Nebitens

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku NЕBITENS (NEBITENS)

Skład:

substancja czynna: nebiwolol;

1 tabletka zawiera 5,45 mg chlorowodorku nebiwololu, co odpowiada 5 mg nebiwololu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, makrogol 6000, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą, białe, z ryflowaną linią w kształcie krzyża umożliwiającą podział tabletki po jednej stronie i oznaczeniem „N5” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych.

Kod ATC C07A B12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nebivolol jest racematem składającym się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebivololu (D-nebivolol) oraz RSSS-nebivololu (L-nebivolol). Wykazuje on dwa działania farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β: ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (d-enancjomeru);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne poprzez interakcję z L-argininą/tlenkiem azotu.

Pojedyncze i powtarzane dawki nebivololu obniżają częstość skurczów serca oraz ciśnienie tętnicze w stanie spoczynku i podczas wysiłku zarówno u osób z normalnym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt przeciw nadciśnieniu utrzymuje się również podczas długotrwałego leczenia.

W terapeutycznych dawkach nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

Podczas krótko- i długotrwałego leczenia nebivololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się opór naczyń obwodowych. Pomimo zmniejszenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w stanie spoczynku i podczas wysiłku jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami β-adrenoreceptorów nie zostało jeszcze wystarczająco przebadane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebivolol zwiększa reakcję naczyń na acetylocholinę (ACh) pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka reakcja ta jest osłabiona.

Wiadomo, że w badaniach placebo-kontrolowanych dotyczących śmiertelności i zachorowań u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca, trwających średnio 20 miesięcy, nebivolol jako lek podstawowy w ramach standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia zgonu lub hospitalizacji z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego (główny punkt końcowy efektywności). Wpływ nebivololu nie zależał od wieku, płci ani frakcji wyrzutu lewej komory u uczestników badania. Korzyści w zakresie zapobiegania śmiertelności z dowolnych przyczyn w porównaniu z placebo nie osiągnęły istotności statystycznej. U pacjentów leczonych nebivololem obserwowano zmniejszenie częstości zgonów. Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej. Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol w dawkach farmakologicznych nie wywiera stabilizującego wpływu na błony. U zdrowych ochotników nebivolol nie wywiera istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebivololu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie nebivololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub bez.

Nebivolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z tworzeniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu zachodzi poprzez cyklizację albo hydroksylację aromatyczną, N-dealkilację oraz glukuronidację; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu poprzez hydroksylację podlega genetycznemu polimorfizmowi oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Biodostępność doustna nebivololu wynosi 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest prawie pełna u osób z wolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym (steady-state) oraz przy tej samej dawce maksymalna stężenie w osoczu niezmienionego nebivololu u osób z wolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Z uwagi na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Nebitens należy dostosować zawsze indywidualnie do potrzeb pacjenta: osoby z wolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebivololu wynosi średnio 10 godzin. U osób z wolnym metabolizmem jest on 3–5 razy dłuższy. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z wolnym metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z wolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stały poziom w osoczu krwi u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągany jest w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu krwi w zakresie od 1 do 30 mg nebivololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu.

W osoczu krwi oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza dla SRRR-nebivololu wynosi 98,1%, a dla RSSS-nebivololu – 97,9%.

Po tygodniu od zastosowania 38% dawki wydala się z moczem, a 48% – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebivololu z moczem wynosi mniej niż 0,5% dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Przewlekła niewydolność serca w stopniu lekkim lub umiarkowanym jako dodatek do standardowego leczenia u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy wymieniony w sekcji „Skład”;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania leków działających inotropowo pozytywnie.

Ponadto, jak i inne leki β-blokujące, Nebitens jest przeciwwskazany w przypadku:

• zespołu słabości węzła zatokowego, w tym blokady zatokowo-komorowej;
• blokady AV II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• skurczu oskrzeli oraz w wywiadzie astmy oskrzelowej;
• nieleczonych fochromocytomów;
• kwasicy metabolicznej;
• bradykardii (przy częstotliwości rytmu serca poniżej 60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia);
• hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg);
• ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współdziałanie nie jest zalecane:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dysopyrydyna, lidokaina, moksylocytyna, propafenon) – może nasilić działanie na przewodnictwo AV oraz zwiększyć negatywny efekt inotropowy;

b) z antagonistami wapnia typu werapamil/dyltiazem – negatywne działanie na przewodnictwo AV i kurczliwość mięśnia sercowego. Wstrzyknięcie werapamilu dożylnie u pacjentów przyjmujących leki β-adrenoblokujące może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady AV;

c) z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (klopidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rylenidyna) – może nasilić niewydolność serca poprzez zmniejszenie częstości rytmu serca, objętości wyrzutowej i rozszerzenie naczyń. Przy nagłym odstawieniu, zwłaszcza przed zakończeniem stosowania leków β-adrenoblokujących, może wzrosnąć prawdopodobieństwo wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

W przypadku współdziałania należy zachować ostrożność:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) – może nasilić wpływ na przewodnictwo AV;

b) z lotnymi znieczuleniami inhalacyjnymi halogenowanymi – może hamować odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej. Jeśli pacjent przyjmuje Nebitens, należy poinformować o tym anestezjologa;

c) z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – choć Nebitens nie wpływa na poziom glukozy we krwi, może jednak maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca; jednoczesne stosowanie leków β-blokujących z pochodnymi sulfonowych moczników zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkiej hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);

d) z baklofenem (środek przeciwwspastyczny), amifostyną (dodatek do leczenia przeciwnowotworowego) – jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie należy odpowiednio skorygować.

Przy współdziałaniu należy wziąć pod uwagę:

a) glikozydy nasierkowca – spowalnia przewodnictwo AV, jednak badania kliniczne nie dostarczyły wytycznych dotyczących tej interakcji. Nebiwolol nie wpływa na kinetykę dicygoksyny;

b) antagonisty wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lacidydyna, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca może pogorszyć funkcję pompową komór;

c) leki przeciwpadaczkowe, antydepresanty (trójpierścieniowe antydepresanty, barbiturany, pochodne fentiazyny) – może nasilić działanie przeciwciśnieniowe (zasada sumowania efektów);

d) niesteroidowe leki przeciwzapalne – nie wpływają na działanie przeciwciśnieniowe Nebitensu;

e) sympatykomimetyki – mogą przeciwdziałać działaniu przeciwciśnieniowemu leków β-adrenoblokujących. Substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków posiadających zarówno efekty α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje wynikające z farmakokinetyki leku:

• ponieważ w procesie metabolizmu nebiwololu bierze udział izoenzym CYP2D6, jednoczesne stosowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebiwololu w osoczu krwi, a tym samym zwiększa ryzyko wystąpienia nadmiernej bradykardii i innych działań niepożądanych;
• cyklotydyna zwiększa stężenie nebiwololu w osoczu krwi bez zmiany skuteczności klinicznej. Ranitydyna nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu;
• jeśli Nebitens należy przyjmować podczas posiłku, a lek przeciwwskazowy – między posiłkami, te leki można stosować jednocześnie;
• przy jednoczesnym stosowaniu nebiwololu z nikardypinem nieznacznie wzrastały stężenia obu leków w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej;
• jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu;
• nebiwolol nie wpływa na farmakodynamikę i farmakokinetykę warfaryny.

Szczególne środki ostrożności.

Ogólne dla leków beta-adrenolitycznych są poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności.

Anestezja.

Kontynuacja blokady beta zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas indukcji znieczwienia ogólnego i intubacji. Jeżeli przed zabiegiem chirurgicznym konieczne jest przerwanie blokady beta, leki beta-adrenolityczne należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

Zastosowanie niektórych środków znieczyszczających, które powodują depresję mięśnia sercowego, wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Reakcje przywodowe u pacjenta można zapobiegać poprzez wstrzyknięcie atropiny dożylnie.

Układ sercowo-naczyniowy.

Ogólnie leków beta-adrenolitycznych nie należy stosować pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS), dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie lekami beta-adrenolitycznymi należy odstawiać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

Leki beta-adrenolityczne mogą powodować bradykardię. Jeżeli częstość tętna w stanie spoczynku spada do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawiają się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Leki beta-adrenolityczne należy stosować z ostrożnością podczas leczenia:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chód przerywany), ponieważ może dojść do nasilenia tych chorób;

b) pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia z powodu negatywnego wpływu leków beta-adrenolitycznych na przewodnictwo serca;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu niehamowanej wazokonstrykcji tętnic wieńcowych, o pośrednictwie receptorów α-adrenergicznych: leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy piersiowej.

Kombinacja nebivololu z antagonistami wapnia typu werapamil i diltiazem, lekami przeciwnadżerkowymi grupy I oraz lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym nie jest ogólnie zalecana (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Przemiana materii i układ内分泌owy.

Nebitens nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). Leki beta-adrenolityczne mogą dodatkowo zwiększyć ryzyko ciężkiej hipoglikemii w przypadku jednoczesnego stosowania z pochodnymi sulfonilomocznika. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Leki beta-adrenolityczne mogą maskować objawy tachykardii przy nadczynności tarczycy. Nagłe odstawienie leczenia może nasilić te objawy.

Układ oddechowy.

Pacjentom z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych leki beta-adrenolityczne należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia zwężenia dróg oddechowych.

Inne.

Leków beta-adrenolitycznych pacjentom z wywiadem łuszczycy należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

Leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebivololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu stosowania i dawek znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Nie należy nagłym sposobem odstawiać leczenia bez pilnej potrzeby (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Preparat zawiera laktozę. Preparatu Nebitens nie należy stosować pacjentom z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebivolol wykazuje działanie farmakologiczne, które negatywnie wpływa na ciążę i/lub płód/niemowlę. Ogólnie leki beta-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem i porodami przedwczesnymi. Efekty niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia) mogą wystąpić u płodu i noworodka. Jeżeli leczenie lekami beta-adrenolitycznymi jest konieczne, lepiej wybrać leki beta1-selektywne.

Nebivololu nie można stosować w okresie ciąży, chyba że istnieje bezsprzeczna konieczność. Jeżeli leczenie nebivololem uznaje się za konieczne, należy monitorować przepływ krwi przez łożysko i wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodkom należy zapewnić dokładną opiekę. Objawy hipoglikemii i bradykardii można przewidywać ogólnie w pierwszych trzech dniach życia.

Okres karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do mleka matki człowieka. Większość leków beta-adrenolitycznych, a zwłaszcza związki lipofilowe – takie jak nebivolol i jego aktywne metabolity – przenika w różnym stopniu do mleka matki. Dlatego karmienie piersią w czasie stosowania nebivololu nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Badania farmakodynamiczne wykazały, że Nebitens w dawce 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak czasami może wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Essencjalna nadciśnienie tętnicze.

Dorośli:

Dawka wynosi 1 tabletę (5 mg nebivololu) dziennie; zaleca się przyjmowanie jej zawsze o tej samej porze dnia. Efekt przeciwciśnieniowy staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, ale czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciw nadciśnieniu.

Blokerady β mogą być stosowane zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu. Do tej pory dodatkowy efekt przeciwciśnieniowy obserwowano wyłącznie przy połączeniu leku Nebitens 5 mg z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg dziennie. W razie potrzeby dawkę dzienną można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Dlatego stosowanie leku Nebitens tym pacjentom jest przeciwwskazane.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Dla pacjentów powyżej 65. roku życia zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg dziennie. W razie potrzeby można ją zwiększyć do 5 mg. Jednakże ze względu na niewystarczające doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów powyżej 75. roku życia, jego stosowanie wymaga ostrożności i dokładnego nadzoru nad tymi pacjentami.

Przewlekła niewydolność serca.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca należy rozpoczynać od powolnego dozymania dawki, aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymaniowej. Lek ten należy przepisać pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompenzacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub doustny cyfrynę i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i/lub antagonistów receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Nebitens.

Początkowe dozywanie dawki należy przeprowadzać według poniższego schematu, zachowując odstępy czasu od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebivololu dziennie można zwiększyć do 2,5 mg nebivololu dziennie, następnie do 5 mg raz dziennie, a następnie do 10 mg raz dziennie. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebivololu raz dziennie. Na początku leczenia oraz przy każdej kolejnej zmianie dawki pacjent powinien przebywać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie dotyczy to ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca, zaburzeń przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenia objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych może uniemożliwić leczenie z użyciem maksymalnej zalecanej dawki u wszystkich pacjentów. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej powrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dozywania dawkę nebivololu zaleca się najpierw zmniejszyć lub, w razie potrzeby, natychmiast odstawić lek (w przypadku wystąpienia ciężkiej hipotensji, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wstrząsu kardiogennego, bradykardii objawowej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca nebivololem jest długotrwałe.

Leczenia nebivololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli odstawienie leku jest konieczne, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnej tolerowanej odbywa się indywidualnie, nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim do umiarkowanego stopnia nasilenia. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny w surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebivololu u tych chorych nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Z tego względu stosowanie leku Nebitens tym pacjentom jest przeciwwskazane.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnej tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Sposób stosowania.

Stosowanie doustne.

Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Nebitens u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie zostały zbadane. Dane są niedostępne. Dlatego stosowanie u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania blokerad β obserwuje się: bradykardię, hipotensję tętniczą, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca. Leczenie przedawkowania: przemywanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. Zaleca się kontrolę poziomu glukozy we krwi. W razie potrzeby prowadzi się intensywną terapię w warunkach szpitalnych: przy bradykardii i zwiększonej wago-tonii – podaje się atropinę lub metylatropinę, przy hipotensji i wstrząsie – podaje się wewnętrznie dożylnie substytuty osocza i katecholaminy. Działanie blokujące beta można zatrzymać poprzez powolne dożylne podawanie izoprenaliny hydrochloroku, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadkach opornych izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli powyższe środki nie pomagają, należy podać glukagon w dawce 50–100 µg/kg; w razie potrzeby wstrzyknięcie można powtórzyć w ciągu godziny oraz, w razie potrzeby, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można podłączyć sztuczny stymulator rytmu serca.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Oprócz tego zgłaszano następujące działania niepożądane wywołane przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, uczucie zimna/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność oczno-mukokutaną typu praktykowaną przy praktykolołku.

Przewlekła niewydolność serca.

Informacje o działaniach niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z badania placebo-kontrolowanego. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane przez pacjentów przyjmujących nebivolol to bradykardia i zawroty głowy. Zgłoszono poniższe działania niepożądane, które mogły potencjalnie wiązać się z lekiem i uznano za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca;
• hipotensja ortostatyczna;
• nietolerancja leku;
• blok przedsionkowo-komorowy I stopnia;
• obrzęki kończyn dolnych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Balkanpharma - Dupnitsa AD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Samokovsko Shose 3, Dupnitsa, 2600, Bułgaria.

INSTRUKCJA

dla zastosowania medycznego leku

Nebitens

(NEBITENS)

Skład:

substancja czynna: nebivolol;

1 tabletka zawiera 5,45 mg chlorowodorku nebivololu, co odpowiada 5 mg nebivololu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, makrogol 6000, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, białe, z ryflowanym podziałem krzyżowym po jednej stronie i oznaczeniem „N5” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery β-adrenoreceptorów.

Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nebivolol – to racemat, składający się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebivololu (D-nebivolol) i RSSS-nebivololu (L-nebivolol). Łączy on dwie czynności farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β: ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (d-enancjomeru);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne poprzez interakcję z L-argininą/tlenkiem azotu.

Pojedyncze i powtarzane dawki nebivololu obniżają częstość skurczów serca oraz ciśnienie tętnicze w stanie spoczynku i pod obciążeniem zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

Podczas krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebivololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zmniejsza się opór naczyń obwodowych. Pomimo obniżenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w stanie spoczynku i pod obciążeniem jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie jest jeszcze wystarczająco poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebivolol zwiększa odpowiedź naczyń na acetylocholinę (ACh), pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka odpowiedź ta jest obniżona.

Wiadomo, że w badaniach placebo-kontrolowanych dotyczących śmiertelności i zachorowań u pacjentów z stabilną przewlekłą niewydolnością serca, trwających średnio 20 miesięcy, nebivolol jako lek podstawowy w składzie standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia zgonu lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy efektywności). Wpływ nebivololu nie zależał od wieku, płci ani frakcji wyrzutowej lewej komory u uczestników badań. Korzyść w zakresie zapobiegania śmiertelności z wszelkich przyczyn w porównaniu z placebo nie osiągnęła istotności statystycznej. U pacjentów leczonych nebivololem obserwowano zmniejszenie częstości zgonów. Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej. Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol w dawkach farmakologicznych nie wywiera stabilizującego wpływu na błony. U zdrowych ochotników nebivolol nie wywiera istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wydolność.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebivololu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie nebivololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub bez niego.

Nebivolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z tworzeniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu zachodzi drogą acyklicznego lub aromatycznego hydroksylowania, N-dealkilowania i glukuronidacji; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu poprzez hydroksylowanie podlega polimorfizmowi genetycznemu oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Biodostępność nebivololu podawanego doustnie wynosi 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z powolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym (steady-state) i przy tej samej dawce maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego nebivololu u osób z powolnym metabolizmem jest średnio 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Ze względu na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Nebitens należy dostosowywać zawsze indywidualnie, zgodnie z potrzebami pacjenta: dlatego osoby z powolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebivololu wynosi średnio 10 godzin. U osób z powolnym metabolizmem jest on 3–5 razy dłuższy. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z powolnym metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stałe stężenie w osoczu krwi u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągane jest w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu krwi w zakresie od 1 do 30 mg nebivololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu.

W osoczu krwi oba enancjomery są głównie związane z albuminą. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 98,1% dla SRRR-nebivololu i 97,9% dla RSSS-nebivololu.

Po tygodniu od podania leku 38% dawki wydala się z moczem, a 48% – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebivololu z moczem wynosi mniej niż 0,5% dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Przewlekła niewydolność serca w stopniu lekkim lub umiarkowanym jako dodatek do standardowego leczenia u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy wymieniony w sekcji „Skład”;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania wewnętrznie substancji czynnych o dodatnim efekcie inotropowym.

Dodatkowo, jak i inne leki z grupy beta-blokerów, Nebitens jest przeciwwskazany w przypadku:

• zespołu słabości węzła zatokowego, w tym blokady zatokowo-przedsionkowej;
• blokady II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• skurczu oskrzeli i w wywiadzie astmy oskrzelowej;
• nieleczonym feochromocytomie;
• kwasicy metabolicznej;
• bradykardii (przy rozpoczęciu leczenia częstość skurczów serca mniejsza niż 60 uderzeń/min);
• hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe mniejsze niż 90 mm Hg);
• ciężkich zaburzeniach krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współlekowanie niezalecane:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, disopyramid, lidokaina, mexyletyna, propafenon) – może nasilić działanie na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe (AV) oraz zwiększyć negatywny efekt inotropowy;

b) z antagonistami wapnia typu werapamil/dyltiazem – negatywne działanie na przewodnictwo AV i kurczliwość mięśnia sercowego. Wstrzyknięcie dożylnego werapamilu pacjentom przyjmującym beta-blokery może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady AV;

c) z hipotensyjnymi lekami o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rilmenidyna) – może prowadzić do nasilenia niewydolności serca z powodu zmniejszenia częstości skurczów serca, objętości uderzeniowej i rozszerzenia naczyń. Przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem stosowania beta-blokerów, może wzrosnąć ryzyko wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Przy współlekowaniu należy zachować ostrożność:

a) z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) – może nasilić wpływ na przewodnictwo AV;

b) z lotnymi anestetykami halogenowanymi – może hamować odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej. Jeśli pacjent przyjmuje Nebitens, należy poinformować o tym anestezjologa;

c) z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – choć Nebitens nie wpływa na poziom glukozy we krwi, może maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca; jednoczesne stosowanie beta-blokerów z pochodnymi sulfoniliomocznika zwiększa ryzyko rozwoju ciężkiej hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);

d) z baklofenem (środek przeciwdrgawkowy), amifostyną (dodatkowy lek przeciwnowotworowy) – jednoczesne stosowanie z lekami przeciw nadciśnieniu może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego dawkę leków przeciw nadciśnieniu należy odpowiednio skorygować.

Przy jednoczesnym stosowaniu należy wziąć pod uwagę:

a) glikozydy nasierdziaka – spowalnia przewodnictwo AV, jednak badania kliniczne nie dostarczyły wskazówek dotyczących tej interakcji. Nebivolol nie wpływa na kinetykę derywatów digoksyny;

b) antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lacidypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – zwiększa się ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca może pogorszyć się funkcja pompowa komór;

c) leki przeciwpsychotyczne, antydepresyjne (trójpierścieniowe antydepresyjne, barbiturany, pochodne fenoazydyny) – może nasilić działanie przeciw nadciśnieniowe (zasada sumowania efektów);

d) niesteroidowe leki przeciwzapalne – nie wpływają na działanie przeciw nadciśnieniowe Nebitensu;

e) sympatykomimetyki – mogą przeciwdziałać działaniu przeciw nadciśnieniowemu beta-blokerów. Substancje czynne o działaniu beta-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności alfa-adrenergicznej sympatykomimetyków posiadających zarówno działanie alfa-, jak i beta-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje wynikające z farmakokinetyki leku:

• ponieważ w procesie metabolizmu nebivololu uczestniczy izoenzym CYP2D6, jednoczesne stosowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi i w ten sposób zwiększa ryzyko wystąpienia nadmiernej bradykardii i innych działań niepożądanych;
• cyklotydyna zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale bez zmiany skuteczności klinicznej. Ranitydyna nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• przy założeniu, że Nebitens należy stosować podczas posiłku, a lek przeciwwskazowy – między posiłkami, te leki można przepisywać razem;
• przy jednoczesnym stosowaniu nebivololu z nikardypinem nieco wzrastały stężenia obu leków w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej;
• jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu;
• nebivolol nie wpływa na farmakodynamikę i farmakokinetykę warfaryny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ogólne dla β-blokera są poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności.

Anestezja.

Kontynuacja blokady β zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas indukcji znieczulenia i intubacji. Jeśli przed zabiegiem chirurgicznym konieczne jest przerwanie blokady β, to leki blokujące β-adrenoreceptory należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

Stosowanie niektórych środków znieczulających, które powodują depresję miokardium, wymaga ostrożności. Reakcje wazowaginalne u pacjenta można zapobiegać przez dożylne podanie atropiny.

Układ sercowo-naczyniowy.

Ogólnie leki blokujące β-adrenoreceptory nie powinny być stosowane u pacjentów z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS), dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

Leczenie β-blokerami u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy odstawiać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą powodować bradykardię. Jeśli tętno w stanie spoczynku spadnie do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawią się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Leki blokujące β-adrenoreceptory należy stosować z ostrożnością w leczeniu:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, przerywane kulawienie), ponieważ może dojść do nasilenia tych chorób;

b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ leków blokujących β-adrenoreceptory na przewodnictwo serca;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu niezahamowanej α-adrenoreceptorowo pośredniczonej wazokonstrikcji tętnic wieńcowych: leki blokujące β-adrenoreceptory mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy.

Kombinacja nebivololu z antagonistami wapnia typu werapamil i diltiazem, z lekami przeciwnadżerkowymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym ogólnie nie jest zalecana (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przemiana materii i układ内分泌owy.

Nebitens nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). Leki β-blokujące mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii w przypadku jednoczesnego stosowania z pochodnymi sulfoniliomocznika. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Leki β-blokujące mogą maskować objawy tachykardii przy nadczynności tarczycy. Nagłe odstawienie leczenia może nasilić te objawy.

Układ oddechowy.

Leków β-blokujących należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych, ponieważ może dojść do nasilenia zwężenia dróg oddechowych.

Inne.

Leków β-blokujących u pacjentów z wywiadem łuszczycy należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

Leki β-blokujące mogą nasilać wrażliwość na alergeny i nasilenie reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebivololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu i dawek podania znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Bez pilnej potrzeby nie należy gwałtownie odstawiać leczenia (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Preparat zawiera laktozę. Preparatu Nebitens nie należy stosować pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebivolol wykazuje działanie farmakologiczne, które negatywnie wpływa na przebieg ciąży i/lub płód/niemowlę. Ogólnie leki β-blokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią płodu w łonie macierzystym, poronieniami i przedwczesnym porodem. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie β-blokerami jest konieczne, lepiej wybrać β1-selektywne leki β-blokujące.

Nebivololu nie można stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność. Jeśli leczenie nebivololem jest uznane za konieczne, należy monitorować przepływ krwi w układzie maciczno-łożyskowym oraz wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodkowi należy zapewnić dokładną opiekę. Objawy hipoglikemii i bradykardii można oczekiwać ogólnie w ciągu pierwszych trzech dni.

Okres karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do ludzkiego mleka. Większość β-blokerów, a zwłaszcza związki lipofilne – takie jak nebivolol i jego aktywne metabolity – przenika w różnym stopniu do mleka matki. Dlatego karmienie piersią podczas stosowania nebivololu nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Badania dotyczące wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń nie były przeprowadzane. Badania farmakodynamiczne wykazały, że Nebitens w dawce 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak czasem może wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Nadciśnienie tętnicze esencjalne.

Dorośli:

Dawka wynosi 1 tabletę (5 mg nebivololu) dziennie; zaleca się przyjmowanie jej zawsze o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, ale czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Blokerady β można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Do tej pory dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie w połączeniu leku Nebitens 5 mg z 12,5–25 mg hydrochlorothiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg dziennie. W razie potrzeby dawkę dzienną można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniem funkcji wątroby są ograniczone. Dlatego stosowanie Nebitens u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dla pacjentów powyżej 65. roku życia zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg dziennie. W razie potrzeby można ją zwiększyć do 5 mg. Jednakże ze względu na niewystarczające doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów powyżej 75. roku życia, jego stosowanie wymaga ostrożności i dokładnego nadzoru.

Niewydolność serca przewlekła.

Leczenie niewydolności serca przewlekłej należy rozpoczynać od powolnego doboru dawki, aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymującej. Lek ten należy przepisać pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompensacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub doustny cyfryn i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), i/lub antagonistów receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków co najmniej przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Nebitens.

Początkowe dobieranie dawki należy prowadzić według poniższego schematu, zachowując odstępy czasu od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebivololu dziennie można zwiększyć do 2,5 mg nebivololu dziennie, następnie do 5 mg raz dziennie, a następnie do 10 mg raz dziennie. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebivololu raz dziennie. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien pozostawać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, przewodnictwo mięśnia sercowego oraz nasilenie objawów niewydolności serca). Wystąpienie działań niepożądanych może uniemożliwić stosowanie maksymalnej zalecanej dawki wszystkim pacjentom. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej wrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie doboru dawki, zaleca się najpierw zmniejszenie dawki nebivololu lub, w razie potrzeby, natychmiastowe odstawienie leku (w przypadku ciężkiej hipotensji, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia szoku kardiogennego, bradykardii symptomatycznej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca nebivololem jest długotrwałe.

Leczenia nebivololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli konieczne jest odstawienie leku, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ dobór dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny w surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebivololu u tych pacjentów nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Z tego powodu stosowanie leku Nebitens tym pacjentom jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Ponieważ dobór dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest konieczna.

Sposób stosowania.

Doustne.

Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Nebitens u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie zostały zbadane. Dane są niedostępne. Dlatego stosowanie u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania β-blokerów obserwuje się: bradykardię, hipotensję tętniczą, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca. Leczenie przedawkowania: przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywnego oraz środków przeczyszczających. Może być również konieczna sztuczna wentylacja płuc. Zaleca się kontrola poziomu glukozy we krwi. W razie potrzeby przeprowadza się intensywną terapię w warunkach szpitalnych: przy bradykardii i zwiększonej wago-tonii – podaje się atropinę lub metylatropinę, przy hipotensji i szoku – podaje się wewnętrznie dożylne substytuty osocza i katecholaminy. Działanie blokujące β można zakończyć przez powolne dożylne podawanie izoprenaliny hydrochloranu, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadkach opornych izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli powyższe środki nie pomagają, należy podać glukagon w dawce 50–100 µg/kg; w razie potrzeby iniekcję można powtórzyć w ciągu godziny oraz, w razie potrzeby, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można zastosować sztucznego stymulatora serca.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Oprócz tego donoszono o następujących niepożądanych reakcjach wywołanych przez niektóre β-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, uczucie zimna/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność oko-muko-skórna typu praktycznego po praktylololu.

Niewydolność serca.

Informacje o niepożądanych reakcjach u pacjentów z niewydolnością serca pochodziły z placebo-kontrolowanych badań klinicznych. Najczęstsze niepożądane reakcje zgłaszane przez pacjentów przyjmujących nebivolol to bradykardia i zawroty głowy. Zgłaszano poniższe niepożądane reakcje, które mogły być przynajmniej potencjalnie związane z lekiem i uznawane były za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca;
• hipotensja ortostatyczna;
• nietolerancja leku;
• blok przewodzenia I stopnia;
• obrzęki kończyn dolnych.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych niepożądanych reakcji.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Actavis Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

BLB015-016, Strefa Przemysłowa Buġibba, Żejtun, ZTN3000, Malta.