Montegen

DOŁĄCZNIK DO ULOTKI DLA LEKU Montegen (MONTEGEN)

Skład:

substancja czynna: montelukast (montelukast);

1 żuwana tabletka zawiera montelukastu sodu odpowiadające 5 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksylocelulozy, stearynian magnezu, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletka żująca.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki żujące o barwie od jasnoróżowej do różowej z plamkami, z oznaczeniem „I” po jednej stronie i „113” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Antagoniści receptorów leukotrienów.

Kod ATX R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyloleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te ważne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinyloleukotrienowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i powodują takie reakcje jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywnym związkiem, który wiąże się z wysoką selektywnością i powinowactwem do receptorów CysLT1. Zgodnie z badaniami klinicznymi, montelukast w dawce 5 mg hamuje skurcz oskrzeli wywołany inhalacją LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę zwężenia oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo znacząco zmniejszał liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu znacząco zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kliniczną kontrolę astmy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu dorosłym na czczo tabletek powlekanych o dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne w osoczu (Cmax) osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Spożycie typowej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały zademonstrowane w badaniach klinicznych przy podawaniu tabletek powlekanych o dawce 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłku.

Dla żuwanych tabletek o dawce 5 mg parametr Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73% i obniża się do 63% przy podaniu z posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym montelukastu wynosi średnio 8–11 l. Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu wykazały minimalny rozkład przechodzenia przez barierę krew-mózg. Ponadto stężenia znakowanego radioizotopem materiału po 24 godzinach od podania były minimalne we wszystkich innych tkankach.

Metyabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z dawkami terapeutycznymi stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Na podstawie dalszych wyników badań in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazano, że w stężeniach terapeutycznych montelukast w osoczu nie hamuje cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w efekcie terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Oczyszczanie osocza z montelukastu wynosi średnio 45 ml/min u zdrowych dorosłych ochotników. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem, 86% zostało wydalone z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym stopniu nasilenia nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjmowaniu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie był obserwowany przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą o lekkim i umiarkowanym nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki przeciwwstrząsowe z grupy glikokortykosteroidów stosowanych w formie inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek glikokortykosteroidów stosowanych w formie inhalacji u pacjentów z przewlekłą astmą lekkiego nasilenia, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania glikokortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować glikokortykosteroidów inhalacyjnych (zobacz sekcję „Sposób dawkowania i stosowania”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Utrudnienie objawów sezonowego i niezależnego od pory roku nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego Montegen należy stosować jako lek rezerwowy u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej reakcji lub występuje nietolerancja wobec innej terapii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montegen można przepisywać razem z innymi lekami stosowanymi w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy oskrzelowej. W badaniach interakcji lekowych zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyny, cyfostyny i warfaryny.

U pacjentów przyjmujących fenobarbital stwierdzono obniżenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) montelukastu o około 40%. Ponieważ montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednak dane z badań klinicznych interakcji lekowych montelukastu i roziglitazonu (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitakselu, roziglitazonu i repaglinidu).

W badaniach in vitro stwierdzono, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badania klinicznego interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozilu (inhibitora CYP2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, lekarz powinien jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Pacjentów należy poinformować, że Montegen do doustnego stosowania nie powinien być stosowany do leczenia ostrych napadów astmy oraz że należy zawsze mieć przy sobie odpowiedni lek do terapii nagłej. W przypadku wystąpienia ostrego napadu należy stosować krótkodziałające β-agonisty do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii montelukastem przez leki glikokortykosteroidowe do inhalacji lub doustne.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki doustnych glikokortykosteroidów podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekami przeciwasmatycznymi, w tym montelukastem, może rozwijać się eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa, leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj, choć nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem terapii doustnymi glikokortykosteroidami. Nie można wykluczyć ani potwierdzić możliwości, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z pojawieniem się zespołu Churga-Straussa, dlatego lekarze powinni uważnie obserwować występowanie u pacjentów eozynofilii, objawów zapalenia naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny na stosowanie kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Montegen, tabletki żuwane, zawierają aspartam, pochodną fenyloalaniny, co stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Donoszono o występowaniu zaburzeń psychoneurologicznych u pacjentów przyjmujących montelukast (patrz dział «Efekty niepożądane»). Pacjenci i lekarze powinni być czujni na występowanie zaburzeń psychoneurologicznych. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, aby informowali lekarza o wystąpieniu takich zmian. Lekarze powinni dokładnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją leczenia lekiem w przypadku wystąpienia takich zdarzeń.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu leku na ciążę ani rozwój zarodkowy/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych prospektywnych i retrospektywnych dotyczących stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywne zbieranie danych w niektórych przypadkach oraz niespójne grupy porównawcze.

Lek Montegen można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Okres karmienia piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u kobiet.

Montegen można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednakże bardzo rzadko donoszono o senności lub zawrotach głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żuczą tabletę 5 mg raz dziennie. Czas przyjmowania leku dobiera się indywidualnie w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa.

Zalecana dawka w leczeniu astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat to 1 żucia tabletka 5 mg na dobę, wieczorem. Lek należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w tej grupie wiekowej.

Pacjentom w wieku od 15 lat zaleca się stosowanie Montegen, tablet o pokryciu otoczkiowym, 10 mg.

Ogólne zalecenia

Terapeutyczny wpływ leku Montegen na parametry kontroli astmy pojawia się w ciągu 1 doby. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie przyjmowania leku Montegen, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkiego do umiarkowanego stopnia ciężkości. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie u chłopców i dziewcząt jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów wziewnych w przypadku utrzymującej się lekkiej astmy

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z utrzymującą się astmą o umiarkowanym nasileniu. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów wziewnych u dzieci z utrzymującą się lekką astmą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, którzy w ostatnim czasie nie mieli poważnych napadów astmy wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów wziewnych (patrz sekcja „Wskazania”). Utrzymującą się astmę lekką definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż raz w tygodniu, ale rzadziej niż raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż raz w tygodniu, normalna funkcja płuc w okresach między epizodami. Jeśli w dalszym ciągu nie osiągnięto odpowiedniego kontroli astmy (zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca), należy określić potrzebę dodatkowej lub innej terapii przeciwzapalnej, opierając się na kolejnym systemie leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Stosowanie leku Montegen w zależności od innego leczenia astmy

Gdy leczenie montelukastem stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów wziewnych, Montegenu nie należy nagle zastępować kortykosteroidami wziewnymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Stosuje się u dzieci w wieku od 6 do 14 lat. Nie zaleca się stosowania Montegenu w postaci żucia tabletek 5 mg u dzieci poniżej 6. roku życia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania montelukastu u dzieci poniżej 6. roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

W badaniach astmy przewlekłej montelukast podawano w dawkach do 200 mg na dobę dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg na dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku montelukast. Dotyczyły one przyjmowania leku przez dorosłych i dzieci w dawce przekraczającej 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych były zgodne z profilem bezpieczeństwa u dorosłych i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano działań niepożądanych.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, uczucie pragnienia, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Działania niepożądane.

Montelukast oceniano podczas badań klinicznych: żujące tabletki 5 mg – u około 1750 dzieci z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych poniżej wymienione działania niepożądane zgłaszano często (od ≥1/100 do <1/10) u pacjentów z astmą, którzy otrzymywali leczenie montelukastem, oraz częściej niż u pacjentów, którzy otrzymywali placebo:

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Efekty uboczne wymienione są zgodnie z klasami układów narządów i specjalnymi terminami, przedstawionymi w poniższej tabeli. Częstość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych:

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci miejscu, w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.