Nebilet®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku NEBILET® (NEBILET®)

Skład:

substancja czynna: nebivolol;

1 tabletka zawiera nebivololu (w postaci nebivololu hydrochloro) 5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; sodowa sól kroskarboksymetelową celulozy; hipromeloza; polisorbat 80; celuloza mikrokryształowa; dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki niemal białego koloru z wyżłobieniem w kształcie krzyża umożliwiającym podział po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych. Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nebivolol to racemat składający się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebivololu (D-nebivolol) i RSSS-nebivololu (L-nebivolol). Łączy on dwie działania farmakologiczne:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów β; ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (enancjomeru d);
• wykazuje łagodne właściwości wazodylatacyjne wynikające z interakcji z L-argininą/tlenkiem azotu.

Jednorazowe i powtarzane dawki nebivololu obniżają częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze w spoczynku oraz podczas wysiłku zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Działanie przeciwhipertensyjne utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu α-adrenergicznego.

Podczas krótkotrwałego i długotrwałego leczenia nebivololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się opór naczyniowy ogólny. Pomimo obniżenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w spoczynku i podczas wysiłku jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów β-adrenergicznych nie jest jeszcze wystarczająco poznane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebivolol zwiększa reakcję naczyń na acetylocholinę (ACh) zależną od tlenku azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka reakcja ta jest obniżona.

W badaniu porównawczym z udziałem 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z ustabilizowaną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną lub prawidłową frakcją wyrzutową lewej komory (FWLK) (średnia FWLK 36 ±12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK < 35% u 56% pacjentów, FWLK 35–45% u 25% pacjentów, FWLK > 45% u 19% pacjentów), trwającym średnio 20 miesięcy, nebivolol jako lek dodatkowy do standardowej terapii istotnie wydłużył czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy efikasności), obniżając względne ryzyko o 14% (zmniejszenie bezwzględne – 4,2%). Redukcja ryzyka stawała się widoczna po 6 miesiącach leczenia i utrzymywała się przez cały okres terapii (średnia długość – 18 miesięcy). Oddziaływanie nebivololu nie zależało od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutowej lewej komory u uczestników badania. Korzyść w zakresie zapobiegania zgonom z przyczyn wszystkich typów w porównaniu z placebo nie osiągnęła istotności statystycznej (zmniejszenie bezwzględne – 2,3%).

U pacjentów leczonych nebivololem obserwowano zmniejszenie częstości przypadków nagłej śmierci (4,1% w porównaniu z 6,6%, względne zmniejszenie o 38%).

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

Badania in vitro i in vivo na zwierzętach wykazały, że nebivolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony komórkowe.

U zdrowych ochotników nebivolol nie wywiera istotnego wpływu na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Dostępne dane przedkliniczne i kliniczne nie wykazały negatywnego wpływu nebivololu na funkcję erektilną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebivololu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie nebivololu, dlatego można go przyjmować z posiłkiem lub na czczo.

Nebivolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu zachodzi drogą acyklicznego lub aromatycznego hydroksylowania, N-dealkilowania i glukuronidacji; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebivololu poprzez hydroksylowanie podlega polimorfizmowi genetycznemu oksydacyjnemu zależnemu od CYP2D6. Biologiczna dostępność nebivololu podawanego doustnie wynosi 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal pełna u osób z wolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym (steady-state) przy tej samej dawce maksymalna stężenie w osoczu niezmienionego nebivololu u osób z wolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku i jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnych stężeń w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Z uwagi na różnice w stopniu metabolizmu dawkę leku Nebilet® należy zawsze dostosować indywidualnie do potrzeb pacjenta: osoby z wolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U osób z szybkim metabolizmem średni okres półtrwania enancjomerów nebivololu wynosi około 10 godzin. U osób z wolnym metabolizmem jest on 3–5 razy dłuższy. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z szybkim metabolizmem różnica ta jest większa.

U osób z szybkim metabolizmem średni okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi około 24 godziny, a u osób z wolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stałe stężenie w osoczu u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągane jest w ciągu 24 godzin, natomiast dla metabolitów hydroksylowych – w ciągu kilku dni.

Stężenie w osoczu w zakresie od 1 do 30 mg nebivololu jest proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu.

W osoczu oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi dla SRRR-nebivololu 98,1%, a dla RSSS-nebivololu – 97,9%.

Przez tydzień po podaniu 38% dawki wydala się z moczem, a 48% – z kałem. Wydalenie niezmienionego nebivololu przez nerki wynosi mniej niż 0,5% dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne, oparte na ogólnie przyjętych badaniach genotoksyczności, toksyczności rozrodczej, toksyczności rozwojowej i kancerogenności, nie wykazały zagrożeń dla człowieka. Niepożądane działanie na funkcję rozrodczą obserwowano tylko po podawaniu wysokich dawek, wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba nadciśnieniowa

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Leczenie przewlekłej niewydolności serca o lekkim i umiarkowanym nasileniu jako dodatek do standardowych metod leczenia u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania dożylnego substancji czynnych o działaniu inotropowym dodatnim.

Ponadto, tak jak w przypadku innych leków β-blokujących, Nibilet® jest przeciwwskazany w przypadku:

• zespołu słabości węzła zatokowego, w tym blokady zatokowo-przedsionkowej;
• blokady II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• skurczu oskrzeli i w wywiadzie astmy oskrzelowej;
• nieleczonych fochromocytomów;
• kwasicy metabolicznej;
• bradykardii (prędkość rytmu serca poniżej 60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia);
• hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg);
• ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne:

Poniżej przedstawione są ogólne informacje dotyczące interakcji z antagonistami β-adrenoreceptorów.

Współlecznictwo niezalecane:

Leki przeciwnadżerniakowe klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dysopyramid, lidokaina, moksylena, propafenon): może nasilić wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz może zwiększyć się działanie inotropowe ujemne (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwątrobowe typu werapamil/diltiazem: negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Wstrzykiwanie dożylne werapamilu u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady przedsionkowo-komorowej (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rilmenidyna): współlecznictwo leków obniżających ciśnienie krwi o działaniu centralnym może nasilić niewydolność serca w wyniku zmniejszenia napięcia układu sympatycznego o charakterze centralnym (zmniejszenie częstości skurczów serca i objętości uderzeniowej, rozszerzenie naczyń krwionośnych) (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku nagłego odstawienia, w szczególności przed zakończeniem stosowania β-blokerów, może zwiększyć się ryzyko podwyższenia ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Współlecznictwo wymaga ostrożności:

Leki przeciwnadżerniakowe klasy III (amiodaron): może nasilić wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

Lotne anestetyki halogenowe: współlecznictwo β-blokerów i anestetyków może hamować odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ogólnie rzecz biorąc, należy unikać nagłego odstawienia leczenia β-blokerami. Jeżeli pacjent przyjmuje Nebilet®, należy poinformować o tym anestezjologa.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, współlecznictwo może maskować niektóre objawy hipoglikemii (przyśpieszone bicie serca, tachykardię). Jednoczesne stosowanie β-blokerów z pochodnymi sulfoniliomocznika może zwiększyć ryzyko ciężkiej hipoglikemii (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Baklofen (środek przeciwwspastyczny), amifostyna (lek wspomagający leczenie przeciwnowotworowe): jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie krwi może znacznie obniżyć ciśnienie tętnicze, dlatego dawkę leków obniżających ciśnienie krwi należy odpowiednio skorygować.

Współlecznictwo należy wziąć pod uwagę:

Glikozydy nasierdziowe: współlecznictwo może zwiększyć czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono objawów tej interakcji. Nebivolol nie wpływa na kinetykę cyfogenu.

Antagonisty wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lacidypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina): współlecznictwo może zwiększyć ryzyko hipotensji, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogorszenia funkcji pompowej komór.

Neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany i pochodne fenantrenu): współlecznictwo może nasilić działanie hipotensyjne (efekt addytywny).

Nielokowe leki przeciwzapalne: nie wpływają na działanie hipotensyjne nebivololu.

Sympatykomimetyki: współlecznictwo może przeciwdziałać działaniu hipotensyjnemu β-blokerów. Substancje czynne o działaniu β-adrenergicznym mogą sprzyjać aktywności α-adrenergicznej sympatykomimetyków o działaniu zarówno α-, jak i β-adrenergicznym (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje farmakokinetyczne.

Ponieważ w procesie metabolizmu nebivololu bierze udział izoenzym CYP2D6, współlecznictwo leków hamujących ten enzym (a mianowicie paroksetyny, fluoksetyny, tiorydazyny, chinidyny) może zwiększać stężenie nebivololu w osoczu krwi i w ten sposób zwiększać ryzyko wystąpienia wyraźnej bradykardii i działań niepożądanych.

Współlecznictwo z cyklotyną zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale nie zmienia skuteczności klinicznej nebivololu. Współlecznictwo z ranitydyną nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. O ile Nibilet® jest stosowany podczas posiłku, a lek przeciwwątrobowy między posiłkami, oba leki można stosować jednocześnie.

W przypadku jednoczesnego stosowania nebivololu z nikardypinem nieco wzrastały stężenia obu leków w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej.

Jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Nebivolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Ogólne dla β-blokatorów ostrzeżenia i środki ostrożności wymienione poniżej.

Anestezja.

Kontynuacja blokady β zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas indukcji narkozy i intubacji. Jeśli w trakcie przygotowania do zabiegu chirurgicznego konieczne jest przerwanie blokady β, to leki blokujące β-adrenoreceptory należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

Zastosowanie niektórych środków znieczulających, które powodują depresję mięśnia sercowego, wymaga ostrożności. Reakcje przywodowe mogą być zapobiegane przez wstrzyknięcie dożylnie atropiny.

Układ sercowo-naczyniowy.

Ogólnie pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS) nie należy przepisywać leków blokujących β-adrenoreceptory, dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

Leczenie β-blokatorami u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy odstawiać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą powodować bradykardię. Jeśli częstość tętna w stanie spoczynku spadnie poniżej 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta wystąpią objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Leki blokujące β-adrenoreceptory należy stosować z ostrożnością podczas leczenia:

a) pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, przemijające kulawstwo), ponieważ może dojść do nasilenia tych chorób;

b) pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ leków blokujących β-adrenoreceptory na przewodnictwo;

c) chorych na dławicę Prinzmetala z powodu nieograniczonej przez α-adrenoreceptory pośrednionej wazokonstrikcji tętnic wieńcowych: leki blokujące β-adrenoreceptory mogą zwiększać częstość i czas trwania napadów dławicy piersiowej.

Nie zaleca się stosowania nebiwololu w połączeniu z antagonistami wapnia typu werapamil i diltyazem, z lekami przeciwnadżerkowymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (szczegółowe informacje patrz w punkcie „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Metabolizm i układ内分泌owy.

Nebilet® nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). Beta-blokery mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonilomocznika. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą maskować objawy tachykardii związane z nadczynnością tarczycy. Nagłe odstawienie leczenia może nasilić te objawy.

Układ oddechowy.

Pacjentom z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych leki β-adrenoblokujące należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia zwężenia dróg oddechowych.

Inne.

Pacjentom z wywiadem choroby w przebiegu łuszczycy leki β-adrenoblokujące należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

Leki blokujące β-adrenoreceptory mogą zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebiwololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu stosowania i dawkowania znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawkowanie”.

Nie należy nagłego odstawiania leczenia bez pilnej potrzeby (patrz punkt „Sposób stosowania i dawkowanie”). Aby uzyskać dodatkowe informacje, patrz punkt „Sposób stosowania i dawkowanie”.

Preparat zawiera laktozę. Preparatu Nebilet® nie należy stosować pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebiwolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub płód/niemowlę. Ogólnie β-blokery zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią płodu w łonie macierzystym, poronieniem i przedwczesnym porodem. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie β-blokerami jest konieczne, lepiej jest wybrać β1-selektywne β-blokery.

Nebiwololu nie można stosować w okresie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność. Jeśli leczenie nebiwololem jest uznane za konieczne, należy monitorować krążenie maciczno-łożyskowe i wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodkom należy zapewnić dokładną opiekę. Objawy hipoglikemii i bradykardii można oczekiwać ogólnie w ciągu pierwszych trzech dni.

Okres karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że nebiwolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy ten związek przenika do ludzkiego mleka matki. Większość β-blokerów, w szczególności związki lipofilne, takie jak nebiwolol i jego aktywne metabolity, przenika w różnym stopniu do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Dlatego matki przyjmujące nebiwolol nie powinny karmić piersią.

Plodność.

Nebiwolol nie wpływał na płodność szczurów, z wyjątkiem dawek kilkakrotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla człowieka, kiedy obserwowano działania niepożądane na narządy rozrodcze samców i samic szczurów i myszy. Wpływ nebiwololu na płodność człowieka jest nieznany.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub innymi maszynami. Badania farmakodynamiczne wykazały, że Nebilet® 5 mg nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak należy uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia podczas kierowania pojazdami lub innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Nadciśnienie tętnicze .

• Dorośli: *

Dawka wynosi 1 tabletę (5 mg nebiwololu) na dobę; zaleca się przyjmowanie jej zawsze o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, ale czasem optymalne działanie obserwuje się dopiero po 4 tygodniach.

• Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. *

Blokery β można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Do tej pory dodatkowy efekt hipotensyjny obserwowano wyłącznie przy połączeniu leku Nebilet® 5 mg z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

• Pacjenci z niewydolnością nerek. *

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 5 mg.

• Pacjenci z niewydolnością wątroby. *

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Dlatego stosowanie Nebiletu® tym pacjentom jest przeciwwskazane.

• Pacjenci w wieku podeszłym. *

Dla pacjentów powyżej 65. roku życia zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie potrzeby można ją zwiększyć do 5 mg. Jednakże ze względu na niewystarczające doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów powyżej 75. roku życia, jego stosowanie wymaga ostrożności i dokładnego nadzoru.

• Przewlekła niewydolność serca. *

Leczenie przewlekłej niewydolności serca należy rozpocząć od powolnego dozyfikowania aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymującej. Lek ten należy przepisać pacjentom, u których występuje przewlekła niewydolność serca bez epizodów jej ostrej dekompenzacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Pacjenci stosujący inne leki kardiologiczne, w tym diuretyki i/lub digoksynę i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), i/lub antagoniści receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem Nebilet®.

Początkowe dozyfikowanie dawki należy przeprowadzać według poniższego schematu, zachowując przy tym odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg nebiwololu na dobę można zwiększyć do 2,5 mg nebiwololu na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, a następnie do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebiwololu raz na dobę. Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki pacjent powinien przebywać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie dotyczy to ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca, zaburzeń przewodnictwa mięśnia sercowego oraz nasilenia objawów niewydolności serca). Pojawienie się działań niepożądanych może uniemożliwić leczenie z zastosowaniem maksymalnej zalecanej dawki u wszystkich pacjentów. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej powrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dozyfikowania, zaleca się najpierw zmniejszenie dawki nebiwololu lub, w razie potrzeby, natychmiastowe odstawienie leku (w przypadku ciężkiej hipotensji, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wystąpienia szoku kardiogennego, bradykardii symptomaticznej lub blokady przedsionkowo-komorowej).

Zazwyczaj leczenie przewlekłej stabilnej niewydolności serca nebiwololem jest długoterminowe.

Leczenia nebiwololem nie należy przerywać nagle, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli konieczne jest odstawienie leku, dawkę należy stopniowo zmniejszać, zmniejszając ją o połowę co tydzień.

• Pacjenci z niewydolnością nerek. *

Ponieważ dozyfikowanie do maksymalnie tolerowanej dawki odbywa się indywidualnie, korekta dawki przy niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebiwololu u tych pacjentów nie jest zalecane.

• Pacjenci z niewydolnością wątroby. *

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Z tego względu stosowanie leku Nebilet® tym pacjentom jest przeciwwskazane.

• Pacjenci w wieku podeszłym. *

Ponieważ dozyfikowanie do maksymalnie tolerowanej dawki odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Sposób stosowania.

Stosowanie doustne.

Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem.

• Dzieci. *

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Nebilet® u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie zostały zbadane. Dane nie są dostępne. Dlatego stosowanie u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie jest zalecane.

*** Przedawkowanie. ***

Brak danych dotyczących przedawkowania leku Nebilet®.

• Objawy. *

Objawy przedawkowania blokerów β: bradykardia, hipotensja, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca.

• Leczenie. *

W przypadku przedawkowania lub rozwoju reakcji nadwrażliwości należy zapewnić stałą obserwację pacjenta i leczenie w warunkach oddziału intensywnej terapii. Należy kontrolować poziom glukozy we krwi. Przeszkodzić wchłanianiu się leku, który nadal znajduje się w przewodzie pokarmowym, można poprzez przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. W celu wyeliminowania bradykardii lub zwiększonego napięcia przywładnego zaleca się podanie atropiny lub metylatropiny. Leczenie hipotensji i wstrząsu należy prowadzić za pomocą osocza/zamienników osocza oraz, w razie potrzeby, katecholamin.

Działanie blokujące β można zlikwidować poprzez powolne wstrzykiwanie dożylnie izoprenaliny chlorowodorku, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadku oporności izoprenalina może być łączona z dopaminą. Jeśli to nie prowadzi do pożądanego efektu, można podać wewnątrznie glikagon w dawce 50–100 µg/kg. W razie potrzeby wstrzyknięcie należy powtórzyć w ciągu godziny, a następnie, jeśli to konieczne, przeprowadzić dożylne wlewanie glikagonu w dawce

70 µg/kg/godz. W skrajnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można podłączyć sztucznego stymulatora serca.

Działania niepożądane.

Zjawiska niepożądane przy nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca przedstawiono oddzielnie ze względu na różnice w patologicznych procesach leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze.

Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które w większości przypadków miały charakter od łagodnego do umiarkowanego; sklasyfikowano je według układów narządów i częstości występowania:

Oprócz tego zgłaszano następujące działania niepożądane wywołane przez niektóre leki z grupy β-adrenolityków: halucynacje, psychozy, dezorientacja, zimne kończyny/cyjanozę kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność okulomukokutaną typu praktylolowego.

Przewlekła niewydolność serca.

Dane dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z randomizowanych badań klinicznych z udziałem placebo, w trakcie których 1067 pacjentów otrzymywało nebilet® oraz 1061 pacjentów – placebo. W tym badaniu działania niepożądane, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebilet® (42,1%) oraz 334 (31,5%) pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebilet® były bradykardia i zawroty głowy, występujące u około 11% pacjentów. Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio około 2% i 7%.

Zgłoszono następujące działania niepożądane, które przynajmniej potencjalnie mogły być związane z lekiem i uznane za charakterystyczne i istotne w leczeniu przewlekłej niewydolności serca:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebilet®, oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna występowała u 2,1% pacjentów przyjmujących nebilet® oraz u 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebilet® oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blok przewodzenia AV I stopnia występował u 1,4% pacjentów przyjmujących nebilet® oraz u 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych występowały u 1,0% pacjentów przyjmujących nebilet® oraz u 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 7 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym; 14 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym; 10 tabletek w blistrze, 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. BERLIN-CHEMIE AG.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy / Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Germany.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luxembourg, Luksemburg / 1, Avenue de la Gare, L-1611 Luxembourg, Luxembourg.