Nalbufina

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku NALBUFINA

Skład:

substancja czynna: nalbuphine;

1 ml roztworu zawiera 10 mg chlorku nalbufiny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium citricum, acidum citricum anhydricum, natrium hydroxidum, acidum hydrochloricum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, pozbawiony widocznych zanieczyszczeń.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Opioidy. Pochodne morfinanu.

Kod ATC N02AF02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Chlorowodorek nalbufiny jest agonistą receptorów opioidowych typu kappa i antagonistą receptorów opioidowych typu mu. Nalbufina to silnie działający środek przeciwbólowy, którego działanie przeciwbólowe jest w zasadzie równoważne działaniu morfiny w dawkach miligramowych do dawkowania około 30 mg.

Aktywność antagonistyczna nalbufiny wobec opioidów jest cztery razy słabsza niż nalorfiny i dziesięć razy większa niż pentazocyny.

Nalbufina może powodować takie samo stłumienie oddychania jak równoważne dawki przeciwbólowe morfiny.

Jednak nalbufina wykazuje efekt nasycenia, dlatego zwiększenie dawki powyżej 30 mg nie powoduje dalszego stłumienia oddychania w przypadku braku innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), które wpływają na oddychanie.

Nalbufina sama w sobie wykazuje silną aktywność antagonistyczną opioidową w dawkach równych lub mniejszych niż jej dawka przeciwbólowa.

Wprowadzona po lub jednocześnie z agonistami receptorów opioidowych typu mu (np. morfiną, oksymorfonem, fentanylem), nalbufina może częściowo zmniejszyć lub wyeliminować wywołane przez nie stłumienie oddychania. Nalbufina może powodować zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od leków opioidowych. Nalbufinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy regularnie otrzymywali analgetyki opioidowe typu mu.

Wpływ na ośrodkowy układ nerwowy

Nalbufina powoduje stłumienie oddychania poprzez bezpośredni wpływ na ośrodki oddechowe wrdzenia. Stłumienie oddychania polega na zmniejszeniu wrażliwości ośrodków oddechowych wrdzenia na wzrost ciśnienia dwutlenku węgla i na elektrostymulację. Może jednak występować efekt nasycenia w odniesieniu do stłumienia oddychania wywołanego przez nalbufinę. Mimo że nalbufina jest mieszanym agonistą/antagonistą, nalokson może neutralizować jej działanie hamujące oddychanie.

Nalbufina powoduje miazmę nawet w całkowitej ciemności. Drobne źrenice są objawem przedawkowania opioidów, ale nie są objawem patognomonicznym (np. uszkodzenia mostu Varola o pochodzeniu hemoragicznym lub niedokrwiennym może powodować podobne objawy). W wyniku hipoksji spowodowanej przedawkowaniem może występować wyraźna midryza, a nie miazma.

Wpływ na przewód pokarmowy i inne mięśnie gładkie

Nalbufina powoduje zmniejszenie ruchomości związane ze zwiększeniem napięcia mięśni gładkich części odstojnej żołądka i dwunastnicy. Trawienie pokarmu w jelicie cienkim jest opóźniane, a skurcze perystaltyczne zmniejszają się. Fale perystaltyczne w jelicie grubym zmniejszają się, a napięcie może wzrastać do skurczu, co prowadzi do zaparć. Inne efekty opioidowe mogą obejmować zmniejszenie wydzielania dróg żółciowych i trzustki, skurcz zwieracza Oddiego oraz tymczasowy wzrost stężenia amylazy w surowicy.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Podczas stosowania nalbufiny w trakcie znieczulenia donoszono o wyższej częstości występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Opioidy powodują rozszerzenie naczyń obwodowych, co może prowadzić do hipotensji ortostatycznej lub omdlenia.

Objawy uwalniania histaminy i/lub rozszerzenia naczyń obwodowych mogą obejmować swędzenie, zaczerwienienie, zaczerwienienie oczu, pocenie się i/lub hipotensję ortostatyczną.

Wpływ na układ内分泌owy

Opioidy hamują wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), kortyzolu i hormonu люteinizującego (LH) u ludzi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Stymulują również wydzielanie prolaktyny, hormonu wzrostu (STH – hormon somatotropowy) oraz wydzielanie insuliny i glukagonu przez trzustkę.

Długotrwałe stosowanie opioidów może wpływać na oś hipotalamus–przysadka–gonady, prowadząc do niedoboru androgenów, który może objawiać się obniżeniem libidum, impotencją, dysfunkcją erektilną, amenoreą lub bezpłodnością.

Rola przyczynowa opioidów w klinicznym zespole hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ różne czynniki medyczne, fizyczne i psychiczne związane ze stresem oraz styl życia, które mogą wpływać na poziom hormonów gonadotropowych, nie zostały odpowiednio kontrolowane w badaniach przeprowadzonych do chwili obecnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wpływ na układ immunologiczny

W modelach in vitro i na zwierzętach wykazano, że opioidy różnie wpływają na składniki układu immunologicznego. Znaczenie kliniczne tych wyników jest nieznane. Ogólnie rzecz biorąc, działanie opioidów ma umiarkowany charakter immunosupresyjny.

Zależność stężenia i efektu

Minimalne skuteczne stężenie przeciwbólowe będzie się znacznie różnić u pacjentów, szczególnie u tych, którzy wcześniej otrzymywali silne agonisty opioidowe. Minimalne skuteczne stężenie przeciwbólowe nalbufiny u każdego poszczególnego pacjenta może z czasem wzrastać z powodu nasilenia bólu, pojawienia się nowego zespołu bólowego i/lub rozwoju tolerancji na leki przeciwbólowe.

Farmakokinetyka

Działanie nalbufiny rozpoczyna się w ciągu 2–3 minut po podaniu dożylnym i w mniej niż 15 minut po podaniu podskórnym lub wewnątrzmięśniowym. Okres półtrwania nalbufiny w osoczu wynosi 5 godzin. W badaniach klinicznych czas trwania działania przeciwbólowego wynosił od 3 do 6 godzin.

Ścieżka metaboliczna nalbufiny nie jest ustalona, ale prawdopodobnie metabolizm zachodzi w wątrobie.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Stan bólowy wystarczająco silnej intensywności, wymagający stosowania leku przeciwbólowego z grupy opioidów, gdy alternatywne metody leczenia nie dają oczekiwanego efektu.

Nalbufina może być również stosowana jako lek wspomagający w ramach zrównoważonej anestezji; do zwalczania bólu w okresie przed- i pooperacyjnym, a także do zwalczania bólu podczas porodu.

Ograniczenia w stosowaniu

Z uwagi na ryzyko uzależnienia, nadużycia i nieprawidłowego stosowania opioidów, nawet w dawkach zalecanych (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), nalbufinę należy stosować wyłącznie u pacjentów, u których alternatywne metody leczenia (np. leki przeciwbólowe nieopioidowe):

• były nietolerowane lub nie przewiduje się ich dobrej tolerancji;
• nie zapewniły adekwatnego działania przeciwbólowego lub nie przewiduje się takiego efektu.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na chlorek nalbufiny lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Znana lub potencjalna niedrożność przewodu pokarmowego, w tym niedrożność jelita spowodowana porażeniem.

Ostry ból brzucha przy podejrzeniu zapalenia wyrostka robaczkowego lub zapalenia trzustki.

Silne osłabienie oddychania lub silne osłabienie działania układu nerwowego, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, uraz głowy, ostra zatrucie alkoholem, alkoholowy deliryj, drgawki.

Ostra lub ciężka astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne choroby dróg oddechowych lub stan astmatyczny.

Ostra niewydolność oddechowa, podwyższony poziom dwutlenku węgla we krwi, serce płucne.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) lub stosowanie nalbufiny w ciągu 14 dni po odstawieniu inhibitorów MAO.

Nie stosować w przypadku łagodnego bólu, który można leczyć za pomocą innych leków przeciwbólowych.

Przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Benzodiazepiny i inne depresanty układu nerwowego (CNS)

Chociaż nalbufina wykazuje działanie antagonistyczne wobec opioidów, istnieją dowody, że u pacjentów bez uzależnienia od opioidów nie przeciwdziała działaniu opioidowych leków przeciwbólowych podawanych bezpośrednio przed, równocześnie lub zaraz po wstrzyknięciu nalbufiny. Zatem ze względu na addytywne działanie farmakologiczne jednoczesne stosowanie innych opioidowych leków przeciwbólowych, benzodiazepin lub innych depresantów układu nerwowego, takich jak alkohol, inne środki uspokajające/senne, anksjolityki, środki uspokajające, miorelaksanta, ogólne środki znieczulające, neuroleptyki i inne opioidy zwiększa ryzyko osłabienia oddychania, silnego uspokojenia, śpiączki i śmierci.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków pacjentom, u których alternatywne metody leczenia nie zapewniają oczekiwanego efektu. Należy stosować najniższą dawkę przez jak najkrótszy okres i dokładnie obserwować pacjentów pod kątem objawów osłabienia oddychania i efektu uspokajającego.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie opioidów z innymi lekami wpływającymi na układ neuroprzekaźników serotonergicznych, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, triptany, antagoniści receptorów 5-HT3 serotoniny, działające na układ neuroprzekaźników serotoniny (np. mirtazapina, trazodon, tramadol), inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (przepisywane w leczeniu zaburzeń psychicznych, a także inne leki, takie jak linezolid i błękity metylenowy do podania dożylnego), prowadziło do wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy dokładnie obserwować pacjentów, szczególnie na początku leczenia i podczas dostosowywania dawki. W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy przerwać stosowanie leku.

Miorelaksanta

Nalbufina może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez miorelaksanta i zwiększać stopień osłabienia oddychania.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów osłabienia oddychania, które może być bardziej poważne niż oczekiwano, i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę nalbufiny i/lub miorelaksantu.

Diuretyki

Opioidy mogą zmniejszać skuteczność diuretyków, powodując uwalnianie hormonu antydiuretycznego.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zmniejszenia diurezy i/lub wpływu na ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby zwiększyć dawkę diuretyku.

Leki antycholinergiczne

Jednoczesne przyjmowanie leków antycholinergiczych zwiększa ryzyko zatrzymania moczu i/lub ciężkich zaparć, co może prowadzić do niedrożności jelita spowodowanej porażeniem.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zatrzymania moczu lub zmniejszenia perystaltyki żołądka przy jednoczesnym stosowaniu nalbufiny z lekami antycholinergicznymi.

Inhibitory MAO

Interakcja inhibitorów MAO (np. fenelzyna, tranilcypromina, linezolid) z opioidami może objawiać się zespołem serotonergicznym lub toksycznością opioidową (np. osłabienie oddychania, śpiączka).

Nie należy stosować nalbufiny u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO oraz w ciągu 14 dni po odstawieniu tych leków.

Jeśli konieczne jest pilne zastosowanie opioidów, stosuje się początkową dawkę testową z częstym dodawaniem małych dawek aż do osiągnięcia odpowiedniego kontroli bólu, dokładnie obserwując ciśnienie tętnicze, objawy ze strony układu nerwowego i oddychanie.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Życiowo groźne osłabienie oddychania

Zgłaszano poważne, zagrożające życiem lub śmiertelne osłabienie oddychania podczas stosowania opioidów, nawet zgodnie z zaleceniami. Osłabienie oddychania, jeśli nie zostanie szybko rozpoznane i leczone, może prowadzić do zatrzymania oddychania i śmierci. Środki zapobiegające osłabieniu oddychania mogą obejmować staranne monitorowanie, działania wspierające oraz stosowanie antagonistów opioidów, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) w wyniku osłabienia oddychania spowodowanego opioidami może pogorszyć efekt uspokajający opioidów.

Chociaż poważne, zagrożone życiem lub śmiertelne osłabienie oddychania może wystąpić w dowolnym momencie podczas stosowania nalbufiny, ryzyko jest najwyższe na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Pacjentów należy starannie monitorować pod kątem osłabienia oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach od rozpoczęcia terapii oraz po zwiększeniu dawki nalbufiny.

Aby zmniejszyć ryzyko osłabienia oddychania, należy odpowiednio dobrać i zwiększać dawkę nalbufiny. Przekroczenie dawki nalbufiny podczas przejścia pacjenta z innego leku opioidowego może prowadzić do śmiertelnego przedawkowania już po pierwszej dawce.

Opioidy mogą powodować związane ze snem osłabienie oddychania, w tym bezdech senny centralnego pochodzenia (CSA) oraz hipoksję związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CSA zależnie od dawki. U pacjentów z CSA należy, jeśli to możliwe, zmniejszyć dawkę opioidów zgodnie z zaleceniami klinicznymi dotyczącymi stopniowego zmniejszania dawki opioidów.

Ryzyka związane z jednoczesnym stosowaniem benzodiazepin lub innych depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy (OUN)

Silny efekt uspokajający, osłabienie oddychania, śpiączka i śmierć mogą wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania nalbufiny z benzodiazepinami lub innymi depresyjnymi środkami na OUN (np. niebenzodiazepinowymi lekami uspokajającymi/przeciwlękowymi, anksjolitykami, tranquilizatorami, miorelaksantami, ogólnymi środkami znieczulającymi, neuroleptykami, innymi opioidami, alkoholem). Z powodu tych ryzyk nie należy jednoczesnego przepisywania tych leków pacjentom, u których inne metody leczenia nie przynoszą oczekiwanych efektów.

Badania przeglądowe wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych i benzodiazepin zwiększa ryzyko śmierci związanej z leczeniem kombinowanym w porównaniu ze stosowaniem wyłącznie opioidowych środków przeciwbólowych. Ze względu na podobne właściwości farmakologiczne przewiduje się podobne ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu innych depresyjnych środków na OUN z opioidowymi środkami przeciwbólowymi (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podjęto decyzję o jednoczesnym przepisaniu benzodiazepiny lub innego depresyjnego środka na OUN z opioidowym środkiem przeciwbólowym, należy przepisać minimalne skuteczne dawki oraz minimalny czas stosowania. Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy środek przeciwbólowy, należy zastosować niższą dawkę początkową benzodiazepiny lub innego depresyjnego środka na OUN niż dawkę stosowaną bez opioidów, i dostosować ją w zależności od odpowiedzi klinicznej. Jeśli opioidowy środek przeciwbólowy jest przepisywany pacjentowi, który już przyjmuje benzodiazepinę lub inny depresyjny środek na OUN, należy zastosować niższą dawkę początkową opioidowego środka przeciwbólowego i dostosować ją w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pacjentów należy starannie monitorować pod kątem objawów i objawów osłabienia oddychania i uspokojenia.

Pacjentów i/lub opiekunów należy poinformować o ryzykach osłabienia oddychania i efektu uspokajającego przy jednoczesnym stosowaniu nalbufiny z benzodiazepinami lub innymi depresyjnymi środkami na OUN (w tym alkoholem i substancjami zabronionymi). Pacjenci powinni powstrzymywać się od prowadzenia pojazdów i pracy z złożonymi mechanizmami, aż do ustalenia efektów jednoczesnego przyjmowania benzodiazepiny lub innego depresyjnego środka na OUN z opioidami. Należy monitorować pacjentów pod kątem zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych, w tym nadużywania i nieprawidłowego stosowania opioidów, oraz ostrzegać ich przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym z dodatkowym stosowaniem depresyjnych środków na OUN, w tym alkoholu i substancji zabronionych, podczas leczenia opioidami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Życiowo groźne osłabienie oddychania u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc, u osób starszych, wyczerpanych lub osłabionych pacjentów

Stosowanie nalbufiny pacjentom z ostrą lub ciężką postacią astmy oskrzelowej w przypadku braku odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia reanimacyjnego jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc: pacjenci z ciężkimi przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub sercem płucnym, a także pacjenci z istotnie obniżoną funkcją oddechową, hipoksją, hiperkapnią lub z wywiadem osłabienia oddychania, którzy przyjmują nalbufinę, są narażeni na zwiększone ryzyko osłabienia ośrodka oddechowego, w tym bezdechu, nawet przy dawkach zalecanych.

Osoby starsze, wyczerpane lub osłabione pacjenci: zagrożenie życia osłabieniem oddychania występuje częściej u osób starszych, wyczerpanych lub osłabionych pacjentów, ponieważ u nich może występować zmieniona farmakokinetyka lub klirens w porównaniu z młodszych, zdrowszych pacjentów. Takich pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki nalbufiny, a także przy jednoczesnym stosowaniu nalbufiny z innymi lekami osłabiającymi oddychanie. Alternatywnie, tym pacjentom można rozważyć stosowanie nieopioidowych środków przeciwbólowych.

Niewydolność nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, najczęściej po dłuższym niż 1 miesiąc stosowaniu. Obraz kliniczny niewydolności nadnerczy może obejmować niespecyficzne objawy i oznaki, takie jak nudności, wymioty, anoreksja, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy i niskie ciśnienie krwi. W przypadku podejrzenia niewydolności nadnerczy należy jak najszybciej ustalić rozpoznanie. Jeśli rozpoznano niewydolność nadnerczy, należy rozpocząć leczenie fizjologicznymi dawkami kortykosteroidów. Należy stopniowo przerwać stosowanie opioidów i kontynuować leczenie kortykosteroidami, aż do odzyskania funkcji nadnerczy. Można rozważyć stosowanie innych opioidów, ponieważ czasem nie obserwowano nawrotu niewydolności nadnerczy po stosowaniu innych opioidów. Dane nie wskazują, że konkretne opioidy z większym prawdopodobieństwem powodują niewydolność nadnerczy.

Uciążliwe hipotensje

Nalbufina może powodować ciężkie hipotensje, w tym hipotensję ortostatyczną i omdlenia u pacjentów z hipotensją. Ryzyko jest zwiększone u pacjentów z zaburzoną zdolnością utrzymania ciśnienia tętniczego w wyniku zmniejszonego objętości krwi lub jednoczesnego przyjmowania niektórych depresyjnych środków na OUN (np. fenotiazyn lub ogólnych środków znieczulających). Należy monitorować tych pacjentów pod kątem objawów hipotensji po rozpoczęciu lub zmianie dawki nalbufiny. U pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym nalbufina może powodować rozszerzenie naczyń, co prowadzi do obniżenia wyrzutu serca i ciśnienia tętniczego. Należy unikać stosowania nalbufiny u pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym.

Ryzyka stosowania u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, guzami mózgu, urazami głowy lub zaburzeniami świadomości

U pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na wewnątrzczaszkowe skutki zatrzymania CO2 (np. u tych, u których występują objawy podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego lub guza mózgu), nalbufina może osłabić aktywność ośrodka oddechowego, a w konsekwencji zatrzymanie CO2 może jeszcze bardziej zwiększyć ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Należy monitorować takich pacjentów pod kątem objawów uspokajających i osłabienia oddychania, szczególnie na początku terapii nalbufiną.

Opioidy mogą również maskować objawy u pacjentów z urazem głowy. Należy unikać stosowania nalbufiny u pacjentów z zaburzeniami świadomości lub w śpiączce.

Ryzyka stosowania u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego

Nalbufina jest przeciwwskazana u pacjentów z znaną lub podejrzaną niedrożnością przewodu pokarmowego, w tym z niedrożnością jelit paralityczną.

Nalbufina może powodować skurcz mięśnia zwieracza Oddiego. Opioidy mogą powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy. Należy monitorować pacjentów z chorobami dróg żółciowych, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem nasilenia objawów.

Zwiększony ryzyko napadów u pacjentów z zaburzeniami napadowymi

Nalbufina może zwiększać częstotliwość napadów u pacjentów z zaburzeniami napadowymi i zwiększać ryzyko napadów w innych sytuacjach klinicznych. Należy monitorować pacjentów z wywiadem zaburzeń napadowych pod kątem napadów podczas stosowania nalbufiny.

Naruszenie funkcji nerek lub wątroby

Ponieważ nalbufina jest metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby i podawać w niższych dawkach.

Infarkt mięśnia sercowego

Podobnie jak wszystkie silne środki przeciwbólowe, nalbufinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, u których występują nudności lub wymioty.

Układ sercowo-naczyniowy

Podczas badań nalbufiny w znieczuleniu zgłaszano wyższą częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Stosowanie u pacjentów starszych

Pacjenci starsi (powyżej 65 roku życia) mogą mieć zwiększoną wrażliwość na nalbufinę. Ogólnie należy zachować ostrożność przy doborze dawki dla pacjenta starszego, zazwyczaj rozpoczynając od najniższej granicy zakresu dawkowania, ponieważ w tej populacji częściej występuje zmniejszona funkcja wątroby, nerek lub serca, choroby współistniejące lub stosowanie innych leków.

Osłabienie oddychania jest głównym ryzykiem dla pacjentów starszych przyjmujących opioidy i występuje po podaniu dużych dawek początkowych pacjentom nieprzyzwyczajonym do opioidów lub po jednoczesnym podaniu opioidów z innymi lekami osłabiającymi oddychanie. Dawki dla pacjentów starszych należy zwiększać bardzo powoli.

Wiadomo, że nalbufina jest w znacznym stopniu wydalana przez nerki, a ryzyko reakcji niepożądanych jest wyższe u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Ponieważ u pacjentów starszych bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki i, jeśli to możliwe, monitorować funkcję nerek.

Badania laboratoryjne

Nalbufina może zakłócać enzymatyczne metody wykrywania opioidów, w zależności od specyficzności/czułości testu.

Nadużywanie i uzależnienie

Nadużywanie

Nalbufina ma potencjał do nadużywania, nieprawidłowego stosowania, uzależnienia i nielegalnego wykorzystania.

Wszystkich pacjentów otrzymujących opioidy należy starannie monitorować pod kątem objawów nadużywania i uzależnienia, ponieważ stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych wiąże się z ryzykiem rozwoju uzależnienia, nawet przy odpowiednim zastosowaniu medycznym.

Nalbufina, podobnie jak inne opioidy, może być wykorzystywana do celów niemedycznych w nielegalnych kanałach dystrybucji.

Środki ograniczające nadużywanie opioidów obejmują odpowiednią ocenę stanu pacjenta, odpowiednie podejście do przepisywania leków oraz okresową ocenę terapii.

Nadużywanie nalbufiny może prowadzić do przedawkowania i śmierci. Ryzyko wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu nalbufiny z innymi depresyjnymi środkami na OUN i alkoholem.

Uzależnienie

Tolerancja i uzależnienie fizyczne mogą rozwijać się podczas długotrwałej terapii opioidami. Tolerancja może dotyczyć zarówno efektów pożądanych, jak i niepożądanych i może rozwijać się z różną szybkością dla różnych efektów.

Uzależnienie fizyczne prowadzi do objawów odstawienia po nagłym przerwaniu leku lub istotnym zmniejszeniu dawki. Zespół odstawienia może również wystąpić po podaniu antagonistów opioidów (np. naloksonu, nalomefinu), środków przeciwbólowych, agonistów-antagonistów receptorów opioidowych (pentazocyna, butorfanol, nalbufina) lub częściowych agonistów (buprenorfina).

Przerywanie stosowania (zespół odstawienia)

Nie należy nagle przerywać stosowania nalbufiny (patrz sekcja „Sposób i dawki”), ponieważ u pacjenta uzależnionego fizycznie może wystąpić zespół odstawienia. Zespół odstawienia może charakteryzować się takimi objawami jak niepokój, łzawienie, katar, ziewanie, potliwość, dreszcze, bóle mięśni, midriaza. Mogą również wystąpić inne objawy i objawy, w tym drażliwość, niepokój, ból pleców, ból stawów, osłabienie, skurcze brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższone ciśnienie tętnicze, częstotliwość oddychania lub tętno.

Noworodki urodzone przez matki uzależnione fizycznie od opioidów będą również uzależnione fizycznie i mogą mieć problemy z oddychaniem oraz objawy odstawienia.

Stosowanie w uzależnieniu od narkotyków i alkoholu

Chlorowodorek nalbufiny jest opioidem, który nie został zatwierdzony do stosowania w leczeniu uzależnień. Jego stosowanie osobom uzależnionym od narkotyków lub alkoholu (aktywnym lub w remisji) przewidziane jest głównie do złagodzenia bólu wymagającego opioidowej analgezji. Pacjenci z wywiadem uzależnienia od narkotyków lub alkoholu mają większe ryzyko uzależnienia się od nalbufiny.

Uraz głowy

Depresyjne działanie nalbufiny na drogi oddechowe oraz jej zdolność do zwiększania ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego mogą być znacznie nasilone przy już podwyższonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym spowodowanym urazem. Ponadto nalbufina może powodować dezorientację, miazgę, wymioty i inne działania niepożądane maskujące przebieg kliniczny u pacjentów z urazem głowy. Takim pacjentom nalbufinę należy stosować z szczególną ostrożnością i tylko wtedy, gdy uznano to za rzeczywiście konieczne.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej dawce, czyli praktycznie jest pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Badania u ludzi nie były prowadzone. Nalbufina przenika przez barierę łożyskową i jest przeciwwskazana w ciąży.

Długotrwałe stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych w czasie ciąży może prowadzić do zespołu odstawienia u noworodka. Zespół odstawienia u noworodka może być zagrożeniem dla życia.

Potencjalne ryzyko poważnych wad wrodzonych i poronienia w tej populacji u ludzi jest nieznane. Potencjalne ryzyko wad wrodzonych, poronienia lub innych niekorzystnych skutków istnieje we wszystkich etapach ciąży. Kobiety w ciąży przyjmujące opioidy nie powinny nagle przerywać przyjmowania leków, ponieważ może to spowodować powikłania w ciąży, takie jak poronienie lub poród martwego dziecka. Zmniejszanie dawki powinno być stopniowe i odbywać się pod opieką lekarza, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych dla płodu.

Skurcze i poród

Przenoszenie nalbufiny przez łożysko jest wysokie, szybkie i niestałe w stosunku matka–płód od 1:0,37 do 1:6. Działania niepożądane u płodu i noworodka zgłaszane po podaniu nalbufiny matce podczas porodu obejmują bradykardię płodu, osłabienie oddychania u noworodka, bezdech, sinicę i hipotensję. Niektóre z tych efektów były zagrożone życiem. Po podaniu naloksonu matce podczas porodu w niektórych przypadkach stan się normalizował. Zgłaszano ciężką i długotrwałą bradykardię płodu. Były doniesienia o trwałym uszkodzeniu neurologicznym związanym z bradykardią płodu.

Zgłaszano również zmiany częstości akcji serca związane ze stosowaniem nalbufiny. Nalbufinę należy stosować podczas skurczów i porodu tylko wtedy, gdy jest to konieczne i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla noworodka. Jeśli nalbufina jest stosowana podczas porodu, noworodków należy monitorować pod kątem osłabienia oddychania, bezdechu, bradykardii i arytmii.

Nalbufina nie jest zalecana do stosowania u kobiet w ciąży podczas lub bezpośrednio przed porodem, jeśli można zastosować inne metody łagodzenia bólu. Opioidowe środki przeciwbólowe, w tym nalbufina, mogą wydłużać czas trwania porodu, ponieważ mają właściwość tymczasowego zmniejszania siły, czasu trwania i częstości skurczów macicy. Jednak ten efekt nie jest stały i może być kompensowany zwiększeniem szybkości otwarcia szyjki macicy, co zazwyczaj skraca poród.

Karmienie piersią

Ponieważ opioidy mogą przenikać przez barierę łożyskową i wydzielane są z mlekiem matki, Nalbufina jest przeciwwskazana u kobiet karmiących i nie zaleca się jej stosowania podczas skurczów i porodu, chyba że lekarz uzna, że potencjalna korzyść przewyższa ryzyko. U dziecka może wystąpić zagrożone życiem osłabienie oddychania, jeśli matce podaje się opioidy. W szybkim dostępzie musi znajdować się nalokson. Noworodki, których matki przyjmują nalbufinę podczas karmienia piersią, powinny być pod stałą obserwacją pod kątem nadmiernego efektu uspokajającego i osłabienia oddychania.

Jeśli kobieta w okresie karmienia piersią przestaje przyjmować opioidowe środki przeciwbólowe lub przestaje karmić piersią podczas przyjmowania opioidowych środków przeciwbólowych, u noworodka mogą wystąpić objawy odstawienia.

Funkcja rozrodcza

Długotrwałe stosowanie opioidów może prowadzić do obniżenia poziomu hormonów płciowych, z objawami takimi jak obniżone libido, zaburzenia erekcji lub bezpłodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nalbufina może pogarszać zdolności umysłowe lub fizyczne niezbędne do potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub praca z urządzeniami. Należy powstrzymywać się od prowadzenia samochodu lub pracy z niebezpiecznymi mechanizmami, dopóki pacjent nie osiągnie tolerancji na nalbufinę i nie zostanie określona jego reakcja na lek.

Wymagana jest obserwacja pacjenta do momentu ustąpienia efektów nalbufiny, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu, pracy z maszynami lub wykonywania innej działalności wymagającej zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki

Lek powinien podawać wyłącznie personel medyczny, który ukończył specjalny kurs dotyczący stosowania wewnętrznowenoznych środków znieczyszających oraz strategii zarządzania skutkami oddychania silnie działających opioidów. Konieczne jest zapewnienie szybkiego dostępu do naloksonu, odpowiedniego sprzętu reanimacyjnego i do intubacji, a także tlenu.

Przed podaniem leku należy wizualnie sprawdzić ampułki pod kątem obecności cząstek stałych oraz zabarwienia roztworu.

Preparat przeznaczony jest do podania dożylnego, domięśniowego i podskórnego.

Podczas stosowania nalbufiny w ciągu 12 godzin przed i 12–24 godzin po zabiegu operacyjnym należy zachować ostrożność.

Szybkie podawanie dożylnie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji i niewydolności oddechowej.

W przypadku bólu ostrego zaleca się stosowanie nalbufiny przez maksymalnie 7 dni w najniższej dawce, która zapewnia odpowiednie łagodzenie bólu.

Wszystkie dawki opioidów wiążą się z ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych śmiertelnych lub nieśmiertelnych. Ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. Jeśli nalbufina jest stosowana dłużej niż 7 dni w leczeniu przewlekłego bólu nieonkologicznego, zaleca się nie przekraczania dawki 90 mg nalbufiny na dobę. Przed przepisaniem nalbufiny należy ocenić ryzyko dla każdego pacjenta, ponieważ prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych skutków ubocznych zależy od długości leczenia, poziomu bólu oraz od tolerancji pacjenta. Ponadto poziom bólu należy regularnie monitorować, aby potwierdzić najbardziej optymalną dawkę oraz konieczność dalszego stosowania nalbufiny.

Dawkowanie

Dawkowanie należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając nasilenie bólu, odpowiedź na lek, wcześniejsze doświadczenie z leczeniem analgetykami oraz czynniki ryzyka uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów w dawkowaniu wynikających z pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania (patrz Tabela 1).

Tabela 1: Dawkowanie dla dorosłych pacjentów:

Informacja dotyczy postaci leku – roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml

Należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem osłabienia oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu leczenia oraz po zwiększeniu dawki nalbufiny i odpowiednio dostosować dawkę.

Znieczulenie bólu

Zwykle zalecana dawka nalbufiny dla dorosłych o wadze ciała 70 kg wynosi 10 mg; w razie potrzeby dawkę można powtarzać co 3–6 godzin. Dawkę należy dostosować w zależności od nasilenia bólu, stanu fizycznego pacjenta oraz z uwzględnieniem stosowania przez pacjenta innych leków (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Maksymalna pojedyncza dawka wynosi 20 mg, maksymalna dawka dobową – 160 mg.

Stosowanie w specjalnych grupach pacjentów (pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, pacjenci starsi) – patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Wspomagana anestezja

Stosowanie nalbufiny w wspomaganej anestezji wymaga większych dawek niż zalecane do zwalczania bólu. Dawkę nalbufiny do podania w trakcie indukcji narkozy podaje się w dawce od 0,3 do 5 mg/kg masy ciała dożylnie w ciągu 10–15 minut; w razie potrzeby stosuje się dawki uzupełniające w dawce od 0,25 do 0,5 mg/kg. Stosowanie nalbufiny może wiązać się z osłabieniem oddychania, które można skorygować za pomocą antagonisty opioidowego – naloksonu.

Jako składnik anestezji regionalnej nalbufinę można stosować w dawkach od 0,2 mg/kg do 0,5 mg/kg masy ciała. Nalbufina zapewnia uspokojenie i dodatkowe zwalczanie bólu podczas anestezji nerwu trójdzielnego, znieczulenia podpajęczynówkowego, blokady nerwów regionalnych, blokady kończyn itp.

Tytrowanie dawki

Odpowiednia optymalizacja dawek obliczonych w celu złagodzenia bólu powinna być skierowana na podanie najniższej dawki, która pozwoli osiągnąć optymalny balans między złagodzeniem bólu a efektami ubocznymi związanymi z opioidami.

Dostosowanie dawki powinno opierać się na klinicznej reakcji pacjenta.

Dostosowanie lub zmniejszenie dawki

Uzależnienie fizyczne, z lub bez uzależnienia psychicznego, zazwyczaj pojawia się przy ciągłym stosowaniu opioidów, w tym nalbufiny. Objawy odstawienia mogą wystąpić po nagłym przerwaniu leczenia. Objawy te mogą obejmować: ból ciała, biegunkę, mrowienie skóry, utratę apetytu, nudności, niepokój lub pobudzenie, katar, kichanie, drżenie, skurcze żołądka, tachykardię, problemy ze snem, niezwykłe nadmierne pocenie się, kołatanie serca, gorączkę nieznanego pochodzenia, osłabienie i ziewanie.

Po skutecznym złagodzeniu umiarkowanego i silnego bólu należy próbować stopniowo zmniejszać dawkę opioidów. Zmniejszenie dawki lub całkowite przerwanie przyjmowania może stać się możliwe w przypadku zmiany ogólnego lub psychicznego stanu pacjenta. Pacjentom, którzy otrzymują leczenie długoterminowe, należy stopniowo przerwać przyjmowanie leku, jeśli nie jest on już potrzebny do łagodzenia bólu. Zmniejszanie dawki powinno być indywidualne i odbywać się pod nadzorem lekarza.

Pacjentów należy poinformować, że zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania opioidów zmniejsza ich tolerancję na te leki. Jeśli leczenie będzie wymagało wznowienia, pacjent powinien rozpocząć od minimalnej dawki i stopniowo zwiększać dawkę, aby uniknąć przedawkowania.

Przerwanie przyjmowania

Jeśli pacjent, który przyjmował nalbufinę przez dłuższy czas i może mieć uzależnienie fizyczne, nie potrzebuje już terapii nalbufiną, dawkę należy stopniowo zmniejszać o 25–50% co 2–4 dni, uważnie obserwując pojawienie się objawów odstawienia. Jeśli u pacjenta pojawiają się te objawy lub objawy, należy powrócić do poprzedniej dawki i zmniejszać dawkę wolniej, wydłużając odstępy między zmniejszeniami dawki lub zmniejszając wielkość zmiany dawki, lub i jedno, i drugie. Nie można nagle przerywać stosowania nalbufiny u pacjentów uzależnionych fizycznie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pominięta dawka

Jeśli pominięto podanie dawki, następną dawkę należy podać w następnym zaplanowanym czasie i w zwykłej ilości.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania nalbufiny u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy

Ostre przedawkowanie samą nalbufiną może objawiać się osłabieniem oddychania i dysforią. Oste przedawkowanie nalbufiny oraz innych opioidów lub depresantów układu nerwowego może objawiać się osłabieniem oddychania, sennością przechodzącą w stupor lub śpiączkę, osłabieniem mięśni szkieletowych, zimną i lepką skórą, zwężonymi źrenicami oraz w niektórych przypadkach obrzękiem płuc, bradykardią, hipotensją, częściowym lub pełnym obturacją dróg oddechowych, nietypowym chrapaniem i śmiercią. Zauważalny może być midriaza, ale nie miosis, w przypadku hipoksji podczas przedawkowania.

Leczenie

W przypadku przedawkowania najważniejszymi działaniami są przywrócenie swobodnego przepływu powietrza i ochrona dróg oddechowych oraz, w razie potrzeby, zastosowanie wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej. W przypadku szoku cyrkulacyjnego i obrzęku płuc należy stosować inne działania wspomagające (w tym tlen i wazopresory). W przypadku zatrzymania serca lub arytmii należy stosować nowoczesne metody utrzymania życia.

Antagoniści opioidów – nalokson lub nalmeffen – są specyficznymi przeciwtruciami w przypadkach osłabienia oddychania spowodowanego przedawkowaniem opioidów. W przypadku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia przy przedawkowaniu nalbufiny należy zastosować antagonistę opioidowego. Antagonistów opioidowych nie należy przepisywać w przypadku braku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia.

Ponieważ oczekuje się, że czas trwania działania antagonistów opioidów będzie krótszy niż czas działania nalbufiny, należy obserwować pacjenta aż do pełnego przywrócenia oddychania. Jeśli reakcja na antagonistę opioidowego jest niepełna lub krótkotrwała, należy podać dodatkową dawkę antagonisty zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jego stosowania.

U pacjentów uzależnionych fizycznie od opioidów podanie zalecanej zwykle dawki antagonisty spowoduje ostry zespół odstawienia. Stopień nasilenia objawów odstawienia będzie zależał od stopnia uzależnienia fizycznego i dawki podanego antagonisty. Jeśli konieczne jest leczenie ciężkiego osłabienia oddychania u pacjenta uzależnionego fizycznie, podawanie antagonisty należy rozpocząć ostrożnie, stosując dawki antagonisty mniejsze niż zwykle.

Działania niepożądane

Wpływ sedytywny

Wpływ sedytywny to częste działanie niepożądane analgezyków opioidowych, szczególnie u osób, które wcześniej nie przyjmowały opioidów. Wpływ sedytywny może również częściowo wynikać z tego, że pacjenci zazwyczaj odzyskują siły po długotrwałym zmęczeniu po złagodzeniu uciążliwego bólu. U większości pacjentów rozwija się tolerancja na działanie sedytywne opioidów w ciągu 3–5 dni i jeśli wpływ sedytywny nie jest ciężki, nie wymaga on żadnego leczenia poza uspokojeniem. Jeśli nadmierne działanie sedytywne utrzymuje się dłużej niż kilka dni, dawkę opioidu należy zmniejszyć i zbadać alternatywne przyczyny. Należą do nich: jednoczesne leczenie lekami depresyjnymi układu nerwowego, niewydolność wątroby lub nerek, przerzuty do mózgu, hiperkalcemia i niewydolność oddechowa. Po zmniejszeniu dawki można ją ostrożnie ponownie zwiększyć po trzech lub czterech dniach, jeśli stwierdzi się, że ból jest źle kontrolowany. Zawroty głowy i niestabilność mogą być spowodowane hipotensją ortostatyczną, szczególnie u starszych lub osłabionych pacjentów. Objawy te mogą się zmniejszyć, gdy pacjent położy się.

Nudności i wymioty

Nudności są częstym działaniem niepożądanym na początku terapii analgezykami opioidowymi i uważane są za wynikające z aktywacji strefy wyzwalania chemoreceptorów, stymulacji aparatu przedsionkowego oraz opóźnienia opróżniania żołądka. Częstość występowania nudności zmniejsza się po kontynuowaniu leczenia opioidami. Przy przepisywaniu terapii opioidowej w przypadku bólu przewlekłego należy rozważyć również możliwość regularnego przepisywania leków przeciwwymiotnych. U pacjentów onkologicznych badanie przyczyn nudności powinno obejmować zaparcia, niedrożność jelit, uremię, hiperkalcemię, hepatomegalię, inwazję guza do splotu brzusznego oraz jednoczesne stosowanie leków o właściwościach emetycznych. Trwające nudności, które nie ustępują po zmniejszeniu dawki, mogą być spowodowane opioidowym stazem żołądka i mogą towarzyszyć inne objawy, w tym anoreksja, uczucie szybkiego nasycenia, wymioty i uczucie przepełnienia żołądka. Objawy te podlegają leczeniu przewlekłemu lekami przyspieszającymi perystaltykę przewodu pokarmowego.

Zaparcia

Zaparcia występują praktycznie u wszystkich pacjentów przyjmujących opioidy na stałe. U niektórych pacjentów, szczególnie u starszych lub przebywających w łóżku, może dojść do zastójowego zaparcia. Ważne jest, aby uprzedzić pacjentów o tym i wprowadzić odpowiedni tryb zarządzania jelitami na początku długotrwałej terapii opioidową. W razie potrzeby należy stosować leki przeczyszczające o działaniu pobudzającym oraz inne odpowiednie środki. Ponieważ zastój kału może objawiać się jako biegunka przepełnieniowa, u pacjentów przyjmujących terapię opioidową należy wykluczyć zaparcie przed rozpoczęciem leczenia biegunki.

W trakcie badań klinicznych zastrzykowego nalbufinu najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym u 1066 pacjentów, występującym u 36 % pacjentów, był wpływ sedytywny. Z mniejszą częstością obserwowano następujące reakcje: potliwość i lepkość skóry (u 9 % pacjentów), nudności i wymioty (6 %), zawroty głowy i zawroty (5 %), suchość w ustach (4 %) oraz ból głowy (3 %).

Inne działania niepożądane, które wystąpiły z częstością 1 % lub mniej, były następujące.

Z działań ze strony OUN: niepokój, depresja, niepokój psychiczny, płacz, euforia, dezorientacja, wrogość, nietypowe sny, zamroczenie, omdlenie, halucynacje, dysforia, uczucie ciężkości, drętwienie, mrowienie, uczucie nierealności. Wykazano, że częstość występowania efektów psychotomimetycznych, takich jak uczucie nierealności, depersonalizacja, majaczenie, dysforia i halucynacje, jest niższa niż przy pentazocynie.

Z działań ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, hipotensja, bradykardia, tachykardia.

Z działań ze strony układu pokarmowego: skurcze, dyspepsja, gorycz w ustach.

Z działań ze strony układu oddechowego: osłabienie oddychania, duszność, astma.

Z działań ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, pieczenie, pokrzywka.

Inne: trudności w mówieniu, parcie na mocz, zamazanie wzroku, zaczerwienienie i napływy.

Reakcje alergiczne: po zastosowaniu nalbufinu odnotowano reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne oraz inne poważne reakcje nadwrażliwości, które mogą wymagać natychmiastowego leczenia wspomagającego. Reakcje te mogą obejmować szok, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zatrzymanie oddechu, bradykardię, zatrzymanie serca, hipotensję lub obrzęk krtani. Niektóre z tych reakcji alergicznych mogą zagrozić życiu. Opisano również inne reakcje alergiczne, w tym strydor, skurcz oskrzeli, świsty w oddychaniu, obrzęk, wysypkę, świąd, nudności, wymioty, potliwość, osłabienie i drżenie.

Doświadczenie po rejestracji

Poniższe działania niepożądane zostały zaobserwowane w okresie po rejestracji. Ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie, a rozmiar populacji, w której wystąpiły działania niepożądane, nie jest znany, niemożliwe jest dokładne oszacowanie ich częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z wpływem leku.

Ból brzucha, hipertermia, przygnębienie lub utrata przytomności, senność, drżenie, niepokój, obrzęk płuc, pobudzenie, drgawki oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie gorąca. Opisywano przypadki śmierci z powodu ciężkich reakcji alergicznych po zastosowaniu nalbufinu. Opisywano przypadki śmierci płodu po podaniu nalbufinu matce podczas porodu.

Deficyt androgenów

Długotrwałe przyjmowanie opioidów może wpływać na oś podwzgórze-przysadka-płciowe, prowadząc do deficytu androgenów, który może objawiać się jako obniżone libido, impotencja, zaburzenia erekcji, amenorrea lub bezpłodność. Rola opioidów w klinicznym zespole hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ w badaniach przeprowadzonych do chwili obecnej różne czynniki medyczne, fizyczne, styl życia oraz czynniki psychiczne związane ze stresem, które mogą wpływać na poziom hormonów gonadotropowych, nie były odpowiednio kontrolowane. Pacjenci z objawami niedostateczności androgenowej powinni przejść badania laboratoryjne.

Zespół serotonergowy: przy jednoczesnym przyjmowaniu opioidów z lekami serotonergowymi opisywano przypadki zespołu serotonergowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu.

Niewydolność nadnerczy: opisywano przypadki niewydolności nadnerczy po zastosowaniu opioidów, najczęściej po długotrwałym stosowaniu (ponad jeden miesiąc).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Nalbufina jest fizycznie niezgodna z nafcylina i ketorolakiem. Nie należy mieszać roztworów tych leków.

Nalbufina jest zgodna z 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy i roztworem Hartmana.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce, po 5 ampułek w opakowaniu konturowym, po 1 opakowaniu konturowym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Steril-Jen Life Sciences (P) Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącej działalność. Nr 45, Managalum Main Road, Willianur Commune, Puducherry, 605110, Indie.