcje skórne, takie jak egzfoliatywny odmieniec, zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella. Najwyższe ryzyko tych reakcji występuje na początku leczenia. Pacjenci powinni przerwać leczenie lekiem przy pierwszym pojawieniu się wysypki, uszkodzeń błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości.

Zatrzymanie płynu i obrzęki. Zgłaszano zatrzymanie płynu i obrzęki podczas stosowania kwasu ketorolakowego, dlatego leki należy przepisywać ostrożnie pacjentom z dekompensacją serca, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Przerost gruczołu krokowego. Należy stosować ostrożnie przy przerostach gruczołu krokowego I stopnia, ponieważ działanie antycholinergiczne leku może spowodować zatrzymanie moczu u podatnych pacjentów. W przypadku pojawienia się objawów trudności z oddawaniem moczu należy przerwać stosowanie.

Układ nerwowy i narządy wzroku. Stosowanie leku Neospastyl® pacjentom z jaskrą lub miastenią poważną wymaga szczególnej ostrożności i kontroli ze strony lekarza. Przy długotrwałym stosowaniu leku jego działanie cholinolityczne może prowadzić do zawrotów głowy lub zaburzeń akomodacji.

Wpływ na płodność. U kobiet, które nie mogą zajść w ciążę i dlatego poddawane są badaniom, należy odstawić leki zawierające kwas ketorolakowy trometamol. Kobiety z obniżoną płodnością powinny unikać stosowania leku.

Substancje pomocnicze. Przy stosowaniu leku w maksymalnej dawce dobowej największa dawka propyloglikolu, którą może otrzymać pacjent, nie przekracza 50 mg/kg/dobę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ze względu na znany wpływ niesteroidowych leków przeciwzapalnych na układ sercowo-naczyniowy płodu leki zawierające kwas ketorolakowy są przeciwwskazane w czasie ciąży (szczególnie w III trymestrze).

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży nie zostało udowodnione. Udowodniono, że kwas ketorolakowy przenika barierę łożyskową i dostaje się również do organizmu płodu. Z tego powodu kwas ketorolakowy trometamol jest przeciwwskazany w czasie ciąży i porodów.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko samoistnego poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to rośnie wraz ze wzrostem dawki i długości trwania terapii. Badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do częstszego utraty zapłodnionej komórki jajowej przed implantacją i przerwania ciąży po implantacji, a także zwiększa ryzyko śmiertelności embrionu i płodu. Ponadto zgłaszano częstszy rozwój różnych wad, w tym wad sercowo-naczyniowych, u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20 tygodnia ciąży stosowanie kwasu ketorolakowego trometamolu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, z których większość była odwracalna po przerwaniu leczenia.

Ponadto, w czasie ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować u płodu:

• toksyczność kardiopulmonalną (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem ductus arteriosus (przewodu tętniczego) i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia czynności nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem oligohydramnion (zmniejszeniem ilości płynu owodniowego) (patrz wyżej).

Na końcu ciąży dla matki i noworodka te leki mogą:

• wydłużyć czas krwawienia z powodu działania przeciwagregacyjnego, które może objawiać się nawet przy stosowaniu bardzo małych dawek;
• hamować skurcze macicy, co może prowadzić do opóźnienia porodów lub przedłużenia porodów.

Dlatego stosowanie kwasu ketorolakowego jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży.

Jeśli kobieta w ciąży jednak przyjęła lek, należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu po wpływie kwasu ketorolakowego przez kilka dni, począwszy od 20 tygodnia ciąży. Należy przerwać przyjmowanie kwasu ketorolakowego.

Karmienie piersią.

Kwas ketorolakowy w niewielkiej ilości przenika do mleka matki, dlatego Neospastyl jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Płodność.

Przy stosowaniu innych inhibitorów syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyn zastosowanie kwasu ketorolakowego może negatywnie wpływać na płodność; nie zaleca się stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom z problemami z zapłodnieniem lub poddawanym badaniom z powodu bezpłodności należy odstawić kwas ketorolakowy.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń

Lek może obniżać możliwości psychofizyczne pacjentów i negatywnie wpływać na czynności wymagające zwiększonej uwagi, koordynacji ruchów i szybkiej reakcji (np. prowadzenie pojazdów, praca z maszynami, praca na wysokości). U niektórych pacjentów przy stosowaniu leków zawierających kwas ketorolakowy trometamol może wystąpić zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia, ból głowy, zawroty głowy, bezsenność lub depresja. Jeśli pacjent doświadcza tych lub innych podobnych działań niepożądanych, nie powinien prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Zaleca się stosowanie w warunkach szpitalnych.

Po wstrzyknięciu do mięśni działanie przeciwbólowe pojawia się około 30 minut po podaniu, a maksymalne złagodzenie bólu osiągane jest po 1–2 godzinach. Ogólnie średnia długość trwania analgezji wynosi 8–12 godzin. Dawkę należy dostosować w zależności od stopnia nasilenia bólu i reakcji pacjenta na leczenie. Prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów. Leku nie wolno podawać do przestrzeni okołomiazgowej ani do przestrzeni podpajęczynówkowej.

Przed wstrzyknięciem zaleca się ogrzanie ampułki z lekiem do temperatury ciała.

Dorośli

W przypadku skurczów mięśni gładkich narządów wewnętrznych

Zalecana dawka leku Neospastyl**®** wynosi 1–2 ml (15–30 mg w przeliczeniu na ketorolak trometamolu) co 8 godzin. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Maksymalny czas leczenia nie powinien przekraczać 2 dni.

W celu złagodzenia bólu wisceralnego po zabiegach chirurgicznych oraz po zabiegach diagnostycznych na narządach wisceralnych jamy brzusznej i miednicy mniejszej

Zalecana dawka początkowa leku Neospastyl**®** wynosi 1 ml (15 mg w przeliczeniu na ketorolak trometamolu), następnie w razie potrzeby podaje się po 1–2 ml (15–30 mg w przeliczeniu na ketorolak trometamolu) co 8–12 godzin. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Maksymalny czas leczenia nie powinien przekraczać 2 dni.

Inne zalecenia dotyczące stosowania u dorosłych

Dawka dzienna całkowita w przeliczeniu na ketorolak trometamolu nie powinna przekraczać 90 mg u młodszych pacjentów, 60 mg – u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg. U pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zmniejszyć dawkę. Możliwe jest jednoczesne stosowanie leków przeciwbólowych opioidowych (morfiny, petydyny i innych). Ketorolak nie ma negatywnego wpływu na wiązanie się z receptorami opioidowymi i nie nasila hamowania oddychania ani działania uspokajającego leków opioidowych. U pacjentów, którzy otrzymują Neospastyl**®** w sposób dożylny i których przechodzi się na doustne tabletki Neospastyl**®**, całkowita skojarzona dawka dzienna nie powinna przekraczać 90 mg ketorolaku trometamolu (60 mg – u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek i masą ciała poniżej 50 kg), a w dniu zmiany postaci leku dawka składnika doustnego nie powinna przekraczać 40 mg ketorolaku trometamolu. Maksymalny czas leczenia obejmującego przejście z postaci dostrzykowej na doustną nie powinien przekraczać 5 dni (przy czym maksymalny czas leczenia postacią dostrzykową nie powinien przekraczać 2 dni). Przejście na formę doustną należy wykonać jak najszybciej.

Pacjenci starsi. Pacjentom powyżej 65. roku życia zaleca się stosowanie najniższej dawki z zakresu dawkowania. Całkowita dawka dzienna nie powinna przekraczać 60 mg (w przeliczeniu na ketorolak trometamolu).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Ketorolak jest przeciwwskazany w umiarkowanym i ciężkim zaburzeniu funkcji nerek. W przypadku mniej nasilonych zaburzeń należy zmniejszyć dawkę (nie więcej niż 60 mg w przeliczeniu na ketorolak trometamolu/dobę wstrzykiwana do mięśni).

Dzieci

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie

Objawy: stan zahamowania, senność, nudności, wymioty, ból w okolicy nadbrzusza, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, hamowanie oddychania i śpiączka. Możliwe są również objawy cholinolityczne. Opisywano wystąpienie reakcji anafilaktycznych.

Leczenie. Należy przerwać stosowanie leku. Leczenie objawowe i wspierające. Nie istnieje specyficzny antydot. Stosowanie wymuszonego diurezy, alkalinizacji moczu, hemodializy lub przetaczania krwi może być nieskuteczne z powodu silnego wiązania ketorolaku z białkami osocza.

Działania niepożądane

Strona układu pokarmowego: suchość w ustach, uczucie dyskomfortu w brzuchu, uczucie pełności żołądka, nudności, dyspepsja, zmiana wrażliwości smakowej, anoreksja, ból brzucha, ból nadbrzusza, biegunka, rzadziej — wzdęcia, odbijanie, wymioty, zaparcia, zmiany erozyjno-żołowe, w tym krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), wymioty krwią, zapalenie żołądka, wrzód peptyczny, zapalenie trzustki, melena, krwawienie z odbytu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zaostrzenie choroby Crohna i zapalenia okrężnicy.

Strona wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko — zaburzenia funkcji wątroby, niewydolność wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia myślenia, depresja, bezsenność, lęk, drażliwość, nerwowość,
reakcje psychotyczne, niepokojące sny, halucynacje, euforia, obniżenie zdolności koncentracji
uwagi, stupor, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drgawki, parestezje, hiperkinezy,
zmiany wrażliwości smakowej.

Strona narządów zmysłu: zaburzenia widzenia, zaburzenia akomodacji, zapalenie spojówek, zapalenie nerwu wzrokowego, szum w uszach, utrata słuchu.

Strona narządu ruchu: ból mięśni, zaburzenia funkcjonalne.

Strona układu moczowego: silny ból w okolicy nerek, częste oddawanie moczu, oliguria, poliuria, anuria, hiponatremia, hiperkaliemia, hematuria, białkomocz, podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek, zapalenie nerek międzywątrobaczkowych, martwica brodawek nerkowych, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczyniowy (rzadko).

Strona układu sercowo-naczyniowego: bladość, zaczerwienienie, ból w klatce piersiowej, uczucie przyspieszonego bicia serca, bradykardia, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze lub nadciśnienie tętnicze, obrzęki. Dane badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zakrzepowo-zatorowych powikłań tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Strona układu krwiotwórczego: purpura, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, granulocytopenia, anemia (aplastyczna, hemolityczna), możliwe wystąpienie krwotoków podskórnych, siniaków, krwawień z nosa.

Strona układu oddechowego: skurcz oskrzeli, duszność, astma, obrzęk płuc.

Strona układu rozrodczego: bezpłodność (u kobiet).

Strona skóry: świąd, pokrzywka, reakcje fotouczulenia, zespół Lyella, reakcje pęcherzykowe, odspajający się odmieniony, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, plamisto-płaskorozsiany i moknący wysyp.

Reakcje alergiczne: reakcje anafilaktyczne, pokrzywka, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, duszność, hipotensja tętnicza, zaczerwienienie, odspajający się odmieniony, pęcherzykowy odmieniony. Takie reakcje mogą występować u pacjentów z hiperwrażliwością na ketorolak lub inne leki przeciwbólowe niesteroidowe, jak i u pacjentów bez takiej wiedzy. Mogą również występować u osób z wywiadem anamnestycznym obrzęku naczynioruchowego, reaktywności oskrzeli (np. astma i polipy nosa). Reakcje anafilaktyczne, takie jak anafilaksja, mogą być śmiertelne.

Ogólne: osłabienie, obrzęki, ból i infiltrat w miejscu wstrzyknięcia, podwyższenie temperatury ciała, nadmierne pocenie się, przyrost masy ciała.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w związku ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Dopuszcza się przechowywanie w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, po czym lek nie powinien być stosowany.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie należy mieszać leku w małych pojemnikach (np. w jednej strzykawce) z siarczanem morfiny, chlorowodorem petydyny, prometazyną lub hydroksyzyną, ponieważ jeden z jego składników – ketorolak – może wytrącić się w osad.

Opakowanie

2 ml w ampułce; 5 ampułek w blisterze; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka farmaceutyczna „Darница” Sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.