Montegen

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Montegen (MONTEGEN)

SkÅ ad:

substancja czynna: montelukast (montelukast);

1 tabletka zawiera 10 mg montelukastu (w postaci montelukastu sodu);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, manitol (E 421), sodowa króska ramezela celulozy, hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, stearyna magnezu, powÅÅ cia Opadry yellow 20A520007: hipromeloza, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), wosk karnebowy.

PostaÄ preparatu. Tabletki pokryte powÅÅ cia filmowÄ.

GÅÅ wne wÅÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: żółte czworokÄ tne tabletki o zaokrÄ lonych krawÄ dziach, pokryte powÅÅ cia filmowÄ, z napisem «I» po jednej stronie i «114» po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. AntagoniŠci receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyl leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe astmy substancje wiążą się z receptorami cysteinyl leukotrienowymi (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka (w tym w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym na eozynofilach i niektórych komórkach szpiku kostnego). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują bronchokonstrykcję, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń i eozynofilię. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w przebiegu reakcji wczesnej i późnej fazy, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Badania wykazały, że wstrzyknięcie CysLT do nosa prowadziło do zwiększenia oporu dróg oddechowych nosowych i nasilenia objawów zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywnym związkiem, który z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast w dawce 5 mg hamuje bronchospazm wywołany inhalacją LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę bronchokonstrykcji wywołanej stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu do placebo zmniejsza liczbę eozynofilów we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofilów w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kliniczną kontrolę astmy.

W badaniach u dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu do placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa zgłaszanych przez pacjentów objawów dziennych i nocnych była istotnie lepsza niż w grupie placebo.

Badania u dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełnienia klinicznego działania kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla inhalowanego beklometazonu plus montelukast w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu do inhalowanego beklometazonu (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie dozujące) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (% zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonisty β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu do beklometazonu u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu do wartości wyjściowej, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego alergicznego nieżytu nosa u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytem nosa przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że montelukast w tabletkach w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu do placebo wykazywał istotną statystycznie poprawę średniej dziennej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dziennej oceny objawów nieżytu nosa jest średnią wartością uzyskaną po ocenie objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rzężenie, kichanie, swędzenie w nosie) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności z zasypianiem i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu do placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia alergicznego nieżytu nosa przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W 8-tygodniowym badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu do placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu do 4,16 %, zmiana wskaźnika porannego PPW: 27,9 l/min w porównaniu do 17,8 l/min) i zmniejszał częstość stosowania agonistów β na żądanie (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu do +8,2 %).

Istotne zmniejszenie astmy wywołanej wysiłkiem fizycznym (AWF) zostało wykazane w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu do 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 minuty w porównaniu do 60,64 minuty). Ten efekt obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie AWF zostało również wykazane w krótkim badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu do 26,11 %; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 minuty w porównaniu do 27,98 minuty). Efekt w obu badaniach był wykazany na końcu przedziału dawkowania 1 raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualne leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu do placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1 wynosiła 8,55 % w porównaniu do –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β: –27,78 % w porównaniu do 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu dorosłym na czczo tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie typowej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały wykazane w badaniach klinicznych po podawaniu tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłków.

Dla żuwanych tabletek 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % po podaniu ze standardową dietą.

Po podaniu na czczo żuwanych tabletek 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągany był po 2 godzinach po podaniu leku. Średnia wartość Cmax była o 66 % wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po podaniu tabletek 10 mg.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu montelukastu wynosi średnio od 8 do 11 l. Badania na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu wykazały minimalny rozkład przechodzenia przez barierę krew-mózg. Ponadto stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu były minimalne we wszystkich innych tkankach.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z dawkami terapeutycznymi stężenia metabolitów montelukastu w stanie ustalonym w osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wykazano, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 uczestniczą w metabolizmie montelukastu. Na podstawie dalszych wyników badań in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazano, że w stężeniach terapeutycznych montelukast w osoczu nie hamuje cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w terapeutycznym działaniu montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Oczyszczanie z osocza montelukastu wynosi średnio 45 ml/min u zdrowych dorosłych ochotników. Po podaniu doustnym montelukastu znakowanego izotopem, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. Łącznie z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i średnim stopniu ciężkości nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh).

Po podaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie był obserwowany po podaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą o łagodnym i umiarkowanym nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez kortykosteroidy stosowane w formie inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli objawów astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą stosujących Montegen, lek ten łagodzi również objawy sezonowego nieżytu alergicznego nosa.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym.

Łagodzenie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego nosa.

Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego lek należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów, u których nie występuje adekwatna odpowiedź lub występuje nietolerancja terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek składnik pomocniczy. Wiek pediatryczny poniżej 15 lat (w dawce 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montegen można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w profilaktyce i długoterminowym leczeniu astmy. W badaniach interakcji leków, zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywierała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, cyfostyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbitał, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast stosowany jest jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbitał i ryfampycyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków między montelukastem a rosiglitazonem (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badania klinicznego interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję ogólnoustrojowe montelukastu 4,4-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne wskazania.

Pacjentów należy poinformować, że Montegen do doustnego zażywania nie powinien być stosowany w leczeniu ostrych napadów astmy oraz że należy zawsze mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku wystąpienia ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałających β-agonistów niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii lekami kortykosteroidowymi do inhalacji lub doustnie lekiem montelukast.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki leków kortykosteroidowych doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych, takich jak zmiany zachowania, depresja i skłonności samobójcze, u pacjentów wszystkich grup wiekowych przyjmujących montelukast (patrz dział „Powikłania uboczne”). Objawy mogą być poważne i utrzymywać się, jeśli leczenie nie zostanie przerwane. Dlatego należy przerwać stosowanie montelukastu w przypadku wystąpienia objawów psychoneurologicznych.

Pacjenci i/lub opiekunowie powinni zwracać uwagę na reakcje psychoneurologiczne i powiadamiać lekarza o wszelkich zmianach zachowania.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekami przeciwasmatycznymi, w tym montelukastem, może rozwinąć się eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem towarzysząca objawom klinicznym zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa, którego leczenie polega na stosowaniu ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidowej. Takie przypadki zazwyczaj, choć nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem terapii kortykosteroidami doustnymi. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antyagonistów receptorów leukotrienowych z pojawieniem się zespołu Churga-Straussa. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny na stosowanie aspiryny lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Pacjentom z rzadkimi chorobami genetycznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy stosować tego leku, ponieważ zawiera on monohydrat laktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę badanych, retrospektywne zbieranie danych w niektórych przypadkach oraz brak porównywalnych grup kontrolnych.

Montegen można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka kobiet.

Montegen można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jednakże w bardzo rzadkich przypadkach u niektórych pacjentów może wystąpić senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka dla pacjentów (od 15. roku życia) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym nieżytowym przewlekłym wynikającym z alergii wynosi 10 mg (1 tabletka) na dobę, wieczorem. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów nieżytu przewlekłego wynikającego z alergii należy dobrać indywidualnie.

Ogólne zalecenia. Oddziaływanie terapeutyczne leku Montegen na wskaźniki kontroli astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Lek można stosować niezależnie od spożycia pokarmu. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie przyjmowania leku Montegen, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, a także w okresach zaostrzenia astmy. Leku Montegen nie należy stosować jednocześnie z lekami zawierającymi w składzie substancję czynną montelukast. Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w wieku starszym, z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkiego do średniego stopnia nasilenia. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Dawkowanie dla mężczyzn i kobiet jest takie samo.

Leczenie lekiem Montegen w zależności od innego leczenia astmy.

Lek Montegen można dodawać do istniejącej terapii pacjenta.

Leki przeciwwątrobowe do inhalacji. Montegen można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których leki przeciwwątrobowe do inhalacji w połączeniu z β-agonistami o krótkim działaniu stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają zadowalającej kontroli klinicznej choroby. Leku Montegen nie można nagle zastąpić lekami przeciwwątrobowymi do inhalacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Stosować u dzieci od 15. roku życia. Dzieciom poniżej 15. roku życia lek należy stosować w postaci tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastem. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawce do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania lekiem montelukast. Dotyczyły one dorosłych i dzieci, które przyjęły dawkę przekraczającą 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Wskaźniki kliniczne i laboratoryjne mieściły się w zakresie profilu bezpieczeństwa u dorosłych i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany za pomocą dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Niepożądane reakcje.

Montelukast oceniano w trakcie badań klinicznych:

tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;

tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytem alergicznym w wieku od 15 lat;

tabletki żuwane, 5 mg – u około 1750 dzieci z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione niepożądane reakcje zgłaszano często (w zakresie od ≥1/100 do <1/10) u pacjentów z astmą, którzy otrzymywali leczenie montelukastem, oraz częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa się nie zmienił.

Okres po wprowadzeniu na rynek

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wprowadzeniu na rynek wymieniono według klas układów narządów i specjalnych pojęć terminologicznych podanych w tabeli 2. Częstotliwość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres przydatności do użycia. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.