Moksyploksacyn - VistA

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku MOKSYFLOKSACYN- WIST A MOXIFLOXACIN-VISTA

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 butelka zawiera 436,8 mg chlorowodorku moksyploksacyny, co odpowiada 400 mg moksyploksacyny;

substancje pomocnicze: chloro sodu, kwas chlorowodorowy, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty żółty roztwór bez widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Moksyploksacyn - VistA hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-giraza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA. Farmakokinetyka/farmakodynamika.

Zdolność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek między polem pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC).

Mechanizm oporności.

Odporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp efuzyjnych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę.

Można oczekiwać krzyżowej oporności między moksyploksacynem a innymi fluorochinolonami. Mechanizmy oporności charakterystyczne dla innych klas środków przeciwbakteryjnych nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksyploksacynu.

Wartości progowe

Kliniczne wartości MIC oraz wartości progowe testu dyfuzyjnego z krążkami moksyploksacynu zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2012):

Wrażliwość mikrobiologiczna.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności osiągnęło poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji moxyploksacynu w dawce 400 mg trwającej 1 godzinę maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26 % wyższe niż przy podawaniu moxyploksacynu doustnie (3,1 mg/l). AUC wynosi około 39 mg•godz/l po wstrzyknięciu dożylnym, co jedynie nieznacznie przekracza ten parametr przy podawaniu moxyploksacynu doustnie (35 mg•godz/l); absolutna biodostępność wynosi około 91 %. Po wstrzyknięciu dożylnym moxyploksacynu nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy stosowaniu 1 raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład.

Moksyploksacyn szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według wyników badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42 % niezależnie od stężenia. Moksyploksacyn wiąże się głównie z albuminą osocza. Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej po 2,2 godziny po podaniu doustnym. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wyniosło 56,7 mg/kg. Stężenie 1,75 mg/l w płynie pęcherzyków skórnych odnotowano po 10 godzinach po podaniu dożylnej dawki. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest podobny do profilu osocza, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) po około 1,8 godziny po podaniu dożylnej infuzji moxyploksacynu.

Metabolizm.

Moksyploksacyn ulega biotransformacji fazy II i jest wydalany z organizmu przez nerki (około 40 %) oraz z kałem/żółcią (około 60 %) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolicznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z enzymami układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie.

Okres półtrwania moxyploksacynu w osoczu wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 400 mg wydalanie moxyploksacynu z moczem w postaci niezmienionej wynosiło około 22 %, z kałem – 26 %. Całkowite wydalanie dawki (niezmienionego moxyploksacynu i metabolitów) wynosiło ogółem około 98 % po podaniu dożylnym leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek.

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moxyploksacynu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirens kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Purga) nie pozwalają jednoznacznie określić różnic w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym narażeniem na M1 w osoczu, natomiast ekspozycja na substancję czynną była podobna jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającej liczby doświadczeń klinicznych z zastosowania moxyploksacynu w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W tradycyjnych badaniach wielokrotnego podawania dawek moxyploksacynu u zwierząt stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność. Zaobserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Efekty te pojawiały się po podaniu wysokich dawek moxyploksacynu lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po podaniu dożylnej infuzji toksyczność systemowa była najbardziej wyrażona po wstrzyknięciu bolusowym moxyploksacynu (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moxyploksacynu (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut. Po wstrzyknięciu dożylnej tętniczej obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na otaczające tętnicę miękkie tkanki, co wskazuje na konieczność unikania wstrzykiwania dożylnej tętniczej moxyploksacynu.

Moksyploksacyn okazał się genotoksyczny w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo genotoksyczność nie była obserwowana, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moxyploksacynu. Moksyploksacyn nie wykazał działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moxyploksacyn w wysokich stężeniach wpływał na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia odcinka QT. Po podaniu dożylnej infuzji moxyploksacynu zwierzętom w dawce 30 mg/kg trwającej 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia odcinka QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie odcinka QT. Wydłużenie odcinka QT nie było obserwowane przy podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moxyploksacynu na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxyploksacyn przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moxyploksacynu ani zaburzeń płodności po jego podaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie po zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym działaniem toksycznym na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym przy stosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moxyploksacyn, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u zwierząt niezdolnych do rozrodu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Pneumonia społeczna.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moksyploksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w wczesnym leczeniu tych infekcji, jest nieuzasadnione.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na moksyploksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• choroby lub patologie ścięgien w wywiadzie związane z zastosowaniem chinolonów.

W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksyploksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksyploksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• arytmiami objawowymi w wywiadzie.

Moksyploksacyny nie można stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego moksyploksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz wzrostem stężenia transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Szczególne środki ostrożności.

Jedna fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego stosowania. Niezużyty roztwór należy poddać utylizacji.

Ustalono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu dożylnego moksyploksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molarny; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitolu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem). Roztworu do wlewu dożylnego moksyploksacyny nie należy podawać łącznie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych zanieczyszczeń stałych lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może pojawić się osad, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu dożylnego w temperaturze poniżej 15 °C.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksyploksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachykardii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksyploksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydami);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenytoazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpryd);
• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym galofantryn);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winokamina IV, beprydyl, difemanil).

Moksyploksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać stężenie potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistery (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksyploksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC lub stężenie krzywej.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksyploksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia Cmax glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksyploksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksyploksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego współczynnika normalizacji (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów, którzy otrzymywali środki przeciwmikrobowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne i stan zapalny, wiek oraz ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środki ostrożności można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksyploksacyną dla poniższych substancji: ranitydyna, probenecyda, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podawana dożylne, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Interakcja z pożywieniem

Moksyploksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Należy unikać stosowania moksyploksacynu u pacjentów z wywiadem ciężkich reakcji niepożądanych po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie moksyploksacyną u takich pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moksyploksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać uwzględniając informacje zawarte w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie odstępu QTc oraz stanów klinicznych, w których możliwe jest wydłużenie odstępu QTc
Stwierdzono, że moksyploksacyna u niektórych pacjentów może powodować wydłużenie odstępu QTc w zapisie EKG. Stopień wydłużenia odstępu QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi przy szybkim wlewie dożylnym. Dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu infuzji, który powinien trwać co najmniej 60 minut, oraz nie przekraczać dawki dożylnej 400 mg raz na dobę. Szczegóły zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Leczenie moksyploksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od potwierdzenia tego stanu wynikami EKG. Moksyploksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) oraz zatrzymania krążenia (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moksyploksacyny u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać stężenie potasu (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksyploksacyny pacjentom przyjmującym leki powiązane z klinicznie istotną bradykardią (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). U kobiet i pacjentów starszych może występować zwiększona wrażliwość na działanie leków wydłużających odstęp QTc, takich jak moksyploksacyna, dlatego wymagają oni szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zwiększonej wrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moksyploksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybrać postać stanu zagrożenia życia, takiego jak szok anafilaktyczny, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie moksyploksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie szoku).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Podczas stosowania moksyploksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby typu fulminującego, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym przypadków śmiertelnych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminującego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, towarzyszące żółtaczce, ciemnemu moczu, skłonności do krwawień lub encefalopatii wątrobowej, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne.

Zgłaszano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (AGEP) oraz wywołane lekami eozynofilie z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci podczas stosowania moksyploksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie moksyploksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego. Jeśli u pacjenta podczas stosowania moksyploksacyny rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, AGEP lub DRESS, ponowne leczenie tego pacjenta moksyploksacyną jest absolutnie przeciwwskazane.

Pacjenci narażeni na napady padaczkowe.

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady padaczkowe. Należy zachować ostrożność przy ich przepisywaniu pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady lub obniżać próg padaczkowy. W przypadku wystąpienia napadów należy przerwać stosowanie moksyploksacyny i podjąć odpowiednie działania. Długotrwałe, inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane.

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie moksyploksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moksyploksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksyploksacynę zaleca się informowanie lekarza o pojawieniu się takich objawów neuropatii jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować będą leczenie, w celu zapobieżenia rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychiczne.

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moksyploksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moksyploksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksyploksacyny pacjentom z wywiadem chorób psychicznych lub z obecnymi chorobami psychicznymi.

Diaree związane z antybiotykoterapią, w tym zapalenie okrężnicy.

Przypadki diarei związanej z antybiotykoterapią (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykoterapią (AAK), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i diarei związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksyploksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od lekkiej diarei do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia moksyploksacyną rozwija się ciężka diaree. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAK leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moksyploksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane u pacjentów rozwijających ciężką diaree.

Pacjenci z ciężką miastenią.

Moksyploksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien.

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie, choć nie wyłącznie, ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące trwać przez kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Reakcje niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie wspomagające kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tego leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) stosowanie moksyploksacyny należy przerwać i rozważyć terapię alternatywną. Wobec dotkniętej kończyny (kończyn) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku rozwoju objawów tendinopatii.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy przepisywać moksyploksacynę z ostrożnością, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządu wzroku.

W przypadku pogorszenia ostrości widzenia lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”, „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia.

Tak jak w przypadku innych fluorochinolonów, podczas leczenia moksyploksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Disglikemia występowała głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moksyploksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfoniliomocznika) lub insulinę. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji.

Udowodniono, że chinolony mogą wywoływać reakcje fotosensybilizacji u pacjentów. Jednak badania wykazały, że ryzyko wywołania reakcji fotosensybilizacji przy stosowaniu moksyploksacyny jest niskie. Niemniej pacjenci powinni unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego lub ultrafioletowego podczas leczenia moksyploksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan-dehydrogenazy.

Pacjenci z niedostatecznym poziomem aktywności glukozo-6-fosforan-dehydrogenazy, a także pacjenci, u których w wywiadzie rodzinnym występuje ta patologia, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moksyploksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy tętniczej.

Moksyploksacyna, roztwór do wlewu, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnej. Należy unikać podania wewnąrz arteriального, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy tętniczej.

Pacjenci z ciężkimi zakażeniami skóry i tkanek podskórnych.

Skuteczność kliniczna stosowania moksyploksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem oraz zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomielitom, nie została ustalona.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz zespół/niestabilność zastawek serca.
W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz zespół/niestabilność zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zespół/niestabilność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony.

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i zespołu/niestabilności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów, znany miażdżyca) lub dodatkowo:
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znana miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo:
• w przypadku zespołu/niestabilności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na badania biologiczne

Moksyploksacyna może wpływać na wyniki badań na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników u pacjentów przyjmujących moksyploksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA).

Moksyploksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA, należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera 787 mg (około 34 µmol) sodu w jednej dawce. Pacjenci przestrzegający diety o kontrolowanym spożyciu soli powinni wziąć pod uwagę ten fakt.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania moksyploksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążeniowe u zwierząt przedwczesnych oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksyploksacyna nie powinna być przepisywana kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksyploksacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych o wpływie na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę eksperymentalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążeniowe u zwierząt przedwczesnych, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksyploksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność.

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moksyploksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksyploksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony OUN (np. zawroty głowy, nagłą tymczasową utratę wzroku) lub nagłą i krótkotrwałą utratę przytomności (zawroty) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moksyploksacynę przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecany tryb dawkowania to 400 mg moxyploksacynu w formie infuzji raz na dobę. Początkową terapię dożylną można kontynuować drogą doustną w postaci tabletek moxyploksacynu 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne. W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxyploksacynu w ciągu 4 dni (w przypadku pneumonii pozaszpitalnej) lub 6 dni (w przypadku powikłanych infekcji skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożylnego i doustnego wynosi 7–14 dni dla pneumonii pozaszpitalnych oraz 7–21 dni dla powikłanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania.

Lek wprowadza się dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku wskazań roztwór do infuzji można podawać przez przewód T-kształtny razem z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Specjalne środki ostrożności”). Upośledzenie funkcji nerek/wątroby.

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani dializie przewlekłej, np. hemodializie lub długoterminowej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne specjalne grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym oraz osoby z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moxyploksacynu u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxyploksacynu u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT konieczne jest monitorowanie EKG. Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego po podaniu dawki moxyploksacynu 400 mg podanej doustnie lub dożylnie zmniejsza dostępność biologiczną leku systemowego o ponad 80% lub 20% odpowiednio. Podanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernej ekspozycji systemowej na moxyploksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Reakcje niepożądane.

Poniżej przedstawiono reakcje niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym przy stosowaniu moksyploksacynu w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia odstępowana [dożylna/doustna] oraz doustna) oraz ich częstość. Wszystkie reakcje niepożądane, z wyjątkiem nudności i biegunki, wystąpiły z częstością mniejszą niż 3%. W każdej grupie reakcje niepożądane uporządkowano według malejącego nasilenia. Częstość występowania określono następująco: częste (≥1/100, <1/10), rzadkie (≥1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000), nieznana częstość (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), powiązane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmaty i rozwarstwień aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy wstrzykiwaniu dożylnej moksyploksacyny z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie stężenia gamma-glutamylotransferazy.

Nieczęsto: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk, związany z zastosowaniem antybiotyku zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie pseudomembranozne, w rzadkich przypadkach związane z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), napady padaczkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu moczanego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Opis wybranych działań niepożądanych

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które mogą również wystąpić podczas leczenia moksyploksacyną: podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (w tym samoistną nadciśnienie śródczaszkowe), hipernatremię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty zdolności do pracy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno podawać roztworu do wlewu moksyploksacyny jednocześnie z innymi roztworami, z którymi jest niezgodna, w tym: 10 % roztwór chlorku sodu; 20 % roztwór chlorku sodu; 4,2 % roztwór wodorowęglanu sodu; 8,4 % roztwór wodorowęglanu sodu. Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie.

250 ml roztworu w butelce, 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

VEM Ilac San. ve Tic. A.S., Turcja.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Cerkezkoy Organayz Sanay Bolgesi, Karaagac Mahallesi, Fatih Bulvari Nr 38 Kapaklı/Tekirdag/Turcja.