Montel

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Montel (MONTEL)

Skład:

substancja czynna: montelukastu sodu;

1 tabletka zawiera 5,2 mg montelukastu sodu, co odpowiada 5,0 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształyczna, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, stearynian magnezu, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą, koloru różowego*. Na powierzchni tabletek znajduje się odbicie „M9UT” oraz „5” po jednej stronie.

* Dozwolone są plamki, wynikające z technologii wytwarzania.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATX R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylowych leukotrienów (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i powodują takie reakcje jak skurcz oskrzeli, wydzielanie kałki, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast jest substancją czynną, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorami CysLT1. Montelukast powoduje znaczne blokowanie receptorów cysteinylowych leukotrienów w drogach oddechowych, co potwierdzono poprzez jego zdolność do hamowania skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą wywołanego inhalacją LTD4. Nawet niska dawka 5 mg powoduje istotne blokowanie wywołanego LTD4 skurczu oskrzeli. Montelukast powoduje rozszerzenie oskrzeli w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzenia oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje skurcz oskrzeli zarówno w wczesnej, jak i późnej fazie, zmniejszając reakcję na alergeny. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci, istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (analiza kałki) i poprawia kontrolę kliniczną astmy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po przyjęciu montelukast jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany. Po podaniu doustnym żuwanych tabletek w dawce 5 mg w stanie czczo stężenie Cmax osiągane jest po 2 godzinach. Średnia dostępność doustna wynosiła 73% i zmniejszała się do 63% po przyjęciu z posiłkiem.

Rozkład. Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniu z użyciem znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. W innych tkankach stężenia znakowanego izotopem radioaktywnym materiału 24 godziny po przyjęciu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm. Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z terapeutycznymi dawkami stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu krwi u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wykazano, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 uczestniczą w metabolizmie montelukastu. W terapeutycznych stężeniach montelukast nie hamuje tych cytochromów. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie. Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnej dawce znakowanego izotopem montelukastu 86% wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. Łącznie z dostępnością doustną montelukastu przy podawaniu doustnym wskazuje to, że jego metabolity są prawie całkowicie wydalane drogą żółciową.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane drogą żółciową, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest uważana za konieczną.

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Ten efekt nie był obserwowany po przyjęciu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Badania farmakokinetyczne wykazały, że profile stężeń żuwanych tabletek 5 mg u dzieci w wieku od 6 do 14 lat są analogiczne do profilu stężeń tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dzieci w wieku od 6 do 14 lat:

• jako terapia wspomagająca u dzieci z lekką i umiarkowaną astmą przewlekłą, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki kortykosteroidowe w inhalacji, a także u dzieci z nieadekwatną kontrolą objawów astmy przy stosowaniu agonistów β o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby;
• jako alternatywna metoda leczenia lekkiej astmy przewlekłej zamiast niskich dawek kortykosteroidów w inhalacji u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły ciężkie napady astmy wymagające podania kortykosteroidów doustnie, a także u pacjentów, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów w inhalacji;
• zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym;
• łagodzenie objawów sezonowego i rozołowego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego montelukast należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi lub występuje nietolerancja innej terapii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w zapobieganiu lub długotrwałym leczeniu astmy przewlekłej. Zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywiera istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynoestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów stosujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, np. fenytoiną, fenobarbitalą, ryfampicyną.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Badania interakcji leków obejmujące montelukast i rozglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP 2C8 (np. paklitaksel, rozglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 oraz 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków montelukastu i gemfibrozylu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększał ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z słabszymi inhibitorami CYP 2C8 (np. trimetoprim).

Jednoczesne stosowanie montelukastu z itракonazolem (silny inhibitor CYP 3A4) nie prowadziło do istotnego wzrostu ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Особливости stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że Montel nie powinien być stosowany do łagodzenia ostrych napadów astmy, a także o tym, że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek do natychmiastowego działania. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające β-agonisty wziewne. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji krótkodziałających β-agonistów.

Nie należy nagle zastępować wziewnych ani doustnych kortykosteroidów montelukastem. Nie należy przyjmować leku jednocześnie z innymi lekami zawierającymi montelukast.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszania dawki doustnych leków kortykosteroidowych podczas jednoczesnego przyjmowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie zaburzeń psychoneurologicznych u dorosłych pacjentów, młodzieży i dzieci przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni być czujni pod kątem możliwego wystąpienia zaburzeń psychoneurologicznych. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, aby powiadomili lekarza o wystąpieniu zmian psychoneurologicznych. Lekarze powinni dokładnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją leczenia montelukastem, jeśli takie objawy wystąpiły.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Strauss (alergicznego angii gruźliczego), leczony lekami kortykosteroidowymi ogólnoustrojowymi. Takie przypadki zazwyczaj występowały w czasie zmniejszania dawki lub odstawiania doustnych leków kortykosteroidowych. Związek antagonistów receptorów leukotrienowych z rozwojem zespołu Churga-Strauss nie może być ani wykluczony, ani potwierdzony, dlatego lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań sercowo-naczyniowych i/lub neuropatii. Pacjenci, u których pojawiły się powyższe objawy, powinni poddać się ponownej diagnostyce, a ich schemat leczenia należy przejrzeć.

Leczenie montelukastem nie wyklucza konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą zależną od aspiryny.

Wziewne tabletki Montel zawierają aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że każda tabletka 5 mg zawiera aspartam w ilości odpowiadającej dawce fenyloalaniny 0,842 mg.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/porodowy.

Dane z prospektywnych i retrospektywnych badań kohortowych stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, w których oceniano występowanie istotnych wad wrodzonych u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego z lekiem. Jednak wspomniane badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niewłaściwe grupy porównawcze.

Montel można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka kobiet. Montel można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływał na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednak bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia senności lub zawrotów głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych.

Pacjentom z astmą oskrzelową i alergicznym nieprzemijającym (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żującą tabletkę 5 mg 1 raz na dobę. Aby złagodzić objawy alergicznego nieprzemijania, czas przyjmowania należy dobrać indywidualnie.

W leczeniu astmy oskrzelowej dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 1 tabletę żującą (5 mg) 1 raz na dobę, wieczorem, 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby korygowania dawki dla tej grupy wiekowej.

Dorosłym i dzieciom w wieku od 15 lat należy stosować tabletki Montel po 10 mg.

Ogólne zalecenia.

Efekt terapeutyczny leku na parametry kontroli astmy oskrzelowej pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku nawet po osiągnięciu kontroli astmy oskrzelowej, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia. Brak danych dotyczących pacjentów z niewydolnością wątroby ciężkiego stopnia.

Dawkowanie leku jest takie samo dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Alternatywa leczenia niskimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych w przypadku przewlekłej astmy lekkiego stopnia.

Montel nie jest zalecany jako monoterapia pacjentom z przewlekłą astmą oskrzelową umiarkowanego stopnia. Decyzja o stosowaniu Montel jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów inhalacyjnych u dzieci z przewlekłą astmą lekkiego stopnia może być podjęta wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły ciężkie napady astmy wymagające przyjmowania kortykosteroidów doustnych, a także u pacjentów, którzy wykazali, że nie są w stanie stosować kortykosteroidów inhalacyjnych.

Przewlekła astma lekkiego stopnia definiowana jest jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz na dobę, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, normalna funkcja płuc w okresach między epizodami.

Jeśli w ciągu 1 miesiąca leczenia Montel nie osiągnięto zadowalającej kontroli astmy, należy ocenić konieczność dodatkowej lub innej terapii przeciwzapalnej, opierając się na etapowym systemie leczenia astmy oskrzelowej. Pacjentów należy okresowo badać w celu oceny kontroli astmy.

Zastosowanie profilaktyczne przed obciążeniem fizycznym w celu zapobiegania napadowi astmy.

Ból oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym może być głównym objawem przewlekłej astmy, wymagającej leczenia lekami kortykosteroidowymi inhalacyjnymi. Stan pacjenta należy ocenić po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia Montel. Jeśli nie obserwuje się zadowalającego efektu leczenia, należy podjąć decyzję o dodatkowym lub innym leczeniu.

Leczenie Montel w powiązaniu z innymi sposobami leczenia astmy.

Jeśli leczenie Montel stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów inhalacyjnych, nie można nagle zastępować kortykosteroidów inhalacyjnych Montel.

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 6 do 14 lat. Dzieciom w wieku od 15 lat stosować tabletki Montel po 10 mg.

Przedawkowanie.

W trakcie długotrwałych badań przewlekłej astmy oskrzelowej Montel podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, przy czym nie wystąpiły klinicznie istotne reakcje niepożądane.

Objawy. Zgłaszano ostry przypadek przedawkowania Montel. Dotyczyły one dorosłych i dzieci, które przyjmowały dawkę przekraczającą 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne były zgodne z profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa Montel i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczną.

Leczenie. Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania Montel. Leczenie objawowe. Nie ma antydoty. Nie wiadomo, czy Montel jest usuwany za pomocą dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Działania niepożądane.

W trakcie badań klinicznych długotrwałe leczenie w różnych grupach wiekowych wykazywało niezmieniony profil bezpieczeństwa.

Poniższe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadziej (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Układ krwionośny i limfatyczny: rzadko – skłonność do nasilenia krwawień, bardzo rzadko – trombocytopenia.

Układ odpornościowy: rzadziej – reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, bardzo rzadko – infiltracja wątroby eozynofilami.

Zaburzenia psychiczne: rzadziej – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, niepokój, pobudzenie (agitacja), w tym zachowanie agresywne lub wrogość, nadaktywność psychomotoryczna (w tym drażliwość, niepokój, drżenie§), depresja; rzadko – zaburzenia uwagi, pogorszenie/utrata pamięci, tiki; bardzo rzadko – dysfemia, halucynacje, dezorientacja, myśli samobójcze i zachowania (próby samobójcze), zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Układ nerwowy: często – ból głowy, rzadziej – osłabienie, zawroty głowy, senność, parestezje/hipoestezje, napady padaczkowe.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – uczucie przyspieszonego serca (kołatanie serca).

Układ oddechowy: rzadziej – krwawienia z nosa, bardzo rzadko – eozynofilia płucna. Opisywano pojedyncze przypadki zespołu Churga-Strauss’a u pacjentów z astmą oskrzelową.

Układ pokarmowy: często – ból brzucha, biegunka**, nudności**, wymioty**, rzadziej – dyspepsja, suchość w ustach, uczucie pragnienia.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie stężenia aminotransferaz w surowicy (alaninotransferaza [ALT], aspargianotransferaza [AST]), bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym cholesteryczne, hepatocelularne, uszkodzenie wątroby o charakterze mieszanym).

Skóra i tkanki podskórne: często – wysypka**, rzadziej – siniaki, pokrzywka, świąd, rzadko – obrzęk naczynioruchowy, bardzo rzadko – rumień węzłowy, rumień wielopostaciowy.

Układ moczowy: rzadziej – enureza u dzieci.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: rzadziej – ból stawów, ból mięśni, w tym skurcze mięśni.

Infekcje i inwazje: bardzo często – infekcje dróg oddechowych górnych*.

Zaburzenia ogólne: często – gorączka**, rzadziej – osłabienie/przewaga zmęczenia, uczucie dyskomfortu (niedowolność), obrzęki.

*To działanie niepożądane obserwowano z częstością „bardzo często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów przyjmujących placebo w trakcie badań klinicznych.

**To działanie niepożądane obserwowano z częstością „często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów przyjmujących placebo w trakcie badań klinicznych.

§To działanie niepożądane obserwowano z częstością „rzadko”.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, po 4 blistery w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Warsztatowy „Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny w Borshczewie”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.