Moflaxa®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Moflaxa® (Moflaxa®)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 ml roztworu do wlewu zawiera 1,6 mg moxifloksacyny w postaci mocifloksacyny chlorowodorku;

1 fiolka (250 ml roztworu) zawiera 400 mg moxifloksacyny w postaci moxifloksacyny chlorowodorku;

substancje pomocnicze: chloro sodu, roztwór laktanu sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: lekko żółtozielony, przezroczysty roztwór praktycznie bez zawiesin.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-żyraza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika

Skuteczność fluorochinolonów w niszczeniu bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów przeprowadzone na zwierzęcych modelach chorób infekcyjno-zapalnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-żyrazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-żyrazę. Można oczekiwać krzyżowej oporności między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksifloksacyny.

Wartości graniczne

Kliniczne wartości MIC oraz wartości graniczne testu dyfuzyjnego zgodnie z danymi EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Przeciwinfekcyjne) (01.01.2015):

Wrażliwość mikrobiologiczna

Odporność nabyta wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Po jednorazowej infuzji leku w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż przy podawaniu doustnym (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg*godz/l po podaniu dożylnym i jedynie nieznacznie przewyższa ten parametr przy podawaniu doustnym (35 mg*godz/l), całkowita dostępność biologiczna wynosi około 91%.

Podczas podawania dożylnego moxifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku lub płci pacjenta.

Farmakokinetyka jest liniowa przy podawaniu jednorazowej dawki doustnej w zakresie 50–1200 mg, jednorazowej dawki dożylnej do 600 mg oraz przy podawaniu dawki do 600 mg raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie ustalonym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według wyników badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami krwi wynosi około 40–42%, niezależnie od stężenia leku.

Moxifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściełającym nabłonek po 2,2 godziny po podaniu doustnym. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano po 10 godzinach po podaniu dożylnym. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzycząsteczkowego jest analogiczny do profilu osocza, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) po około 1,8 godziny po podaniu dożylnym.

Metabolizm

Moxifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40%), a także z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarcowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi tylko dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

Podczas badań in vitro i klinicznych faz I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z enzymami układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie

Okres półtrwania moxifloksacyny w osoczu wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min.

Po dożylnej dawce 400 mg wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalanie dawki (niezmienionego leku i metabolitów) wynosiło ogółem około 98% po podaniu dożylnej dawki leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku z nerek. Jednoczesne podawanie moxifloksacyny z ranitydyną i probenecydem nie zmienia klirensu nerkowego leku pierwotnego.

Upośledzenie funkcji nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moxifloksacyny u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (w tym pacjentów z klirens kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Upośledzenie funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Upośledzenie funkcji wątroby wiązało się z wyższym stężeniem M1 w osoczu, podczas gdy stężenie substancji czynnej było analogiczne do stężenia u zdrowych ochotników. Brak wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moxifloksacyny w leczeniu pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach z zastosowaniem powtarzanych dawek moxifloksacyny u zwierząt stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność. Obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Te efekty pojawiały się po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po dożylnej aplikacji ogólnoustrojowa toksyczność była najbardziej wyrażona po podaniu moxifloksacyny w formie wstrzyknięć bolusowych (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moxifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wewnątrzarterialnym podaniu obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na tkanki miękkie wokół tętnicy, co wskazuje, że należy unikać wewnątrzarterialnego podawania moxifloksacyny.

Moxifloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie stwierdzono genotoksyczności, mimo zastosowania bardzo wysokich dawek moxifloksacyny. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moxifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT.

Po dożylnej aplikacji moxifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 15, 30 lub 60 minut obserwowano zależność stopnia wydłużenia interwału QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie interwału QT. Wydłużenie interwału QT nie było obserwowane po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani pogorszenia płodności po jej zastosowaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale tylko przy zastosowaniu dawki związanej z silnym działaniem toksycznym na organizm matki (20 mg/kg dożylnie). Obserwowano wzrost liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moxifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów synowialnych u zwierząt w okresie dojrzewania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Pneumonia społeczna.
• Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Moksifloksacyna powinna być stosowana tylko wtedy, gdy zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako pierwsza linia terapii tych infekcji, jest nieuzasadnione.

Należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• ciąża lub karmienie piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek poniżej 18 roku życia;
• choroba ścięgien lub patologia ścięgien w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• arytmiami symptomaticznymi w wywiadzie.

Moksifloksacyny nie wolno stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Puga) oraz z podwyższeniem stężenia transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Szczególne środki ostrożności.

Roztwór do wlewania Moflaxa® należy użyć natychmiast po pierwszym otwarciu. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku w formie niezmienionej. Cały niewykorzystany roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Moflaxa®, roztwór do wlewania 400 mg/250 ml, jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewania:

• woda do wstrzykiwań;
• roztwór chlorku sodu 0,9 % (9 mg/ml);
• roztwór chlorku sodu 1 molowy (1 mol/l);
• roztwór glukozy 5 % (50 mg/ml);
• roztwór glukozy 10 % (100 mg/ml);
• roztwór glukozy 40 % (400 mg/ml);
• roztwór ksylitolu 20 % (200 mg/ml);
• roztwór Ringera;
• mieszanina roztworu laktofosforanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z laktałem).

Roztworu do wlewania moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku widocznych zanieczyszczeń stałych lub zmętnienia roztworu.

Pytania dotyczące niekompatybilności omówiono w sekcji „Niekompatybilność”.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QT. Może to prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cytrypamida, wincamina i.v., beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać stężenie potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym podawaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano zwiększenie Cmax doustnej cyklosporyny o około 30 % bez wpływu na krzywą AUC ani jej stężenia.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnej stężenia glibenklamidu w osoczu o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR)

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrwotocznych u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są infekcje i stan zapalny, wiek oraz ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Zaleca się częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrwotocznego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a następującymi substancjami: ranitydyną, probenecydem, doustnymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną dożylowo, teofiliną, cyklosporyną, itrakonazolem.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metabolizm zależny od enzymów cytochromu P450 jest mało prawdopodobny.

Interakcje z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów, u których wcześniej wystąpiły poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku leczenia alternatywnego i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w tej sekcji.

<u wydłużenie odstępu QT i stany kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie odstępu QT

Terapię moksyfloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów związanych z arytmią serca podczas leczenia, niezależnie od tego, czy potwierdza to badanie EKG.

Moksyfloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostre niedokrwienie mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na większe ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) i zatrzymania serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moksyfloksacyny u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Moksyfloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki związane z klinicznie istotną bradykardią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U kobiet i u pacjentów starszych może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających odcinek QT, takich jak moksyfloksacyna, dlatego pacjenci ci wymagają szczególnej uwagi.

Aneurysm aorty i jego rozwarstwienie, zastawica aortalna i zastawica mitralna

Badania epidemiologiczne informują o zwiększonego ryzyka aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia, szczególnie u pacjentów starszych, a także o zastawicy aortalnej i mitralnej po przyjmowaniu fluorochinolonów. U pacjentów przyjmujących fluorochinolony opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiertelnie), oraz zastawicy/niekompetencji dowolnej z zastawic serca (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej choroby zastawic serca, u pacjentów z rozpoznaną istniejącą aneurysmą aorty i/lub jej rozwarstwieniem lub chorobą zastawic serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka, lub w warunkach predyspozycji:

• do aneurysmy aorty, jej rozwarstwienia i zastawicy/niekompetencji zastawicy serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo;
• do aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. choroby naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo;
• do zastawicy/niekompetencji zastawic serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne).

Ryzyko aneurysmy, rozwarstwienia aorty i jej pęknięcia może być również zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy poradzić natychmiastową konsultację lekarską w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego uczucia kołatania serca lub rozwoju obrzęków brzucha lub kończyn dolnych.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Opisywano przypadki nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyfloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybierać formę zagrożonego życia szoku nawet po pierwszym zastosowaniu leku. W przypadku wystąpienia objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksyfloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie szoku).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksyfloksacyny opisywano przypadki zapalenia wątroby fulminans, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby fulminans, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjentom zaleca się konsultację lekarską przed kontynuacją leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badanie czynności wątroby.

Ciężkie skórne efekty niepożądane

Opisywano ciężkie skórne efekty niepożądane (CSEN) związane ze stosowaniem moksyfloksacyny, w tym toksyczny epidermalny nekrolyz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP) oraz reakcję z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutków śmiertelnych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Podczas przepisywania moksyfloksacyny pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, moksyfloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli podczas stosowania moksyfloksacyny u pacjenta rozwinie się poważna reakcja niepożądana, taka jak ZSJ, TEN, OGEP lub DRESS, leczenie moksyfloksacyną nie powinno być kontynuowane.

Pacjenci narażeni na napady padaczkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady padaczkowe. Należy przepisywać je z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady padaczkowe lub obniżać próg padaczkowy. W przypadku wystąpienia napadów padaczkowych należy przerwać stosowanie moksyfloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i istniejących czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających miesiące lub lata), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych obejmujących różne, czasem wielokrotne, układy organizmu (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i zmysłowy). Stosowanie moksyfloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub objawów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, który przepisał lek.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, w tym moksyfloksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym moksyfloksacynę zaleca się powiadomienie lekarza w przypadku wystąpienia takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyfloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, leczenie moksyfloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksyfloksacyny pacjentom z wywiadem chorób psychicznych lub obecnie chorującym psychicznie.

Biegunka związana z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej z antybiotykiem (AA) i zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykiem (AAZ), w tym zapalenia błony śluzowej okrężnicy i biegunki związane z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksyfloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może się różnić od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po zastosowaniu moksyfloksacyny. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AA lub AAZ leczenie za pomocą środków przeciwdrobnoustrojowych, w tym moksyfloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksyfloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna

Podczas leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, w tym moksyfloksacyną, może dochodzić do zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem dwustronnego, które rozwijają się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą trwać przez kilka miesięcy po jego zakończeniu. Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepie narządów miąższowych i u chorych przyjmujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesny obrzęk, zapalenie) leczenie moksyfloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą(-e) kończynę(-y) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli występują objawy tendinopatii (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym z zaburzeniami nerek należy przepisywać moksyfloksacynę z ostrożnością, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządu wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn”, „Efekty niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksyfloksacyną opisywano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii, zwykle u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Disglekemia rozwijała się głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie z leczeniem moksyfloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Chorym na cukrzycę zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów obserwowano reakcje fotouczulenia. Jednak badania wskazują, że ryzyko indukcji reakcji fotouczulenia przy stosowaniu moksyfloksacyny jest niskie. Niemniej pacjenci powinni unikać długotrwałego i/lub intensywnego nasłonecznienia lub napromienienia ultrafioletowego podczas leczenia moksyfloksacyną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozy-6-fosforanodwudehydrogenazy

Pacjenci z niedostateczną aktywnością glukozo-6-fosforanodwudehydrogenazy, a także pacjenci, u których w wywiadzie rodzinnym występuje ta patologia, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moksyfloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy tętniczej

Moflaxa® do wlewu dożylnego przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnej. Należy unikać podania do tętnicy, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takim sposobie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy tętniczej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moksyfloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszycytem i zakażoną „stopą cukrzycową” towarzyszącą osteomyelitowi nie została ustalona.

Wpływ na testy biologiczne

Moksyfloksacyna może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników u pacjentów przyjmujących moksyfloksacynę.

Pacjenci z infekcjami spowodowanymi metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA)

Moksyfloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci przestrzegający diety kontrolowanej pod względem spożycia soli

Preparat zawiera 811,9 mg (około 35,3 µmol) sodu w 250 ml roztworu. Pacjenci przestrzegający diety kontrolowanej pod względem spożycia soli powinni brać to pod uwagę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksyfloksacyny w okresie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt niepłciowo dojrzałych oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksyfloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie karmienia piersią u kobiet. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksyfloksacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt niepłciowo dojrzałych, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksyfloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Badania oceniające wpływ moksyfloksacyny na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn nie były prowadzone. Jednak fluorochinolony, w tym moksyfloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku) lub ostre krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moksyfloksacynę przed kierowaniem pojazdami lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Zalecany schemat dawkowania to 400 mg moxifloksacyny w postaci infuzji raz dziennie.

Początkową terapię dożyciową można kontynuować doustnie tabletkami moxifloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne.

W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc pozaszpitalne) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich). Zalecana całkowita długość leczenia dożylno-doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich.

Sposób stosowania

Lek należy podawać dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

W przypadku wskazań roztwór do infuzji można podawać przez przewód T-kształtny razem z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Upośledzenie funkcji nerek

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani stałemu dializowaniu (np. hemodializa lub długotrwała ambulatoryjna dializa otrzewnowa) nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Upośledzenie funkcji wątroby

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne specjalne grupy pacjentów

Pacjenci starsi oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moxifloksacyny u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania szczególnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT należy prowadzić monitorowanie EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego po doustnym lub dożylnym podaniu dawki moxifloksacyny 400 mg pozwala zmniejszyć dostępność biologiczną leku systemicznie o ponad 80% lub 20% odpowiednio. Podanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie wchłaniania może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane działania.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych oraz zgłoszone w okresie pogwarancyjnym po zastosowaniu moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (tylko terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno-peroralna] oraz terapia doustna) oraz ich częstość.

Wszystkie niepożądane działania, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością poniżej 3%.

Niepożądane zdarzenia w każdej grupie wymienione są w kolejności zmniejszającego się nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

2Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji związanych z lekami, wpływającymi na kilka, czasem wiele, klas narządów i zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia (związane z parestezją i neuralgią), zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, oraz pogorszenie słuchu, wzroku, smaku i węchu) związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów w niektórych przypadkach, niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

3Patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”.

4U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiertelnie), oraz regurgytację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

5Patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy stosowaniu drogi dożylnej podania leku, z następującą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie stężenia gamma-glutamylotransferazy.

Nieczęsto: tachyarytmia komorowa, hipotensja, obrzęk, kojarzony z zastosowaniem antybiotyku zapalenie jelita (w tym zapalenie jelita pseudomembranozne, w rzadkich przypadkach związane z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), napady drgawkowe (w tym napady typu „grand mal”) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (w tym pseudoguza mózgu), hipertrą, hiperkalcemię, anemię hemolityczną, rabdomiolizę.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Natychmiastowe użycie po pierwszym otwarciu.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek jest niezgodny z następującymi roztworami:

• roztwory chlorku sodu 10% (100 mg/ml) i 20% (200 mg/ml);
• roztwory wodorowęglanu sodu 4,2% (42 mg/ml) i 8,4% (84 mg/ml).

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Szczególne środki ostrożności bezpieczeństwa”.

Opakowanie.

Roztwór do wlewu z 250 ml w fiolce; 1, 5 lub 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место/KRKA, d.d., Novo mesto.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.