Moxanacyin

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE DLA LEKU MOXANACIN (MOXANACIN)

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 fiolka (250 ml roztworu) zawiera 436,33 mg moczyflokasynu chlorowodoranu, co odpowiada 400 mg moczyfloksacyny;

substancje pomocnicze: sodu chlorek, sodu siarczan bezwodny, kwas chlorowodorowy 1,0 N i/lub sodu wodorotlenek 1,0 N, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczy roztwór zielonkawo-żółty bez widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Moxanacyin hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-giraza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA. Farmakokinetyka/farmakodynamika.

Sposobność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że kluczowym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek pomiędzy polem pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC).

Mechanizm oporności.

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę.

Można oczekiwać krzyżowej oporności między moxifloksacyną a innymi fluorochinolonami. Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moxifloksacyny.

Wartości progowe

Kliniczne wartości MIC oraz granice testu dyfuzji dyskowej moxifloksacyny zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2012)

Wrażliwość mikrobiologiczna.

Opartytość nabyta wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna rozpowszechnienie oporności osiągnęło taki poziom, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji moksifloksacyny w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż ten parametr po doustnym stosowaniu moksifloksacyny (3,1 mg/l). AUC wynosi około 39 mg•h/l po wstrzyknięciu dożylnym, co nieznacznie przekracza ten parametr po doustnym stosowaniu moksifloksacyny (35 mg•h/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Po dożylnej podaniu moksifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy stosowaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład.

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Wyniki badań in vitro i ex vivo wskazują, że wiązanie z białkami krwi wynosi około 40–42%, niezależnie od stężenia. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza. Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w nabłonku oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej 2,2 godziny po doustnym podaniu dawki. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. Stężenie 1,75 mg/l w płynie pęcherzyków skórnych odnotowano 10 godzin po podaniu dożylnej dawki. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest podobny do profilu dla osocza, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po podaniu dożylnej moksifloksacyny.

Metabolizm.

Moksifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i jest wydalana z organizmu przez nerki (około 40%) oraz z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro i klinicznych faz I nie obserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z udziałem enzymów cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie.

Okres półtrwania moksifloksacyny w osoczu wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po dożylnej dawce 400 mg wydalanie moksifloksacyny w postaci niezmienionej z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalanie dawki (niezmienionej moksifloksacyny i metabolitów) wynosiło około 98% po dożylnej podaniu leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek.

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensami kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Puga) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większą ekspozycją na M1 we krwi, natomiast ekspozycja na substancję czynną była podobna jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W tradycyjnych badaniach wielokrotnego podawania dawek moksifloksacyny u zwierząt stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność. Obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Te efekty pojawiały się po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥60 mg/kg), przy których stężenie we krwi osiągało ≥20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po dożylnej podaniu toksyczność systemowa była najbardziej wyrażona po wstrzyknięciu moksifloksacyny w formie wlewów bolusowych (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moksifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut. Po wewnątrzarterialnym podaniu obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na tkanki miękkie wokół tętnic, co wskazuje na konieczność unikania wewnątrzarterialnego podawania moksifloksacyny.

Moksifloksacyna wykazała się genotoksycznością w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie obserwowano genotoksyczności, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT. Po dożylnej podaniu moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwających 15, 30 lub 60 minut stwierdzono zależność stopnia wydłużenia interwału QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie interwału QT. Wydłużenie interwału QT nie było obserwowane po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani zaburzeń płodności po jej podaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości występowania wad kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie przy stosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym toksycznym wpływem na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniach terapeutycznych we krwi osocza przewidywanych przy stosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów synowialnych u zwierząt niezdolnych do rozrodu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Zapalenie płuc nabyte spoza szpitala.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Moxanacyin należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu wstępnym tych infekcji, jest nieuzasadnione.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na moxifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub dowolny składnik pomocniczy leku;
• Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• Wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• W wywiadzie choroby lub patologie ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moxifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• Wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• Niezrównoważeniem elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• Klinicznie istotną bradykardią;
• Klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• W wywiadzie arytmiami objawowymi.

Moxanacyin nie można stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego moxifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh) oraz z podwyższeniem poziomu transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Szczególne środki ostrożności.

Jedna fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużyty roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że poniższe roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu moxifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molarny; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem). Roztworu do wlewu moxifloksacyny nie należy podawać łącznie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych zanieczyszczeń stałych lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może pojawić się osad, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Z tego powodu nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15 °C.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym tachykardii komorowej polimorficznej typu torsade de pointes. Dlatego stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również rozdział „Przeciwwskazania”):

• Leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• Leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• Niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym halofantryna);
• Niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• Inne leki (cyzapryda, winkamina IV, beprydyl, difemanil).

Moxanacyin należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moxifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano zwiększenie Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC lub poziom wykresu.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moxifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia Cmax glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego standardu normalizowanego (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepnących u pacjentów, którzy otrzymywali środki przeciwmikrobowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne i stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czym dokładnie spowodowane są zmiany INR: infekcją czy leczeniem. Jako środek ostrożności można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepnego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną dla poniższych substancji: ranitydyna, probenecyd, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podawana dożylowo, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Interakcja z pożywieniem.

Moxanacyin nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich reakcji niepożądanych po lekach zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji łagodnych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne sprzyjające wydłużeniu interwału QTc
Stwierdzono, że moxifloksacyna u niektórych pacjentów może powodować wydłużenie interwału QTc w zapisie elektrokardiograficznym (EKG). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnej infuzji. Dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu infuzji, który nie powinien być krótszy niż 60 minut, oraz nie należy przekraczać dawki dożylnej 400 mg jednorazowo na dobę. Szczegóły zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Leczenie moxifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od potwierdzenia tego stanu w wyniku badania EKG. Moxanacyin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostre niedokrwienie mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na większe ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) oraz zatrzymania krążenia (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moxifloksacyny u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom przyjmującym leki powodujące klinicznie istotną bradykardię (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Kobiety oraz pacjenci w starszym wieku mogą wykazywać większą wrażliwość na działanie leków wydłużających interwał QTc, takich jak moxifloksacyna, dlatego pacjenci ci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne.

Zgłaszano przypadki rozwoju zwiększonej wrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać zagrożującego życia wstrząsu nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężka niewydolność wątroby.

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, żółtaczka, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne.

Zgłaszano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólną egzantematyczną pęcherzycę (OGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentów podczas leczenia należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów i oznak wskazujących na te reakcje, stosowanie moxifloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, OGEP lub DRESS podczas stosowania moxifloksacyny, ponowne leczenie moxifloksacyną u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane.

Pacjenci narażeni na napady drgawkowe.

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady drgawkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami ze strony układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane.

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, które wpływały na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie moxifloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moxifloksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moxifloksacynę zaleca się powiadamianie lekarza o rozwoju objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobieżenia rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychiczne.

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne mogły postępować aż do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moxifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z wywiadem chorób psychicznych lub obecnie występującymi chorobami psychicznymi.

Biegunka związana z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy.

Przypadki biegunki związanej z antybiotykiem (BA) i zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem (ZA), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia BA lub ZA leczenie za pomocą środków przeciwmikrobiotycznych, w tym moxifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie postępowanie terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią.

Moxanacyin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy choroby mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie, ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które mogą się rozwijać nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą trwać nawet przez kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Reakcje niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgien wzrasta u pacjentów w starszym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepach narządów stałych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tego leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. W przypadku uszkodzonej kończyny należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom w starszym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządu wzroku.

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”, „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki odchylenia od normy poziomu glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonilomocznika) lub insulinę. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji.

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotosensybilizacji. Jednak badania wykazały, że ryzyko indukcji reakcji fotosensybilizacji przy stosowaniu moxifloksacyny jest niskie. Niemniej pacjenci powinni unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforan dehydrogenazy.

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukoza-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których choroba ta występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy okołoodbytniczej.

Moxanacyin, roztwór do wlewu, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnego. Należy unikać podania wewnąrz arteriacyjnego, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołoodbytniczej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych
Nie ustalono skuteczności klinicznej stosowania moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszycją oraz zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomielitom.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca.
W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, znany miażdżyca) lub dodatkowo:
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo:
• w przypadku regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecać natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na badania biologiczne.

Moxanacyin może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników u pacjentów przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami spowodowanymi przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA).

Moxanacyin nie jest zalecany w leczeniu infekcji spowodowanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera 787 mg (około 34 µmol) sodu w jednej dawce. Pacjenci przestrzegający diety z ograniczonym spożyciem soli powinni wziąć ten fakt pod uwagę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzałością płciową oraz z uwagi na rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, Moxanacyin nie powinien być przepisywany kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny przenika do mleka matki. Z uwagi na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz z uwagi na eksperymentalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzałością płciową, karmienie piersią jest przeciwwskazane w czasie leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność.

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Badania wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami nie były prowadzone. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony OUN (np. zawroty głowy, nagłą tymczasową utratę wzroku) lub nagłą i krótkotrwałą utratę przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Zalecany schemat dawkowania to 400 mg moxifloksacyny w formie infuzji raz na dobę. Początkową terapię dożyciową można kontynuować doustnie tabletkami moxifloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne. W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (pneumonia pozaszpitalna) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich). Zalecana całkowita długość leczenia dożylno-doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich.

Sposób stosowania. Lek wprowadza się dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz również sekcja „Szczególne środki ostrożności”). W przypadku wskazań roztwór do infuzji można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Upośledzenie funkcji nerek/wątroby. Pacjenci z upośledzeniem czynności nerek w stopniu od łagodnego do ciężkiego oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałemu dializowaniu otrzewnowemu ambulatoryjnemu, nie wymagają korekty dawki (szczegóły patrz w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów. Pacjenci w wieku podeszłym oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie Moxanacyin u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania szczególnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT konieczny jest monitoring EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego po dawce moxifloksacyny 400 mg podanej doustnie lub dożylnie zmniejsza biodostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego w wczesnym okresie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane reakcje.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno-doustna] oraz doustna) oraz ich częstość. Wszystkie niepożądane reakcje, z wyjątkiem nudności i biegunki, występowały z częstością mniejszą niż 3%. W każdej grupie niepożądane reakcje są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Częstość występowania określono następująco: częste (≥1/100, <1/10), rzadkie (≥1/1000, <1/100), pojedyncze (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niesprawności i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów niezależnie od istniejących wcześniej czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy dożylnej drodze podania moxifloksacyny z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Nieczęsto: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk, związek z zastosowaniem antybiotyku kolit (w tym kolit pseudomembranous, w rzadkich przypadkach związany z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), napady drgawkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym pseudoguza mózgu), hiperwzorczenie, hiperkalcemia, anemia hemolityczna, rabdomioliza.

Niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuropatia oraz zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niezdolność do pracy działań niepożądanych indukowanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty sprawności.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie niższej niż 15 °C. Nie mrozić. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno podawać jednocześnie roztworu do wlewu Moxanacyin z innymi roztworami, z którymi jest niezgodny, takimi jak: roztwór chlorku sodu 10 %; roztwór chlorku sodu 20 %; roztwór wodorowęglanu sodu 4,2 %; roztwór wodorowęglanu sodu 8,4 %. Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie.

250 ml (400 mg) roztworu w fiolce, 1 fiolka w opakowaniu jednostkowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

ANFARM HELLAS S.A./ANFARM HELLAS S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

61-й km drogi krajowej Ateny-Lamia, 32009 Schimatari Viotias, Grecja /
61st km Nat. Rd. Athens-Lamia, Schimatari Viotias 32009, Greece.