Nebivolol-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Nebivolol-Darnytsia (Nebivolol-Darnytsia)

SkÅ ad:

substancja czynna: nebiwolol;

1 tabletka zawiera nebiwolu hydrochloran odpowiadajÄ cÄ 5 mg nebiwolu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, polisorbat 80; laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształyczna; skrobia kukurydziana; sodowa kroskarboksymetloceluloza; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletka.

GÅ‚ówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: tabletka biaÅ‚a lub prawie biaÅ‚a, dwuwypukÅ‚a, z dwoma prostopadÅ‚ymi Å›lepiami do dzielenia.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne blokery receptora β-adrenergicznego.

Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nebiwolol jest racematem składającym się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebiwololu (D-nebiwolol) oraz RSSS-nebiwololu (L-nebiwolol). Wykazuje dwie właściwości farmakologiczne:

• dzięki enancjomerowi D nebiwolol jest konkurencyjnym i selektywnym blokerem β₁-adrenoreceptorów;
• dzięki enancjomerowi L wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne wynikające z metabolicznego oddziaływania z L-argininą/tlenkiem azotu (NO).

Po jednorazowym i powtarzanym stosowaniu nebiwololu obniża się częstość skurczów serca oraz ciśnienie tętnicze w stanie spoczynku i podczas obciążenia zarówno u osób z normalnym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt antyhipertensyjny utrzymuje się w trakcie długotrwałego leczenia. W terapeutycznych dawkach nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego. W czasie krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia nebiwololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zmniejsza się opór naczyniowy ogólny. Pomimo obniżenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w stanie spoczynku i podczas obciążenia jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami β-adrenoreceptorów nie jest jeszcze wystarczająco poznane. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebiwolol zwiększa reakcję naczyń na acetylocholinę, pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka reakcja ta jest zmniejszona.

W przeprowadzonym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem 2128 pacjentów w wieku ≥70 lat (średni wiek 75,2 roku) z ustaloną przewlekłą niewydolnością serca ze zmniejszoną lub bez zmniejszenia frakcji wyrzutu lewej komory, stosowanie nebiwololu jako terapii wspomagającej standardowe leczenie istotnie wydłużało czas do wystąpienia zgonu lub hospitalizacji z powodu choroby układu sercowo-naczyniowego. Wpływ nebiwololu nie zależał od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutu lewej komory u uczestników badania. U pacjentów leczonych nebiwololem obserwowano zmniejszenie częstości nagłych zgonów.

Zgodnie z dostępnymi danymi przedklinicznymi i klinicznymi nebiwolol nie wywiera negatywnego wpływu na funkcję erekcyjną u chorych z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka.

Po doustnym przyjęciu następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebiwololu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie nebiwololu, dlatego można go przyjmować niezależnie od posiłków. Nebiwolol jest metabolizowany w wątrobie, w tym z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu poprzez hydroksylację podlega genetycznemu polimorfizmowi utleniającemu zależnemu od CYP2D6. W stanie stacjonarnym (steady-state) przy tej samej dawce maksymalne stężenie nebiwololu w osoczu u osób z powolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Biodostępność doustnie podanego nebiwololu wynosi średnio 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z powolnym metabolizmem. Stężenia w osoczu krwi w zakresie od 1 do 30 mg nebiwololu są proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu. Po tygodniu od podania 38% dawki wydala się z moczem, a 48% – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebiwololu z moczem wynosi mniej niż 0,5% dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Przewlekła niewydolność serca łagodnego lub umiarkowanego stopnia nasilenia, jako leczenie wspomagające standardowe metody terapii u pacjentów w wieku od 70 lat.

Leczenie przewlekłej choroby wieńcowej o charakterze objawowym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania działających substancji o działaniu inotropowym pozytywnym.

Ponadto, podobnie jak inne leki β-blokujące, lek jest przeciwwskazany w przypadku następujących chorób:

• zespół słabości węzła zatokowego, w tym blok sinoatryalny, blok przedsionkowo-komorowy (blok AV) II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• bronchospazm i astma oskrzelowa w wywiadzie;
• nieleczona fiochromocytoza;
• kwasica metaboliczna;
• bradykardia (przed rozpoczęciem leczenia częstość skurczów serca mniejsza niż 60 uderzeń/min);
• hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe (CT) – poniżej 90 mm Hg);
• ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Współlecznictwo niezalecane:

• z lekami przeciwarhythmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolin, flekainid, dysopiramina, lidokaina, moksyletyna, propafenon), ponieważ może nasilić działanie na przewodnictwo AV oraz zwiększyć negatywny efekt inotropowy;
• z antagonistami wapnia typu werapamil/diltiazem – negatywne działanie na przewodnictwo AV i kurczliwość mięśnia sercowego. Wstrzykiwanie werapamilu dożylnie pacjentom przyjmującym leki β-adrenoblokujące może prowadzić do znaczącej hipotensji tętniczej i bloku AV;
• z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rylenidyna) – może prowadzić do nasilenia niewydolności serca w wyniku zmniejszenia częstości skurczów serca, objętości uderzeniowej i rozszerzenia naczyń; przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem stosowania leków β-adrenoblokujących, może wzrosnąć prawdopodobieństwo wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku:

• z lekami przeciwarhythmicznymi klasy III (amiodaron) – może nasilić wpływ na przewodnictwo AV;

• z lotnymi związkami halogenowanymi stosowanymi jako znieczulenie (anestetyki lotne) – może tłumić odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami, należy unikać nagłego odstawienia leczenia lekami β-blokującymi. Jeżeli pacjent stosuje nebivolol, należy poinformować o tym anestezjologa;

• z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, może jednak maskować takie objawy hipoglikemii, jak tachykardia i kołatanie serca;

• z baklofenem (lek przeciwdrgawkowy), amifostyną (lek wspomagający terapię przeciwnowotworową) – jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie tętnicze należy skorygować.

Przy współstosowaniu należy wziąć pod uwagę:

• glikozydy nasierdziowe – spowalnia przewodnictwo AV, jednak podczas badań klinicznych nie stwierdzono wskazówek dotyczących tej interakcji; nebivolol nie wpływa na kinetykę cyfogeniny;
• antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lakdydipina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – zwiększa się ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca może pogorszyć się czynność pompowa komór;
• leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenantiazyny) – może nasilić się działanie przeciwciśnieniowe (zasada sumowania efektów);
• niesteroidowe leki przeciwzapalne – nie wpływają na działanie przeciwciśnieniowe nebivololu;
• sympatykomimetyki mogą przeciwdziałać działaniu przeciwciśnieniowemu leków β-adrenoblokujących; substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków posiadających zarówno efekty α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i bloku serca).

Interakcje wynikające z farmakokinetyki leku:

• ponieważ w procesie metabolizmu nebivololu bierze udział izoenzym CYP2D6, jednoczesne stosowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi i w ten sposób zwiększa ryzyko wystąpienia nadmiernej bradykardii oraz innych działań niepożądanych;
• cyklotydyna zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale bez zmiany skuteczności klinicznej;
• ranitydyna nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• o ile nebivolol stosuje się podczas posiłku, a lek przeciwwskazany – między posiłkami, te leki można przepisywać jednocześnie;
• przy jednoczesnym stosowaniu nebivololu i nikardypiny nieznacznie wzrastały stężenia obu leków w osoczu krwi bez zmiany skuteczności klinicznej;
• jednoczesne spożycie alkoholu oraz stosowanie furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• nebivolol nie wpływa na farmakodynamikę i farmakokinetykę warfaryny.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ostrzeżenia i środki ostrożności wspólne dla blokerów β-adrenoreceptorów są następujące.

Znieczulenie.

Utrzymywanie blokady β-adrenoreceptorów zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas wprowadzania w stan znieczulenia i intubacji. W przypadku przygotowania do zabiegu chirurgicznego stosowanie blokerów β-adrenoreceptorów należy przerwać co najmniej 24 godziny wcześniej. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu niektórych znieczuliczy powodujących depresję mięśnia sercowego, takich jak cyklopropan, eter lub trójchloroetylen. Reakcje przywspółczulnego typu u pacjenta można zapobiec poprzez wewnętrzne podanie atropiny.

Serce i naczynia.

Ogólnie pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca nie należy przepisywać blokerów β-adrenoreceptorów, dopóki ich stan nie stanie się stabilny. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie blokerem β-adrenoreceptorów należy przerywać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie leczenia lekiem zastępczym. Blokery β-adrenoreceptorów mogą powodować bradykardię. Jeśli puls w stanie spoczynku spadnie do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawią się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Blokery β-adrenoreceptorów należy stosować z ostrożnością podczas leczenia:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chód przerywany), ponieważ może dojść do nasilenia tych chorób;

b) pacjentów z blokada przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ blokerów β-adrenoreceptorów na przewodnictwo;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu nieograniczonej α-adrenoreceptorowo pośrednionej wazokonstrikcji tętnic wieńcowych: blokery β-adrenoreceptorów mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy piersiowej.

Nie zaleca się ogólnie stosowania nebiwololu w połączeniu z antagonistami wapnia typu werapamil i dyltiazem, z lekami przeciwarhythmicznymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi działającymi w ośrodkowym układzie nerwowym (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Przemiana materii i układ内分泌owy.

Nebiwolol nie wpływa na stężenie glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu go u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca. Blokery β-adrenoreceptorów mogą maskować objawy tachykardii przy nadczynności tarczycy. Po nagłym przerwaniu leczenia objawy te mogą się nasilić.

Układ oddechowy.

Pacjentom z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych blokery β-adrenoreceptorów należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia się konstrykcji dróg oddechowych.

Inne.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebiwololem konieczna jest regularna obserwacja pacjenta. Leczenia nie należy nagle przerywać bez pilnej potrzeby.

Pacjentom z wywiadem łuszczycy leki β-adrenoblokujące należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu sytuacji. Blokery β-adrenoreceptorów mogą zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Substancje pomocnicze.

Preparat zawiera laktozę monohydrat, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy w organizmie lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Informacje dotyczące sposobu stosowania i dawek znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebiwolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może negatywnie wpływać na ciążę i/lub płód/niemowlę. Ogólnie rzecz biorąc, blokery β-adrenoreceptorów zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem i przedwczesnym porodem. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie blokerami β-adrenoreceptorów jest konieczne, lepiej jest wybrać β1-selektywne β-blokery.

Nebiwololu nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje jednoznaczna konieczność. Jeśli leczenie nebiwololem jest uznane za konieczne, należy obserwować przepływ krwi przez łożysko i wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia negatywnego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodkowi należy zapewnić staranne obserwowanie. Objawy hipoglikemii i bradykardii można oczekiwać w ciągu pierwszych

3 dni.

Okres karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że nebiwolol przenika do mleka zwierząt. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do ludzkiego mleka matki. Większość blokerów β-adrenoreceptorów, w szczególności związki lipofilowe, takie jak nebiwolol i jego aktywne metabolity, przenika w różnym stopniu do mleka matki. Dlatego karmienie piersią podczas stosowania nebiwololu nie jest zalecane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono odpowiednich badań. Badania farmakokinetyczne wykazały, że nebiwolol nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki

Reżim dawkowania

Stosować doustnie. Tabletki należy połykać, popijając wystarczającą ilością płynu (np. 1 szklanką wody). Można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Essencjalna nadciśnienie tętnicze

Dorośli pacjenci powinni przyjmować 1 tabletę (5 mg nebivololu) dziennie, najlepiej o tej samej porze dnia. Lek można przyjmować podczas jedzenia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, jednak czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Połączenie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Nebivolol można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami hipotensyjnymi. Dotychczas dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie w połączeniu z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Zalecana dawka początkowa to 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone, dlatego nebivolol jest przeciwwskazany.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej).

Dla tej grupy pacjentów zalecana dawka początkowa to 2,5 mg na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 5 mg. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów w wieku 75 lat i więcej, stosowanie wymaga ostrożności oraz dokładnego nadzoru lekarskiego.

Niewydolność serca przewlekła

Leczenie niewydolności serca przewlekłej należy rozpocząć od stopniowego dawkowania aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymania. Lek należy stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, u których w ciągu ostatnich 6 tygodni nie wystąpiły epizody jej ostrej dekompensacji. Zaleca się, aby leczenie prowadził lekarz z doświadczeniem w terapii niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne (diuretyki, doustny digoksynę, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II) powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii nebivololem. Początkową dawkę należy ustalać według poniższego schematu, zachowując odstępy 1–2 tygodniowe i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebivololu dziennie, następnie można zwiększyć do 2,5 mg dziennie, potem do 5 mg dziennie, a następnie do 10 mg 1 raz dziennie. Maksymalna zalecana dawka to 10 mg na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien pozostawać pod obserwacją doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się o stabilności stanu klinicznego (szczególnie ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca, przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenia objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych u pacjenta wskazuje na niemożliwość stosowania najwyższych zalecanych dawek. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo zmniejszyć lub ponownie do niej powrócić. W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dobowania dawki, zaleca się najpierw zmniejszenie dawki nebivololu lub, w razie potrzeby, natychmiastowe odstawienie leku (w przypadku ciężkiej hipotensji tętniczej, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wstrząsu kardiogennego, bradykardii objawowej lub blokady przewodzenia AV). Leczenie przewlekłej niewydolności serca nebivololem jest zazwyczaj długotrwałe.

Leczenia nebivololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia objawów niewydolności serca. Jeśli konieczne jest odstawienie leku, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Przewlekła choroba niedokrwienna serca.

Dorośli

Leczenie przewlekłej choroby niedokrwiennej serca należy rozpocząć od stopniowego zwiększania dawki aż do ustalenia optymalnej dawki utrzymania dla każdego pacjenta.

Dawkę początkową należy zwiększać co 1–2 tygodnie, w zależności od tolerancji, z 1,25 mg nebivololu do 2,5 mg nebivololu raz dziennie, następnie do 5 mg raz dziennie, a następnie do 10 mg raz dziennie. Maksymalna zalecana dawka to 10 mg nebivololu raz dziennie. Dane dotyczące szczególnych grup pacjentów dotyczą zarówno pacjentów z CHF, jak i z ICHS.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ dobowanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebivololu u tych pacjentów nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania nebivololu u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone, dlatego stosowanie tego leku jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Ponieważ dobowanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania nebivololu u dzieci, dlatego stosowanie leku w tej grupie wiekowej nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Brak dostępnych danych dotyczących przedawkowania nebivololem.

Objawy. W przypadku przedawkowania β-blokerów obserwuje się: bradykardię, hipotensję tętniczą, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca.

Leczenie przedawkowania. Konieczne jest przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. Zaleca się kontrola poziomu glukozy we krwi. W przypadku przedawkowania lub zwiększonej wrażliwości – wymagany jest dokładny nadzór medyczny oraz intensywna terapia w warunkach szpitalnych: w przypadku bradykardii i zwiększonej wagotonii – podaje się atropinę lub metylatropinę, w przypadku hipotensji tętniczej i wstrząsu – podaje się wewnątrznie przetaczanie substytuentów osocza i katecholamin. Działanie β-blokujące można zlikwidować przez powolne wstrzykiwanie wewnątrznie chlorowodorku izoprenaliny, rozpoczynając od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, rozpoczynając od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia pożądanego efektu. W przypadkach opornych izoprenalina może być połączona z dopaminą. Jeśli powyższe środki nie pomagają, należy podać glukagon w dawce 50–100 µg/kg; w razie potrzeby wstrzykiwanie można powtórzyć w ciągu godziny oraz, w razie potrzeby, przeprowadzić wewnątrznie infuzję glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach, gdy bradykardia nie poddaje się leczeniu, może być konieczne wszczepienie sztucznego stymulatora serca.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane przy pierwotnej nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Pierwotne nadciśnienie tętnicze

Reakcje niepożądane w większości przypadków były od łagodnego do umiarkowanego nasilenia (podano w poniższej tabeli); sklasyfikowano je według układów narządów i częstości występowania.

Oprócz tego zgłaszano następujące działania niepożądane wywołane przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, zimne kończyny/cyanosis kończyn, suchość oczu oraz toksyczność okulomukokutaną typu praktykolanowego.

Przewlekła niewydolność serca

Dane dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z badania klinicznego kontrolowanego placebo, w którym 1067 pacjentów otrzymywało nebivolol, a 1061 pacjentów – placebo. W trakcie tego badania działania niepożądane, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebivolol (42,1%) oraz 334 pacjentów (31,5%) przyjmujących placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebivolol były bradykardia oraz zawroty głowy (występujące u około 11% pacjentów). Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła około 2% i 7% odpowiednio.

Zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogły być przynajmniej potencjalnie związane z zastosowaniem nebivololu oraz które uznawano za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna – u 2,1% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blokada AV I stopnia występowała u 1,4% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych – u 1% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Przewlekła choroba niedokrwienna serca.

Dane dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z CHNS pochodzą z analizy specjalnej danych z tego samego badania klinicznego, które opisano dla niewydolności serca. Można uzasadnione założyć, że wyniki dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności nebivololu uzyskane u pacjentów z niewydolnością serca mają również zastosowanie do pacjentów z CHNS.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze; 2 blistry w kartonie.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Farmaaceutyczna Firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.