INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Moxin (MOXIN)

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 tabletka zawiera 436,8 mg chlorowodorku moxifloksacyny, co odpowiada 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), „Opaglass”, „Opadry Pink”.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, różowego koloru, dwuwypukłe, długie (w kształcie kapsułek) z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksyfloksacyna – lek z grupy 8-metoksyfluorochinolonów o szerokim zakresie działania bakteriobójczego. In vitro moksyfloksacyna jest skuteczna wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, bakterii beztlenowych, kwasoopornych oraz bakterii odpornych na β-laktamy i makrolidy, a także wobec bakterii nietypowych (np. Mycoplasma spp., Chlamidia spp., Legionella spp.).

Działanie bakteriobójcze opiera się na oddziaływaniu na topoizomerazy II i III, które są enzymami kluczowymi dla kontroli topologii DNA i umożliwiają replikację, naprawę oraz transkrypcję DNA.

Odporność

Mechanizmy odporności inaktywujące penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksyfloksacyny. Nie obserwowano krzyżowej odporności między moksyfloksacyną a wymienionymi antybiotykami. Dotychczas nie zaobserwowano odporności pośredniczonej przez plazmidy.

Wśród chinolonów obserwowano odporność krzyżową. Jednak niektóre bakterie Gram-dodatnie i mikroorganizmy beztlenowe, odporne na inne chinolony, są wrażliwe na moksyfloksacynę.

Wyniki badań in vitro wykazały, że oporność na moksyfloksacynę rozwija się powoli w wyniku wielu mutacji.

Wpływ na florę jelitową u ludzi

Po doustnym zastosowaniu moksyfloksacyny obserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej. Zmniejszała się liczba E.coli, Bacillus spp., Bacteroides vulgatus, Enterococci oraz Klebsiella spp., a także beztlenowców: Bifidobacterium, Eubacterium i Peptostreptococcus. Ich liczba wraca do normy w ciągu dwóch tygodni. Nie wykryto toksyny Clostridium difficile.

Dane dotyczące wrażliwości in vitro

Moksyfloksacyna działa na większość szczepów następujących mikroorganizmów:

Bakterie Gram-dodatnie

Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy z wielolekową opornością na antybiotyki, w tym szczepy oporne na penicylinę oraz szczepy oporne na dwa lub więcej antybiotyków z grup: penicylin (przy minimalnym stężeniu hamującym > 2 mg/ml), cephalosporyn II generacji (cefuroksym), makrolidów, tetracyklin i trimetoprim/sulfametoksazol);

Streptococcus pyogenes (grupa A)*, Streptococcus milleri, Streptococcus mitior, Streptococcus agalactiae*, Streptococcus dysgalactiae, Streptococcus anginosus*, Streptococcus constellatus*, Staphylococcus aureus (w tym szczepy wrażliwe na metycylinę)*, Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę/ofloksacynę szczepy) (wrażliwość umiarkowana)**, Staphylococcus cohnii, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy wrażliwe na metycylinę); Staphylococcus epidermidis (oporne na metycylinę/ofloksacynę szczepy) (wrażliwość umiarkowana)**, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus simulans, Corynebacterium diphtheria, Enterococcus faecalis (tylko szczepy wrażliwe na wancomycynę i gentamycynę). *

Bakterie Gram-ujemne

Gardnerella vaginalis, Haemophilus influenzae (w tym szczepy β-laktamazo-negatywne i pozytywne)*, Haemophilus parainfluenzae*, Moraxella catarrhalis (w tym szczepy β-laktamazo-negatywne i pozytywne)*, Bordetella pertussis, Escherichia coli*, Klebsiella pneumoniae*, Klebsiella oxytoca, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae*, Enterobacter intermedius, Enterobacter sakazaki, Pseudomonas aeruginosa (wrażliwość umiarkowana), Pseudomonas fluorescens (wrażliwość umiarkowana), Burkholderia cepacia (wrażliwość umiarkowana), Stenotrophomonas maltophilia (wrażliwość umiarkowana), Proteus mirabilis* (wrażliwość umiarkowana), Proteus vulgaris, Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae (wrażliwość umiarkowana), Providencia rettgeri, Providencia stuartii.

Beztlenowce

Bacteroides distasonis, Bacteroides eggerthii, Bacteroides fragilis*, Bacteroides ovatus, Bacteroides thetaiotaomicron*, Bacteroides uniformis, Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp*, Porphyromonas spp., Porphyromonas anaerobius, Porphyromonas asaccharolyticus, Porphyromonas magnus, Prevotella spp., Propionibacterium spp., Clostridium perfringens*, Clostridium ramosum.

Nietypowe

Chlamydia pneumoniae*, Chlamydia trachomatis*, Mycoplasma pneumoniae*, Mycoplasma hominis, Mycoplasma genitalum, Legionella pneumophila*, Cоxiella burnettii.

* /** Skuteczność kliniczna potwierdzona dla szczepów w ramach zatwierdzonych wskazań.

Wpływ toksyczny na funkcję rozrodczą.

Wpływ toksyczny na funkcję rozrodczą u ludzi nie był badany.

Badania wpływu moksyfloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazały, że lek przenika przez łożysko, obserwowano przypadki zmniejszenia masy płodu, częstsze występowanie poronień oraz niewielkie wydłużenie trwania ciąży.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym podaniu moksyfloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna wynosi około 91%.

W zakresie dawek 50–1200 mg po jednorazowym podaniu oraz przy dawkowaniu 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Stan równowagi osiągany jest w ciągu trzech dni. Po podaniu doustnej dawki 400 mg maksymalne stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godziny i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenie osoczowe w stanie równowagi (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l.

Podczas przyjmowania moksyfloksacyny razem z posiłkiem obserwuje się nieznaczne wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (o 2 godziny) oraz nieznaczne zmniejszenie maksymalnego stężenia (około 16%), przy czym czas trwania absorpcji nie ulega zmianie. Ponieważ te dane nie mają znaczenia klinicznego, moksyfloksacynę można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład

Moksyfloksacyna szybko rozkłada się w tkankach i narządach. Ekspozycja leku, wyrażona jako AUC (AUCnorm = 6 kg/h/l), jest wysoka przy objętości rozkładu w stanie równowagi wynoszącej 2 l/kg. W ślinie mogą osiągać się maksymalne stężenia wyższe niż w osoczu krwi. Badania in vitro i ex vivo wykazały, że w zakresie stężeń od 0,02 do 2 mg/l wiązanie z białkami osocza (głównie z albuminami) wynosi około 45% i nie zależy od stężenia leku. Ze względu na niskie wiązanie z białkami osiągane są wysokie stężenia wolnej substancji (> 10 x MIC).

Moksyfloksacyna osiąga wysokie stężenia w tkankach, np. w płucach (płynie nabłonkowym, makrofagach pęcherzykowych), zatokach (zatoki szczękowe i sitowe), polipach nosowych oraz w ogniskach zapalenia, gdzie całkowite stężenia przekraczają osiągane w osoczu. W cieczy międzykomórkowej (ślinie, mięśniowej, podskórnej) lek występuje w wysokiej stężeniu w formie wolnej, nie związanej z białkami. Ponadto, wysokie stężenia leku stwierdza się w tkankach i płynach jamy brzusznej oraz w układzie płciowym u kobiet.

Maksymalne stężenia oraz stosunek stężenia w miejscu docelowym do stężenia osoczowego są porównywalne dla różnych tkanek docelowych po obu drogach podania po jednorazowej dawce 400 mg moksyfloksacyny.

Metabolizm

Moksyfloksacyna podlega biotransformacji II fazy i wydalana jest z organizmu przez nerki oraz kałem/żółcią zarówno w formie niezmienionej, jak i jako nieaktywne związki siarczanowe (M1) i glukuronidy (M2). W badaniach in vitro oraz klinicznych Fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I z udziałem enzymów cytochromu P450.

Bez względu na sposób podania metabolity M1 i M2 występują w osoczu w stężeniach niższych niż związek niezmieniony. Badania przedkliniczne obejmowały oba metabolity, wykluczając potencjalny wpływ na bezpieczeństwo i tolerancję.

Wydalanie

Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

Niewydolność nerek. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowi i długotrwałemu dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu lekkim, średnim i ciężkim nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w stężeniach osoczowych moksyfloksacyny w porównaniu do zdrowych ochotników lub pacjentów z funkcją wątroby w granicach normy.

Pacjenci w wieku podeszłym. Wiek nie wpływa na parametry farmakokinetyczne moksyfloksacyny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Właściwości farmakologiczne”) u dorosłych. Moxyn należy stosować tylko wtedy, gdy zastosowanie antybiotyków zwykle zalecanych jako terapia pierwotna w leczeniu poniższych zakażeń jest niewskazane lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne.

Ostry bakteryjny zapalenie zatok (zdiagnozowane z wysokim stopniem prawdopodobieństwa).
Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (zdiagnozowane z wysokim stopniem prawdopodobieństwa).
Zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabyte pozaszpitalnie.
Średnie i umiarkowane zapalenia narządów miednicy (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingit i zapalenie endometrium), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym ani ropniem narządów miednicy. Tabletki Moxin nie są zalecane do stosowania jako monoterapia w leczeniu średnich i umiarkowanych zapaleń narządów miednicy, ale mogą być stosowane w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami (np. cefalosporynami) z powodu rosnącej oporności moxifloksacyny na Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów moxifloksacynoopornych N. gonorrhoeae) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Właściwości farmakologiczne”).

Tabletki Moxin nie są zalecane do wstępnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabyte pozaszpitalnie.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na moxifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku.
Wiek poniżej 18 lat.
Ciąża lub karmienie piersią.
Pacjenci z historią chorób ścięgien związanych z leczeniem chinolonami.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności z nielokalizowaną hipokaliemią;
klinicznie istotną bradykardią;
klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
klinicznie istotnymi arytmiami w wywiadzie.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, przeciwwskazany jest również u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (pięciokrotnie wyższym od górnej granicy normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Taka interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. tachykardii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyne, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
niektóre leki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym galofantryn);
niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
inne (cyzapryda, winakamin IV, beprydyl, difemanil).

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjmowaniem leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy (takich jak leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, tabletki didanowiryny, sukralfat i środki zawierające żelazo lub cynk) a moxifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

W połączeniu z warfaryną parametry farmakokinetyczne, czas protrombinowy i inne parametry krzepnięcia krwi nie zmieniają się.

Farmakokinetyka digoksyny nieznacznie zmienia się pod wpływem moxifloksacyny (po wielokrotnym podaniu moxifloksacyny zaobserwowano wzrost Cmax digoksyny o około 30% w stanie stacjonarnym bez wpływu na AUC (pole pod krzywą „stężenie–czas”)). W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny.

Podczas badań z udziałem ochotników chorych na cukrzycę jednoczesne stosowanie moxifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zaobserwowane zmiany farmakokinetyczne nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenklamidem.

U pacjentów przyjmujących antykoagulany w połączeniu z antybiotykami, w tym z moxifloksacyną, należy dostosować dawkę doustnego antykoagulantu w przypadku nasilenia się aktywności przeciwkrzepliwej.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moxifloksacyny doustnie w dawce 400 mg prowadzi do obniżenia dostępności biologicznej leku o ponad 80% z powodu hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”).

Substancje, dla których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podawana dożylowo, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Z uwagi na te wyniki, interakcja metaboliczna poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moxifloksacyny nie zależy od przyjmowania pokarmu (w tym produktów mlecznych), dlatego moxifloksacynę można stosować niezależnie od posiłku.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zgłaszano nadwrażliwość i reakcje alergiczne na fluorochinolony, w tym na moxifloksacynę, już po pierwszym podaniu. Reakcje anafilaktyczne mogą postępować do szoku anafilaktycznego zagrażającego życiu, nawet po pierwszym podaniu. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwszokową).

Podczas stosowania moxifloksacyny u niektórych pacjentów obserwowano wydłużenie odcinka QT w EKG. Analiza wyników EKG wykazała, że wydłużenie skorygowanego odcinka QT (QTc) pod wpływem moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms – 1,4% w porównaniu z wartością wyjściową.

Ponieważ u kobiet odcinek QT jest dłuższy niż u mężczyzn, kobiety mogą być bardziej wrażliwe na leki wydłużające odcinek QT. Pacjenci w podeszłym wieku mogą również być bardziej podatni na efekty związane z wydłużeniem odcinka QT wywołane przez lek.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu.

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z trwałymi stanami proarytmicznymi (szczególnie kobietom i osobom starszym), takimi jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie odcinka QT, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. tachykardii typu „torsade de pointes” i zatrzymania serca. Stopień wydłużenia odcinka QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka związane z leczeniem moxifloksacyną, szczególnie w przypadkach infekcji o lekkim nasileniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas leczenia lekiem należy przerwać terapię i wykonać EKG.

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby typu fulminans prowadzącego potencjalnie do niewydolności wątroby (w tym zakończone śmiertelnie) podczas stosowania moxifloksacyny. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia, jeśli pojawią się objawy zapalenia wątroby typu fulminans, takie jak szybko postępująca osłabienie z towarzyszącą żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń czynności wątroby należy wykonać badania czynnościowe wątroby/ogólne badanie.

Zgłaszano przypadki reakcji pęcherzykowych skóry podczas stosowania moxifloksacyny, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Jeśli wystąpią reakcje skórne i/lub błon śluzowych, pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawek. Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego centralnego, które mogą sprzyjać wystąpieniu drgawek lub obniżeniu progu ich wystąpienia. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moxifloksacynę, zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dizestezji lub osłabienia. Jeśli wystąpią takie objawy neuropatii jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci otrzymujący leczenie moxifloksacyną powinni niezwłocznie poinformować o tym lekarza przed kontynuacją leczenia.

Reakcje psychiczne mogą się rozwijać nawet po pierwszym podaniu chinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne prowadziły do myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, w tym prób samobójczych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji u pacjenta należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne przepisywanie moxifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi w wywiadzie lub u których występują zaburzenia psychiczne.

W związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny, zgłaszano występowanie biegunki związanej z antybiotykiem (AAAD) i zapalenia okrężnicy spowodowanego antybiotykiem (AAC), w tym zapalenia okrężnicy typu pseudomembranoznego i biegunki związanej z Clostridium difficile, które różnią się stopniem nasilenia – od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia moxifloksacyną występuje ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAAD lub AAC leczenie antybakteryjne, w tym moxifloksacyną, należy przerwać i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie środki sanitarno-epidemiologiczne w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką biegunką.

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią posoczną ze względu na możliwość nasilenia objawów.

Zapalenie i zerwanie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może występować podczas leczenia chinolonami, w tym moxifloksacyną, nawet w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia terapii. Zgłaszano również przypadki występujące kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Podczas terapii chinolonami, w tym moxifloksacyną, może dojść do zapalenia i zerwania ścięgna, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów bólu lub zapalenia pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia moxifloksacyną, zapewnienie odpoczynku dotkniętej kończynie(-niom) oraz natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w celu podjęcia odpowiedniego leczenia (np. założenia szyny) dotkniętego ścięgna.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moxifloksacyny u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek, którzy nie mogą zapewnić odpowiedniego przyjmowania płynów, ponieważ odwodnienie może zwiększyć ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

W przypadku zaburzeń wzroku lub innych objawów ze strony narządu wzroku należy natychmiast skontaktować się z okulistą.

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotouczulenia. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna wiąże się z niższym ryzykiem wystąpienia fotouczulenia. Mimo to pacjentom należy zalecić unikanie zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną.

Pacjenci z rodzinnym lub osobistym wywiadem niedoboru aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy są podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia chinolonami. Dlatego takim pacjentom należy stosować moxifloksacynę z ostrożnością.

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub nieprawidłowym wchłanianiem glukozy i galaktozy nie należy podawać tego leku.

Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów miednicy małej (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami Moxin.

Zapalenie narządów miednicy małej może być wywołane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach empiryczne stosowanie moxifloksacyny należy zastosować jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cephalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć rozwoju Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę.

Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenia chrząstki u młodych zwierząt, dlatego jej stosowanie u dzieci jest przeciwwskazane.

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem antybakteryjnym.

Skuteczność kliniczna dożylnej moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszytą i stopą cukrzycową z towarzyszącym osteomielitem nie została ustalona.

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie analizy hodowlanej w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikroorganizmów, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Badania na zwierzętach nie wykazały pogorszenia płodności.

Disglikemia

Tak jak w przypadku innych fluorochinolonów, podczas stosowania Moxin obserwowano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię. U pacjentów przyjmujących Moxin, zaburzenia glikemii występowały głównie u osób starszych z cukrzycą, otrzymujących terapię towarzyszącą doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. pochodnymi sulfonilomocznika) lub insuliną. U pacjentów z cukrzycą zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie moxifloksacyny w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią

Stosowanie Moxinu jest przeciwwskazane w czasie karmienia piersią. Niewielka ilość moxifloksacyny może przenikać do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Moxifloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, może wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami ze względu na możliwość wystąpienia reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Efekty niepożądane”) lub nagła, krótkotrwała utrata przytomności (zawroty, patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Zaleca się stosowanie po 1 tabletce (400 mg) moxifloksacyny na dobę.

Tabletki należy przyjmować nie żując, wypijając dostateczną ilość wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami Moxin zależy od typu infekcji i wynosi:

zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli – 5–10 dni;
zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
umiarkowane i średnie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg 1 raz na dobę) oraz czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Pacjenci w wieku podeszłym/pacjenci o niskiej masie ciała

Korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym/pacjentów o niskiej masie ciała nie jest wymagana.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby korekta dawki nie jest wymagana (patrz także sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym i średnim stopniu nasilenia (w tym przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²), a także u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otnym, korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Dzieci.

Moksifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania Moxinu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym i prowadzić terapię wspomagającą objawową oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego z doustną dawką moxifloksacyny 400 mg prowadzi do zmniejszenia dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny.

Niepożądane reakcje.

W każdej grupie niepożądane zjawiska są wymienione w kolejności malejącej ich ciężkości. Częstotliwość występowania określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000).

Często

Zaburzenia ze strony serca: wydłużenie interwału QT u chorych z hipokaliemią.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka.

Zaburzenia hepatobilinarne: podwyższenie poziomu transaminaz.

Zaburzenia ze strony narządów zmysłów: zmiana wrażeń smakowych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy.

Zakaźne powikłania: superinfekcja wynikająca z oporności bakteryjnej lub grzybiczej, np. kandydoza jamy ustnej lub pochwy.

Rzadko

Zaburzenia ze strony układu krążenia i chłonnego: anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytemia, eozynofilia; wydłużenie czasu protrombinowego/zwiększenie INR (międzynarodowego znormalizowanego stosunku).

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hiperlipidemia.

Zaburzenia psychiczne: reakcje niepokoju, zwiększona aktywność psychomotoryczna/pobudzenie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: parestezje/dysestezje; zaburzenia smaku (w tym agewzja w skrajnie pojedynczych przypadkach); dezorientacja i dezorientacja, zaburzenia snu (głównie bezsenność), drżenie, zawroty głowy; senność.

Zaburzenia ze strony serca: przyspieszone tętno, tachykardia; wydłużenie interwału QT; rozszerzenie naczyń; migotanie przedsionków, choroba wieńcowa.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: obniżenie apetytu i zmniejszenie spożycia pokarmu, zaparcia, dyspepsja, wzdęcia, zapalenie żołądka, podwyższenie poziomu amylazy.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: rozszerzenie naczyń.

Zaburzenia hepatobilinarne: zaburzenia funkcji wątroby (w tym podwyższenie LDH (dehydrogenazy mleczanowej)), podwyższenie poziomu bilirubiny, podwyższenie GGTP (gamma-glutamylotranspeptydazy), podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, pokrzywka, suchość skóry.

Zaburzenia ze strony układu ruchu: artrodynia, miodynia.

Zaburzenia ze strony oka: zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie i nieostre widzenie (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: duszność (w tym stan astmatyczny).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: odwodnienie.

Zaburzenia ogólne: osłabienie (głównie astenia lub zwiększona zmęczalność), uczucie bólu (w tym ból w odcinku lędźwiowym, klatce piersiowej, ból kończyn, ból w okolicy miednicy), hiperhidroza.

Pojedyncze

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: anafilaksja, w tym rzadkie przypadki wstrząsu (zagrożenie życia), obrzęk alergiczny/obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani (potencjalnie zagrażający życiu).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hiperglikemia, hiperurykemia.

Zaburzenia psychiczne: niestabilność nastroju, depresja (w rzadkich przypadkach z możliwą samoagresją, taką jak myśli/samobójcze myśli lub próby samobójcze); halucynacje.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: hipestezja; zaburzenia węchu (w tym utrata węchu); patologiczne sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu spowodowane zawrotami głowy lub zawrotami), napady padaczkowe z różnymi objawami klinicznymi (w tym napady grand mal); zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przewodów półkolistych: szum w uszach, zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zazwyczaj odwracalna).

Zaburzenia ze strony serca: tachyarytmie komorowe, omdlenie (czyli ostra i krótkotrwała utrata przytomności).

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: dysfagia, zapalenie jamy ustnej; kolit związany z zastosowaniem antybiotyku (w tym kolit pseudomembranowy, w skrajnie pojedynczych przypadkach związany z zagrażającymi życiu powikłaniami).

Zaburzenia hepatobilinarne: żółtaczka, zapalenie wątroby (głównie cholesteryczne).

Zaburzenia ze strony układu ruchu: zapalenie ścięgien, mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni, osłabienie mięśni.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie kreatyniny osocza i azotu mocznika); niewydolność nerek.

Zaburzenia ogólne: obrzęk.

Rzadkie

Zaburzenia ze strony układu krążenia i chłonnego: podwyższenie poziomu protrombiny/spadek INR; agranulocytoza.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: depersonalizacja, reakcje psychotyczne (z możliwą samoagresją, taką jak myśli samobójcze/myśli samobójcze lub próby samobójcze).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: hiperestezja.

Zaburzenia ze strony oka: przejściowa utrata wzroku (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN).

Zaburzenia ze strony serca: niemiarowe zaburzenia rytmu; tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”, zatrzymanie serca.

Zaburzenia hepatobilinarne: ostra postać zapalenia wątroby, która potencjalnie może prowadzić do rozwoju zagrażającej życiu niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje pęcherzykowe skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny nekrolizy epidermy (potencjalnie zagrażające życiu).

Zaburzenia ze strony układu ruchu: zerwanie ścięgna; zapalenie stawów, sztywność mięśni; nasilenie objawów miastenii.

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zaobserwowano następujące niepożądane reakcje, które mogą również występować przy stosowaniu Moxin: hipernatremia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna, rabdomyoliza, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, chronionym przed światłem i wilgocią, w temperaturze do 25 °C.

Opakowanie. 5 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Bafna Pharmaceuticals Ltd., Indie.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

147, Madgavaram Red Hills Road, Grantlion, Village Vadakarai, Chennai Tamil Nadu IN 600052, Indie.