Nalbufin-Zn

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku NALBUFINE-ZN (NALBUPHIN-ZN)

Skład:

substancja czynna: nalbuphine;

1 ml preparatu zawiera 10 mg hydrochlorowku nalbufinu w przeliczeniu na substancję o stężeniu 0,100 %;

substancje pomocnicze: natrium chloridum; natrium citratum; acidum citricum monohydratum; aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: klarowna, bezbarwna lub prawie bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe. Leki opioidowe. Pochodne morfinanu. Kod ATC N02AF02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nalbufinu hydrochloridum – lek przeciwbólowy z grupy opioidowych agonistów-antagonistów receptorów opioidowych. Działa jako agonista receptorów kappa i antagonisty receptorów mu, zakłócając przekazywanie impulsów bólowych na różnych poziomach ośrodkowego układu nerwowego (OUN), wpływając na wyższe ośrodki mózgu. Hamuje refleksy warunkowe, wywiera działanie uspokajające, wywołuje dysforię, miosis, pobudza ośrodek wymiotny. W mniejszym stopniu niż morfina, promedyna czy fentanylowe wpływa na pracę ośrodka oddechowego i perystaltykę przewodu pokarmowego. Nie wpływa na hemodynamikę. Ryzyko uzależnienia i uzależnienia opioidowego przy kontrolowanym stosowaniu nalbufinu jest znacznie niższe niż przy stosowaniu antagonistów opioidowych.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnym działanie rozwija się po kilku minutach, po wstrzyknięciu domięśniowym – po 10–15 minutach. Maksymalny efekt pojawia się po 30–60 minutach, czas działania – 3–6 godzin.

Preparat wykazuje szybkie działanie przeciwbólowe. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) po podaniu domięśniowym – 0,5–1 godziny. Metabolizowany w wątrobie. Wydalany w postaci metabolitów z żółcią, w niewielkiej ilości – z moczem. Przenika przez barierę łożyskową, w okresie porodu może powodować osłabienie oddychania u noworodka. Przenika do mleka matki. Okres półtrwania – 2,5–3 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ból o umiarkowanym i silnym nasileniu; jako lek wspomagający w trakcie znieczulenia; do łagodzenia bólu w okresie przed- i pooperacyjnym; znieczulenie przewodowe w czasie porodu.

Ograniczenia stosowania

Z uwagi na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania opioidów, nawet w zalecanych dawkach (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), nalbufin należy stosować wyłącznie u pacjentów, u których środki alternatywne (np. nielopioidowe leki przeciwbólowe):

• były nietolerowane lub nie można oczekiwać ich dobrej tolerancji;
• nie zapewniły adekwatnego łagodzenia bólu lub takiego nie można oczekiwać.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na chlorek nalbufinu lub którykolwiek inny składnik leku.

Znana lub potencjalna niedrożność przewodu pokarmowego, w tym niedrożność jelita spastyczna.

Ostry ból brzucha przy podejrzeniu zapalenia wyrostka robaczkowego lub zapalenia trzustki (ponieważ nalbufin może maskować objawy).

Silne osłabienie oddychania lub silne osłabienie działania OUN, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, uraz głowy, ostra zatrucie alkoholem, alkoholowy psychóza, napady padaczkowe.

Ostra lub ciężka astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne choroby dróg oddechowych lub stan astmatyczny.

Ostra niewydolność oddechowa, podwyższony poziom dwutlenku węgla we krwi, serce płucne.

Stosowanie jednoczesne z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub w ciągu 14 dni po zakończeniu stosowania inhibitorów MAO.

Nie stosować przy łagodnym bólu, który można leczyć za pomocą innych leków przeciwbólowych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku z czystymi agonistami morfinomimetyków.

Przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią (z wyjątkiem przypadków zastosowania w czasie porodu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Benzodiazepiny i inne depresanty układu nerwowego

Choć nalbufin wykazuje działanie antagonistyczne wobec opioidów, istnieją dowody, że u pacjentów bez uzależnienia od opioidów nie będzie przeciwdziałał działaniu przeciwbólowemu opioidów podawanych bezpośrednio przed, równocześnie lub bezpośrednio po wstrzyknięciu nalbufinu. Zatem z uwagi na addytywne działanie farmakologiczne jednoczesne stosowanie innych opioidowych leków przeciwbólowych, benzodiazepin lub innych depresantów OUN, takich jak alkohol, inne środki uspokajające/śpiące, anksjolityki, środki uspokajające, miorelaksanta, znieczulenia ogólnego, neuroleptyki i innych opioidów zwiększa ryzyko osłabienia oddychania, silnego usypiania, śpiączki i śmierci.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków pacjentom, u których środki alternatywne nie zapewniają oczekiwanego efektu. Należy stosować najniższą dawkę przez możliwie najkrótszy czas i dokładnie obserwować pacjentów pod kątem objawów osłabienia oddychania i działania usypiającego.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie opioidów z innymi lekami wpływającymi na układ neuroprzekaźników serotonergicznych, takimi jak selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, triptany, antagoniści receptorów 5-HT3 serotoniny, wpływające na układ neuroprzekaźników serotoniny (np. mirtazapin, trazodon, tramadol), inhibitory MAO (przepisywane w leczeniu zaburzeń psychicznych, a także inne leki, takie jak linezolid i błękityna metylenowa do wstrzykiwań dożylnych), może prowadzić do zespołu serotoniny.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy dokładnie obserwować pacjentów, szczególnie na początku leczenia i podczas dostosowywania dawki. W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy przerwać stosowanie leku.

Miorelaksanta

Nalbufin może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową miorelaksantów i zwiększać stopień osłabienia oddychania.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów osłabienia oddychania, które może być poważniejsze niż oczekiwano, i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę nalbufinu i/lub miorelaksantu.

Moczopędne

Opioidy mogą obniżać skuteczność moczopędnych, powodując uwalnianie hormonu antydiuretycznego.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zmniejszenia diurezy i/lub wpływu na ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby zwiększyć dawkę środka moczopędnego.

Leki antycholinergiczne

Jednoczesne stosowanie leków antycholinergicznych zwiększa ryzyko zatrzymania moczu i/lub ciężkich zaparć, co może prowadzić do niedrożności jelita spastycznej.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zatrzymania moczu lub zmniejszenia perystaltyki żołądka przy jednoczesnym stosowaniu nalbufinu z lekami antycholinergicznymi.

Inhibitory MAO

Interakcja inhibitorów MAO (np. fenelzyna, tranilocypramina, linezolid) z opioidami może objawiać się zespołem serotoniny lub toksycznością opioidową (np. osłabienie oddychania, śpiączka).

Nie należy stosować nalbufinu pacjentom przyjmującym inhibitory MAO oraz w ciągu 14 dni po zakończeniu ich stosowania.

Jeśli konieczne jest pilne zastosowanie opioidów, stosuje się początkową dawkę testową z częstym dodatkowaniem małych dawek aż do osiągnięcia adekwatnej kontroli bólu, uważnie obserwując ciśnienie tętnicze, objawy ze strony OUN i oddychanie.

Podsumowanie

W związku z tym lek nie powinien być stosowany razem z innymi narkotycznymi lekami przeciwbólowymi ze względu na niebezpieczeństwo osłabienia działania przeciwbólowego i możliwość wywołania zespołu odstawienia u chorych z uzależnieniem od opioidów.

Połączenie z pochodnymi fenylozyniny i lekami penicylinowymi może nasilić nudności i wymioty.

Stosowanie łączone jest przeciwwskazane. Alfentanil, kodeina, dekspropoksyfen, dihydrokodeina, fentanil, metadon, morfina, oksykodon, petydyna, sufentanil, tramadol – obserwuje się zmniejszenie efektu przeciwbólowego w wyniku blokowania receptorów z ryzykiem wystąpienia zespołu odstawienia.

Stosowanie łączone nie jest zalecane. Alkohol nasila działanie usypiające morfinomimetyków. Utrata uwagi może być niebezpieczna podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Należy unikać jednoczesnego spożycia napojów alkoholowych i stosowania leków zawierających etanol.

Stosować z ostrożnością:

• Z innymi lekami przeciwbólowymi morfinomimetycznymi (przeciwwskazanymi przy kaszlu lub w terapii zastępczej), a także z benzodiazepinami, barbituranami, ponieważ zwiększa się ryzyko osłabienia oddychania, które może mieć śmiertelny skutek w przypadku przedawkowania.
• Z innymi depresantami OUN: innymi morfinomimetykami, barbituranami, benzodiazepinami, anksjolitykami (z wyjątkiem benzodiazepin), uspokajającymi lekami przeciwdziałającymi depresji (amitryptyliną, doksepinem, mianseryną, mirtazapinem, trimipraminem), lekami przeciwhistaminowymi (H1), środkami uspokajającymi, lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym, neuroleptykami, talidomidem, baklofenem, ponieważ nasila się osłabienie OUN.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Życiowo groźne osłabienie oddychania

Zgłaszano poważne, zagrożone dla życia lub śmiertelne osłabienie oddychania przy stosowaniu opioidów, nawet w przypadku stosowania zgodnie z zaleceniami. Osłabienie oddychania, jeśli nie zostanie szybko rozpoznane i nie zostanie podjęta odpowiednia terapia, może prowadzić do zatrzymania oddychania i śmierci. Środki zapobiegawcze wobec osłabienia oddychania mogą obejmować staranne obserwowanie, działania wspierające oraz stosowanie antagonistów opioidów, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) w wyniku osłabienia oddychania wywołanego przez opioidy może pogorszyć działanie sedyacyjne opioidów.

Chociaż poważne, zagrożone dla życia lub śmiertelne osłabienie oddychania może wystąpić w dowolnym momencie podczas stosowania nalbufinu, ryzyko jest najwyższe na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Pacjentów należy starannie obserwować pod kątem osłabienia oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu terapii oraz po zwiększeniu dawki nalbufinu.

Aby zmniejszyć ryzyko osłabienia oddychania, należy odpowiednio dobrać i zwiększać dawkę nalbufinu. Przekroczenie dawki nalbufinu podczas przekształcania pacjentów z innego leku opioidowego może prowadzić do śmiertelnego przedawkowania już po pierwszej dawce.

Opioidy mogą powodować związane ze snem osłabienie oddychania, w tym centralne bezdechy senny (CBS) oraz związane z senem niedotlenienie. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CBS zależnie od dawki. U pacjentów z CBS należy, jeśli to możliwe, zmniejszyć dawkę opioidów, przestrzegając zaleceń klinicznych dotyczących stopniowego zmniejszania dawki opioidów.

Ryzyka związane z jednoczesnym stosowaniem benzodiazepin lub innych depresantów OUN

Silne działanie sedyacyjne, osłabienie oddychania, śpiączka i śmierć mogą wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi depresantami OUN (np. niebenzodiazepinowymi lekami przeciwlękowymi/przeciwpadaczkowymi, anksjolitykami, lekami uspokajającymi, miorelaksantami, ogólnymi anestetykami, neuroleptykami, innymi opioidami, alkoholem). Z powodu tych ryzyk nie należy jednoczesnego przepisywania tych leków pacjentom, u których alternatywne metody leczenia nie przynoszą oczekiwanych efektów.

Badania przeglądowe wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych i benzodiazepin zwiększa ryzyko śmierci związanej z leczeniem kombinowanym w porównaniu ze stosowaniem samych opioidowych leków przeciwbólowych. Z powodu podobnych właściwości farmakologicznych przewiduje się podobne ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu innych depresantów OUN z opioidowymi lekami przeciwbólowymi (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji***”***).

Jeśli podjęto decyzję o przepisaniu benzodiazepiny lub innego depresanta OUN jednocześnie z opioidowym lekiem przeciwbólowym, należy przepisać minimalne dawki skuteczne i minimalny czas trwania jednoczesnego stosowania. Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy lek przeciwbólowy, należy zastosować niższą dawkę początkową benzodiazepiny lub innego depresanta OUN niż dawkę stosowaną bez opioidów, i zwiększać ją w zależności od odpowiedzi klinicznej. Jeśli opioidowy lek przeciwbólowy jest przepisywany pacjentowi, który już przyjmuje benzodiazepinę lub inny depresant OUN, należy zastosować niższą dawkę początkową opioidowego leku przeciwbólowego i zwiększać ją w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pacjentów należy starannie obserwować pod kątem objawów i objawów osłabienia oddychania i sedymentacji.

Pacjentów i/lub ich opiekunów należy poinformować o ryzykach osłabienia oddychania i działania sedyacyjnego przy jednoczesnym stosowaniu nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi depresantami OUN (w tym alkoholem i substancjami zabronionymi). Pacjenci powinni powstrzymywać się od prowadzenia pojazdów i pracy z złożonymi mechanizmami, dopóki nie zostaną ustalone efekty jednoczesnego przyjmowania benzodiazepiny lub innego depresanta OUN z opioidami. Należy monitorować pacjentów pod kątem zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych, w tym nadużywania i nieprawidłowego stosowania opioidów, oraz ostrzegać ich przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym z dodatkowym stosowaniem depresantów OUN, w tym alkoholu i substancji zabronionych, podczas leczenia opioidami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji***”***).

Życiowo groźne osłabienie oddychania u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc, u osób starszych, wyczerpanych lub osłabionych pacjentów

Stosowanie nalbufinu pacjentom z ostrym lub ciężkim przebiegiem astmy oskrzelowej w przypadku braku odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia reanimacyjnego jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc

Pacjenci z poważnymi przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub z sercem płucnym, a także pacjenci z istotnie obniżoną funkcją oddechową, hipoksją, hiperkapnią lub z wywiadem osłabienia oddychania, którzy przyjmują nalbufin, mają zwiększone ryzyko osłabienia ośrodka oddechowego, w tym bezdechu, nawet przy stosowaniu w dawkach zalecanych.

Osoby starsze, wyczerpane lub osłabione pacjenci

Życiowo groźne osłabienie oddychania występuje częściej u osób starszych, wyczerpanych lub osłabionych pacjentów, ponieważ u nich może występować zmieniona farmakokinetyka lub klirens w porównaniu z młodszych, zdrowszych pacjentów. Należy starannie obserwować tych pacjentów, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki nalbufinu, a także przy jednoczesnym stosowaniu nalbufinu z innymi lekami, które osłabiają oddychanie. Alternatywą może być stosowanie nieopioidowych leków przeciwbólowych u tych pacjentów.

Niewydolność kory nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności kory nadnerczy przy stosowaniu opioidów, najczęściej po stosowaniu przez więcej niż 1 miesiąc. Obraz kliniczny niewydolności kory nadnerczy może obejmować niespecyficzne objawy i oznaki, takie jak nudności, wymioty, anoreksja, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy i niskie ciśnienie krwi. W przypadku podejrzenia niewydolności kory nadnerczy należy jak najszybciej ustalić rozpoznanie. Jeśli rozpoznano niewydolność kory nadnerczy, należy rozpocząć leczenie fizjologicznymi dawkami kortykosteroidów. Należy stopniowo przerwać stosowanie opioidów i kontynuować leczenie kortykosteroidami, aż do odzyskania funkcji kory nadnerczy. Można spróbować zastosować inne opioidy, ponieważ czasem zgłaszano brak nawrotu niewydolności kory nadnerczy przy stosowaniu innych opioidów. Dane dostępne nie wskazują, że jakieś konkretne opioidy z większym prawdopodobieństwem powodują niewydolność kory nadnerczy.

Ciężka hipotensja

Nalbufin może powodować ciężką hipotensję, w tym hipotensję ortostatyczną i omdlenia, u pacjentów z hipotensją. Zwiększone ryzyko występuje u pacjentów z zaburzoną zdolnością utrzymania ciśnienia tętniczego w wyniku zmniejszenia objętości krwi lub jednoczesnego przyjmowania niektórych depresantów OUN (np. fenotiazyn lub ogólnych anestetyków). Należy obserwować tych pacjentów pod kątem objawów hipotensji po rozpoczęciu przyjmowania lub po zmianie dawki nalbufinu. U pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym nalbufin może powodować rozszerzenie naczyń, co prowadzi do obniżenia rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Należy unikać stosowania nalbufinu u pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym.

Ryzyka stosowania u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, guzami mózgu, urazami głowy lub zaburzeniami świadomości

U pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na wewnątrzczaszkowe skutki zatrzymania CO2 (np. u tych, u których występują objawy podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego lub guzy mózgu), nalbufin może osłabić aktywność ośrodka oddechowego, a w konsekwencji zatrzymanie CO2 może jeszcze bardziej zwiększyć ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Należy obserwować tych pacjentów pod kątem objawów działania sedyacyjnego i osłabienia oddychania, szczególnie na początku terapii nalbufinem.

Opioidy mogą również maskować objawy u pacjentów z urazem głowy. Należy unikać stosowania nalbufinu u pacjentów z zaburzeniami świadomości lub śpiączką.

Ryzyka stosowania u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego

Nalbufin jest przeciwwskazany u pacjentów z znaną lub podejrzaną niedrożnością przewodu pokarmowego, w szczególności z niedrożnością paralityczną jelita.

Nalbufin może powodować skurcz zwieracza Oddiego. Opioidy mogą powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy. Należy obserwować pacjentów z chorobami dróg żółciowych, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem pogorszenia objawów.

Zwiększony ryzyko napadów u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi

Nalbufin może zwiększać częstotliwość napadów u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi i zwiększać ryzyko napadów, które pojawiają się w innych sytuacjach klinicznych. Należy obserwować pacjentów z wywiadem zaburzeń padaczkowych pod kątem napadów podczas stosowania nalbufinu.

Uszkodzenie funkcji nerek lub wątroby

Ponieważ nalbufin jest metabolizowany w wątrobie i wydalany przez nerki, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z uszkodzeniem funkcji nerek lub wątroby i podawać w niższych dawkach.

Przykrzepowy zawał mięśnia sercowego

Podobnie jak wszystkie silnie działające leki przeciwbólowe, nalbufin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, u których występują nudności lub wymioty.

Układ sercowo-naczyniowy

Podczas badań nalbufinu w znieczuleniu zgłaszano wyższą częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Stosowanie u pacjentów starszych

Pacjenci starsi (w wieku 65 lat i więcej) mogą mieć zwiększoną wrażliwość na nalbufin. Ogólnie należy ostrożnie dobrać dawkę dla pacjenta starszego, zazwyczaj zaczynając od najniższej granicy zakresu dawkowania, ponieważ u tej populacji częściej występuje zmniejszona funkcja wątroby, nerek lub serca, choroby współistniejące lub stosowanie innych leków.

Osłabienie oddychania jest głównym ryzykiem dla pacjentów starszych przyjmujących opioidy. Występuje po podaniu dużych dawek początkowych pacjentom nieprzyzwyczajonym do opioidów lub w przypadku jednoczesnego podawania opioidów z innymi lekami, które osłabiają oddychanie. Dawkowanie u pacjentów starszych należy zwiększać bardzo powoli.

Wiadomo, że nalbufin jest w znacznym stopniu wydalany przez nerki, a ryzyko reakcji niepożądanych jest wyższe u pacjentów z uszkodzeniem funkcji nerek. Ponieważ u pacjentów starszych bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, należy ostrożnie dobrać dawki i, jeśli to możliwe, monitorować funkcję nerek.

Badania laboratoryjne

Nalbufin może zakłócać enzymatyczne metody wykrywania opioidów, w zależności od specyficzności/wrażliwości testu.

Nadużywanie i uzależnienie

Nadużywanie

Nalbufin ma potencjał do nadużywania, nieprawidłowego stosowania, uzależnienia i nielegalnego wykorzystania.

Wszystkich pacjentów otrzymujących opioidy należy starannie obserwować pod kątem objawów nadużywania i uzależnienia, ponieważ stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych wiąże się z ryzykiem rozwoju uzależnienia, nawet przy odpowiednim zastosowaniu medycznym.

Nalbufin, podobnie jak inne opioidy, może być wykorzystywany w celach niemedycznych w nielegalnych kanałach dystrybucji.

Środki ograniczające nadużywanie leków opioidowych obejmują odpowiednią ocenę stanu pacjenta, odpowiednie podejście do przepisywania leków oraz okresową ocenę terapii.

Nadużywanie nalbufinu może prowadzić do przedawkowania i śmierci. Ryzyko zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu nalbufinu z innymi depresantami OUN i alkoholem.

Uzależnienie

Zarówno tolerancja, jak i uzależnienie fizyczne mogą się rozwijać podczas długotrwałej terapii opioidami. Tolerancja może dotyczyć zarówno efektów pożądanych, jak i niepożądanych leków i może rozwijać się z różną szybkością w odniesieniu do różnych efektów.

Uzależnienie fizyczne prowadzi do zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu przyjmowania lub istotnym zmniejszeniu dawki leku. Zespół odstawienia może również wystąpić po podaniu antagonistów opioidów (np. naloksonu, nalmeffeny), leków przeciwbólowych, agonistów-antagonistów receptorów opioidowych (pentazocyna, butorfanol, nalbufin) lub częściowych agonistów (buprenorfina).

Przerywanie stosowania (zespół odstawienia)

Nie należy nagłego przerywania stosowania nalbufinu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), ponieważ u pacjenta uzależnionego fizycznie może wystąpić zespół odstawienia. Zespół odstawienia może objawiać się takimi objawami, jak niepokój, łzawienie, rynorrea, ziewanie, potliwość, dreszcze, mialgie, midriaza. Mogą również rozwijać się inne objawy i objawy, takie jak drażliwość, niepokój, ból pleców, ból stawów, osłabienie, skurcze brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższone ciśnienie tętnicze, częstotliwość oddychania lub tętno.

Noworodki urodzone przez matki uzależnione fizycznie od opioidów będą również uzależnione fizycznie i mogą mieć problemy oddechowe oraz objawy odstawienia.

Stosowanie w uzależnieniu od narkotyków i alkoholu

Chlorowodorek nalbufinu jest opioidem, który nie został zatwierdzony do leczenia uzależnień. Jego stosowanie osobom uzależnionym od narkotyków lub alkoholu (aktywnym lub w stanie remisji) ma głównie na celu złagodzenie bólu wymagającego opioidowej analgezji. Pacjenci z wywiadem uzależnienia od narkotyków lub alkoholu mają większe ryzyko uzależnienia się od nalbufinu.

Uraz głowy

Działanie depresyjne nalbufinu na drogi oddechowe oraz jego zdolność do zwiększania ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego mogą być znacznie nasilone przy już podwyższonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym spowodowanym urazem. Ponadto nalbufin może powodować dezorientację, miozę, wymioty i inne działania niepożądane, które maskują przebieg kliniczny u pacjentów z urazem głowy. Takim pacjentom nalbufin należy stosować z szczególną ostrożnością i tylko wtedy, gdy uznaje się to za rzeczywiście konieczne.

Nie zaleca się stosowania Nalbufin-Zn w warunkach ambulatoryjnych z powodu ryzyka wystąpienia dziennej senności.

Nalbufin-Zn należy stosować z ostrożnością u kobiet w czasie porodu, gdy rozwarcie szyjki macicy wynosi 4 cm. W takim przypadku lek należy stosować wyłącznie do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania na ludziach nie były prowadzone. Nalbufin przenika przez barierę łożyskową i jest przeciwwskazany w ciąży.

Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych w czasie ciąży może prowadzić do zespołu odstawienia u noworodka. Zespół odstawienia opioidów u noworodka może być zagrożony dla życia.

Dla człowieka potencjalne ryzyko poważnych wad wrodzonych i poronienia w tej populacji jest nieznane. W każdym etapie ciąży istnieje potencjalne ryzyko wad wrodzonych, poronienia lub innych niekorzystnych skutków. Kobiety w ciąży przyjmujące opioidy nie powinny nagle przerywać przyjmowania leków, ponieważ może to spowodować komplikacje w ciąży, takie jak poronienie lub poród martwego dziecka. Zmniejszanie dawki powinno być stopniowe i pod nadzorem lekarza, aby uniknąć poważnych skutków niepożądanych dla płodu.

Skurcze i poród

Przenikanie nalbufinu przez łożysko jest wysokie, szybkie i niestałe w stosunkach „matka–płód” od 1:0,37 do 1:6. Działania niepożądane u płodu i noworodka, o których zgłaszano po podaniu nalbufinu matce w czasie porodu, obejmują bradykardię płodu, osłabienie oddychania noworodka, bezdech, sinicę i hipotensję. Niektóre z tych efektów były zagrożone dla życia. Po podaniu naloksonu matce w czasie porodu w niektórych przypadkach stan normalizował się. Zgłaszano ciężką i długotrwałą bradykardię płodu. Były doniesienia o trwałym uszkodzeniu neurologicznym związanym z bradykardią płodu.

Zgłaszano również zmiany częstości akcji serca związane z nalbufinem. Nalbufin należy przepisywać w czasie skurczów i porodu tylko wtedy, gdy jest to konieczne i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla noworodka. Jeśli nalbufin jest stosowany w czasie porodu, noworodków należy kontrolować pod kątem osłabienia oddychania, bezdechu, bradykardii i arytmii.

W przypadku stosowania nalbufinu w czasie porodu maksymalna dawka leku nie powinna przekracza 20 mg do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych. Należy unikać stosowania nalbufinu w czasie ciąży o wysokim ryzyku, w szczególności w przypadku przedwczesnego porodu lub porodu bliźniąt.

Nalbufin nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży w czasie lub bezpośrednio przed porodem, jeśli można zastosować inne metody przeciwbólowe. Opioidowe leki przeciwbólowe, w tym nalbufin, mogą wydłużać czas trwania porodu, ponieważ mają właściwość tymczasowego zmniejszania siły, czasu trwania i częstości skurczów macicy. Jednak efekt ten nie jest stały i może być kompensowany zwiększeniem szybkości rozwarcia szyjki macicy, co zazwyczaj skraca poród.

Karmienie piersią

Ponieważ opioidy mogą przenikać przez barierę łożyskową i wydzielane są z mlekiem matki, nalbufin jest przeciwwskazany u kobiet karmiących i nie jest zalecany do stosowania w czasie skurczów i porodu, chyba że, według opinii lekarza, potencjalna korzyść przewyższa ryzyko. U dziecka może wystąpić zagrożone dla życia osłabienie oddychania, jeśli matce podaje się opioidy. W szybkim zasięgu powinien znajdować się nalokson. Noworodki, których matki podczas karmienia piersią przyjmują nalbufin, powinny być pod nadzorem pod kątem nadmiernego działania sedyacyjnego i osłabienia oddychania.

Jeśli kobieta w okresie karmienia piersią przestaje przyjmować opioidowe leki przeciwbólowe lub przestaje karmić piersią podczas przyjmowania opioidowych leków przeciwbólowych, u noworodka mogą wystąpić objawy odstawienia.

Funkcja rozrodcza

Długotrwałe przyjmowanie opioidów może powodować obniżenie poziomu hormonów płciowych z takimi objawami, jak obniżone libido, zaburzenia erekcji lub bezpłodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nalbufin może pogarszać zdolności umysłowe lub fizyczne ważne dla potencjalnie niebezpiecznych rodzajów działalności, takich jak prowadzenie pojazdów lub praca z urządzeniami. Należy powstrzymywać się od prowadzenia samochodu lub pracy z niebezpiecznymi mechanizmami, jeśli pacjent nie ma tolerancji na nalbufin lub jeśli nieznana jest reakcja na ten lek.

Wymagana jest obserwacja pacjenta do momentu ustąpienia efektów nalbufinu, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu, pracy z mechanizmami lub wykonywania innej działalności wymagającej zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo należy podawać wyłącznie personelowi medycznemu, które ukończyło specjalny kurs dotyczący stosowania wewnątrzżylowych środków znieczulenia oraz strategii zarządzania efektami oddechowymi silnie działających opioidów. W szybkim dostępie musi znajdować się nalokson, odpowiednie wyposażenie do resuscytacji i intubacji, a także tlen.

Przed podaniem lekarstwa należy wizualnie sprawdzić ampułki pod kątem obecności cząstek stałych oraz zabarwienia roztworu.

Preparat wskazany jest do podawania dożylnego i domięśniowego.

W przypadku stosowania nalbufinu w ciągu 12 godzin przed i 12–24 godzin po zabiegu chirurgicznym należy zachować ostrożność.

Szybkie podawanie opioidowych środków przeciwbólowych dożylnie zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji i depresji oddychania.

Wszystkie dawki opioidów wiążą się z ryzykiem powstania skutków ubocznych śmiertelnych lub nieśmiertelnych. Ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. W przypadku stosowania nalbufinu przez ponad 7 dni w leczeniu przewlekłego bólu nieonkologicznego zaleca się nie przekraczania dawki 90 mg nalbufinu na dobę. Przed przepisaniem nalbufinu należy ocenić ryzyko u każdego pacjenta, ponieważ prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych skutków ubocznych zależy od długości leczenia, poziomu bólu oraz tolerancji pacjenta. Ponadto poziom bólu należy regularnie monitorować w celu ustalenia najbardziej optymalnej dawki i potrzeby kontynuacji stosowania nalbufinu.

Dawkowanie należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając natężenie bólu, odpowiedź na lek, wcześniejsze doświadczenie z leczeniem analgetykami oraz czynniki ryzyka uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem depresji oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu terapii oraz po zwiększeniu dawki nalbufinu, i odpowiednio dostosować dawkę.

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów w dawkowaniu wynikających z pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania (patrz dawkowanie w tabeli poniżej).

Zwykle w przypadku zespołu bólowego podaje się 0,1–0,3 mg leku na 1 kg masy ciała pacjenta, co odpowiada około 10–20 mg nalbufinu przy masie ciała 70 kg; pojedynczą dawkę podaje się w razie potrzeby co 3–6 godzin. Dawkowanie należy dostosować zgodnie z nasileniem bólu i stanem fizycznym pacjenta, uwzględniając przyjmowane przez pacjenta inne lekarstwa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Maksymalna pojedyncza dawka dla dorosłych to 20 mg, maksymalna dawka dobową to 160 mg. Czas stosowania – nie więcej niż 3 dni.

W przypadku zawału mięśnia sercowego często wystarcza dawka 20 mg leku podawanego powoli dożylnie, jednak może być konieczne zwiększenie dawki do 30 mg. W przypadku braku wyraźnej poprawy w przebiegu zespołu bólowego – ponownie 20 mg po 30 minutach.

Stosowanie w grupach szczególnych (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, pacjenci starsi) – patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”.

Do premedykacji – 100–200 µg/kg masy ciała. W celu znieczulenia do wewnątrzżylnego znieczulenia – 0,3–1 mg/kg w ciągu 10–15 minut, do utrzymania znieczulenia – 250–500 µg/kg co 30 minut.

Podczas łagodzenia bólu w porodzie nie należy przekraczać dawki leku 20 mg do wstrzykiwania domięśniowego.

Tytrowanie dawki

Odpowiednia optymalizacja dawek obliczonych w celu złagodzenia bólu powinna być skierowana na podanie najniższej dawki, która pozwoli osiągnąć optymalny balans między złagodzeniem bólu a efektami ubocznymi związanymi z opioidami.

Dostosowanie dawki powinno opierać się na klinicznej reakcji pacjenta.

Dostosowanie lub zmniejszenie dawki

Uzależnienie fizyczne, z lub bez uzależnienia psychicznego, zazwyczaj pojawia się przy ciągłym przyjmowaniu opioidów, w tym nalbufinu. Objawy odstawienia mogą wystąpić po nagłym przerwaniu terapii. Objawy te mogą obejmować: ból ciała, biegunkę, uczucie mrowienia po skórze, utratę apetytu, nudności, pobudzenie lub niepokój, katar, kichanie, drżenie, skurcze żołądka, tachykardię, problemy ze snem, nietypowe zwiększenie potliwości, kołatanie serca, gorączkę nieznanej etiologii, osłabienie i ziewanie.

Po skutecznym złagodzeniu bólu umiarkowanego i silnego należy spróbować stopniowo zmniejszyć dawkę opioidów. Zmniejszenie dawki lub całkowite przerwanie przyjmowania może stać się prawdopodobne w przypadku zmiany ogólnego lub psychicznego stanu pacjenta. Pacjentom, którzy otrzymują długotrwałą terapię, należy stopniowo kończyć stosowanie leku, jeśli nie jest już on potrzebny do łagodzenia bólu. Zmniejszanie dawki powinno być indywidualne i prowadzone pod kontrolą lekarza.

Pacjentów należy poinformować, że zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania opioidów zmniejsza ich tolerancję na te leki. Jeśli leczenie trzeba wznowić, należy rozpocząć od minimalnej dawki i stopniowo zwiększać dawkę, aby uniknąć przedawkowania.

Przerwanie przyjmowania

Jeśli pacjent, który przez dłuższy czas przyjmował nalbufin i może mieć uzależnienie fizyczne, nie potrzebuje już terapii nalbufinem, dawkę należy stopniowo zmniejszać o 25–50% co 2–4 dni, uważnie obserwując objawy odstawienia. Jeśli u pacjenta pojawiają się te objawy lub oznaki, należy powrócić do poprzedniej dawki i zmniejszać dawkę wolniej, zwiększając odstępy między zmniejszeniami dawki lub zmniejszając wielkość zmiany dawki, lub jedno i drugie. Nie można nagle przerywać stosowania nalbufinu u pacjentów uzależnionych fizycznie (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Pominięta dawka

Jeśli pominięto podanie dawki, następną dawkę należy podać w następnym zaplanowanym czasie i w zwykłej ilości.

Dzieci.

Nie stosować.

Przedawkowanie.

Objawy

Ostre przedawkowanie samym nalbufinem może objawiać się osłabieniem oddychania i dysforią. Oste przedawkowanie nalbufinu oraz innych opioidów lub depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy może objawiać się osłabieniem oddychania, sennością przechodzącą w stupor lub śpiączkę, osłabieniem mięśni szkieletowych, zimną i lepką skórą, zwężonymi źrenicami oraz w niektórych przypadkach obrzękiem płuc, bradykardią, hipotensją, drgawkami, rabdomiolizą, częściowym lub pełnym obturacją dróg oddechowych, nietypowym chrapaniem i śmiercią. Zauważalny może być midriaza, ale nie mioza, w przypadku hipoksji podczas przedawkowania.

Leczenie

W przypadku przedawkowania pierwszorzędne działania to przywrócenie swobodnej przepustowości i ochrona dróg oddechowych oraz, w razie potrzeby, zastosowanie wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej. W przypadku szoku cyrkulacyjnego i obrzęku płuc należy stosować inne środki wspomagające (w szczególności tlen i wazopresyjne). W przypadku zatrzymania serca lub arytmii należy stosować nowoczesne metody utrzymania życia.

Antagoniści opioidów, takie jak nalokson lub nalmefen, są specyficznymi przeciwdziałami w przypadkach osłabienia oddychania spowodowanego przedawkowaniem opioidów. W przypadku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia w przebiegu przedawkowania nalbufinu należy stosować antagoniści opioidów. Antagonistów opioidów nie należy przepisywać w przypadku braku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia.

Ponieważ przewiduje się, że czas trwania działania antagonistów opioidów będzie krótszy niż czas działania nalbufinu, należy obserwować pacjenta aż do pełnego przywrócenia oddychania. Jeśli reakcja na antagonistę opioidów jest niepełna lub krótkotrwała, należy podać dodatkową dawkę antagonisty zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jego stosowania.

U pacjentów uzależnionych fizycznie od opioidów podanie zalecanej standardowej dawki antagonisty spowoduje ostry zespół odstawienia. Stopień ciężkości zespołu odstawienia będzie zależał od stopnia uzależnienia fizycznego i dawki podanego antagonisty. Jeśli konieczne jest leczenie ciężkiego osłabienia oddychania u pacjenta uzależnionego fizycznie, podawanie antagonisty należy rozpocząć ostrożnie, stosując dawki antagonisty mniejsze niż zwykle.

Efekty uboczne.

Wpływ uspokajający

Wpływ uspokajający to częsty efekt uboczny leków przeciwbólowych opioidowych, szczególnie u osób, które wcześniej nie przyjmowały opioidów. Efekt uspokajający może również częściowo wynikać z faktu, że pacjenci zazwyczaj odzyskują siły po długotrwałym zmęczeniu po złagodzeniu ciągłego bólu. U większości pacjentów rozwija się tolerancja na działanie uspokajające opioidów w ciągu 3–5 dni i jeśli efekt uspokajający nie jest ciężki, nie wymaga on żadnego leczenia poza uspokojeniem. Jeśli nadmierny wpływ uspokajający utrzymuje się dłużej niż kilka dni, dawkę opioidów należy zmniejszyć i zbadać alternatywne przyczyny. Niektóre z nich to jednoczesne leczenie lekami depresyjnymi układu nerwowego środkowego (CNS), dysfunkcja wątroby lub nerek, przerzuty do mózgu, hiperkalcemia i niewydolność oddechowa. Po zmniejszeniu dawki można ostrożnie ponownie ją zwiększyć po trzech lub czterech dniach, jeśli stwierdzi się, że ból jest niewystarczająco kontrolowany. Zawroty głowy i niestabilność mogą być spowodowane hipotensją ortostatyczną, szczególnie u starszych lub osłabionych pacjentów. Objawy te mogą się zmniejszyć, gdy pacjent położy się.

Nudności i wymioty

Nudności są częstym efektem ubocznym na początku terapii opioidami i jak się uważa, powstają w wyniku aktywacji strefy wyzwalania chemicznego receptora, stymulacji aparatu przedsionkowego oraz opóźnienia opróżniania żołądka. Częstość występowania nudności zmniejsza się po kontynuowaniu leczenia opioidami. Przy przepisywaniu terapii opioidowej w przypadku bólu przewlekłego należy również rozważyć możliwość stałego przepisywania leków przeciwwymiotnych. U pacjentów onkologicznych badanie przyczyn nudności powinno obejmować zaparcia, niedrożność jelit, uremię, hiperkalcemię, hepatomegalię, inwazję nowotworową splotu brzusznego oraz jednoczesne stosowanie leków o właściwościach emetycznych. Trwające nudności, które nie ustępują po zmniejszeniu dawki, mogą być spowodowane opioidowym stazem żołądka i mogą towarzyszyć inne objawy, w tym anoreksja, uczucie szybkiego nasycenia, wymioty i uczucie pełności żołądka. Te objawy poddają się leczeniu przewlekłemu lekami prokinetycznymi przewodu pokarmowego.

Zaparcia

Zaparcia występują u praktycznie wszystkich pacjentów przyjmujących opioidy na stałe. U niektórych pacjentów, szczególnie u starszych lub przebywających w łóżku, może dojść do obturacji jelit. Ważne jest, aby uprzedzić pacjentów o tym i ustalić odpowiedni tryb działania jelit na początku długotrwałej terapii opioidami. W razie potrzeby należy stosować leki przeczynne stymulujące oraz inne odpowiednie środki. Ponieważ zastój kałowy może objawiać się biegunką przepełnienia, u pacjentów otrzymujących terapię opioidami należy wykluczyć zaparcia przed rozpoczęciem leczenia biegunki.

W trakcie badań klinicznych zastrzykowego nalbufinu najczęściej obserwowanym efektem ubocznym u 1066 pacjentów, który występował u 36 % pacjentów, był wpływ uspokajający. Z mniejszą częstotliwością obserwowano następujące reakcje: potliwość i lepkość skóry (u 9 % pacjentów), nudności i wymioty (6 %), zawroty głowy i zawroty (5 %), suchość w ustach (4 %) oraz ból głowy (3 %).

Inne efekty uboczne, które wystąpiły z częstością 1 % lub mniej, wymieniono poniżej.

Z układu sercowo-naczyniowego: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, hipotensja ortostatyczna, bradykardia, tachykardia, uczucie kołatania serca.

Z narządu wzroku: nieostrość lub zaburzenia widzenia, mioza.

Z układu pokarmowego: zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach, skurcze brzucha, niestrawność, gorycz w ustach.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: hipotermia, może wystąpić ból miejscowy, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie ciepła, napływy, zwiększona potliwość.

Z układu wątrobowo-żółciowego: odchylenia wskaźników funkcji wątroby, skurcz dróg żółciowych.

Z układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne oraz inne poważne reakcje nadwrażliwości, które mogą wymagać natychmiastowego leczenia wspomagającego. Mogą one obejmować szok, zespół stresu oddechowego, zatrzymanie oddechu, bradykardię, zatrzymanie serca, hipotensję lub obrzęk krtani. Opisywano również inne reakcje alergicznego typu, w tym strydor, skurcz oskrzeli, wysypkę, osłabienie, drżenie.

Z układu nerwowego środkowego: zawroty głowy, ból głowy, sztywność mięśni, uczucie ciężkości, mrowienie, drętwienie, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, omdlenie, dezorientacja, uzależnienie od leku, reakcje psychomimetyczne, reakcje neurorozstrojowe, senność, nietypowe sny, depresja, dezorientacja, uczucie nierealności, dysforia, wrogość, zaburzenia mowy, zmiany nastroju (w tym płacz, euforia), niepokój, pobudzenie (niepoddające się uspokojeniu), halucynacje.

Możliwość wystąpienia uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz tolerancji podczas długotrwałego leczenia jest taka sama jak w przypadku stosowania innych pochodnych morfiny.

Wykazano, że częstość występowania efektów psychomimetycznych, takich jak uczucie nierealności, depersonalizacja, majaczenia, dysforia i halucynacje, jest niższa niż przy pentazocynie.

Z układu nerek i dróg moczowych: działanie przeciwmoczowe, skurcz dróg moczowych, częste odczucie pętli.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: obniżenie libidum lub potencji.

Z układu oddechowego: hamowanie oddychania, duszność, astma.

Z skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, swędzenie.

Podczas stosowania leku w praktyce położniczej – hamowanie oddychania u noworodków, które może być długotrwałe lub z opóźnioną cyrkulacją.

Doświadczenie po rejestracji

Poniżej wymienione efekty uboczne zostały wykryte w okresie po rejestracji. Ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie, a rozmiar populacji, w której wykryto efekty uboczne, nie jest znany, niemożliwe jest dokładne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z wpływem leku.

Ból brzucha, hipertermia, osłabienie lub utrata przytomności, senność, drżenie, niepokój, obrzęk płuc, pobudzenie, drgawki oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie gorąca. Opisywano śmierć z powodu ciężkich reakcji alergicznych po zastosowaniu nalbufinu. Opisywano śmierć płodu po podaniu nalbufinu matce podczas porodu.

Deficyt androgenów

Długotrwałe przyjmowanie opioidów może wpływać na oś podwzgórze-przysadka-kłąb, prowadząc do deficytu androgenów, który może objawiać się niskim libidum, impotencją, zaburzeniami erekcji, amenoreą lub bezpłodnością. Rola opioidów w klinicznym zespole hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ w badaniach przeprowadzonych do chwili obecnej różne czynniki medyczne, fizyczne, styl życia oraz czynniki psychiczne związane ze stresem, które mogą wpływać na poziom hormonów gonadotropowych, nie były odpowiednio kontrolowane. Pacjenci z objawami niedostateczności androgenowej powinni przejść badania laboratoryjne.

Zespół serotonergiczny

Opisywano przypadki zespołu serotonergicznego, potencjalnie stanu zagrożonego dla życia, przy jednoczesnym stosowaniu opioidów z lekami serotonergicznymi.

Niewydolność nadnerczy

Opisywano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, najczęściej po długotrwałym stosowaniu (ponad jeden miesiąc).

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Nalbufin-Zn jest zgodny z 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy i roztworem Hartmana.

Opakowanie.

1 ml lub 2 ml w ampułce; 5 ampułek w blisterze, 1 lub 2 blistry w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Kułykowska 41.