Nebipoleks

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU NEBIPOLEX (NEBIPOLEX)

Skład:

substancja czynna: nebiwolol (nebivolol);

1 tabletka zawiera 10,9 mg nebiwololu hydrochloridu, co odpowiada 10 mg nebiwololu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, hydroksypropyloceluloza 2910 (15 mPa*s), polisorbat 80, celuloza mikrokryształowa (typ 102), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, białe lub prawie białe, z czterema ściętymi krawędziami, z nacięciem krzyżowym po obu stronach, z oznaczeniem tłoczonym „N” na każdej ćwiartce po jednej stronie tabletu, o średnicy około 11 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna

Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych. Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakodynamiczne

Nebipoleks to racemat składający się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebivololu (D-nebivolol) i RSSS-nebivololu (L-nebivolol). Łączy on dwie czynności farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β, co wynika z działania enancjomeru SRRR (enancjomer d);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne dzięki interakcji z L-argininą/tlenkiem azotu.

Pojedyncze i powtarzane dawki nebivololu obniżają częstość skurczów serca oraz ciśnienie krwi w spoczynku i podczas wysiłku zarówno u osób z normalnym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Działanie przeciwzawałowe utrzymuje się w trakcie długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

W trakcie krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebivololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się ogólny opór naczyniowy. Pomimo spadku częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w spoczynku i podczas wysiłku jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie zostało jeszcze w pełni poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebivolol zwiększa reakcję naczyń na acetylocholinę (ACh) pośredniczoną przez tlenek azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka reakcja ta jest obniżona.

W badaniu z randomizacją i kontrolą placebo oceniającym śmiertelność i zachorowalność, w którym wzięło udział 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z stabilną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną lub bez zmniejszonej frakcji wyrzutowej lewej komory (FWLK) (średnia wartość FWLK 36 ± 12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK < 35 % u 56 % pacjentów, FWLK 35–45 % u 25 % pacjentów, FWLK > 45 % u 19 % pacjentów), trwającym średnio 20 miesięcy, nebivolol jako lek podstawowy w standardowej terapii istotnie wydłużył czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy efektywności), zmniejszając względne ryzyko o 14 % (zmniejszenie bezwzględne – 4,2 %). Zmniejszenie ryzyka stawało się widoczne po 6 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez cały okres terapii (średnia długość – 18 miesięcy). Oddziaływanie nebivololu nie zależało od wieku, płci uczestników badania ani wartości frakcji wyrzutowej lewej komory. Korzyści nebivololu w zapobieganiu śmierci z dowolnej przyczyny w porównaniu z placebo nie osiągnęły istotności statystycznej (zmniejszenie bezwzględne – 2,3 %).

U pacjentów leczonych nebivololem zaobserwowano zmniejszenie częstości nagłej śmierci (4,1 % w porównaniu z 6,6 %, względne zmniejszenie o 38 %).

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony.

U zdrowych ochotników nebivolol nie wywiera istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Dostępne dane przedkliniczne i kliniczne nie wykazały, że nebivolol negatywnie wpływa na funkcję erektilną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka

Po doustnym podaniu następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebivololu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie nebivololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub bez.

Nebivolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu zachodzi poprzez cykliczne lub aromatyczne hydroksylowanie, N-dealkilację i glukuronidację; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu poprzez hydroksylowanie podlega genetycznemu polimorfizmowi utleniającemu zależnemu od CYP2D6. Bio dostępność po podaniu doustnym wynosi 12 % u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal całkowita u osób z powolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym (steady-state) przy tej samej dawce maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego nebivololu u osób z powolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Różnica w maksymalnym stężeniu niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów w osoczu łącznie wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Ze względu na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Nebipoleks należy zawsze dostosowywać do indywidualnych potrzeb pacjenta; osoby z powolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem średni okres półtrwania enancjomerów nebivololu wynosi około 10 godzin. U osób z powolnym metabolizmem wartość ta jest 3–5 razy wyższa. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z szybkim metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stały poziom w osoczu u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągany jest w ciągu 24 godzin, dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu w zakresie od 1 do 30 mg nebivololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu.

W osoczu oba enancjomery są głównie związane z albuminą. Wiązanie z białkami osocza dla SRRR-nebivololu wynosi 98,1 %, a dla RSSS-nebivololu – 97,9 %.

Po tygodniu od podania leku 38 % dawki wydala się z moczem, a 48 % – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebivololu z moczem wynosi mniej niż 0,5 % dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane przedkliniczne, oparte na ogólnie przyjętych badaniach genotoksyczności, toksyczności rozrodczej, toksyczności rozwojowej i kancerogenności, nie wykazały zagrożenia dla człowieka. Niepożądane działanie na funkcję rozrodczą obserwowano tylko po zastosowaniu wysokich dawek, wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Choroba nadciśnieniowa

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Leczenie lekkiego i umiarkowanego stopnia przewlekłej niewydolności serca jako dodatek do standardowej terapii u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagającego wstrzykiwania leków działających wewnętrznie o dodatnim działaniu inotropowym.

Dodatkowo, jak i inne leki z grupy β-blokerów, Nebipoleks jest przeciwwskazany w przypadku:

• zespołu słabości węzła zatokowego, w tym blokady sinoatrialnej;
• blokady II–III stopnia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (bez sztucznego stymulatora serca);
• skurczu oskrzeli i astmy oskrzelowej w wywiadzie;
• nieleczonych fochromocytomów;
• kwasicy metabolicznej;
• bradykardii (przy rozpoczęciu leczenia częstość skurczów serca poniżej 60 uderzeń/min);
• hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg);
• ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne:

Poniżej przedstawiono ogólne informacje dotyczące interakcji z antagonistami β-adrenoreceptorów.

Współlecznictwo niezalecane

Leki przeciwarhythmiczne klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cibenzolina, flekainid, dysopyramid, lidokaina, meksyletyna, propafenon): wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe może się nasilać, a negatywny efekt inotropowy może się nasilić (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antagoniści wapnia typu werapamil/diltiazem: negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Wstrzykiwanie werapamilu dożylne u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do znaczącej hipotensji tętniczej i blokady przedsionkowo-komorowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki obniżające ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rylenidyna): współlecznictwo leków obniżających ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym może prowadzić do nasilenia niewydolności serca z powodu zmniejszenia napięcia układu współczulnego o charakterze centralnym (zmniejszenie częstości skurczów serca i objętości wyrzutowej, rozszerzenie naczyń krwionośnych) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem leczenia β-blokerami, może wzrosnąć ryzyko podwyższenia ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Współlecznictwo wymagające ostrożności

Leki przeciwarhythmiczne klasy III (amiodaron): wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe może się nasilać.

Lotne anestetyki halogenowe: współlecznictwo β-blokerów i środków znieczyszających może tłumić odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ogólnie należy unikać nagłego odstawienia leczenia β-blokerami. Jeśli pacjent przyjmuje Nebipoleks, należy poinformować o tym anestezjologa.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, współlecznictwo może maskować niektóre objawy hipoglikemii (przyspieszone bicie serca, tachykardię). Jednoczesne stosowanie β-blokerów z pochodnymi sulfonamidów może zwiększyć ryzyko rozwoju ciężkiej hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Baklofen (środek przeciwskurczowy), amifostyna (dodatek do leczenia przeciwnowotworowego): jednoczesne stosowanie może znacznie obniżyć ciśnienie tętnicze, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie należy odpowiednio skorygować.

Informacje, które należy uwzględnić przy współlecznictwie

Glikozydy naparstnicy: współlecznictwo może wydłużyć czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Podczas badań klinicznych nie zaobserwowano objawów tej interakcji. Nebivolol nie wpływa na kinetykę cyfogeniny.

Antagoniści wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lakdydypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina): współlecznictwo może zwiększyć ryzyko hipotensji, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogorszenia funkcji pompowej komór.

Leki przeciwpsychotyczne, antydepresanty (trójpierścieniowe antydepresanty, barbiturany i pochodne fenantrenu): współlecznictwo może nasilać działanie hipotensyjne (efekt addytywny).

Leki niesteroidowe przeciwzapalne: nie wpływają na działanie hipotensyjne nebivololu.

Sympatykomimetyki: współlecznictwo może przeciwdziałać działaniu hipotensyjnemu β-blokerów. Substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą sprzyjać aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków posiadających zarówno działanie α-, jak i β-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje farmakokinetyczne

Ponieważ w metabolizmie nebivololu uczestniczy izoenzym CYP2D6, współlecznictwo leków hamujących ten enzym (w szczególności paroksetyny, fluoksetyny, tiorydazyny, chinidyny) może zwiększać stężenie nebivololu w osoczu krwi i w ten sposób zwiększać ryzyko wystąpienia wyraźnej bradykardii i działań niepożądanych.

Współlecznictwo z cymetydyną zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale nie zmienia skuteczności klinicznej nebivololu. Współlecznictwo z ranitydyną nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Oba leki można stosować jednocześnie, o ile Nebipoleks przyjmuje się podczas posiłku, a środek przeciwwskazowy – między posiłkami.

W przypadku jednoczesnego stosowania nebivololu z nikardypinem nieco wzrastały stężenia obu substancji czynnych w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej.

Jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Nebivolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności są wspólne dla wszystkich leków z grupy β-blokatorów.

Znieczulenie

Kontynuacja blokady β-adrenergicznej zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas wprowadzania w stan znieczulenia i intubacji. Jeśli przed zabiegiem chirurgicznym konieczne jest przerwanie leczenia β-blokatorami, to leki te należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu niektórych znieczuleń, które powodują depresję mięśnia sercowego. Reakcje wazowaginalne można zapobiegać przez podanie atropiny dożylnie.

Układ sercowo-naczyniowy

Ogólnie pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS) nie należy podawać β-blokatorów, dopóki ich stan nie będzie stabilny.

Leczenie β-blokatorami u pacjentów z chorobą wieńcową należy odstawiać stopniowo, w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

β-Blokatory mogą powodować bradykardię. Jeśli tętno w stanie spoczynku spada do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawiają się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

β-Blokatory należy stosować z ostrożnością w leczeniu:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chód przerywany), ponieważ możliwe jest nasilenie tych chorób;

b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ β-blokatorów na przewodnictwo;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu nieograniczonej wazokonstrykcji tętnic wieńcowych, ośrodkowo zależnej od receptorów α-adrenergicznych: β-blokatory mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy.

Nie zaleca się łączenia nebivololu z antagonistami wapnia typu werapamil i dyltiazem, z lekami przeciwarotmicznymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przemiana materii i układ内分泌owy

Nebipoleks nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). β-Blokatory mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonowych. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). β-Blokatory mogą maskować objawy tachykardii związane z nadczynnością tarczycy. Nagłe odstawienie leczenia może nasilić te objawy.

Układ oddechowy

U pacjentów z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych β-blokatory należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia zwężenia dróg oddechowych.

Inne

Pacjentom z wywiadem łuszczycy leki β-adrenoblokujące należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

β-Blokatory mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebivololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu i dawek podania znajdują się w punkcie „Sposób podania i dawki”.

Bez pilnej potrzeby nie należy nagle przerywać leczenia (patrz punkt „Sposób podania i dawki”). Więcej informacji zawartych jest w punkcie „Sposób podania i dawki”.

Substancje pomocnicze

Niniejszy lek zawiera monohydrat laktozy (244,3 mg na tabletkę), dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Niniejszy lek zawiera 24 mg/ dawkę (tabletkę) sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Nebivolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub na płód/noworodka. Ogólnie β-blokatory zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem i porodami przedwczesnymi. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie β-blokatorami jest konieczne, lepiej jest wybrać β1-selektywne β-blokatory.

Nebivolol nie powinien być stosowany w czasie ciąży. Stosowanie tego leku u kobiet w ciąży dopuszcza się tylko w przypadku bezwzględnej konieczności. Jeśli leczenie nebivololem jest uznane za konieczne, należy monitorować przepływ krwi przez łożysko oraz wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Stan noworodka należy dokładnie monitorować. Objawy hipoglikemii i bradykardii można oczekiwać w pierwszych trzech dniach życia.

Okres karmienia piersią

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy substancja ta przenika do mleka ludzkiego. Większość β-blokatorów, w szczególności związki lipofilowe – takie jak nebivolol i jego aktywne metabolity – przenika w różnym stopniu do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Dlatego matki przyjmujące nebivolol nie powinny karmić piersią.

Plodność

Nebivolol nie wpływał na płodność szczurów, z wyjątkiem dawek wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka, gdy obserwowano działania niepożądane na narządy rozrodcze samców i samic szczurów i myszy. Wpływ nebivololu na płodność człowieka jest nieznany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Badania farmakodynamiczne wykazały, że nebivolol w dawce 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak czasem może wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Stosować doustnie. Tabletkę lub część tabletki połknąć, popijając odpowiednią ilość płynu (np. jednym szklankiem wody). Lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

Reżim dawkowania

Nadciśnienie tętnicze

Dorośli

Dawka wynosi 5 mg nebivololu (połowa tabletki) na dobę; zaleca się przyjmowanie jej o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, ale czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi

β-blokery można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dotychczas dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie przy połączeniu nebivololu 5 mg z 12,5–25 mg hydrochlorothiazidu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Dlatego stosowanie leku Nebipoleks u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów powyżej 65. roku życia zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 5 mg. Jednakże ze względu na ograniczone doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów powyżej 75. roku życia, jego stosowanie wymaga ostrożności oraz starannego nadzoru.

Przewlekła niewydolność serca

Leczenie przewlekłej niewydolności serca należy rozpocząć od powolnego dozymania dawki aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymania. Lek powinien być przepisywany pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompensacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub doustny cyfoglikozyn i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), i/lub antagonistów receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustalone dawki tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Nebipoleks.

Początkowe dozywanie dawki należy przeprowadzać według poniższego schematu, zachowując odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebivololu na dobę (tej dawki nie można uzyskać stosując lek Nebipoleks 10 mg, należy więc przyjmować inne leki lub Nebipoleks w dawce 5 mg, tabletki, które można podzielić na cztery dawki po 1,25 mg) można zwiększyć do 2,5 mg nebivololu na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, a potem do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebivololu raz na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki lekarz doświadczony powinien monitorować stan pacjenta przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, przewodnictwo mięśnia sercowego oraz nasilenie objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych może uniemożliwić stosowanie maksymalnej zalecanej dawki wszystkim pacjentom. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej powrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dozywania dawkę nebivololu zaleca się najpierw zmniejszyć lub, jeśli konieczne, natychmiast odstawić lek (w przypadku ciężkiej hipotensji, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia wstrząsu kardiogennego, bradykardii symptomatycznej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca nebivololem jest długoterminowe.

Leczenia nebivololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli odstawienie leku jest konieczne, dawkę należy stopniowo zmniejszyć, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebivololu u tych pacjentów nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby dostępne są jedynie ograniczone dane. Z tego powodu stosowanie leku Nebipoleks u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku Nebipoleks u dzieci (do 18. roku życia). Dane są niedostępne.

W związku z tym stosowanie u dzieci (do 18. roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie

Brak danych dotyczących przedawkowania leku Nebipoleks.

Objawy

Objawy przedawkowania β-blokerów: bradykardia, hipotensja, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca.

Leczenie

W przypadku przedawkowania lub rozwoju reakcji nadwrażliwości należy zapewnić ciągłe monitorowanie stanu pacjenta oraz leczenie w warunkach oddziału intensywnej terapii. Należy kontrolować poziom glukozy we krwi. Przesiewaniu leku, który nadal znajduje się w przewodzie pokarmowym, przeszkadza przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Może również być wymagana sztuczna wentylacja płuc. W celu wyeliminowania bradykardii lub zwiększonego napięcia błędnego zaleca się podanie atropiny lub metylatropiny. Leczenie hipotensji i wstrząsu należy przeprowadzać przy użyciu osocza/zamienników osocza oraz, jeśli konieczne, katecholamin.

Działanie β-blokujące można zlikwidować przez powolne wstrzykiwanie dożylne izoprenaliny hydrochloranu, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadku oporności izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli to nie przynosi pożądanego efektu, można podać wewnątrznie glukagon w dawce 50–100 µg/kg. W razie potrzeby wstrzyknięcie należy powtórzyć w ciągu godziny, a następnie, jeśli konieczne, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można podłączyć sztucznego stymulatora serca.

Efekty uboczne

Zdarzenia niepożądane przy nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze

Efekty uboczne, które w większości przypadków były łagodne lub umiarkowane, przedstawiono w poniższej tabeli; sklasyfikowano je zgodnie z układami narządów i częstością występowania.

Ponadto donoszono o następujących działaniach niepożądanych wywołanych przez niektóre leki β-adrenoblokujące: halucynacje, psychozy, dezorientacja, zimność/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność okulomukokutaną typu praktycznego.

Przewlekła niewydolność serca

Dane dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z randomizowanych badań klinicznych z udziałem placebo, w których 1067 pacjentów otrzymywało nebipoleks, a 1061 pacjentów – placebo. W tym badaniu działania niepożądane, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebipoleks (42,1%) oraz 334 (31,5%) pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane przez pacjentów przyjmujących nebipoleks to bradykardia i zawroty głowy, występujące u około 11% pacjentów. Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio około 2% i 7%.

Zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogły być przynajmniej potencjalnie związane z lekiem i uznane za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebipoleks oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna występowała u 2,1% pacjentów przyjmujących nebipoleks oraz u
• 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebipoleks oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blok przewodnictwa przedsionkowo-komorowego I stopnia występował u 1,4% pacjentów przyjmujących nebipoleks oraz u
• 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych występowały u 1,0% pacjentów przyjmujących nebipoleks oraz u
• 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 14 tabletek w blistrze. Po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania

Na receptę.

Producent

Zakład Farmaceutyczny „POLFA” S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

Oddział produkcyjny w Nowej Dębie, ul. Metalowca 2, 39-460 Nowa Dęba, Polska

oraz

ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański, Polska.