Monteleukast-Teva

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Monteleukast-Teva

Sk³ad:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka powlekana zawiera 10 mg montelukastu (w postaci montelukastu sodu);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; skrobiê kukurydzian¹ pra¿elatynizowan¹; sodowy glikolat skrobiowy (typ A); stearynian magnezu; sodowy ³aurylosiarczan;

pow³oka Opadry 20A23676 Yellow: hydroksypropyloceluloza, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek ¿elaza ¿ó³ty (E 172), tlenek ¿elaza czerwony (E 172).

Postaæ leku. Tabletka powlekana.

G³ówne cechy fizykochemiczne: br¹zowawe, okr¹g³e tabletki powlekane, z oznaczeniem „93” po jednej stronie i „7426” po drugiej stronie tabletki, bez widocznych pêkniêæ ani ³amania.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptora leukotrienowego. Kod ATX R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniłoleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, wydzielanymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteiniłoleukotrienowymi (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka (w szczególności na komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym na eozynofilach i niektórych komórkach szpiku kostnego). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń i eozynofilię. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w przebiegu reakcji wczesnej i późnej fazy, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Badania wykazały, że donosowe podanie CysLT prowadziło do zwiększenia oporu dróg oddechowych w jamie nosowej i nasilenia objawów zatkania nosa.

Monteleukast po doustnym podaniu jest substancją czynną, która z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych monteleukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie monteleukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołanego stymulacją antygenową. Monteleukast w porównaniu z placebo zmniejszał liczbę eozynofilów we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie monteleukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofilów w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach przeprowadzonych na dorosłych monteleukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4% i 2,7% odpowiednio), porannej prędkości szczytowej wydechu (PEF) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1% i –4,6% odpowiednio). Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłoszonych przez pacjentów była istotnie lepsza niż w przypadku placebo.

Badania przeprowadzone na dorosłych wykazały zdolność monteleukastu do uzupełnienia klinicznego działania kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus monteleukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43% i 1,04%; stosowanie agonistów β: –8,70% i 2,64%). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie dozujące) monteleukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (% zmiana wartości wyjściowej dla monteleukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49% i 13,3%; stosowanie agonisty β: –28,28% i –43,89%). Jednak w porównaniu z beklometazonem u większej liczby pacjentów otrzymujących leczenie monteleukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (czyli u 50% pacjentów otrzymujących leczenie beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11% lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42% pacjentów otrzymujących leczenie monteleukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny monteleukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego alergicznego nieżytu nosa u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że monteleukast w tabletkach przyjmowany w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał statystycznie istotną poprawę średniej dobowej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dobową ocena objawów nieżytu nosa to wartość średnia uzyskana z oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rhinorrea, kichanie, swędzenie w nosie) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności zasypiania i częstotliwość nocnych przebudzeń). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia alergicznego nieżytu nosa przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W 8-tygodniowym badaniu przeprowadzonym na dzieciach w wieku od 6 do 14 lat monteleukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71% w porównaniu z 4,16%, zmiana wskaźnika porannego PEF: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7% w porównaniu z +8,2%).

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (EIB) wykazano w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1 22,33% przy stosowaniu monteleukastu w porównaniu z 32,40% przy placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5% wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie EIB wykazano również w krótkim badaniu przeprowadzonym na dzieciach w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27% w porównaniu z 26,11%; czas do odzyskania wartości w granicach 5% wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu leczenia przy podawaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualną terapię kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie monteleukastem w porównaniu z placebo istotnie poprawiło kontrolę astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55% w porównaniu z –1,74% oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78% w porównaniu z 2,09%).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Monteleukast jest szybko wchłaniany po doustnym podaniu. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek o powłoce filmowej po 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po doustnym podaniu wynosi 64%. Spożycie zwykłej diety nie wpływało na biodostępność i Cmax po doustnym podaniu. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek o powłoce filmowej po 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłku.

Dla żucia tabletek po 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po doustnym podaniu wynosi 73% i zmniejsza się do 63% przy podaniu ze standardową dietą.

Rozkład. Ponad 99% monteleukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu monteleukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na zwierzętach przechodzenie oznakowanego radioizotopem monteleukastu przez barierę krew-mózg było minimalne. Wszystkie inne tkanki wykazywały minimalne stężenia oznakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu.

Metabolizm. Monteleukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów monteleukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie monteleukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie monteleukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych monteleukastu u zdrowych ochotników otrzymujących 10 mg monteleukastu dziennie. Wyniki badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka wykazały, że terapeutyczne stężenia w osoczu monteleukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym monteleukastu jest minimalny.

Wydalanie. Klirens monteleukastu w osoczu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu oznakowanego izotopem monteleukastu 86% wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. Łącznie z biodostępnością monteleukastu po podaniu doustnym ten fakt wskazuje, że monteleukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ monteleukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki monteleukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjmowaniu dużych dawek monteleukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wspomagające astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą utrzymującą się od lekkiego do średniego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki glikokortykosteroidowe w dawkach inhalacyjnych, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą przyjmujących Monteleukast-Teva, ten lek zmniejsza również objawy sezonowego kataru siennego.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Umiarkowanie objawów sezonowego i całorocznego kataru siennego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z katar siennym może przewyższać korzyści z zastosowania leku Monteleukast-Teva, dlatego Monteleukast-Teva należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów, którzy nie odpowiadają lub nie tolerują terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na monteleukast lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Wiek dziecięcy poniżej 15 lat (dla dawki 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Monteleukast-Teva można stosować razem z innymi lekami, które są powszechnie stosowane w zapobieganiu lub długotrwałym leczeniu astmy. W badaniach interakcji leków, zalecana dawka monteleukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofiliny, prednizolu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyny, cyfostyny i warfaryny.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) dla monteleukastu zmniejszało się o około 40%. Ponieważ monteleukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy monteleukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że monteleukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących monteleukast i rosiglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że monteleukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym monteleukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że monteleukast jest substytutem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 oraz 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków, przy jednoczesnym stosowaniu monteleukastu z gemfibrozylem (inhibitorem CYP 2C8 i 2C9), gemfibrozyl zwiększył ekspozycję ogólnoustrojową monteleukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki monteleukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro, nie przewiduje się klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie monteleukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego wzrostu ekspozycji ogólnoustrojowej monteleukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że Monteleukast-Teva do doustnego stosowania nigdy nie powinien być stosowany w leczeniu nagłych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające β-agonisty wziewne. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji krótkodziałających β-agonistów.

Nie należy nagle zastępować terapii mонтелукастом leczenia kortykosteroidami wziewnymi ani doustnymi.

Nie ma danych potwierdzających, że dawkę kortykosteroidów doustnych można zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów otrzymujących leki przeciwasztmatyczne, w tym montelukast, obserwowano eozynofilię ogólnoustrojową, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga–Straussa, leczony za pomocą kortykosteroidów ogólnoustrojowych. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leczenia kortykosteroidami. Prawdopodobieństwo, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z wystąpieniem zespołu Churga–Straussa, nie można ani wykluczyć, ani potwierdzić, dlatego lekarze powinni uważnie obserwować pojawienie się u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów płucnych, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Substancje pomocnicze.

Laktoza. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi stanami nietolerancji galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy i galaktozy nie należy stosować tego leku.

Chlorek sodu. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Opublikowane dane z prospektywnych i retrospektywnych badań kohortowych stosowania montelukastu u ciężarnych kobiet, w których oceniano występowanie istotnych wad wrodzonych u dzieci, nie wskazują na istnienie ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Jednak badania te mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Lek Monteleukast-Teva można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u ludzi. Dlatego lek Monteleukast-Teva można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznany zostanie za absolutnie konieczny.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Jednak bardzo rzadko zgłaszano zawroty głowy lub senność.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka dla pacjentów (w wieku od 15 lat) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytem nosa wynosi 10 mg (1 tabletka) raz na dobę, wieczorem. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

Ogólne zalecenia

Efekt terapeutyczny leku Monteleukast-Teva na wskaźniki kontroli astmy obserwuje się przez 1 dobę. Monteleukast-Teva można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom zaleca się kontynuowanie stosowania Monteleukast-Teva, nawet jeśli objawy astmy są kontrolowane, tak samo jak w czasie zaostrzenia. Monteleukast-Teva nie powinno się stosować jednocześnie z lekami zawierającymi tę samą substancję czynną – monteleukast.

Osobliwe grupy pacjentów. Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Dawkowanie dla mężczyzn i kobiet jest takie samo.

Stosowanie leku Monteleukast-Teva w zależności od innego leczenia astmy

Lek Monteleukast-Teva można dodawać do istniejącej terapii astmy.

Glukokortykosteroidy inhalacyjne. Lek Monteleukast-Teva można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których glukokortykosteroidy inhalacyjne w połączeniu z β-agonistami krótkodziałającymi stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają zadowalającej kontroli klinicznej choroby. Nie należy nagle zastępować glukokortykosteroidów inhalacyjnych lekiem Monteleukast-Teva (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 15 lat. Dzieciom w wieku do 15 lat należy stosować lek w postaci tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania monteleukastu. W badaniach nad przewlekłą astmą monteleukast stosowano w dawkach do 200 mg/dobę u dorosłych pacjentów przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Podczas stosowania po rejestracji oraz w trakcie badań klinicznych odnotowano przypadki ostrego przedawkowania monteleukastu. Donoszono o przyjmowaniu leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (w tym przypadku przyjęcia dawki około 61 mg/kg przez dziecko w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, uczucie pragnienia, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Nie wiadomo, czy monteleukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Niepożądane działania.

Ocena działania montelukastu była prowadzona podczas badań klinicznych:

• tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – badania z udziałem około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;
• tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – badania z udziałem około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytam alergicznym nosa w wieku od 15 lat;
• tabletki żujące 5 mg – badania z udziałem około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano często (od ≥1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych u ograniczonej liczby dorosłych pacjentów (przez 2 lata) i dzieci w wieku 6–14 lat (przez 12 miesięcy) profil bezpieczeństwa nie zmienił się w trakcie długotrwałego leczenia.

Okres po wprowadzeniu na rynek

Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu na rynek. Częstość działań niepożądanych ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych i sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), nieczęsto (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Zakażenia i infestacje: bardzo często – infekcje dróg oddechowych górnych.

Z układu krwi i układu chłonnego: rzadko – skłonność do krwawień; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Z układu immunologicznego: nieczęsto – reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – eozynofilna infiltracja wątroby.

Z zakresu zaburzeń psychicznych: nieczęsto – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, lęk, agitacja, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, nadaktywność psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżeniec); rzadko – zaburzenia uwagi, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), objawy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, dysfemia.

Z układu nerwowego: nieczęsto – zawroty głowy, osłabienie, parestezje/hipoestezje, drgawki.

Z układu sercowo-naczyniowego: rzadko – kołatanie serca.

Z układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: nieczęsto – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Straussa (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), eozynofilia płucna.

Z układu pokarmowego: często – biegunka^b, nudności^b, wymioty^b; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja.

Z układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższone stężenie aminotransferaz surowicy (alaninotransferazy [ALT], aspартanaminotransferazy [AST]); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym postać cholestatyczną, hepatocelularną i mieszaną uszkodzenia wątroby).

Z układu skórnego i podskórnych tkanek: często – wysypka^b; nieczęsto – siniaki, pokrzywka, swędzenie; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowaty, rumień wielopostaciowy.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieczęsto – ból stawów, ból mięśni, w tym skurcze mięśni.

Z układu moczowego: nieczęsto – enureza u dzieci.

Zaburzenia ogólne: często – gorączka^b; nieczęsto – osłabienie/wykańczenie, niedobitność, obrzęk.

^a To działanie niepożądane obserwowano z częstością „bardzo często” zarówno u pacjentów otrzymujących monteleukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo w badaniach klinicznych.

^b To działanie niepożądane obserwowano z częstością „często” zarówno u pacjentów otrzymujących monteleukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo w badaniach klinicznych.

^c Częstość: „rzadko”.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać blistery w pudełku kartonowym w celu ochrony przed światłem.

Opakowanie. 7 tabletek w blisterze, 4 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. Teva Operations Poland.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków, Polska.