INSTRUKCJA dot. stosowania leku MOKSIFLOKSYCYN (MOXIFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: moksifloksacyna (moxifloxacin);

1 tabletka zawiera 436,8 mg mocifloksacyny chlorowodoranu, co odpowiada 400 mg moksifloksacyny;

substancje pomocnicze: sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, laktoza jednowodna, stearyna magnezu, celuloza mikrokryształowa, powłoka (alkohol polivinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o kształcie owalnym, powierzchnie górna i dolna wypukłe, z ryflowaną linią po jednej stronie, powlekana powłoką o barwie różowej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

In vitro moksifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moksifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-azy raz topoisomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksy w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu związanej z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moksifloksacyna wykazuje zależne od stężenia działanie bakteriobójcze. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK), zazwyczaj odpowiadają minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moksifloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także anaerobów: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które powodują inaktywację penicylin, cephalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moksifloksacynę.

Formowanie oporności na moksifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II, DNA-azy i topoisomerazy IV. Moksifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się krzyżową oporność z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksifloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, te bakterie mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksifloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne MIC i punkty odniesienia dyfuzji dyskowej dla moksifloksacyny według danych EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2024)

Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od zakresu MIC dla konkretnych gatunków. Mają one następujące wartości: wrażliwy ≤ 0,25 mg/l; oporny > 0,25 mg/l. Dane te stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, oraz nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności niektórych gatunków mikroorganizmów może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz zmieniać w czasie. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalna dominacja oporności okaże się na tyle silna, że skuteczność konkretnego leku przynajmniej wobec niektórych patogenów wywołujących infekcje pozostaje pod znakiem zapytania.

* Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

Szczepy wytwarzające beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

• Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, toksyczność wątrobowa (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradacja wakuolarna) występowała u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), objawiające się napadami drgawkowymi). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność w badaniach in vitro z użyciem bakterii lub komórek ssaków. Ponieważ ten efekt wynika z oddziaływania na bakteryjną gyrazę oraz – przy wyższych stężeniach – na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progowego stężenia dla genotoksyczności. W badaniach in vivo nie stwierdzono objawów genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moksifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy zastosowaniu dawki terapeutycznej. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinolonów wykazuje fotoreaktywność i może wywoływać reakcje fototoksyczne, a także wykazuje działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Jednakże istnieją dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moksifloksacyny w wyniku testów przeprowadzonych w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moksifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasu w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, którym lek podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, przekraczającej dawkę przewidzianą dla człowieka ponad 50-krotnie (> 300 mg/kg), zapewniającej stężenie w osoczu ≥ 200 mg/l (ponad 40-krotnie wyższe niż poziom terapeutyczny).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów synowialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moksifloksacyny, która wywołała działanie artrotoksyczne u młodych psów, była czterokrotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przewidziana dla masy ciała 50 kg), przeliczona na masę ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwu- do trzykrotnie wyższego niż po zastosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (wielokrotne podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządów wzroku. W badaniach na psach tylko stosowanie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg), prowadzących do stężenia w osoczu ≥ 20 mg/l, powodowało zmiany w elektroretynogramie oraz w pojedynczych przypadkach – zanik siatkówki.

Badania wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazały, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (podawanie moksifloksacyny doustnie i dożylnie) oraz na małpach (podawanie moksifloksacyny doustnie) nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani wpływu na płodność. Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików zaobserwowano wady kostne. Stwierdzono zwiększoną liczbę poronień u małp i królików po zastosowaniu moksifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów obserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie okresu ciąży oraz zwiększoną spontaniczną aktywność potomstwa po zastosowaniu dawek moksifloksacyny przekraczających zalecane 63-krotnie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moksifloksacyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna osiąga około 91 %.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym podaniu oraz przy dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg stężenie szczytowe we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest o około 30 % wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak wykazano w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42 % i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Stężenie szczytowe (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moksifloksacyny 400 mg

*Wewnątrznieczne podanie jednorazowej dawki 400 mg.

1 10 godzin po podaniu.

2 Stężenie wolne.

3 Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4 Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu przez nerki oraz z kałem/żółcią zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 oraz M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I za pośrednictwem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie z organizmu

Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w niezmienionej formie, około 2,5 % – M1, około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w niezmienionej formie, około 36 % – M1, 0 % – M2) łącznie wyniosło około 96 %. Jednoczesne stosowanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (łącznie z pacjentami z klirensami kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensami kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa–Pugha) niemożliwe jest ustalenie, czy występują różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczających doświadczeń klinicznych dotyczących stosowania moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek należy stosować u dorosłych pacjentów (od 18. roku życia) w leczeniu poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na moksifloksacynę drobnoustrojami (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Niezamierzone działania”, „Właściwości farmakodynamiczne”).

W poniższych wskazaniach moksifloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń:

• Ostry bakteryjny zatkanie.
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

W poniższych wskazaniach moksifloksacynę należy przepisać wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu pierwotnym tych zakażeń, jest nieuzasadnione lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• Pneumonia pozaszpitalna, z wyjątkiem ciężkiej postaci zapalenia płuc pozaszpitalnego.
• Średnie i umiarkowane zapalenia narządów miednicy małej (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w szczególności salpingitis i endometritis), nie związane z torbielowym zapaleniem jajników i jajowodów ani z ropniem narządów miednicy małej. W takim przypadku Moksifloksacyna, tabletki powlekane, nie powinny być stosowane jako monoterapia, ale mogą być stosowane (z wyjątkiem przypadków infekcji szczepami Neisseria gonorrhoeae opornymi na moksifloksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami) – ze względu na wzrost oporności Neisseria gonorrhoeae na moksifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Moksifloksacynę, tabletki powlekane, można stosować w celu dokończenia leczenia, w którym wczesna terapia formą dożylną moksifloksacyny okazała się skuteczna w następujących wskazaniach:

• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Lek nie jest zalecany do pierwotnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc pozaszpitalnego.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wiek poniżej 18. roku życia.
• Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• W wywiadzie choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odstępu QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odstępu QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• w wywiadie klinicznie istotnymi arytmiami.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne stosowanie leku jest również przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (5-krotnie wyższym od górnej granicy normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT. Wymieniona interakcja może zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrymid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne: cyzapryd, winakamin IV, beprydyl, difemanil.

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie jest związane z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjmowaniem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak środki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) a przyjmowaniem moksifloksacyny powinien upłynąć okres około 6 godzin.

W przypadku jednoczesnego stosowania węgla aktywowanego i moksifloksacyny doustnie w dawce 400 mg biodostępność systemowa moksifloksacyny zmniejsza się o ponad 80% w wyniku hamowania jej absorpcji. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz także sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax deryzotyny o około 30% bez wpływu na AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) ani na stężenia minimalne. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków zapobiegawczych przy jednoczesnym stosowaniu deryzotyny.

W badaniach z udziałem ochotników i pacjentów z cukrzycą, jednoczesne stosowanie moksifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym poziomie o około 21%. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrwotoczne w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki nasilenia działania przeciwkrzepnącego. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenia wskaźnika INR. Jako środek zapobiegawczy możliwe jest częstsze monitorowanie INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednie dostosowanie dawki doustnego leku przeciwkrzepnego.

Substancje, dla których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofyryna, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina przy podaniu dożylnej, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki metabolizm interakcji poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobny.

Wchłanianie moksifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w szczególności produktów mlecznych).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów z wcześniejszą historią ciężkich reakcji niepożądanych po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moksifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie istnieje terapia alternatywna, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji niepowikłanych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, w których może wystąpić wydłużenie interwału QTc

W niektórych pacjentach stosowanie moksifloksacyny może prowadzić do wydłużenia interwału QT w elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc przy stosowaniu moksifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4%) w porównaniu z wartością wyjściową. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających interwał QT. Pacjenci w starszym wieku mogą również być bardziej wrażliwi na wpływ leku na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z warunkami proarytmiogennymi (szczególnie kobietom i pacjentom w starszym wieku), takimi jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes, oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Jeśli podczas leczenia moksifloksacyną wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Podwyższona wrażliwość / reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybrać postać stanu zagrożonego życiem, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku klinicznego objawienia się ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwwstrząsową).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobową, pacjentom zaleca się skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego epidermalnego nekrolizy (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), ostrzego ogólnoustrojowego egzantematycznego pustulowegozu (AGEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogły zagrażać życiu lub mieć charakter śmiertelny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentów przepisywanych na ten lek należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich stan. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na takie reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas terapii moksifloksacyną rozwinęły się ciężkie reakcje skórne, takie jak SJS, TEN, AGEP lub zespół DRESS, ponownego leczenia moksifloksacyną nie można stosować w żadnym wypadku.

Pacjenci podatni na napady drgawkowe

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać drgawki. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu ich pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i obecności czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moksifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksifloksacynę zaleca się informowanie lekarza o rozwoju takich objawów neuropatii, jak ból, pieczenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychiki

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwiną się takie reakcje, należy przerwać leczenie moksifloksacyną i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub z wywiadem takich chorób.

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej z antybiotykami (AA) oraz zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykami (AAC), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile, obserwowano podczas stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest uwzględnienie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AA lub AAC leczenie środkami przeciwbakteryjnymi, w tym moksifloksacyną, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, ale mogą również wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Reakcje niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów w starszym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami stałymi oraz u chorych otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku, zapalenia) należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. Należy rozpocząć odpowiednie leczenie uszkodzonej(-ych) kończyny(-in) (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, niedomykalność/zaburzenia zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, oraz rozwój niedomykalności na zastawkach aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także niedomykalności/zaburzeń pracy dowolnej zastawki serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy aorty lub wrodzonej wady zastawki serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub z chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka. Do czynników sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, a także niedomykalności/zaburzeń zastawek serca należą: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów; do czynników ryzyka aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena; do czynników ryzyka niedomykalności/zaburzeń zastawek serca – zapalenie wsierdzia zakaźne.

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy doraźnej.

Pacjentom zaleca się natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się ostrej duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w starszym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn”, „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dysglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moksifloksacyną otrzymywali doustne środki hipoglikemizujące (np. pochodne sulfoniliomocznikowe) lub insulinę. Znane są przypadki komy hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moksifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to należy zalecać pacjentom unikanie zarówno napromienienia ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Pacjenci z zapaleniem narządów miednicy

Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów miednicy (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się stosowania leku Moksifloksacyna, tabletek powlekanych, 400 mg.

Zapalenie narządów miednicy może być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. Dlatego w przypadkach empirycznego stosowania moksifloksacyny należy jednocześnie przepisać odpowiedni inny antybiotyk (np. cefalosporynę), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moksifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie nastąpi poprawa stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanki podskórnej

Skuteczność kliniczna dożylnej moksifloksacyny w leczeniu ciężkiej infekcji związanej z oparzeniami, faszytą i zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomielitą nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Stosowanie moksifloksacyny może utrudniać mikrobiologiczne wykrywanie Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do uzyskania fałszywie ujemnych wyników.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty

Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzonej infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moksifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego jej stosowanie u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Z uwagi na zawartość laktozy pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Ponieważ znane jest uszkodzenie stawów nośnych u młodych zwierząt przez fluorochinolony (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz przypadki odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksifloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Wiadomo, że moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstki stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksifloksacyny może przechodzić do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego względu w okresie karmienia piersią stosowanie moksifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moksifloksacyny na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksifloksacyna, mogą pogarszać zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn ze względu na wystąpienie reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku lub nagła krótkotrwała utrata przytomności (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moksifloksacynę przed kierowaniem pojazdem lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moksifloksacyny na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim niedostatecznością nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializy i długotrwałej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych informacji dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku / pacjenci o niskiej masie ciała

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku / pacjentów o niskiej masie ciała.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Lek można stosować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• w przypadku zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli – 5–10 dni;
• w przypadku pozaszpitalnego zapalenia płuc – 10 dni;
• w przypadku ostrzego bakteryjnego zapalenia zatok – 7 dni;
• w przypadku zapalenia narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu – 14 dni.

W trakcie badań klinicznych czas leczenia tabletkami moksifloksacyny wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno/peroralna)

W trakcie badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podanie moksifloksacyny w ciągu 4 dni (pozaszpitalne zapalenie płuc) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia moksifloksacyną w postaci tabletek i roztworu do wlewu dożylnego wynosi 7–14 dni w przypadku pozaszpitalnych zapaleń płuc oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg raz dziennie) oraz czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci. Moksifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować terapię objawową wspierającą oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT.

Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moksifloksacyny 400 mg doustnie prowadzi do zmniejszenia dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moksifloksacyny.

Niepożądane działania uboczne

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych po podaniu moksifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno-doustna] oraz doustna) oraz w okresie posrejestracyjnym. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie działania niepożądane obserwowano z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie działania niepożądane uporządkowano według malejącego nasilenia. Częstość występowania określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

Opis poszczególnych działań niepożądanych

* Donoszono o rzadkich przypadkach długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodującej i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z parastezjami, neuralgia, depresja, myśli samobójcze, lęk, ataki paniki, zmęczenie, zaburzenia pamięci, trudności koncentracji uwagi, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istnienia czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

** Donoszono o rzadkich przypadkach tętniaków aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym śmiertelnym), a także regurgytacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano następujące działania niepożądane (prawdopodobnie mogą one również występować przy stosowaniu moksifloksacyny): podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipertrąciemnie, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 5 lub 10 tabletek w blistrze, po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Lubnifarm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa 16.