Moksifloksacyna

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MOKSYFLOKSACYN (MOXIFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: moksifloksacyna (moxifloxacin);

1 tabletka zawiera 436,8 mg chlorku moksifloksacyny, co odpowiada 400 mg moksifloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna typ 101; laktoza jednowodna; sodowa sól karboksymetylowej celulozy (natrium kroskarbokseloza); stearynian magnezu; mieszanina do powlekania: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy (makrogol), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana, matowa, czerwona, o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

In vitro moksifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moksifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu, związanemu z genami norA lub pmrA, wykrytymi u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moksifloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK) odpowiadają zazwyczaj minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po podaniu doustnym moksifloksacyny zaobserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej: zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także bakterii beztlenowych: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium oraz Peptostreptococcus; obserwowano również wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moksifloksacynę.

Formowanie oporności na moksifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moksifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się krzyżową oporność z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksifloksacyna hamuje obie topoizomerazy – II i IV – z podobną aktywnością przeciwko niektórym bakteriom Gram-dodatnim, niektóre z tych bakterii mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksifloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne MIC i punkty odniesienia dyfuzyjnego testu krążków dla moksifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

*Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się wartości MIC dla konkretnych gatunków. Te dane stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono indywidualnych punktów odniesienia, i nie stosuje się ich w odniesieniu do gatunków, w których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz zmieniać w czasie dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest na tyle silna, że skuteczność danego leku co najmniej wobec niektórych patogenów infekcyjnych pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Mikroorganizmy gram-dodatnie tlenowe: Gardnerella vaginalis, Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus milleri grupa* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius), Streptococcus pneumoniae *, Streptococcus pyogenes * (grupa A), Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus).

Mikroorganizmy gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter baumannii, Haemophilus influenzae *, Haemophilus parainfluenzae *, Legionella pneumophila, Moraxella (Branhamella) catarrhalis *.

Mikroorganizmy beztlenowe: Fusobacterium spp., Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *, Chlamydia trachomatis*, Coxiella burnetii, Mycoplasma genitalium, Mycoplasma hominis, Mycoplasma pneumoniae *.

Gatunki potencjalnie nabyte oporności

Mikroorganizmy gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecalis*, Enterococcus faecium*, Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+.

Mikroorganizmy gram-ujemne tlenowe: Enterobacter cloacae*, Escherichia coli*#, Klebsiella pneumoniae*#, Klebsiella oxytoca, Neisseria gonorrhoeae*+, Proteus mirabilis*.

Mikroorganizmy beztlenowe: Bacteroides fragilis*, Peptostreptococcus spp.*

Oporność

Mikroorganizmy gram-ujemne tlenowe: Pseudomonas aeruginosa.

*Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Obserwowano wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) u szczurów i małp. Jak również przy stosowaniu innych chinolonów, zaobserwowano hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradację wakuolarną) u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), objawiające się napadami). Te efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność w testach in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ ten efekt jest wyjaśniany interakcją z bakteryjną gyrzą oraz przy wyższych stężeniach – interakcją z topoizomerazą II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progowego stężenia dla genotoksyczności. W testach in vivo nie zaobserwowano oznak genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moksifloksacyny. W związku z tym, lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy zastosowaniu w dawce terapeutycznej. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazując działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moksifloksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały te efekty.

W wysokich stężeniach moksifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasowego w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmii. Odwracalną, nieletalną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała dawkę przewidzianą dla człowieka ponad 50-krotnie (> 300 mg/kg), zapewniając stężenie w osoczu krwi ≥ 200 mg/l (co przekracza terapeutyczny poziom ponad 40-krotnie).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodalnych u młodych zwierząt. Najniższa dawka doustna moksifloksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była 4-krotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przyjęta dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi 2–3-krotnie wyższego niż przewidywane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządu wzroku. W badaniach na psach tylko stosowanie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do stężenia w osoczu krwi ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany elektroretinogramu i w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (doustne i dożylne podawanie moksifloksacyny) i małpach (doustne podawanie moksifloksacyny) nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani wpływu na płodność. Do podania moksifloksacyny dożylnej w dawce 20 mg/kg u królików doszło do wad rozwojowych szkieletu. Stwierdzono zwiększenie liczby poronień u małp i królików przy stosowaniu moksifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie okresu ciąży oraz zwiększoną aktywność ruchową potomstwa po podaniu moksifloksacyny w dawce 63-krotnie przekraczającej zalecaną.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moksifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna osiąga prawie 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym podaniu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 mg/l i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest niemal o 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Badania in vitro i ex vivo wykazały, że wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Maksymalne stężenie (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moksifloksacyny 400 mg

*Wewnątrznieczne podawanie jednorazowej dawki 400 mg.

110 godzin po podaniu.

2 Wolna stężenie.

3 Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4 Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu przez nerki oraz z kałem/żółcią zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka; oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I za pośrednictwem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu

Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w postaci niezmienionej, około 2,5 % – M1 i około 14 % – M2) oraz kałem (około 25 % – lek w postaci niezmienionej, około 36 % – M1 i brak wydalania w postaci M2) wyniosło łącznie około 96 %. Jednoczesne stosowanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Pacjenci starsi oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w starszym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę spadku funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A-C wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie można określić, czy występują różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne do działania u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moksifloksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Uwagi dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”), u pacjentów w wieku od 18 lat.

Moksifloksacynę należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy uznaje się za niewskazane stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia takich zakażeń:

• Ostry bakteryjny zatkan;
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

Moksifloksacynę należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne poniższych zakażeń, jest niewskazane, lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zapalenie płuc pozaszpitalne, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc pozaszpitalnego;
• Umiarkowane i średnio nasilone zapalenia narządów miednicy (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i endometritis), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym ani ropniami narządów miednicy. Moksifloksacyna 400 mg, tabletki powlekane, nie jest zalecana do stosowania jako monoterapia w leczeniu umiarkowanych i średnio nasilonych zapaleń narządów miednicy, ale może być stosowana (z wyłączeniem szczepów opornych na moksifloksacynę Neisseria gonorrhoeae) w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami) z powodu rosnącej oporności Neisseria gonorrhoeae na moksifloksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Uwagi dotyczące stosowania”).

Moksifloksacynę 400 mg, tabletki powlekane, można stosować w celu dokończenia leczenia, w którym wstępna terapia lekiem moksifloksacyna w formie dożylnej była skuteczna i została wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moksifloksacynę 400 mg, tabletki powlekane, nie zaleca się stosować jako wstępnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc pozaszpitalnego.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

− Znana nadwrażliwość na moksifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

− Wiek poniżej 18 lat.

− Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

− W przeszłości wystąpiły choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

− wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;

− zaburzeniami równowagi elektrolitowej, szczególnie niekorygowaną hipokaliemią;

− klinicznie istotną bradykardią;

− klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;

− w przeszłości wystąpiła arytmia symptomatyczna.

Nie należy stosować leku Moksifloksacyna jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, przeciwwskazany jest on również u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (pięciokrotnie wyższym niż górna granica normy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Taka interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sulpiryd);
• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cizapryda, winkamina IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Przedział czasowy między przyjmowaniem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak leki przeciwkwasowe zawierające magnez lub glin, didanowina w tabletach, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk) a moksifloksacyną powinien wynosić około 6 godzin.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moksifloksacyny w dawce 400 mg doustnie powoduje obniżenie biodostępności systemowej leku o ponad 80% z powodu hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax derytryny o około 30% bez wpływu na AUC ani na stężenie minimalne (Cmin). W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu derytryny.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moksifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zmiany farmakokinetyczne, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, ko-trimoksazolem oraz niektórymi cefalosporynami, zaobserwowano liczne przypadki nasilenia aktywności przeciwkrzepliwej. Czynnikami ryzyka są choroby infekcyjne (i towarzyszący im stan zapalny), wiek oraz ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenia wartości INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Substancje, wobec których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podana dożylne, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moksifloksacyny nie zależy od spożywania pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów z wywiadywaną ciężką reakcją niepożądaną po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie moksifloksacyną u tych pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii alternatywnej, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji niewielkiej ciężkości, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz kliniczne stany, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc

W niektórych pacjentach stosowanie moksifloksacyny może prowadzić do wydłużenia interwału QT w elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc pod wpływem moksifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4%) w porównaniu z wartością wyjściową. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających interwał QT. Starsi pacjenci mogą również być bardziej podatni na działanie leku związane z wydłużeniem interwału QT.

Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę należy ostrożnie stosować leki mogące prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z trwającymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u starszych pacjentów i młodszych kobiet), takimi jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. „pistoletowej” tachykardii komorowej (torsade de pointes) oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas leczenia lekiem należy przerwać terapię i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Opisywano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać zagrożującego życia wstrząsu nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. leczenie przeciwwstrząsowe).

Ciężka niewydolność wątroby

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby typu fulminans, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby typu fulminans, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badanie czynności wątroby.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane

Podczas stosowania moksifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich skórnych reakcji niepożądanych, w tym toksycznego zespole martwicy nabłonka (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólną pustulację egzantematyczną (AGEP) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), które stanowiły zagrożenie dla życia lub prowadziły do śmierci (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przy przepisywaniu leku pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych oraz dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, moksifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć terapię alternatywną. Jeśli u pacjenta podczas stosowania leku wystąpiły ciężkie reakcje skórne, takie jak SJS, TEN, AGEP lub zespół DRESS, ponowne stosowanie moksifloksacyny u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane.

Pacjenci podatni na wystąpienie drgawek

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać drgawki. Dlatego należy z ostrożnością przepisywać je pacjentom z zaburzeniami ze strony OUN lub z innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać drgawki lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Utrzymujące się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moksifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę zaleca się powiadamianie lekarza o wystąpieniu objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, przed kontynuacją leczenia, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychiki

Reakcje psychiczne mogą występować nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne nasilały się do wystąpienia myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi, w tym w wywiadzie.

Diareę związaną ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki diarei związanej ze stosowaniem antybiotyków (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanej ze stosowaniem antybiotyków (AAC), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moksifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Reakcje niepożądane”). Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna wzrasta u starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepie narządów stałych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie wspomagające kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania moksifloksacyny z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesnego obrzęku, stanu zapalnego) należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. Dla dotkniętej kończyny(-in) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, z regurgitacją/niewydolnością zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u starszych pacjentów, oraz na rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadywaną aneurysmą lub wrodzoną wadą zastawki serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, a także u pacjentów z chorobą zastawek serca lub innymi czynnikami ryzyka lub stanami sprzyjającymi rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub takimi stanami jak aneurysma aorty i jej rozwarstwienie (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena), a także regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia ostrej duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy przepisywać moksifloksacynę z ostrożnością, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglikemia występowała głównie u starszych pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie z leczeniem moksifloksacyną otrzymywali doustne środki hipoglikemizujące (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Wykazano, że chinolony mogą powodować reakcje fotouczulenia u pacjentów. Chociaż badania wykazały, że przy stosowaniu moksifloksacyny ryzyko reakcji fotouczulenia jest mniejsze, pacjenci powinni unikać oddziaływania promieniowania ultrafioletowego i długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania światła słonecznego podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodewydrogenazy

Pacjenci z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforanodewydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Pacjenci z zapalną chorobą narządów miednicy

Pacjentom z powikłaną zapalną chorobą narządów miednicy (np. związaną z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami moksifloksacyny 400 mg.

Zapalna choroba narządów miednicy może być spowodowana przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. Dlatego w takich przypadkach empiryczne stosowanie moksifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. z cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moksifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi skomplikowanymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moksifloksacyny dożylnej w leczeniu ciężkiej infekcji związanej z oparzeniami, faszcytem oraz zakażoną stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitą nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moksifloksacyną może utrudniać mikrobiologiczne wykrywanie Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikobakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moksifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodporny Staphylococcus aureus (MRSA)

Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych MRSA. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moksifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstek u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z uwagi na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony stawów nośnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksifloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstek stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksifloksacyny może przechodzić do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego względu w okresie karmienia piersią stosowanie moksifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu moksifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn z powodu wystąpienia reakcji ze strony OUN (zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) lub nagła krótkotrwała utrata przytomności (zawroty, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moksifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moksifloksacyny na dobę.

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek, a także u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializom i długotrwałemu dializom peritonealnym ambulatoryjnym, nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci z niską masą ciała

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku/u pacjentów z niską masą ciała.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie rozgniatając, popijając dużą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami zawierającymi moksifloksacynę zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli –
  5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i ciężkie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych, czas leczenia tabletkami zawierającymi moksifloksacynę wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno/peroranlna)

Podczas badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moksifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia tabletkami i roztworem do wlewu dożylnej moksifloksacyny wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabytych poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg 1 raz na dobę) ani czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci

Moksifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym i stosować leczenie objawowe wspierające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego z dawką moksifloksacyny 400 mg doustnie powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, stosowanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moksifloksacyny.

Efekty uboczne

Poniższe efekty uboczne obserwowano w trakcie badań klinicznych po podawaniu moksifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie w terapii dożylnej, terapii stopniowanej [dożylnej/doustnej] oraz terapii doustnej) oraz w okresie posrejestracyjnym. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie efekty uboczne wystąpiły z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadziej (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia: często – nadkażenie wynikające z oporności bakteryjnej lub grzybiczej, np. kandydoza jamy ustnej lub pochwy.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: rzadziej – anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego/zwiększenie INR; rzadkie – podwyższenie poziomu protrombiny/spadek INR, agranulocytoza, pancytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadziej – reakcje alergiczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); pojedyncze – anafilaksja, w tym rzadkie przypadki wstrząsu (zagrażającego życiu), obrzęk alergiczny/obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani (potencjalnie zagrażający życiu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia endokrynologiczne: rzadkie – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHAD).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: rzadziej – hiperlipidemia; pojedyncze – hiperglikemia, hiperurykemia; rzadkie – hipoglikemia, hipoglikemiczna śpiączka.

Zaburzenia psychiczne*: rzadziej – reakcje niepokoju, zwiększona aktywność psychomotoryczna/pobudzenie; pojedyncze – niestabilność nastroju, depresja (w rzadkich przypadkach z możliwą samoagresją, taką jak myśli/sugestie samobójcze lub próby samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)), halucynacje, delirium; rzadkie – derealizacja, reakcje psychotyczne (z możliwą samoagresją, taką jak myśli/sugestie samobójcze lub próby samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)).

Zaburzenia układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadziej – parestezje/dysestezje, zaburzenia smaku (w tym agewzja w rzadkich przypadkach), dezorientacja i dezorientacja, zaburzenia snu (głównie bezsenność), drżenie, zawroty głowy, senność; pojedyncze – hipoestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), patologiczne sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu spowodowane zawrotami głowy lub zawrotami), napady drgawkowe o różnym przebiegu klinicznym (w tym napady typu grand mal (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)), zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia; rzadkie – hiperestezja.

Zaburzenia narządu wzroku*: rzadziej – zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie i nieostre widzenie (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)); pojedyncze – fotofobia; rzadkie – przejściowa utrata wzroku (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn”)), zapalenie ucha środkowego i dwustronne ostre prześwietlenie tęczówki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego*: pojedyncze – szumy w uszach, zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zazwyczaj odwracalna).

Zaburzenia serca** : często – wydłużenie odcinka QT u pacjentów z hipokaliemią (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Przeciwwskazania”); rzadziej – wydłużenie odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), kołatanie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa; pojedyncze – tachyarytmie komorowe, omdlenie (czyli ostra i krótkotrwała utrata przytomności); rzadkie – niestandardowe arytmie, tachykardia komorowa typu torsade de pointes (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zatrzymanie serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia układu naczyniowego**: rzadziej – wazodilatacja; pojedyncze – nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza; rzadkie – zapalenie naczyń.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: rzadziej – duszność, w tym stan astmatyczny.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka; rzadziej – obniżony apetyt i zmniejszone spożycie pokarmu, zaparcia, niestrawność, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, podwyższenie poziomu amylazy; pojedyncze – dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kolit związany z przyjmowaniem antybiotyku (w tym kolit pseudobłoniasty, w rzadkich przypadkach związany z powikłaniami zagrażającymi życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadziej – zaburzenia funkcji wątroby (w tym podwyższenie LDH (dehydrogenazy mleczanowej)), podwyższenie poziomu bilirubiny, podwyższenie GGTP (gamma-glutamylotranspeptydazy), podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi; pojedyncze – żółtaczka, zapalenie wątroby (głównie cholesteryczne); rzadkie – fulminantne zapalenie wątroby, które może potencjalnie prowadzić do rozwoju wątrobowej niewydolności zagrażającej życiu (w tym zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadziej – swędzenie, wysypka, pokrzywka, suchość skóry; rzadkie – reakcje pęcherzykowe skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz, potencjalnie zagrażające życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); nieznana częstość – ostra ogólna egzantematyczna pustuloza (OGEP), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), stały wysyp lekowy, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego*: rzadziej – artrologia, miologia; pojedyncze – zapalenie ścięgna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni, osłabienie mięśni; rzadkie – pęknięcie ścięgna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); nieznana częstość – rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadziej – odwodnienie; pojedyncze – zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie poziomu azotu mocznika i kreatyniny w osoczu), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ogólne*: rzadziej – ogólne osłabienie (głównie astenia lub zmęczenie), uczucie bólu (w tym ból w odcinku lędźwiowym, klatce piersiowej, ból kończyn, bóle w okolicy miednicy), hiperhidroza; pojedyncze – obrzęk.

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawnością powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu oraz narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu, lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

** Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiercią), a także regurgytacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano następujące działania niepożądane, które mogłyby również wystąpić przy stosowaniu moksifloksacyny: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hiperkaliemia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

Przekazywanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w związku z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie

5 tabletek w blisterze.

1 blister razem z instrukcją dla lekarza w kartoniku.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.