Nebyar®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Nebyar® (NEBIAR)

Skład:

substancja czynna: nebywolol;

1 tabletka zawiera: nebywolol (w postaci chlorowodorku nebywololu) — 5 mg;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny (bezwodny żel krzemionkowy); stearyna magnezu; sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy; polietylenoglikol (PEG 6000); laktoza jednowodna.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie okrągłym, z powierzchnią podwójnie wypukłą, o średnicy 9 mm, z ryflowaniem w kształcie krzyża po jednej stronie tabletu i logo „N5” — po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych.

Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nebivolol jest racematem składającym się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebivololu (D-nebivolol) i RSSS-nebivololu (L-nebivolol). Wykazuje dwie właściwości farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β: ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (enancjomeru d);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne wynikające z interakcji z L-argininą/tlenkiem azotu.

Po podaniu jednorazowym i powtarzanym nebivolol obniża częstość skurczów serca i ciśnienie krwi w stanie spoczynku oraz podczas wysiłku zarówno u osób z normalnym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt przeciwciśnieniowy utrzymuje się w trakcie długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

W trakcie krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebivololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się ogólnoustrojowy opór naczyniowy. Pomimo zmniejszenia częstości skurczów serca, zmniejszenie wyrzutu serca w stanie spoczynku i podczas wysiłku jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie jest jeszcze wystarczająco poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebivolol zwiększa reakcję naczyń na acetylocholinę (ACh) zależną od tlenku azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka reakcja ta jest obniżona.

W badaniu z randomizacją i kontrolą placebo oceniającym umieralność i zachorowalność, w którym wzięło udział 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z ustabilizowaną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (FWLK) lub bez niej (średnia FWLK 36 ± 12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK poniżej 35 % u 56 % pacjentów, FWLK 35–45 % u 25 % pacjentów, FWLK powyżej 45 % u 19 % pacjentów), trwającym średnio 20 miesięcy, nebivolol jako lek podstawowy w ramach standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy efektywności), obniżając względne ryzyko o 14 % (absolutne zmniejszenie – 4,2 %). Zmniejszenie ryzyka stawało się widoczne po 6 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez cały okres terapii (średnia długość – 18 miesięcy). Wpływ nebivololu nie zależał od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutowej lewej komory u uczestników badania. Korzyści w zakresie zapobiegania śmiertelności z dowolnych przyczyn w porównaniu z placebo nie osiągnęły istotności statystycznej (absolutne zmniejszenie – 2,3 %).

U pacjentów leczonych nebivololem zaobserwowano zmniejszenie częstości zgonów (4,1 % w porównaniu z 6,6 %, względne zmniejszenie o 38 %).

W doświadczeniach in vitro i in vivo na zwierzętach wykazano, że nebivolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

W doświadczeniach in vitro i in vivo na zwierzętach wykazano, że nebivolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony.

U zdrowych ochotników nebivolol nie wywiera istotnego wpływu na zdolność do tolerowania maksymalnego wysiłku fizycznego ani na wytrzymałość.

Dostępne dane przedkliniczne i kliniczne nie wykazały negatywnego wpływu nebivololu na funkcję erektylną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebivololu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie nebivololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub na czczo.

Nebivolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu zachodzi drogą hydroksylacji acyklicznej lub aromatycznej, N-dealkilacji oraz glukuronidacji; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu poprzez hydroksylację podlega polimorfizmowi genetycznemu oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Biodostępność nebivololu podawanego doustnie wynosi 12 % u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z powolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym (steady-state) przy tej samej dawce maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego nebivololu u osób z powolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Z uwagi na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Nebyar® należy dostosowywać zawsze indywidualnie do potrzeb pacjenta: osoby z powolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebivololu wynosi średnio 10 godzin. U osób z powolnym metabolizmem jest on 3–5 razy dłuższy. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z szybkim metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stały poziom w osoczu krwi u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągany jest w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu krwi w zakresie od 1 do 30 mg nebivololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek człowieka nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu.

W osoczu krwi oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi dla SRRR-nebivololu wynosi 98,1 %, a dla RSSS-nebivololu – 97,9 %.

Po tygodniu od podania leku 38 % dawki wydala się z moczem, a 48 % – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebivololu z nerek wynosi mniej niż 0,5 % dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne oparte na powszechnie przyjętych badaniach genotoksyczności, toksyczności rozrodczej, toksyczności rozwojowej i kancerogenności nie wykazały zagrożenia dla człowieka. Niepożądane działanie na funkcję rozrodczą obserwowano tylko po podawaniu wysokich dawek, wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Choroba nadciśnieniowa

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Leczenie przewlekłej niewydolności serca o lekkim i umiarkowanym nasileniu jako terapia wspomagająca w standardowym leczeniu u pacjentów powyżej 70. roku życia.

Przewlekła choroba wieńcowa serca (PCWS)

Leczenie przewlekłej choroby wieńcowej serca o charakterze objawowym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania wewnętrznowenijnego substancji działających inotropowo pozytywnie.

Dodatkowo, tak jak w przypadku innych blokerów β, Nebyar® jest przeciwwskazany w następujących stanach:

• zespół słabości węzła zatokowego, w tym blokada sinoaurikularna,

blokada przewodzenia II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);

• skurcz oskrzeli oraz w wywiadzie astma oskrzelowa;
• nieleczona fiochromocytoza;
• kwasica metaboliczna;
• bradykardia (przy rozpoczęciu leczenia częstotliwość rytmu serca poniżej 60 uderzeń/min);
• hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg);
• ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Poniżej przedstawiono ogólne informacje dotyczące interakcji z antagonistami receptorów β-adrenergicznych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolin, flekainid, dysopyramid, lidokaina, moksylytyna, propafenon) – może nasilić działanie na przewodzenie węzła przedsionkowo-komorowego (AV) oraz zwiększyć negatywny efekt inotropowy;

b) z antagonistami wapnia typu werapamil/dyltiazem – negatywne działanie na przewodzenie AV i kurczliwość mięśnia sercowego. Wstrzyknięcie wewnętrznowenne werapamilu u pacjentów przyjmujących blokery β może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady AV;

c) z lekami obniżającymi ciśnienie o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metyldopa, rylenidyna) – może nasilić niewydolność serca poprzez zmniejszenie częstości skurczów serca, objętości wyrzutowej i rozszerzenie naczyń. Nagłe odstawienie tych leków, szczególnie przed zakończeniem stosowania blokerów β, może zwiększyć ryzyko wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

W przypadku jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) – może nasilić wpływ na przewodzenie AV;

b) z lotnymi anestetykami halogenowanymi – może hamować odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej. Jeżeli pacjent przyjmuje Nebyar®, należy poinformować o tym anestezjologa;

c) z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – choć Nebyar® nie wpływa na poziom glukozy we krwi, może jednak maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i uczucie przyspieszonego rytmu serca;

d) z baklofenem (środek przeciwwspastyczny), amifostyną (dodatkowy środek przeciwnowotworowy) – jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie należy odpowiednio skorygować.

W przypadku jednoczesnego stosowania należy wziąć pod uwagę:

a) glikozydy nasierdziowe (digitalis) – spowalnia przewodzenie AV, jednak badania kliniczne nie dostarczyły wytycznych dotyczących tej interakcji. Nebivolol nie wpływa na kinetykę derylotoksyny;

b) antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lakcydydyna, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – zwiększa się ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca może pogorszyć się funkcja pompowa komór;

c) leki przeciwwątrobowe, antydepresanty (trójkolistne antydepresanty, barbiturany, pochodne fentiazyny) – może nasilić działanie przeciwciśnieniowe (zasada sumowania efektów);

d) niesteroidowe leki przeciwzapalne – nie wpływają na działanie przeciwciśnieniowe Nebyaru;

e) sympatykomimetyki – mogą przeciwdziałać działaniu przeciwciśnieniowemu blokerów β. Substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków mających zarówno działanie α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje wynikające z farmakokinetyki leku:

• ponieważ w procesie metabolizmu nebivololu uczestniczy izoenzym CYP2D6, jednoczesne stosowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, a tym samym zwiększa ryzyko wystąpienia nadmiernej bradykardii i innych działań niepożądanych;
• cymetydyna zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale bez zmiany skuteczności klinicznej. Ranitydyna nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• w przypadku gdy Nebyar® stosuje się podczas posiłków, a środek przeciwwątrobowy między posiłkami, leki te można stosować razem;
• przy jednoczesnym stosowaniu nebivololu i nikardypiny nieznacznie wzrastały stężenia obu substancji w osoczu krwi bez zmiany skuteczności klinicznej;
• jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• nebivolol nie wpływa na farmakodynamikę i farmakokinetykę warfaryny.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności są wspólne dla wszystkich leków blokujących receptory β-adrenergiczne.

Anestezja.

Utrzymywanie blokady receptorów β-adrenergicznych zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas indukcji znieczulenia i intubacji. Przygotowując pacjenta do zabiegu chirurgicznego, należy przerwać stosowanie leków blokujących receptory β-adrenergiczne co najmniej 24 godziny wcześniej. Ostrożność należy zachować przy stosowaniu niektórych środków znieczulających, które wywołują depresję mięśnia sercowego, takich jak cyklopropan, eter czy trójchloroetylen. Reakcje przyśrodkowe u pacjenta można zapobiec poprzez dożylne podanie atropiny.

Układ sercowo-naczyniowy.

Ogólnie rzecz biorąc, leki blokujące receptory β-adrenergiczne nie powinny być stosowane u pacjentów z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca, dopóki ich stan nie ustabilizuje się. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie lekiem blokującym receptory β-adrenergiczne należy odstawiać stopniowo, w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się choroby, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie leczenia lekiem zastępczym. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą powodować bradykardię. Jeśli częstość tętna w spoczynku spadnie do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta wystąpią objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne należy stosować ostrożnie w leczeniu: a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chwiejność przemijająca), ponieważ może dojść do nasilenia tych chorób; b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia z powodu negatywnego wpływu leków blokujących receptory β-adrenergiczne na przewodnictwo; c) pacjentów z dławicą piersiową Prinzmetala z powodu nieograniczonej α-adrenergicznie pośredniczonej wazokonstrykcji tętnic wieńcowych: leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą nasilać częstotliwość i trwanie napadów dławicy.

Nie zaleca się ogólnie stosowania kombinacji nebivololu z antagonistami wapnia typu werapamil i diltiazem, z lekami przeciwnadżerkowymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi działającymi ośrodkowo.

Przemiana materii i układ内分泌ny.

NEBYAR® nie wpływa na stężenie glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to, należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i uczucie przyspieszonego bicie serca. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą maskować objawy tachykardii występujące przy nadczynności tarczycy. Po nagłym odstawieniu leku objawy te mogą się nasilić.

Układ oddechowy.

U pacjentów z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych leki blokujące receptory β-adrenergiczne należy stosować ostrożnie, ponieważ może dojść do nasilenia się wazokonstrykcji dróg oddechowych.

Inne.

Leki β-adrenoblokujące należy przepisywać pacjentom z wywiadem psoriazu tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka.

Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą nasilać wrażliwość na alergeny oraz nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebivololem konieczna jest regularna opieka medyczna. Leczenia nie należy przerywać gwałtownie, chyba że istnieje pilna potrzeba.

Preparat zawiera monohydrat laktozy, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy w organizmie lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Efekty farmakologiczne nebivololu mogą negatywnie wpływać na przebieg ciąży, płód i noworodka.

Ogólnie rzecz biorąc, leki β-adrenoblokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią płodu w łonie macierzystej, poronieniami i porodami przedwczesnymi. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie lekami β-blokującymi jest konieczne, lepiej jest wybrać leki β1-selektywne.

NEBYAR® nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność.

Jeśli leczenie nebivololem jest konieczne, należy prowadzić obserwację przepływu krwi przez łożysko oraz wzrostu płodu. Po potwierdzeniu negatywnego wpływu należy rozważyć leczenie lekami alternatywnymi. Stan płodu należy dokładnie monitorować i pamiętać, że objawy takie jak hipoglikemia i bradykardia mogą wystąpić w pierwszych 3 dniach po porodzie.

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy nebivolol przenika do ludzkiego mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Większość leków β-blokujących, szczególnie związki lipofilne takie jak nebivolol, przenika do mleka matki, choć w różnym stopniu. Dlatego podczas leczenia nebivololem nie zaleca się karmienia piersią.

Plodność

Nebivolol nie wpływał na płodność szczurów, z wyjątkiem dawek kilkukrotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla człowieka, kiedy obserwowano działania niepożądane na narządy rozrodcze samców i samic szczurów i myszy. Wpływ nebivololu na płodność człowieka jest nieznany.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn. Badania farmakodynamiczne wykazały, że NEBYAR® 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednakże należy uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia podczas prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Przetężenie tętnicze.

Dorośli. Dawkowanie wynosi 1 tabletka Nebyar® (5 mg nebywololu) na dobę, najlepiej przyjmowaną o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, jednak czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Nebyar® można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Do tej pory dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie przy połączeniu z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Dlatego stosowanie leku u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Dla tej grupy pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 5 mg. Jednakże ze względu na niedostateczne doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, jego stosowanie wymaga ostrożności i dokładnego nadzoru.

Niewydolność serca przewlekła.

Leczenie niewydolności serca przewlekłej należy rozpocząć od powolnego dobowania dawki aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymania. Lek należy stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, którzy nie mieli epizodów jej ostrej dekompensacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub cyfogeninę i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i/lub antagoniści receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Nebyar®.

Początkowe dobowanie dawki należy przeprowadzić według poniższego schematu, zachowując odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebywololu na dobę można zwiększyć do 2,5 mg nebywololu na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, a następnie do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebywololu raz na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien przebywać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenie objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych może uniemożliwić stosowanie maksymalnej zalecanej dawki wszystkim pacjentom. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo zmniejszyć lub ponownie do niej wrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dobowania dawkę nebywololu zaleca się najpierw zmniejszyć lub, w razie potrzeby, natychmiast odstawić lek (w przypadku ciężkiej hipotensji, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia szoku kardiogennego, bradykardii symptomatycznej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca nebywololem jest długotrwałe.

Leczenia nebywololem nie należy nagle przerywać, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli odstawienie leku jest konieczne, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Przewlekła choroba wieńcowa serca.

Dorośli. Leczenie przewlekłej choroby wieńcowej serca należy rozpocząć od stopniowego zwiększania dawki aż do ustalenia optymalnej dawki utrzymania dla każdego pacjenta.

Dawkę początkową należy zwiększać co 1–2 tygodnie, w zależności od tolerancji, od 1,25 mg nebywololu do 2,5 mg nebywololu raz na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, a następnie do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebywololu raz na dobę. Dane dotyczące szczególnych grup chorych dotyczą zarówno pacjentów z CHF, jak i z CHWS.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ dobowanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u chorych z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny w surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebywololu u tych chorych nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Stosowanie leku u pacjentów z niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane ze względu na ograniczone doświadczenie w jego stosowaniu.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Ponieważ dobowanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, nie jest wymagana korekta dawki.

Sposób stosowania.

Doustne.

Tabletki można przyjmować z posiłkiem.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Nebyar® u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Dane są niedostępne. Dlatego stosowanie u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Brak danych o przypadkach przedawkowania nebywololu.

Objawy.

W przypadku przedawkowania β-blokery obserwuje się: bradykardię, hipotensję tętniczą, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania lub rozwoju reakcji nadwrażliwości należy zapewnić ciągłe monitorowanie pacjenta i leczenie w warunkach oddziału intensywnej terapii. Zaleca się kontrolę poziomu glukozy we krwi. Wchłanianiu wszelkich pozostałości leku, które nadal znajdują się w przewodzie pokarmowym, można zapobiec poprzez przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywnego oraz środków przeczyszczających. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. W celu usunięcia bradykardii lub zwiększonego napięcia błonki płaskiej zaleca się podanie atropiny lub metylo-ATROPINY. Leczenie hipotensji i wstrząsu należy prowadzić za pomocą osocza/zamienników osocza oraz, w razie potrzeby, katecholamin.

Działanie blokujące β można zakończyć poprzez powolne wstrzykiwanie dożylnie izoprenaliny chlorowodorku, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadkach opornych izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli powyższe środki nie pomagają, należy podać glukagon w dawce 50–100 µg/kg; w razie potrzeby wstrzyknięcie można powtórzyć w ciągu godziny oraz, w razie potrzeby, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można zastosować sztucznego stymulatora serca.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane przy nadciśnieniu tętniczym pierwotnym oraz przy przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Oprócz tego, donoszono o następujących skutkach ubocznych wywołanych przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, uczucie zimna/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność okulomukokutaniczna typu praktylowolowy.

Niewydolność serca.

Dane dotyczące skutków ubocznych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z badań klinicznych kontrolowanych placebo, w których 1067 pacjentów otrzymywało nebyar® oraz 1061 pacjentów – placebo. W tym badaniu skutki uboczne, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebyar® (42,1%) oraz 334 (31,5%) pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi skutkami ubocznymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebyar® były bradykardia i zawroty głowy, występujące u około 11% pacjentów. Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła około 2% i 7% odpowiednio.

Skutki uboczne potencjalnie związane z lekiem oraz uznawane za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebyar® oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna występowała u 2,1% pacjentów przyjmujących nebyar® oraz u 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebyar® oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blokada przedsionkowo-komorowa I stopnia występowała u 1,4% pacjentów przyjmujących nebyar® oraz u 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych występowały u 1% pacjentów przyjmujących nebyar® oraz u 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Przewlekła choroba niedokrwienna serca.

Dane dotyczące skutków ubocznych u pacjentów z CHNS pochodzą z analizy specjalnej tych samych danych z badania klinicznego, które opisano dla niewydolności serca. Można uzasadnione założyć, że wyniki dotyczące bezpieczeństwa i tolerancji nebyar® uzyskane u pacjentów z niewydolnością serca mają również zastosowanie do pacjentów z CHNS.

Zgłaszanie podejrzewanych skutków ubocznych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych skutków ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata od daty produkcji in bulk.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. 3 blistery po 10 tabletek wraz z instrukcją dla użytkownika medycznego umieszczone w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat” (produkcja z produktu in bulk firmy producenta Actavis Limited, Malta, firmy producenta „Balkanpharma-Dupnica” AD, Bułgaria).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksaganskogo, 139.

Wnioskodawca. Firma z ograniczoną odpowiedzialnością „ARTERIUM LTD”.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksaganskogo, 139.