Montular®

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Montular® (MONTULAR®)

Skład:

substancja czynna: montelukastu sodu (montelukast sodium);

1 tabletka zawiera montelukast sodu w przeliczeniu na montelukast 10 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sol kroskarboksymetylocelulozy, sodowy laurylosiarczan, stearyna magnezu, powłoka Opadry 20A520035 żółta: hydroksypropyloceluloza, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), wosk karbowski, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki żółte, okrągłe, dwuwypukłe, gładkie z obu stron, powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyl leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to potężne eikozanoidowe czynniki zapalne uwalniane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinyl leukotrienowymi (CysLT). Receptory CysLT typu 1 (CysLT1) znajdują się w drogach oddechowych człowieka (w tym w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym na eozynofilach i niektórych mieloidalnych komórkach macierzystych). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują oskrzelowe skurcze, nadmierne wydzielanie śluzu, zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych i wzrost liczby eozynofili. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w reakcjach zarówno wczesnej, jak i późnej fazy, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Wprowadzenie CysLT do nosa powodowało zwiększenie oporu dróg oddechowych nosowych i nasilenie objawów zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest substancją czynną, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje oskrzelowe skurcze wywołane przez inhalację LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę oskrzelowego zwężenia wywołanego stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejszał liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. Istnieją dane kliniczne wskazujące, że przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili we krwi obwodowej i w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny), poprawiając kontrolę kliniczną astmy.

W badaniach klinicznych u dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej o 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannej szczytowej prędkości wydechu (PSV) (zmiana od wartości wyjściowej o 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej o –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów astmy zgłaszanych przez pacjentów w ciągu dnia i nocy była istotnie lepsza niż przy podawaniu placebo.

Badania u dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania efektu klinicznego kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem urządzenia typu spacer) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (zmiana (%) wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem większa liczba pacjentów leczonych montelukastem osiągnęła podobną odpowiedź kliniczną (czyli u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego nieżytu alergicznego u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym nieżytem alergicznym przeprowadzono badanie kliniczne. W badaniu tym wykazano, że montelukast w tabletkach podawany w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazywał statystycznie istotną poprawę średniej dobowej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dobową ocena objawów nieżytu nosa to średnia wartość uzyskana na podstawie oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rhinorrhea, kichanie, swędzenie nosa) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności zasypiania i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia nieżytu alergicznego przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W trakcie 8-tygodniowego badania u dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana porannej PSV: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

Istotne zmniejszenie oskrzelowego skurczu wywołanego wysiłkiem fizycznym (OWWF) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1 o 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas odzyskania do 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano w całym 12-tygodniowym okresie badania. Zmniejszenie OWWF wykazano również w krótkim badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1 o 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas odzyskania do 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po podaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie terapię kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek powlekanych w dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie typowej diety nie wpływało na dostępność biologiczną ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy podawaniu tabletek powlekanych 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłków.

Dla tabletek żuwanych 5 mg wartość Cmax u dorosłych osiągana była po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % po podaniu z typową dietą.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioznakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto stężenia znakowanego radioizotopem materiału we wszystkich innych tkankach 24 godziny po dawce były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem metabolizującym montelukast. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Zgodnie z wynikami badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby ludzkiej terapeutyczne stężenia plazmatyczne montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu izotopowo znakowanego montelukastu 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. Łącznie z dostępnością biologiczną montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane drogą żółciową.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane drogą żółciową, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh).

Po podaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy podawaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą od łagodnego do umiarkowanego stopnia nasilenia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez stosowanie kortykosteroidów do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą stosujących Montular®, lek ten złagodzi również objawy sezonowego nieżytu nosa.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Zmniejszenie objawów sezonowego i nieżytu nosa o charakterze całorocznym. Ze względu na to, że korzyści z zastosowania montelukastu u pacjentów z nieżytem nosa mogą nie przewyższać ryzyka wystąpienia objawów psychoneurologicznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), lek Montular® należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów, którzy nie odpowiadają lub nie tolerują terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Wiek pediatryczny poniżej 15 lat (dla dawki 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długoterminowego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków montelukast w zalecanym dawkowaniu klinicznym nie wywierał istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizuje się przy udziale CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampycyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z klinicznego badania interakcji leków obejmującego montelukast i roziglitazon (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków, które są metabolizowane przez ten enzym (np. paklitaksel, roziglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie klinicznego badania interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Pacjentów należy uprzedzić, że Montular® nigdy nie stosuje się w leczeniu napadów astmy, oraz poinformować, że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające β-agonisty do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii sterydami inhalacyjnymi lub doustnymi montelukastem.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki sterydów doustnych przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Strauss, leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem kortykosteroidu. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/owocowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych prospektywnych i retrospektywnych dotyczących stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, w niektórych przypadkach retrospektywne zbieranie danych oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Montelukast można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Okres karmienia piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u kobiet.

Montelukast można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednak bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka dla pacjentów (od 15 roku życia) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa wynosi 10 mg (1 tabletka) na dobę, przyjmowane wieczorem. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

Ogólne zalecenia. Działanie terapeutyczne montelukastu na parametry kontroli astmy rozwija się w ciągu 1 dnia. Lek można stosować niezależnie od spożycia pokarmu. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie stosowania leku Montular®, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, a także w okresach nasilenia objawów astmy. Leku Montular® nie należy stosować jednocześnie z lekami zawierającymi jako substancję czynną montelukast.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym, z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie dla mężczyzn i kobiet jest takie samo.

Stosowanie leku Montular® w zależności od innego leczenia astmy

Lek Montular® można dodawać do obecnie stosowanego leczenia pacjenta.

Glikokortykosteroidy inhalacyjne. Lek Montular® można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których glikokortykosteroidy inhalacyjne w połączeniu z krótkodziałającymi agonistami β, stosowanymi w razie potrzeby, nie zapewniają wystarczającego klinicznego kontroli choroby.

Leku Montular® nie należy nagle zastępować glikokortykosteroidów inhalacyjnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od 15 roku życia.

Dzieciom poniżej 15 roku życia należy stosować montelukast w postaci tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastem. W trakcie badań u dorosłych chorych na przewlekłą astmę, montelukast stosowano w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie oraz w krótkoterminowych badaniach – w dawkach do 900 mg na dobę przez około 1 tydzień bez wystąpienia klinicznie istotnych reakcji niepożądanych.

Przypadki ostrego przedawkowania odnotowano w okresie postmarketingowym oraz podczas badań klinicznych montelukastu. Takie przypadki miały miejsce po podaniu dorosłym i dzieciom dawek przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka 42-miesięcznego). Dane kliniczne i laboratoryjne były zgodne z profilem bezpieczeństwa u dorosłych i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano żadnych reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę peritonealną lub hemodializę.

Efekty uboczne.

Montelukast oceniano podczas badań klinicznych:

• tabletki powlekane o mocy 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;
• tabletki powlekane o mocy 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym nieżytą nosa w wieku od 15 lat;
• tabletki żuwane o mocy 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych donoszono o poniższych efektach ubocznych często (od ≥ 1/100 do < 1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Okres po marketingowy

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po marketingowym wymieniono według klas układów narządów i przy użyciu specjalnych terminów w tabeli 2. Częstotliwość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym postępowaniem. Umożliwia ono kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy oraz do wnioskodawcy za pomocą formularza zwrotnego na stronie internetowej: https://kusum.ua/pharmacovigilance/.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w opakowaniu oryginalnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.