Moksifloksacyna-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MOKSIFLOKSACYN-DARNYTSIA MOXIFLOXACIN-DARNYTSIA

Skład:

substancja czynna: moksifloksacyna;

1 fiolka (250 ml roztworu) zawiera 436 mg chlorowodorku moksifloksacyny, co odpowiada 400 mg moksifloksacyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz żółtego koloru.

Osmolarność teoretyczna: 278 mOsmol/l; pH 4,1 - 4,6.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-żyraza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika

Sposobność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-żyrazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, nieprzepuszczalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-żyrazę. Można oczekiwać oporności krzyżowej między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksifloksacyny.

Wartości odniesienia

Kliniczne MIC oraz wartości odniesienia testu dyfuzyjnego wg dysków moksifloksacyny zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne) (01.01.2012):

Tabela 1

*Niepowiązane z gatunkami wartości odniesienia zostały określone głównie na podstawie stosunku danych farmakokinetycznych do farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Dane te są stosowane dla gatunków, które nie mają indywidualnie określonych wartości odniesienia, i nie stosuje się ich do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalne rozprzestrzenienie oporności osiągnęło taki poziom, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji leku w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż przy podawaniu doustnym (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg•godz/l po wstrzyknięciu dożylnym, co jedynie nieznacznie przekracza ten parametr przy podawaniu doustnym (35 mg•godz/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Po wstrzyknięciu dożylnym moksifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy podawaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% niezależnie od stężenia leku. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej płuca 2,2 godziny po przyjęciu doustnym. Odpowiednie Cmax w makrofagach pęcherzyków płucnych wynosiło 56,7 mg/kg. Stężenie 1,75 mg/l w płynie pęcherzyków skórnych obserwowano 10 godzin po podaniu dożylnej. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest analogiczny do profilu osocza, z osiągnięciem maksymalnego wolnego stężenia 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po podaniu dożylnej.

Metabolizm

Moksifloksacyna ulega biotransformacji II fazy i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40%) oraz z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarcowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 to metabolity istotne wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

W badaniach in vitro i klinicznych faz I nie zaobserwowano metabolicznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z enzymami układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie

Okres półwydalenia moksifloksacyny z osocza wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 400 mg wydalenie leku w niezmienionej postaci z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalenie dawki (niezmienionego leku i metabolitów) wynosiło ogółem około 98% po wstrzyknięciu dożylnym. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku w nerkach. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym u pacjentów z klirensem kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem czynności nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirense kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia czynności wątroby

Dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie pozwalają jednoznacznie określić różnic w parametrach u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia czynności wątroby wiązały się z większą ekspozycją na M1 w osoczu, podczas gdy ekspozycja na substancję czynną była analogiczna jak u zdrowych ochotników. Brak wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach z podawaniem powtarzanych dawek moksifloksacyny zaobserwowano toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność u zwierząt. Stwierdzono toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Efekty te obserwowano po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany w elektroretinogramie, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po wstrzyknięciu dożylnym ogólnoustrojowa toksyczność była najbardziej wyraźna po podaniu moksifloksacyny w formie wstrząsów (45 mg/kg) i nie obserwowano jej po podaniu moksifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wstrzyknięciu wewnątrz tętniczym obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na otaczające tętnię miękkie tkanki, co wskazuje na konieczność unikania wstrzykiwania wewnątrz tętniczego moksifloksacyny.

Moksifloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie zaobserwowano genotoksyczności, mimo zastosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania rakotwórczego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia odcinka QT.

Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia odcinka QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone było wydłużenie odcinka QT. Wydłużenia odcinka QT nie obserwowano po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani zaburzeń płodności po jej zastosowaniu. U zwierząt obserwowano nieznaczne zwiększenie częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie po zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym toksycznym wpływem na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u niewykształconych zwierząt.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zapalenie płuc nabyte poza szpitalem.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Moksifloksacyna-Darnytsia powinna być stosowana tylko wtedy, gdy zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, zwykle zalecanych jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu tych infekcji, jest nieuzasadnione.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).
• W wywiadzie choroby lub patologie ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem chinolonów.

Podczas badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odstępu QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• w wywiadie arytmiami objawowymi.

Nie można stosować moksifloksacyny jednocześnie z lekami, które wydłużają odstęp QT (patrz również sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz wzrostem poziomu transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Środki ostrożności.

Jeden fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Niezużyty roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu dożylnego moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem).

Roztworu do wlewu dożylnego moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych stałych zanieczyszczeń lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może pojawić się osad, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej, dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu dożylnego w temperaturze poniżej 15 °C.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współdziałanie z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odstępu QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramida);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamin IV, beprydył, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. moczopędne pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistery (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym podawaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC lub poziom tej krzywej.

Podczas badań z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia Cmax glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie wywołały zmian parametrów farmakodynamiki (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego standardu znormalizowanego (INR).

Zgłaszano wiele przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących środki przeciwmikrobowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrymoksazol i niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne i stan zapalny, wiek oraz ogólny stan pacjenta. Z tego powodu trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek ostrożności można częściej kontrolować wartość INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji moksifloksacyny z następującymi substancjami: ranitydyna, probenecyd, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podawana dożylne, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Współdziałanie z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne wskazania.

Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich reakcji niepożądanych po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moksifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych terapii alternatywnych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać biorąc pod uwagę informacje zawarte w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc

Stwierdzono, że moksifloksacyna może u niektórych pacjentów powodować wydłużenie interwału QTc w zapisie elektrokardiograficznym (EKG). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku w osoczu krwi przy szybkim wlewie dożylnym. Dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu wlewania, który powinien trwać nie krócej niż 60 minut, oraz nie przekraczać dawki dożylnej 400 mg raz na dobę. Szczegółowe informacje zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Leczenie moksifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od tego, czy są one potwierdzone wynikami EKG.

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci mają zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) i zatrzymania serca (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy z ostrożnością stosować moksifloksacynę u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy z ostrożnością przepisywać moksifloksacynę pacjentom przyjmującym leki związane z klinicznie istotną bradykardią (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

U kobiet i pacjentów starszych może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających interwał QTc, takich jak moksifloksacyna, dlatego pacjenci ci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Opisywano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybierać postać zagrożonego życia wstrząsu nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. terapię wstrząsu).

Ciężka niewydolność wątroby

Podczas stosowania moksifloksacyny opisywano przypadki zapalenia wątroby typu fulminującego, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby typu fulminującego, takich jak szybko postępująca osłabłość towarzysząca żółtaczce, ciemnemu moczu, skłonności do krwawień lub encefalopatii wątrobowej, pacjentom zaleca się skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moksifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego epidermalnego nekrolizmu (znany również jako zespół Lyella), zespołu Stevensa-Johnsona, ostrego ogólnoustrojowego egzantematycznego pęcherzyca oraz wywołanej lekami eozynofilii z objawami systemowymi (DRESS), które mogły zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci. Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, moksifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć terapię alternatywną. Jeśli u pacjenta podczas leczenia moksifloksacyną rozwiną się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolizm, ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pęcherzyk lub wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi, leczenie moksifloksacyną u tego pacjenta nie powinno być nigdy wznowione.

Pacjenci podatni na napady padaczkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady padaczkowe. Należy z ostrożnością przepisywać je pacjentom z zaburzeniami ze strony układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady padaczkowe lub obniżać próg padaczkowy. W przypadku wystąpienia napadów padaczkowych należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Opisywano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moksifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksifloksacynę zaleca się informowanie lekarza o pojawieniu się takich objawów neuropatii, jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne mogły postępować do rozwoju myśli samobójczych i zachowań samoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwiną się takie reakcje, leczenie moksifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi, w tym z wywiadem takich chorób.

Biegunka związana z antybiotykoterapią, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej z antybiotykoterapią (AAAD) oraz zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykoterapią (AAC), w tym zapalenia błony śluzowej typu pseudobłoniastego i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAAD lub AAC leczenie z zastosowaniem środków przeciwdrobnoustrojowych, w tym moksifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksifloksacynę należy z ostrożnością stosować pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie, ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące trwać nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Reakcje niepożądane”). Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami stałymi oraz u pacjentów otrzymujących leczenie wspomagające kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tego leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. W przypadku uszkodzonej kończyny (kończyn) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz zespół zastawkowy/niestabilność zastawki serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na zespół zastawkowy aortalny i mitralny po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz na zespół zastawkowy dowolnej zastawki serca u pacjentów otrzymujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla zespół zastawkowego/niestabilności zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów i zapalenie wsierdzia zakaźne) lub dodatkowo.
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbieciowy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo.
• przy zespół zastawkowy/niestabilność zastawki serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcie może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie otrzymujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy doraźnej.

Pacjentom należy zalecać natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym, którzy mają zaburzenia ze strony nerek, należy z ostrożnością przepisywać moksifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami” oraz „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną opisywano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moksifloksacyną otrzymywali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotosensybilizacji. Jednak badania wskazują, że przy stosowaniu moksifloksacyny istnieje mniejsze ryzyko wywołania reakcji fotosensybilizacji. Niemniej pacjenci powinni unikać oddziaływania promieniowania ultrafioletowego lub długotrwałego i/lub silnego światła słonecznego podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z niedostateczną aktywnością glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy tętniczej

Moksifloksacyna, roztwór do wlewu dożylnego, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnego. Należy unikać podania do tętnicy, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takim sposobie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy tętniczej.

Pacjenci ze specyficznymi złożonymi infekcjami skóry i tkanki podskórnej

Skuteczność kliniczna stosowania moksifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomyelitowi, nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Moksifloksacyna może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników u pacjentów przyjmujących moksifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA)

Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA, należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera 787 mg (około 34 mmol) sodu w jednym fiolce zawierającej 250 ml roztworu do wlewu dożylnego, co odpowiada 39,35% maksymalnej dziennej dawki sodu (2 g) zgodnie z zaleceniami WHO dla dorosłych. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny w okresie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt dojrzałych płciowo oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksifloksacynę nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie karmienia piersią u kobiet. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksifloksacyny przenika do mleka matki. Z uwagi na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę doświadczalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt dojrzałych płciowo, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Badania wpływu moksifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z mechanizmami nie były przeprowadzane. Jednak fluorochinolony, w tym moksifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony układu nerwowego centralnego (np. zawroty głowy, nagłą przejściową utratę wzroku) lub nagłą i krótkotrwałą utratę przytomności (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moksifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Zalecany tryb dawkowania to 400 mg moxifloksacyny w postaci wlewu dożylnego raz na dobę.

Początkową terapię dożylną można kontynuować drogą doustną w postaci tabletek moxifloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne.

W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożylnego i doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania

Lek należy podawać dożylnie w postaci ciągłego wlewu trwającego nie krócej niż
60 minut (patrz także sekcja „Szczególne wskazania co do stosowania”).

Nie wstawiać igły(-i) w nieprzeznaczone do tego miejsca polimerowego fiolki, tylko w sterylnych portach!

Do przeprowadzenia leczenia wlewowego należy przestrzegać następującego algorytmu:

1. Zdjąć ochronną plastikową pokrywkę z kontrolą pierwszego otwarcia (jeśli jest obecna).
2. Otworzyć ochronny(-e) klapa(-n) nr 1, jak pokazano na rys. 1 i rys. 2 (producent może stosować różne typy i materiały klap ochronnych).
3. Zdjąć osłonkę z igły i włożyć ją w jeden z portów specjalnych nr 2 fiolki z lekiem do wlewania (patrz rys. 1 i rys. 2).
4. Drugi sterylny port może być wykorzystany do wprowadzenia innych leków do fiolki z wlewem (nr 4, patrz rys. 3) lub, w przypadku niewystarczającej szybkości przepływu, do igły wentylacyjnej (nr 4, patrz rys. 3).
5. Zawiesić fiolkę z roztworem, korzystając z specjalnego pierścienia nr 3 umieszczonego na dnie fiolki (patrz rys. 3).

W przypadku wskazań roztwór do wlewu można podawać przez kaniulę typu T razem z kompatybilnymi roztworami do wlewania (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałemu dializowaniu ambulatoryjnemu ośrodkowemu, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moxifloksacyny u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i nastolatków nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT konieczny jest monitoring EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego po doustnym lub dożylnym podaniu dawki moxifloksacyny 400 mg zmniejsza dostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Reakcje niepożądane.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym stosowania moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, stopniowa [dożylno-peroralna] oraz peroralna). Reakcje niepożądane sklasyfikowano według ich częstości występowania.

Wszystkie reakcje niepożądane, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością mniejszą niż 3%.

Wszystkie reakcje niepożądane podano według układu narządów i częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10000 – < 1/1000), rzadkie (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie i rozmyte widzenie (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); niezbyt często – fotofobia; rzadkie – przejściowa utrata wzroku (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami”), zapalenie tęczówki oraz dwustronne ostre przesłonięcie tęczówki (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego*: niezbyt często – szumy w uszach, zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zazwyczaj odwracalna).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko – duszność (w tym stan astmatyczny).

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, ból w przewodzie pokarmowym i jamie brzusznej, biegunka; rzadko – obniżenie apetytu i zmniejszenie spożycia pokarmu, zaparcia, niestrawność, wzdęcia, zapalenie żołądka, podwyższenie poziomu amylazy; niezbyt często – dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej związane z zastosowaniem antybiotyku (w tym kolit pseudomembranacyjny, który w rzadkich przypadkach może być powiązany z zagrażającymi życiu powikłaniami) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zaburzenia funkcji wątroby [w tym podwyższenie poziomu LDH (dehydrogenazy mleczanowej)], podwyższenie poziomu bilirubiny, GGTP (gammaglutamylotranspeptydazy), fosfatazy zasadowej we krwi; niezbyt często – żółtaczka, zapalenie wątroby (głównie cholestazyjne); rzadkie – fulminantne zapalenie wątroby, które może prowadzić do rozwoju zagrażającej życiu niewydolności wątroby (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – odwodnienie; niezbyt często – zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony układu endokrynnego: rzadkie – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: rzadko – hiperlipidemia; niezbyt często – hiperglikemia, hiperurykemia; rzadkie – hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna.

Ze strony układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – parestezje/dysestezje, zaburzenia smaku (w tym agewzja w rzadkich przypadkach), dezorientacja i dezorientacja, zaburzenia snu (głównie bezsenność), drżenie, zawroty głowy, senność; niezbyt często – hipestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), patologiczne sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu spowodowane zawrotami głowy lub zawrotami głowy), napady padaczkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia; rzadkie – hiperestezja.

Ze strony psychiki*: rzadko – reakcje niepokoju, zwiększenie aktywności psychomotorycznej/pobudzenie; niezbyt często – niestabilność nastroju, depresja (w rzadkich przypadkach z możliwą samoagresją, objawiającą się jako myśli/samobójcze myśli lub próby samobójcze), halucynacje, delirium; rzadkie – depersonalizacja, reakcje psychotyczne (z możliwą samoagresją, objawiającą się jako myśli/samobójcze myśli lub próby samobójcze) – (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego**: często – wydłużenie odcinka QT u pacjentów z hipokaliemią (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności”); rzadko – wydłużenie odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), przyspieszone bicie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa, rozszerzenie naczyń; niezbyt często – tachyarytmie komorowe, omdlenie (np. ostre i krótkotrwałe utraty przytomności), nadciśnienie tętnicze, hipotensja; rzadkie – niestandardowe zaburzenia rytmu, tachykardia komorowa typu torsade de pointes (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zatrzymanie krążenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie naczyń.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego/zwiększenie INR; rzadkie – podwyższenie poziomu protrombiny/zmniejszenie INR, agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – reakcje alergiczne (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); niezbyt często – anafilaksja, w tym w rzadkich przypadkach wstrząs zagrażający życiu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), obrzęk alergiczny/obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani, potencjalnie zagrażający życiu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Infekcje i inwazje: często – nadkażenia związane z bakteriami opornymi lub grzybami, np. kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – swędzenie, wysypka, pokrzywka, suchość skóry; rzadkie – reakcje pęcherzykowe skóry, takie jak zespół Stevensa–Johnsona lub toksyczny nekrolizy epidermy (potencjalnie zagrażające życiu) – (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); częstość nieznana – ostra ogólna wypryskowa pustulka (AGEP), eozynofilia wywołana lekami z objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), stały wysyp lekowy, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: rzadko – artrologia, miologia; niezbyt często – zapalenie ścięgien (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zwiększenie napięcia mięśniowego, skurcze mięśni, osłabienie mięśni; rzadkie – pęknięcie ścięgien (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie stawów, nasilenie sztywności mięśni jako objaw myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); częstość nieznana – rabdomioliza.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania*: często – reakcje w miejscu wstrzyknięcia i infuzji; rzadko – złe samopoczucie (głównie osłabienie lub zmęczenie), ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej, miednicy i kończyn), nadmierne pocenie się, zapalenie żył w miejscu infuzji; niezbyt często – obrzęk.

Wskaźniki laboratoryjne:

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych wpływających na różne, czasem kilka układów narządów i zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienie aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy dożylnej drodze podania leku z późniejszą terapią peroralną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Rzadko: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk, kolit związany z zastosowaniem antybiotyku (w tym kolit pseudomembranacyjny, w rzadkich przypadkach związany z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), napady padaczkowe, w tym napady grand mal – (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano efekty niepożądane, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipernatremia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie niższej niż 15 °C i nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie można podawać roztworu do infuzji moxifloksacyny jednocześnie z innymi nieskompatybilnymi roztworami, do których należą: roztwór chlorku sodu 10 %; roztwór chlorku sodu 20 %; roztwór wodorowęglanu sodu 4,2 %; roztwór wodorowęglanu sodu 8,4 %.

Ten lek nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie. 250 ml w fiolce; 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farma” „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.