Mirocyban

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Mirocyban (MIROSIBAN)

Skład:

substancja czynna: atosiban acetylan;

1 fiolka (5 ml koncentratu do roztworu do wlewania dożylnej) zawiera 37,5 mg atosibanu (w postaci acetylanu);

substancje pomocnicze: manitol (E 421), roztwór kwasu solnego 1 M, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Koncentrat do roztworu do wlewania dożylnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, praktycznie wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki stosowane w ginekologii.

Kod ATX G02CX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek Mirocyban zawiera atosiban, peptyd syntetyczny ([Mpa1,D-tyrozyna(Et)2,treonina4,ornityna8]-oksytocynę), który jest konkurencyjnym antagonistą ludzkiej oksytocyny na poziomie receptorów. Wiadomo, że atosiban, wiążąc się z receptorami oksytocyny, zmniejsza częstość skurczów macicy i napięcie mięśniówki macicy, prowadząc do hamowania skurczów macicy. Atosiban wiąże się również z receptorami wazopresyny, hamując jej działanie. U zwierząt atosiban nie wpływał na układ sercowo-naczyniowy.

W przypadku rozwoju porodów przedwczesnych u ludzi atosiban w zalecanych dawkach hamuje skurcze macicy i zapewnia funkcjonalny spokój macicy. Rozluźnienie macicy rozpoczyna się niemal natychmiast po podaniu atosibanu. W ciągu 10 minut aktywność kurczliwa macicy istotnie się zmniejsza, a stabilny funkcjonalny spokój macicy (≤ 4 skurcze/godz.) utrzymuje się przez 12 godzin.

Farmakokinetyka.

U zdrowych, niebłodnych kobiet, które otrzymywały atosiban w formie infuzji (od 10 do 300 µg/min przez 12 godzin), stężenie równowagowe w osoczu krwi wzrastało proporcjonalnie do dawki. Klirens leku, objętość rozdziału oraz czas połowa życia nie zależały od dawki.

U kobiet, które otrzymywały atosiban w formie infuzji (300 µg/min przez 6–12 godzin) z powodu porodów przedwczesnych, stężenie równowagowe w osoczu krwi osiągane było w ciągu 1 godziny od rozpoczęcia infuzji (średnio 442 ± 73 ng/ml, w zakresie od 298 do 533 ng/ml).

Po zakończeniu infuzji stężenie leku w osoczu krwi szybko spadało, przy wartościach początkowego (tα) i końcowego (tβ) czasu połowa życia wynoszących odpowiednio 0,21 ± 0,01 i 1,7 ± 0,3 godziny. Średnia wartość klirensu wynosiła 41,8 ± 8,2 l/h. Średnia objętość rozdziału wynosiła 18,3 ± 6,8 l.

Łączenie atosibanu z białkami osocza u ciężarnych kobiet wynosi od 46% do 48%. Nie wiadomo, czy istotnie różni się frakcja wolna w kompartmentach matczynym i płodowym. Atosiban nie przenika do erytrocytów.

Atosiban przenika przez łożysko. Po infuzji 300 µg/min zdrowej kobiecie w ciąży stosunek stężenia atosibanu w organizmie płodu/matki wynosił 0,12.

W osoczu krwi i moczu człowieka zidentyfikowano 2 metabolity. Stosunek stężenia głównego metabolitu M1 (dez-(ornityna8, glicyna-NH29)-[Mpa1, D-tyrozyna(Et)2, treonina4]-oksytocyny) do stężenia atosibanu w osoczu krwi wynosił 1,4 i 2,8 po drugiej godzinie infuzji oraz po jej zakończeniu, odpowiednio. Nie wiadomo, czy M1 gromadzi się w tkankach. Atosiban wykrywany jest w moczu jedynie w niewielkiej ilości, jego stężenie w moczu jest około 50 razy niższe niż stężenie M1. Nie wiadomo, jaka część atosibanu wydala się z kałem. Główne działanie metabolitu M1 polegające na hamowaniu wywołanych oksytocyną skurczów macicy in vitro jest około 10 razy słabsze niż atosibanu. Metabolit M1 przenika do mleka matki.

Brak doświadczenia w leczeniu atosibanem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wymagają korekty dawkowania, ponieważ z moczem wydala się jedynie nieznaczna ilość atosibanu. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby atosiban należy stosować z ostrożnością.

Mało prawdopodobne, że atosiban hamuje izoformy wątrobowego cytochromu P450 u ludzi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Mirocyban stosować w celu zapobiegania przedwczesnym porodom u ciężarnych spełniających wszystkie poniższe kryteria:

• regularne skurcze macicy trwające nie krócej niż 30 s i występujące z częstotliwością ≥ 4 razy w ciągu 30 minut;
• rozwarcie szyjki macicy od 1 do 3 cm (0–3 cm u kobiet rodzących po raz pierwszy) oraz wygładzenie szyjki macicy ≥ 50 %;
• wiek pacjentki powyżej 18 roku życia;
• wiek ciąży od 24 do 33 pełnych tygodni;
• prawidłowa częstość akcji serca płodu.

Przeciwwskazania.

Mirocybanu nie należy stosować w następujących przypadkach:

• wiek ciąży mniejszy niż 24 lub większy niż 33 pełne tygodnie;
• przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego przy ciąży powyżej 30 tygodni;
• zaburzenia częstości akcji serca płodu;
• krwawienie maciczne przed porodem wymagające natychmiastowego porodu;
• eklampsja i ciężka przedeklampsja wymagające natychmiastowego porodu;
• wewnątrzmaciczna śmierć płodu;
• wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu i nietypowa częstość akcji serca (FAS) płodu;
• podejrzenie wewnątrzmacicznego zakażenia;
• przewlekła położenie łożyska;
• odklejenie łożyska;
• inne stany dotyczące zarówno matki, jak i płodu, w których przedłużanie ciąży stanowi zagrożenie;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania in vitro wykazały, że atosyban nie jest substratem układu cytochromu P450 i nie hamuje metabolizmu leków przez enzymy tego układu, dlatego udział atosybanu w interakcjach lekowych pośredniczonych przez cytochrom P450 jest mało prawdopodobny.

W badaniach z udziałem zdrowych ochotniczek przeprowadzono ocenę interakcji z labetalolem i betametyzolonem. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między atosybanem a betametyzolonem ani labetalolem.

Nie przeprowadzono innych badań interakcji lekowych z antybiotykami, alkaloidami szalelu oraz lekami przeciwhypotensyjnymi.

Szczególne środki ostrożności.

W przypadku stosowania atosybanu u pacjentek, u których możliwe jest przedwczesne pęknięcie pęcherza owodniowego, korzyści wynikające ze wstrzymania porodu powinny przewyższać potencjalne ryzyko rozwoju chorionamnionitu.

Atosybanu nie stosuje się w przypadku nieprawidłowego przyczepienia łożyska.

Brak doświadczenia w leczeniu atosybanem pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.

Zaburzenia funkcji nerek nie wymagają korekty dawkowania, ponieważ z moczem wydala się jedynie niewielka ilość atosybanu. Atosyban należy stosować z ostrożnością u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby.

Doświadczenie stosowania atosybanu w ciąży wielopłodowej lub w okresie ciąży od 24 do 27 tygodnia jest ograniczone ze względu na niewielką liczbę pacjentek, które poddano leczeniu tym lekiem. W związku z tym korzyści z zastosowania atosybanu w tych grupach nie zostały ustalone.

Możliwe jest ponowne stosowanie leku Mirocyban, jednak nie więcej niż 3 razy (ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne).

W przypadku wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu decyzja o kontynuowaniu podawania lub ponownym zastosowaniu leku Mirocyban zależy od oceny dojrzałości płodu.

W przypadku długotrwałej aktywności mięśniowej macicy podczas podawania atosybanu należy monitorować skurcze macicy oraz częstość akcji serca płodu.

Jako antagonistę oksytocyny, atosyban teoretycznie może nasilić rozluźnienie macicy i spowodować krwawienie maciczne poporodowe, dlatego należy kontrolować utratę krwi po porodzie. Jednakże w trakcie badań klinicznych nie obserwowano nieadekwatnych skurczów macicy po porodzie.

Ciąże wielopłodowe oraz stosowanie leków o działaniu tokołitycznym, takich jak blokery kanałów wapniowych i beta-mimetyki, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem obrzęku płuc. Dlatego atosyban należy stosować z ostrożnością w ciąży wielopłodowej i/lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu tokołitycznym.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Atosyban należy stosować wyłącznie w przypadku rozpoznanych przedwczesnych porodów w okresie ciąży od 24 do 33 pełnych tygodni.

Karmienie piersią

Jeśli kobieta w okresie ciąży karmi piersią wcześniaka, karmienie piersią należy przerwać na okres leczenia lekiem Mirocyban, ponieważ podczas karmienia piersią wydzielany jest oksytocyna, który może zwiększać kurczliwość macicy i przeciwdziałać działaniu terapii tokołitycznej.

W trakcie badań klinicznych atosybanu nie zaobserwowano wpływu na laktację. Zauważono, że niewielkie ilości atosybanu przenikają z osocza do mleka kobiet.

Funkcja rozrodcza

Badania toksyczności embrionalnej i fetopłodowej nie wykazały działania toksycznego atosybanu. Nie przeprowadzono badań płodności ani wczesnego okresu embriogenezy.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie skomplikowanych maszyn nie był oceniany ze względu na nieodpowiedniość sytuacji klinicznej.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Mirocyban powinien przepisywać i prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu przedwczesnych porodów.

Mirocyban podaje się dożylnie w trzech kolejnych etapach:

• podać dawkę początkową (6,75 mg) leku Mirocyban, roztwór do wstrzykiwań, 6,75 mg / 0,9 ml, jako dawkę „bolus”;
• natychmiast po tym przeprowadzić długotrwałą infuzję leku Mirocyban, substancja koncentrat do roztworu do infuzji, 37,5 mg / 5 ml, w wysokiej dawce (infuzja ładowania, 300 µg/min) przez 3 godziny;
• następnie przeprowadzić infuzję w niższej dawce leku Mirocyban, substancja koncentrat do roztworu do infuzji, 37,5 mg / 5 ml (następna infuzja, 100 µg/min) przez okres do 45 godzin.

Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 48 godzin. Całkowita dawka podczas całego cyklu terapii lekiem Mirocyban nie powinna przekraczać 330,75 mg atosybanu.

Po rozpoznaniu przedwczesnych porodów należy jak najszybciej rozpocząć terapię dożylną za pomocą początkowej dawki „bolus” leku Mirocyban, roztwór do wstrzykiwań (patrz instrukcja do leku Mirocyban, roztwór do wstrzykiwań, 6,75 mg / 0,9 ml). Po wstrzyknięciu „bolus” należy rozpocząć infuzję. Jeśli aktywność skurczowa macicy nie ustępuje w trakcie leczenia lekiem Mirocyban, należy rozważyć leczenie alternatywne.

W poniższej tabeli przedstawiono pełną informację dotyczącą dawkowania leku do podania „bolus” i kolejnej infuzji:

Powtórne stosowanie

W przypadku konieczności ponownego stosowania atosibanu należy również rozpocząć od dożylnej dawki bolusowej leku Mirocyban, roztwór do wstrzykiwań, 6,75 mg / 0,9 ml, a następnie kontynuować infuzję leku Mirocyban, substancja do roztworu do infuzji, 37,5 mg / 5 ml. Leczenie powtórne można rozpocząć w dowolnym czasie po zakończeniu pierwszego leczenia i można je powtarzać do 3 razy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Brak doświadczeń w leczeniu atosibanem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wymagają korekty dawki, ponieważ z moczem wydala się jedynie niewielka ilość atosibanu. Atosiban należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwań dożylnych

Przed zastosowaniem lek należy wizualnie sprawdzić, czy w fiolkach nie ma stałych cząstek oraz czy nie doszło do zmiany barwy roztworu.

Po otwarciu fiolki z substancją do roztworu, rozcieńczenie należy przeprowadzić natychmiast. Rozcieńczony roztwór do wstrzykiwań dożylnych należy zużyć w ciągu 24 godzin od przygotowania.

Do infuzji dożylnej, którą należy przeprowadzić bezpośrednio po podaniu dawki bolusowej, substancję do roztworu do infuzji Mirocyban 37,5 mg / 5 ml należy rozcieńczyć w jednym z poniższych płynów:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu,
• roztwór Ringera z laktem,
• 5 % roztwór glukozy.

Z pojemnika do infuzji o pojemności 100 ml należy odjąć 10 ml odpowiedniego roztworu i wylać. Następnie dodać 10 ml substancji do roztworu do infuzji Mirocyban 37,5 mg / 5 ml (2 fiolki po 5 ml), aby uzyskać stężenie 75 mg atosibanu w 100 ml.

Otrzymany w ten sposób roztwór powinien być przezroczysty, bezbarwny i nie zawierać cząstek.

Infuzję ładującą należy przeprowadzić poprzez podanie przygotowanego roztworu z szybkością 24 ml/godz. (czyli 18 mg/godz.) przez 3 godziny pod odpowiednią kontrolą medyczną w oddziale położniczym. Po upływie 3 godzin szybkość infuzji należy zmniejszyć do 8 ml/godz.

Do kontynuacji infuzji należy przygotować kolejne 100 ml roztworu metodą opisaną powyżej.

W przypadku użycia pojemnika o innej pojemności należy przeliczyć ilość leku, aby zachować wskazane proporcje.

W celu zapewnienia dokładnej dawki leku należy skalibrować szybkość podania w aparacie do dożylnej infuzji kontrolowanej kroplowo w kroplach/min. Kamera do mikrokroplowej infuzji dożylnej może zapewnić wygodny zakres szybkości infuzji w granicach zalecanych dawek leku Mirocyban.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Mirocyban u ciężarnych w wieku poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Brak danych, dlatego lek nie powinien być stosowany u dzieci.

Przedawkowanie.

Opisano kilka przypadków przedawkowania, które przebiegały bez objawów i oznak specyficznych. Nie znano specyficznego antydota w przypadku przedawkowania.

Niepożądane działania.

W trakcie badań klinicznych opisano możliwe niepożądane działania ze strony organizmu matki. Ogółem u 48 % pacjentek leczonych atosybanem w trakcie badań klinicznych pojawiały się niepożądane działania. Obserwowane niepożądane reakcje były zazwyczaj łagodnego nasilenia. Najczęściej zgłaszano nudności (14 %).

Badania kliniczne nie wykazały żadnych szczególnych niepożądanych działań atosybanu u noworodków. Niepożądane działania u niemowląt były w granicach normy i były porównywalne z wynikami badań w grupach otrzymujących placebo oraz beta-mimetyki.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania sklasyfikowane według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do <1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000). W każdej grupie według częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszania się nasilenia ich objawów.

Dane z okresu po wykładowym

W okresie po wykładowym stosowania atosybanu zgłaszano zjawiska oddechowe, takie jak duszność i obrzęk płuc, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu tokolitycznym, takich jak antagoniści wapnia i beta-mimetyki, oraz u kobiet z ciążą mnogą.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres przydatności do użycia.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Stabilność chemiczna i fizyczna po otwarciu opakowania została potwierdzona przez 24 godziny w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. Jeżeli lek nie zostanie użyty od razu, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik, a okres przechowywania nie powinien zazwyczaj przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że odtworzenie roztworu odbyło się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach bezpyłowych.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań dotyczących zgodności, tego leku nie należy mieszać z żadnymi innymi lekami. Jeżeli konieczne jest jednoczesne podanie innego leku, można stosować tę samą kaniulę lub inne miejsce do wstrzykiwania dożylnego. Umożliwia to ciągły, niezależny monitoring szybkości infuzji.

Opakowanie.

Po 5 ml koncentratu do roztworu do infuzji w fiolce; po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMIDEA” / Limited Liability Company „PHARMIDEA”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

ul. Rupnīcu 4, Olaine, rejon Olaine, LV-2114, Łotwa /
4 Rupnicu Str., Olaine, Olaine distrikt, LV-2114, Latvia.