Moksykum

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W LEKARSTWIE Moksykum (MOXICUM)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera 400 mg moxifloksacyny (w postaci chlorowodorku moxifloksacyny);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa (PH 102); skrobioglikolan sodu (typ A); manitol (E 421); stearynian magnezu;

pokrycie filmowe Opadry® Pink 85F240036 (alkohol poliwinylowy; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol; talk; tlenek żelaza czerwony (E 172); tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe, wydłużone tabletki powlekane, różowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

In vitro moksifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Działanie bakteriobójcze moksifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych dla replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że obecność grupy metoksylowej w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z podstawnikiem C8-H. Obecność dużej grupy dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu, związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moksifloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK), zazwyczaj odpowiadają minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po podaniu doustnym moksifloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także anaerobów: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu 2 tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które powodują unieszkodliwienie penicylin, cefalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moksifloksacynę.

Powstawanie oporności na moksifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moksifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się oporność krzyżową z innymi fluorochinolonami. Jednak ponieważ moksifloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, niektóre bakterie mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksifloksacynę.

Punkty odniesienia

Kliniczne wartości MIC i punkty odniesienia dyfuzyjnego testu krążków dla moksifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

Tabela 1

* Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się wartości MIC dla konkretnych gatunków. Te dane stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia, i nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają ustaleniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu i zmieniać w czasie dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest tak znaczna, że skuteczność konkretnego leku przynajmniej wobec niektórych patogenów infekcyjnych pozostaje pod znakiem zapytania.

Gatunki wrażliwe

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans group (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Mikroorganizmy beztlenowe

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki potencjalnie oporne

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Mikroorganizmy beztlenowe

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Pseudomonas aeruginosa

* Wykazano wystarczającą aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Oddziaływanie na układ krwiotwórczy (nieznaczne obniżenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zaobserwowano hepatotoksyczność (wzrost poziomu enzymów wątrobowych i degradację wakuolarną) u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenia OUN – napady padaczkowe). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po jej długotrwałym stosowaniu.

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność podczas testów in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ ten efekt wynika z oddziaływania na bakteryjną gyrarzę oraz – przy wyższych stężeniach – z oddziaływania na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progu stężenia dla genotoksyczności. Podczas testów in vivo nie stwierdzono oznak genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moxifloksacyny. W związku z tym moxifloksacyna wykazała wystarczający potencjał bezpieczeństwa przy stosowaniu dawki terapeutycznej dla człowieka. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazując działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxifloksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moxifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego komponentu kardiowego prądu potasowego oraz, w konsekwencji, może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których moxifloksacynę podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej infuzji wysokiej dawki kumulatywnej, przekraczającej dawkę przewidzianą dla człowieka ponad 50-krotnie (> 300 mg/kg), co zapewniało stężenie w osoczu

≥ 200 mg/l (ponad 40-krotnie wyższe niż poziom terapeutyczny).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów synowialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxifloksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była czterokrotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przewidziana dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwa lub trzy razy wyższego niż stężenie przewidziane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do 6 miesięcy) nie wykazały oznak ryzyka dla narządów wzroku. Podczas badań na psach stosowanie wyłącznie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do osiągnięcia stężenia w osoczu ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany w elektroretynogramie i w pojedynczych przypadkach prowadziło do atrofii siatkówki.

Podczas badań wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie i dożylne) i małpach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie) nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani wpływu na płodność. Przy dożylnej aplikacji moxifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików zaobserwowano wady szkieletu. Stwierdzono zwiększoną liczbę poronień u małp i królików przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie okresu ciąży oraz zwiększoną aktywność ruchową potomstwa przy stosowaniu moxifloksacyny w dawkach 63-krotnie wyższych niż zalecane.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym podaniu moxifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna osiąga prawie 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym podaniu oraz przy dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg stężenie szczytowe we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie równowagi (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie równowagi ekspozycja w przedziale dawkowania jest o około 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej, po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg/h/l. Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 2 l/kg. Jak stwierdzono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Stężenie szczytowe (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moxifloksacyny 400 mg.

Tabela 2

* Wewnątrzżylna dawka pojedyncza 400 mg.

1 10 godzin po podaniu.

2 Stężenie wolne.

3 Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4 Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksykum ulega biotransformacji fazy II i jest wydalany z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie

Okres półwydalenia moksyfloksacyny wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową z nerek. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % w postaci niezmienionej, około 2,5 % jako M1 i około 14 % jako M2) oraz z kałem (około 25 % w postaci niezmienionej, około 36 % jako M1 i brak wydalania jako M2) razem wyniosło około 96 %. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy moksyfloksacyny.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie moksyfloksacyny w osoczu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirens kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę spadku funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie można ustalić, czy występują różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym działaniem M1 w osoczu, podczas gdy działanie substancji leczniczej pierwotnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksyfloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moxifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Właściwości farmakologiczne”) u pacjentów w wieku od 18 lat. Moksykum należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy nieuzasadnione jest stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia tych infekcji:

• ostry bakteryjny zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;

Moksykum należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne poniższych infekcji, jest nieuzasadnione, lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie (z wyjątkiem ciężkiego przebiegu);
• umiarkowane i ciężkie zapalne choroby narządów miednicy (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i endometritis), niezwiązane z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniami narządów miednicy.

Postać tabletkowa moxifloksacyny nie jest zalecana do stosowania jako monoterapia w umiarkowanych i ciężkich zapalnych chorobach narządów miednicy, ale może być stosowana w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporinami) z powodu wzrostu oporności moxifloksacyny na Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów opornych na moxifloksacynę Neisseria gonorrhoeae) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Właściwości farmakologiczne”).

Postać tabletkową moxifloksacyny można stosować do ukończenia leczenia, w którym wczesna terapia formą dożylną moxifloksacyny była skuteczna i została wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Postać tabletkowa moxifloksacyny nie jest zalecana do wczesnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabyte pozaszpitalnie.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na moxifloksacynę, inne chinolony lub na inne składniki leku.
• W wywiadzie występowanie chorób/powikłań ścięgnistych związanych z leczeniem chinolonami.
• Jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi interwał QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Zaburzenia funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha), podwyższenie poziomu transaminaz (5-krotnie wyższe niż górna granica normy).
• Wiek dziecięcy do 18 roku życia.
• Ciąża (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Karmienie piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia interwału QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów:

• z wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem interwału QT;
• z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności z niekorygowaną hipokaliemią;
• z klinicznie istotną bradykardią;
• z klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• z objawowymi zaburzeniami rytmu w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki mogące wydłużyć interwał QT

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków mogących wydłużyć interwał QT. Wskazana interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachykardii typu „torsade de pointes”. Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki antyarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki antyarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnej, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cyzapryd, winakamin do wstrzykiwania dożylnej, beprydyl, difemanil).

Leki mogące obniżyć poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające w wysokich dawkach, kortykosteroidy, amfoterycyna B), leki o działaniu związanym z klinicznie istotną bradykardią.

Podczas jednoczesnego stosowania moxifloksacyny z takimi lekami należy zachować ostrożność.

Leki zawierające kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak antacida zawierające magnez lub glin, didanosyna w postaci tabletek, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk)

Między przyjęciem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak antacida zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk) a moxifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Węgiel aktywowany

Jednoczesne doustne stosowanie węgla aktywowanego i moxifloksacyny w dawce 400 mg powoduje obniżenie jego dostępności biologicznej o więcej niż 80% w wyniku hamowania wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Leki przeciwkrzepliwe doustne

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu ze środkami przeciwbakteryjnymi, w tym fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki nasilenia działania przeciwkrzepliwego. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z powodu tych okoliczności trudno ocenić, czy zakażenie czy leczenie powodują odchylenia wskaźnika INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

Digoksyna

Po wielokrotnym podaniu moxifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano zwiększenie Cmax digoksyny o około 30% w stanie stacjonarnym bez wpływu na AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) ani na niższe poziomy. Zatem nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Glibenklamid

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moxifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnej stężenia tego ostatniego o około 21%. Jednoczesne stosowanie glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). W związku z tym nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenkamidem.

Leki, dla których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofyryna, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podana dożylne, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Biorąc pod uwagę te wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moxifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Wpływ na badania

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie badania kulturowego w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikrobiologicznego, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy rozważyć korzyści wynikające z leczenia moksyflokasacyną, szczególnie w przypadkach infekcji o łagodnym nasileniu, zgodnie z informacjami przedstawionymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów z ciężkimi reakcjami alergicznymi na pochodne chinolonu lub fluorochinolon w wywiadzie (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Przewlekłe, niesprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów bardzo rzadko zgłaszano przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), niesprawność powodujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych ze strony różnych, czasem kilku układów organizmu (układu mięśniowo-szkieletowego, układu nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów), niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Aneurysma / rozwarstwienie aorty oraz zespół niedomykalności/zastawicy serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na niedomykalność zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedomykalność/zastawicę dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, chorobą zastawki serca lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i niedomykalności/zastawicy serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), albo dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), albo dodatkowo
• dla niedomykalności/zastawicy serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy, rozwarstwienia aorty i ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustnie.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację medyczną w przypadku nagłego nasilenia duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wydłużenie interwału QTc i stany kliniczne potencjalnie związane z wydłużeniem interwału QTc

Podczas stosowania moksyflokasacyny u niektórych pacjentów możliwe jest wydłużenie interwału QT w elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc podczas stosowania moksyflokasacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms – 1,4% w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Ponieważ u kobiet interwał QT jest dłuższy niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na leki wydłużające interwał QT. Pacjenci starsi również mogą być bardziej podatni na działanie leku na interwał QT.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki mogące prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z trwającymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), takimi jak ostra niedokrwistość mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachykardii komorowej typu „torsade de pointes” oraz zatrzymania krążenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas stosowania leku należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Reakcje nadwrażliwościowe

Podczas stosowania fluorochinolonów, w tym moksykumu, zgłaszano reakcje nadwrażliwościowe i alergiczne po pierwszym podaniu. Reakcje anafilaktyczne mogą postępować do zagrożenia życia anafilaksją nawet po pierwszym przyjęciu. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. leczenie przeciwwstrząsowe).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksykumu zgłaszano przypadki zapalenia wątroby fulminans, które potencjalnie mogą prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby fulminans, takich jak szybko postępująca osłabienie, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia. W przypadku wystąpienia objawów dysfunkcji wątroby należy wykonać badania funkcji wątroby/obrazowanie.

Ciężkie uszkodzenia skóry

Podczas stosowania moksykumu zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do zgonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przed wypisaniem leku należy poinformować pacjentów o objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku wystąpienia objawów charakterystycznych dla tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć alternatywne leczenie. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji, takich jak ZSJ, TEN, OGEP lub DRESS podczas stosowania moksykumu, nie wolno ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Neuropatia obwodowa

Podczas stosowania chinolonów, w tym moksykumu, zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Aby zapobiec potencjalnie nieodwracalnym uszkodzeniom, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje ze strony psychiczne

Podczas stosowania chinolonów, w tym moksykumu, możliwe są reakcje ze strony psychiczne, nawet po pierwszym podaniu. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne prowadziły do myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, w tym prób samobójczych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych lub u pacjentów z wywiadem psychotycznych zaburzeń.

Diareę spowodowaną antybiotykiem (DSA), w tym zapalenie okrężnicy

Podczas stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksykumu, zgłaszano występowanie diarei spowodowanej antybiotykiem (DSA) i zapalenia okrężnicy spowodowanego antybiotykiem (ZSA), w tym zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego i diarei związanej z Clostridium difficile, które różnią się stopniem ciężkości od łagodnej diarei po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania leku występuje ciężka diareja. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia DSA lub ZSA należy przerwać leczenie antybakteryjne, w tym moksykum, i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie środki sanitarno-epidemiologiczne w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką biegunką.

Zapalenie i zerwanie ścięgna

Podczas stosowania chinolonów, w tym moksykumu, możliwe są zapalenie i zerwanie ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, nawet w ciągu pierwszych 48 godzin po podaniu. Zgłaszano również przypadki występujące kilka miesięcy po zakończeniu leczenia (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Podczas terapii chinolonami, w tym moksykumem, istnieje zwiększony ryzyko zapalenia i zerwania ścięgna, szczególnie u pacjentów starszych, z zaburzeniami funkcji nerek, po przeszczepieniu narządów stałych oraz u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy. Takim pacjentom należy unikać stosowania leku.

W przypadku wystąpienia pierwszych objawów tendinitu (bólowy obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie leku i rozważyć alternatywne metody leczenia. Należy rozpocząć odpowiednie leczenie dotkniętej kończyny (np. unieruchomienie) (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów ze strony narządu wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”, „Działania niepożądane”).

Zaburzenia glikemii

Tak jak przy stosowaniu innych fluorochinolonów, podczas stosowania moksykumu obserwowano zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperlipidemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zaburzenia glikemii występowały głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemizujące (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi podczas stosowania leku.

Reakcje fotouczulenia

Podczas stosowania chinolonów możliwe są reakcje fotouczulenia. Badania wykazały jednak, że moksykum wiąże się z niższym ryzykiem wystąpienia takich reakcji. Mimo to, podczas stosowania leku należy unikać zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawkowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego centralnego (UKC) lub z innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywołać napady drgawkowe lub obniżyć próg ich wystąpienia. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Stosowanie u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis)

Moksykum należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy choroby mogą się nasilać.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów starszych z zaburzeniami funkcji nerek, którzy nie mogą zapewnić odpowiedniego przyjmowania płynów, ponieważ odwodnienie może zwiększyć ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Stosowanie u pacjentów z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z wywiadem rodzinnym lub osobistym niedoboru aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mają podczas leczenia chinolonami skłonność do reakcji hemolitycznych. Lek należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów.

Stosowanie u pacjentów z zapaleniem narządów miednicy małej

Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów miednicy małej (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się stosowania tego leku.

Zapalenie narządów miednicy małej może być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach empiryczne stosowanie moksykumu należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cephalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moksykum. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Stosowanie u pacjentów z ciężkimi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Nie ustalono skuteczności klinicznej dożylnej moksykumu w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i stopą cukrzycową z towarzyszącym osteomielitem.

Stosowanie u pacjentów z infekcjami spowodowanymi przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA)

Moksykum nie jest zalecany w leczeniu infekcji spowodowanych przez metycylinoodpornego gronkowca złocistego (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim antybakteryjnym środkiem (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie u dzieci

Moksykum powoduje uszkodzenia chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi

Lek zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksykumu w czasie ciąży nie zostało ustalone. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na ryzyko uszkodzenia stawów nośnych przez fluorochinolony u młodych zwierząt (według danych eksperymentalnych) oraz na odwracalne uszkodzenia stawów opisane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Moksykum, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenia chrząstki stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksykumu może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały pogorszenia płodności (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu moksykumu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksykum, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn z powodu wystąpienia działań niepożądanych ze strony UKC (np. zawroty głowy, nagłe przejściowe utraty wzroku, patrz sekcja „Działania niepożądane”) lub nagłej krótkotrwałej utraty przytomności (nieprzytomność, patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się obserwowanie własnej reakcji na lek przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować doustnie. Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając odpowiednią ilość wody. Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Dorośli

Zalecana dawka wynosi 400 mg (1 tabletka) na dobę.

Czas trwania leczenia

Czas trwania terapii lekiem Moksykum zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i średnie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych czas trwania leczenia formą tabletkową moxifloksacyny wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylne, doustne leczenie)

W trakcie badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (infekcje powikłane skóry i tkanek podskórnych). Zalecany całkowity czas trwania leczenia doustnego i parenteralnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku infekcji powikłanych skóry i tkanek podskórnych.

Nie należy przekraczać zaleconej dawki (400 mg 1 raz na dobę) ani czasu trwania leczenia dla każdej wskazanej choroby.

Pacjenci w podeszłym wieku / pacjenci o niskiej masie ciała

Korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku / pacjentów o niskiej masie ciała nie jest wymagana.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowanym i średnim stopniem niewydolności nerek, jak również u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowi i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowi otrzewnowemu, korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone. Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. Należy kierować się obrazem klinicznym i stosować leczenie objawowe wspomagające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odstępu QT. Stosowanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania ogólnoustrojowego moxifloksacyny: jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxifloksacyny 400 mg doustnie powoduje skrócenie dostępności ogólnoustrojowej leku o ponad 80%.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne obserwowano w trakcie badań klinicznych po podawaniu moksyflokasacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie w terapii dożylnej, terapii stopniowej [dożylnej/peroralnej] oraz terapii peroralnej) oraz w okresie pozarejestrowym. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie efekty uboczne obserwowano z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Częstość określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje:

często – nadkażenie wynikające z oporności bakteryjnej lub grzybiczej (np. kandydoza jamy ustnej lub pochwy).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego / wzrost INR (międzynarodowego współczynnika znormalizowanego); bardzo rzadko – podwyższenie poziomu protrombiny / obniżenie INR, agranulocytoza, pancytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcje nadwrażliwości (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), anafilaksja (w tym rzadkie przypadki zagrożonego życia wstrząsu), obrzęk naczynioruchowy / obrzęk naczynioruchowy Quinckego (w tym obrzęk krtani potencjalnie zagrożony dla życia) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia układu endokrynnego:

bardzo rzadko – zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

rzadko – hiperlipidemia; rzadko – hiperglikemia, hiperurykemia; bardzo rzadko – hipoglikemia, hipoglikemiczna śpiączka.

Zaburzenia psychiczne*:

rzadko – reakcje niepokoju, zwiększenie aktywności psychomotorycznej / pobudzenie; rzadko – niestabilność nastroju, depresja (w rzadkich przypadkach z możliwą samoagresją, taką jak myśli samobójcze / myśli lub próby samobójcze) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), halucynacje, delirium; bardzo rzadko – depersonalizacja, reakcje psychotyczne (z możliwą samoagresją, taką jak myśli samobójcze / myśli lub próby samobójcze) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia układu nerwowego*:

często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – parestezje / dysestezje, zaburzenia smaku (w tym agewzja w rzadkich przypadkach), dezorientacja i dezorientacja, zaburzenia snu (głównie bezsenność), drżenie, zawroty głowy, senność; rzadko – hipestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), patologiczne sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu spowodowane zawrotami głowy lub zawrotami głowy), napady padaczkowe z różnymi objawami klinicznymi (w tym napady typu grand mal) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia; bardzo rzadko – hiperestezja.

Zaburzenia narządów wzroku*:

rzadko – zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie i nieostre widzenie (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); rzadko – fotofobia; bardzo rzadko – przejściowa utrata wzroku (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”), zapalenie tunic choroidu, dwustronne ostre przesłanianie tęczówki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia narządu słuchu i przedsionka słuchowego*:

rzadko – szumy w uszach, zaburzenia słuchu (w tym głuchota, zazwyczaj odwracalna).

Zaburzenia serca**:

często – wydłużenie odcinka QT u pacjentów z hipokaliemią (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Przeciwwskazania”); rzadko – wydłużenie odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), przyspieszone tętno, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa; rzadko – tachyarytmie komorowe, omdlenia (czyli ostra i krótkotrwała utrata przytomności); bardzo rzadko – niestandardowe arytmie, komorowa tachykardia typu torsade de pointes (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), zatrzymanie serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia układu naczyniowego**:

rzadko – rozszerzenie naczyń; rzadko – nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza; bardzo rzadko – zapalenie naczyń.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

rzadko – duszność (w tym stan astmatyczny).

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty, ból brzucha, ból w jamie brzusznej, biegunka; rzadko – obniżony apetyt i zmniejszone spożycie pokarmu, zaparcia, wzdęcia, niestrawność, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, podwyższenie poziomu amylazy; rzadko – dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit pseudomembranowy, w rzadkich przypadkach związany z powikłaniami zagrażającymi życiu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego:

często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zaburzenia funkcji wątroby (w tym podwyższenie LDH (dehydrogenazy mleczanowej)), podwyższenie poziomu bilirubiny, podwyższenie GGTP (gammaglutamylotranspeptydazy), podwyższenie poziomu fosfatazy zasadowej we krwi; rzadko – żółtaczka, zapalenie wątroby (głównie cholesteryczne); bardzo rzadko – fulminantne zapalenie wątroby, które potencjalnie może prowadzić do rozwoju zagrażającej życiu niewydolności wątroby (w tym zakończonej śmiercią) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – świąd, wysypka, pokrzywka, suchość skóry; bardzo rzadko – reakcje pęcherzykowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz (potencjalnie zagrażające życiu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); nieznana – ostra ogólna wypryskowa pustulacja, eozynofilia wywołana lekami z objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), ustalony wysyp lekowy, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

rzadko – artrologia, miologia; rzadko – zapalenie ścięgna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni, osłabienie mięśni; bardzo rzadko – pęknięcie ścięgna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); nieznana – rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i układu moczowego:

rzadko – odwodnienie; rzadko – zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie poziomu azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia ogólne*:

rzadko – osłabienie ogólne (głównie astenia lub zmęczenie), uczucie bólu (w tym ból w odcinku lędźwiowym, klatce piersiowej, ból kończyn, ból w miednicy), hiperhidroza; rzadko – obrzęk.

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano następujące efekty uboczne, które mogą również występować przy stosowaniu moksyflokasacyny: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hiperwzrzenie, hiperwzrzenie, anemia hemolityczna.

* Bardzo rzadko zgłaszano przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych efektów ubocznych dotyczących różnych, czasem kilku narządów (zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia, zaburzenia koncentracji uwagi, neuropatie z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, węchu i smaku), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, w niektórych przypadkach niezależnie od istniejących wcześniej czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyki i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w oryginalnym opakowaniu i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 tabletów powlekanych, w blisterze. 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

UORLDMEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S. / WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wniosek.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina / WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.