Moviflex Dex

do stosowania leku Moviflex Dex

Skład:

substancja czynna: deksketoprofenu trometamolu;

1 ampułka o pojemności 2 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 73,8 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu (1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: prawie przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamolu to sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzofenylo) kwasu propionowego, która wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe i należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania. Mechanizm działania NSAID opiera się na ograniczaniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Badania wykazały działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 (u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi).

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne dotyczące różnych rodzajów bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni i do żyły u pacjentów z bólem średniej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i kolikach nerkowych. W przeprowadzonych badaniach działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin.

Badania kliniczne dotyczące złagodzenia bólu pooperacyjnego wykazały, że stosowanie deksketoprofenu trometamolu w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów. W takich badaniach pacjenci otrzymujący morfinę za pomocą urządzenia do samodzielnego podawania leku (PCA), którzy jednocześnie otrzymywali deksketoprofen, potrzebowali istotnie mniejszej ilości morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu maksymalne stężenie osiąga się w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Po podaniu 25–50 mg leku pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki dla obu dróg podania – do mięśni i do żyły.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu (eliminacji) − 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego podawania leku wykazały, że AUC i Cmax (średnie maksymalne stężenie) po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni i do żyły nie różnią się od wartości po podaniu jednorazowym, co świadczy o braku kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie enancjomer S-(+), co wskazuje na brak transformacji leku w enancjomer R-(-) u ludzi. Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem.

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych osób w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) ekspozycja była istotnie wyższa niż u młodych ochotników po jednorazowym i wielokrotnym doustnym przyjmowaniu (do 55 %), podczas gdy nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w stężeniach szczytowych i czasie do osiągnięcia szczytu stężenia. Średni okres półwylu wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Badania farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej u zwierząt pozwoliły na ustalenie maksymalnej dawki leku, która nie wywołuje działań niepożądanych, i była ona 2-krotnie wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie układu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te wystąpiły przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18-krotnie wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań kancerogennego wpływu na zwierzęta.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen trometamolu może powodować zmiany dotyczące przeżywalności płodu w okresie embrionalno-płodowym u zwierząt zarówno pośrednio, poprzez toksyczność przewodu pokarmowego u ciężarnych, jak i bezpośrednio poprzez wpływ na rozwój płodu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu ostrego o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w przypadku bólu popołożowego, kolki nerkowej oraz bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.
• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, dowolny inny NSAID lub substancje pomocnicze leku.
• NSAID są przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem reakcji nadwrażliwości (np. skurcz oskrzeli, astma oskrzelowa, ostry katar, rozwój polipów nosowych, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) po zastosowaniu ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID.
• Znane reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami.
• Aktywna faza lub wywiad choroby wrzodowej, krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji.
• Wywiad krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji związanego z wcześniejszą terapią NSAID.
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe, inne krwawienie w fazie aktywnej lub zwiększona krwawialność.
• Diatesa hemoragiczna oraz inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Przewlekła dyspepsja.
• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita.
• Umiarkowane lub silne odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niewystarczającego przyjmowania płynów).
• Ciężka niewydolność serca.
• Uraz funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min).
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Ze względu na zawartość etanolu lek jest przeciwwskazany do podania w sposób neuroaksjalny (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni podtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniższe interakcje leków są ogólnie charakterystyczne dla NSAID.

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z następującymi lekami:

• Inne NSAID, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę): jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu działania synergistycznego.
• Leki przeciwkrzepliwe: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, powinno się je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.
• Hepariny: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, powinno się je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.
• Kortykosteroidy: zwiększa się ryzyko powstawania wrzodów peptycznych i krwawień w przewodzie pokarmowym.
• Preparaty litu: (doniesienia dotyczyły kilku NSAID) NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia, z powodu zmniejszenia jego wydalenia przez nerki. Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi.
• Metotreksat stosowany w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg/tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• Diuretyki, inhibitory ACE, antybiotyki z grupy aminoglikozydów oraz antagonisty receptora angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie NSAID jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami z grupy aminoglikozydów może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu jednocześnie z dowolnym środkiem moczogonnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek.
• Metotreksat stosowany w niskich dawkach (mniej niż 15 mg/tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W razie konieczności stosowania takiej kombinacji wymagana jest tygodniowa kontrola obrazu krwi, szczególnie przy nawet nieznacznym obniżeniu funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku.
• Pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
• Zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NSAID należy wykonać morfologię krwi z liczeniem retikulocytów.
• Pochodne sulfonylomocznikowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków sulfonylomocznikowych z powodu wypierania ich z wiązań z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• Beta-blokery: NSAID mogą zmniejszać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• Leki trombolityczne: zwiększony ryzyko krwawienia.
• Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
• Probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania jego wydzielania kanalikowego i glukuronidacji w nerkach i wymaga korekty dawki deksketoprofenu.
• Glikozydy serca: NSAID mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandyn syntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie ma niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, ani nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu skojarzonego stosowania tych leków konieczna jest kontrola funkcji nerek.
• Deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku jednocześnie z deferasiroksem konieczna jest dokładna obserwacja pacjenta.
• Pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu i NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Skutki uboczne można zmniejszyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzeżenia lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodu lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, u pacjentów z wywiadem wrzodu, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych.

U pacjentów starszych częściej występują skutki uboczne po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki.

Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu u pacjentów z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji.

U pacjentów z objawami chorób przewodu pokarmowego lub z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie starsi, z wywiadem skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego, powinni informować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom stosującym jednocześnie leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak: doustne leki glikokortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), SSRI lub leki przeciwzakrzepowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ przy stosowaniu NLPZ może dojść do pogorszenia czynności nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Jak wszystkie NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu moczanego i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może towarzyszyć skutkom ubocznym ze strony nerek, prowadzącym do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń czynności nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Jak i inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także znaczny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń czynności wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia powinni być kontrolowani i otrzymywać pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może towarzyszyć pewnemu zwiększeniu ryzyka rozwoju zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu deksketoprofenu trometamolu.

Zatem w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwotwornej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych, nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentów stosujących deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak warfaryna, inne leki kumarynowe lub heparyny, należy trzymać pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń czynności układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) po stosowaniu NLPZ, w tym o zapaleniu odspajającym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym zapaleniu nabłonka. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen trometamol może maskować objawy infekcji, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym pogorszenia przebiegu choroby. Obserwowano to przy pozaszpitalnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Jeśli deksketoprofen trometamol stosuje się w celu złagodzenia bólu związanego z infekcją, zaleca się monitorowanie choroby. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

W pojedynczych przypadkach ospa wietrzna może być przyczyną poważnych bakteryjnych powikłań infekcyjnych skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć, że NLPZ sprzyjają nasileniu tych infekcji. Dlatego należy unikać stosowania deksketoprofenu trometamolu w przypadku ospa wietrzna.

Inne informacje

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. z ostrą porfirią przerywaną);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie niezbędne leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci z astmą oskrzelową w połączeniu z przewlekłym katarzem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są bardziej skłonni do pojawienia się reakcji alergicznych przy stosowaniu kwasu acetylosalicylowego i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie tego leku może spowodować napad astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, tj. 200 mg na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z padaczką.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. W ten sposób absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z <1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwoju płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu trometamolu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj ustępuje po przerwaniu leczenia.

Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego deksketoprofen trometamol nie powinien być przepisywany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym zajście w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez jak najkrótszy czas leczenia.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie leku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Zatem lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Fertylność.

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. U kobiet mających problemy z zajściem w ciążę lub przebywających badania z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Na tle stosowania leku możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór do wstrzykiwania dożylnego i domięśniowego.

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Jeżeli jest to możliwe, pacjentów należy przechodzić na doustne leki przeciwbólowe. W przypadku umiarkowanego lub silnego bólu pooperacyjnego lek można stosować zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże z uwagi na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki leku, a mianowicie: maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania.

Sposób stosowania.

Wstrzykiwanie domięśniowe. Roztwór do wstrzykiwań należy powoli podawać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylne. Aby przygotować infuzję dożylne, zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, 5 % roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktałem. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy prowadzić powoli przez 10–30 minut.

Lek rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy jest kompatybilny z następującymi lekami: dopamina, heparyna, hydroksyzyna, lidokaina, morfina, petydyna i teofilina.

Nie wolno mieszać leku w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyminą.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe). W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie powoli przez co najmniej 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyminy, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po przygotowaniu do wstrzykiwania domięśniowego lub dożylnego lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach z polietylenu lub w urządzeniach do podawania wykonanych z etylenowinylu octanu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości i polichlorku winylu nie obserwowano zmian stężenia substancji czynnej z powodu sorpcji.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zutylizować. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za możliwy co najmniej, oraz reakcje niepożądane, o których zgłoszono.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Możliwe są rozwój choroby wrzodowej, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowane jest zapalenie żołądka.

Obserwowane były również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące działania niepożądane: przeciwbakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które występuje głównie u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego).

Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekroza epidermy (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej trombozą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Po rozcieńczeniu roztwór należy przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze od 2 °C do 8 °C przez 24 godziny.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Warunki przechowywania po rozcieńczeniu podano w dziale „Termin ważności”.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczony roztwór do wlewu nie może być mieszany z prometazyną ani pentazocyną, jeśli został przygotowany zgodnie z instrukcją zawartą w dziale „Sposób stosowania i dawki”.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w dziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

2 ml w ampułce; 6 ampułek w blistrze, 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Deva Holding A.Ş.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Dumlupınar Mahallesi, Ankara Caddesi № 2, Kartal, Kocaeli, Turcja.

Wnioskodawca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Movi Health”

Adres siedziby wnioskodawcy.

08140, Ukraina, obwód kijowski, rejon kijewsko-słowiański, wieś Szewczenkowe, ul. Szewczenki, 162 A.