Mirazep

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku Mirazep (MIRAZEP)

Skład:

substancja czynna: mirtazapina;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 15 mg lub 30 mg mirtazapiny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa croscarmelozowa, skrobia prażelatynizowana, talk, stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol propylenowy, żelaza tlenek żółty (E 172) (tabletki 15 mg), żelaza tlenek czerwony (E 172) (tabletki 30 mg).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 15 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, żółte, okrągłe, dwuwypukłe.

tabletki 30 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, jasnobrązowe, okrągłe, dwuwypukłe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji.

Kod ATC N06A X11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mirtazapina jest antagonistą presynaptycznych receptorów α, co nasila centralną przewodność noradrenergiczną i serotonergiczną. Wzmacnianie przewodnictwa serotonergicznego odbywa się wyłącznie poprzez receptory 5-HT1, ponieważ mirtazapina blokuje receptory 5-HT2 i 5-HT3. Oba enancjomery mirtazapiny wykazują aktywność przeciwdepresyjną: enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, natomiast enancjomer R(-) blokuje receptory 5-HT3. Mirtazapina blokuje

receptory H1, co odpowiada za jej działanie sedytywne. W dawkach terapeutycznych mirtazapina praktycznie nie wykazuje działania antycholinergicznego i nie wpływa na układ sercowo-naczyniowy.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym Mirazep jest szybko i dobrze wchłaniany (dostępność biologiczna wynosi około 50%), osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po około

2 godzinach. Ponad 85% mirtazapiny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni okres półwyluwania wynosi 20–40 godzin; odnotowano przypadki, w których okres półwyluwania wynosił 65 godzin. Krótszy okres półwyluwania obserwuje się zazwyczaj u młodszych pacjentów. Długi okres półwyluwania pozwala na przyjmowanie leku raz na dobę. Stężenie stacjonarne osiągane jest po 3–4 dniach, po czym akumulacja znika. W granicach zalecanej dawki parametry farmakokinetyczne mirtazapiny wykazują liniową zależność od zastosowanej dawki leku. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na farmakokinetykę mirtazapiny.

Mirtazapina jest intensywnie metabolizowana i wydalana z organizmu z moczem i kałem w ciągu kilku dni. Głównymi drogami biotransformacji są demetylacja i utlenianie, a następnie koniugacja. Demetylowany metabolit jest farmakologicznie aktywny i najprawdopodobniej wykazuje takie samo działanie farmakologiczne, jak substancja pierwotna.

Clirens mirtazapiny może zmniejszać się w przypadku niewydolności nerek lub wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie dużego epizodu depresyjnego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

• Mirtazapinę nie należy przyjmować jednocześnie z inhibitorami MAO ani w ciągu 2 tygodni po zakończeniu leczenia. Z drugiej strony, przed zastosowaniem inhibitorów MAO u pacjentów leczonych mirtazapiną, powinien upłynąć okres około 2 tygodni.

Ponadto, podobnie jak w przypadku selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, jednoczesne stosowanie z innymi substancjami działającymi serotoni-nerycznie (L-tryptofan, triptany, tramadol, linezolid, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, wenlafaksyna, lit oraz preparaty z włościanu pospolitego (Hypericum perforatum) może prowadzić do wystąpienia efektów związanych z działaniem serotoniny. W przypadku łączonego stosowania tych substancji czynnych z mirtazapiną zaleca się zachowanie ostrożności i dokładne obserwowanie kliniczne;

• mirtazapina może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków uspokajających (w szczególności większość leków przeciwdziałałowych, antagonistów H\₁ histaminy, opioidów). Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu tych leków razem z mirtazapiną;
• Mirazep może nasilać depresyjne działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego pacjentom należy zdecydowanie zniechęcić do spożycia alkoholu podczas leczenia mirtazapiną;
• mirtazapina w dawce 30 mg raz na dobę powodowała niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie INR (międzynarodowego wskaźnika normalizowanego, INR) u pacjentów leczonych warfaryną. Zaleca się kontrolę INR w przypadku jednoczesnego leczenia warfaryną i mirtazapiną ze względu na możliwość zwiększenia INR.

Interakcje farmakokinetyczne

• Karbamazepina i fenytoina, jako induktory CYP3A4, zwiększają klirens mirtazapiny około dwukrotnie, w konsekwencji średnie stężenie mirtazapiny we krwi obniża się odpowiednio o 60 % i 45 %. Gdy do terapii mirtazapiną dodaje się karbamazepinę lub inny induktor metabolizmu wątrobowego (tak jak ryfampicyna), dawkę mirtazapiny należy zwiększyć. Jeśli leczenie takim lekiem jest przerywane, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki mirtazapiny;
• jednoczesne stosowanie mocnego inhibitora CYP3A4 – ketokonazolu – zwiększało stężenia szczytowe w osoczu oraz AUC (pole pod krzywą „stężenie/czas”) mirtazapiny odpowiednio o około 40 % i 50 %;
• jednoczesne stosowanie cyklosporyny (słaby inhibitor CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4) z mirtazapiną może zwiększyć średnie stężenia mirtazapiny we krwi o ponad 50 %. Należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki, jeśli mirtazapina jest stosowana razem z mocnymi inhibitorami CYP3A4, inhibitorami proteazy HIV, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, erytromycyną, cyklosporyną lub nefazodonem;
• badania interakcji nie wykazały żadnych istotnych efektów farmakokinetycznych przy jednoczesnym leczeniu mirtazapiną z paroksetyną, amitryptyliną, rysperydonem ani litem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (przypadki związane z samobójstwem). To ryzyko utrzymuje się aż do wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni być dokładnie obserwowani do czasu jej wystąpienia. Ryzyko samobójstwa może wzrastać we wczesnych stadiach wyleczenia.

Wiadomo, że pacjenci z historią prób samobójczych lub pacjenci wykazujący wyraźny stopień myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, mają większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójstwa i powinni być dokładnie monitorowani przez cały okres leczenia. Analiza badań klinicznych antydepresantów stosowanych u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Dokładna obserwacja pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem zachowań samobójczych, powinna towarzyszyć terapii antydepresantami, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz opiekunów pacjentów) należy ostrzec o konieczności zwracania uwagi na wszelkie objawy kliniczne, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu i o natychmiastowe zgłaszanie się po poradę medyczną, jeśli takie objawy wystąpią. Biorąc pod uwagę możliwość samobójstwa, szczególnie na początku leczenia, pacjentowi należy przepisać minimalną niezbędną ilość tabletek Mirazep.

Uciśnienie szpiku kostnego.

Podczas leczenia lekiem Mirazep zgłaszano przypadki uciśnienia szpiku kostnego, które zazwyczaj objawiały się granulocytopenią lub agranulocytozą.

Zgłaszano pojedyncze przypadki agranulocytozy, w większości odwracalne, ale w niektórych przypadkach kończące się śmiercią. Skutki śmiertelne występowały głównie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Lekarz powinien zwracać uwagę na takie objawy jak gorączka, ból gardła, stomatyt lub inne oznaki infekcji. Gdy wystąpią takie objawy, leczenie należy przerwać i wykonać morfologię krwi.

Żółtaczka.

Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpi żółtaczka.

Stan wymagające nadzoru lekarza. Ostrożne dawkowanie oraz regularna i dokładna obserwacja są konieczne u pacjentów z następującymi stanami:

• padaczka i organiczne uszkodzenia mózgu: choć doświadczenie kliniczne wskazuje, że napady padaczkowe rzadko występują podczas leczenia mirtazapinem, podobnie jak przy innych antydepresantach, Mirazep należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z historią napadów padaczkowych. Leczenie należy przerwać u pacjentów, u których wystąpią napady padaczkowe lub zwiększy się ich częstotliwość;
• niewydolność wątroby: po podaniu doustnym 15 mg mirtazapinu klirens mirtazapinu zmniejszył się o około 35 % u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu wzrosło o około 55 %. Przepisując 30 mg mirtazapinu, należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla pacjenta;
• niewydolność nerek: po jednorazowym doustnym podaniu 15 mg mirtazapinu pacjentom z niewydolnością nerek o umiarkowanym stopniu nasilenia (10 ml/min < klirens kreatyniny < 40 ml/min) lub ciężkim stopniu (klirens kreatyniny < 10 ml/min) klirens mirtazapinu zmniejszył się odpowiednio o 30 % i 50 % w porównaniu ze zdrowymi pacjentami. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu wzrosło odpowiednio o 55 % i 115 %. Nie odnotowano istotnych różnic u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim stopniu nasilenia (40 ml/min < klirens kreatyniny < 80 ml/min). Przepisując 30 mg mirtazapinu, należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla pacjenta oraz kontrolować klirens kreatyniny;
• choroby serca, takie jak zaburzenia przewodnictwa, choroba wieńcowa i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. W takich przypadkach wymagane są standardowe środki ostrożności i ostrożne przepisywanie terapii towarzyszącej;
• hipotensja tętnicza;
• cukrzyca: u pacjentów z cukrzycą antydepresanty mogą wpływać na poziom glukozy we krwi. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących oraz zalecana jest dokładna obserwacja. Podobnie jak przy stosowaniu innych antydepresantów, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:
• u pacjentów z chorobą psychiczną, taką jak schizofrenia lub inne zaburzenia psychiczne, stosowanie antydepresantów może nasilić objawy psychotyczne; myśli paranoiczne mogą się nasilić;
• leczenie fazy depresyjnej zaburzenia dwubiegunowego może prowadzić do przejścia w fazę maniakalną. Pacjentów z historią objawów maniakalnych lub hipomaniakalnych należy dokładnie obserwować. Stosowanie mirtazapinu należy przerwać, jeśli pacjent wejdzie w fazę maniakalną;
• nagłe przerwanie leczenia po długotrwałym stosowaniu może czasem prowadzić do objawów odstawienia. Większość objawów odstawienia objawia się niewielkimi objawami klinicznymi i ustępuje samoistnie. Najczęstsze objawy odstawienia to zawroty głowy, pobudzenie, niepokój, ból głowy i nudności. Choć są one zgłaszane jako objawy odstawienia, należy pamiętać, że mogą one być związane z przebiegiem choroby podstawowej. Zaleca się stopniowe odstawienie mirtazapinu;
• należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, w tym jako skutek przerostu gruczołu krokowego, pacjentów z ostrą kątową jaskrą i podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (jednak wpływ leku Mirazep jest mało prawdopodobny ze względu na jego bardzo niską aktywność antycholinergiczną);
• akatyzja / pobudzenie psychomotoryczne: stosowanie antydepresantów wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepokojącym pobudzeniem i potrzebą częstego poruszania się, uniemożliwiającym spokojne siedzenie lub stanie. Najprawdopodobniej objawy te mogą wystąpić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia, dlatego zwiększenie dawki może być szkodliwe dla zdrowia.
  • zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, tachykardii komorowej i nagłej śmierci. Większość doniesień dotyczyła przedawkowania lub pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT, w szczególności przy jednoczesnym przepisywaniu leków wydłużających odstęp QT.

Należy ostrożnie przepisywać mirtazapin pacjentom z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub z historią rodzinną wydłużenia odstępu QT, a także przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami, które mogą wydłużać odstęp QT.

Hyponatremia.

Bardzo rzadko zgłaszano hyponatremię związaną z nieadekwatną sekrecją hormonu antydiuretycznego (ADH) podczas stosowania mirtazapinu. Pacjenci starsi lub pacjenci stosujący terapię towarzyszącą, która może powodować hyponatremię, wymagają środków ostrożności.

Zespół serotonergowy.

Interakcja z substancjami serotonergicznymi: zespół serotonergowy może wystąpić, gdy inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny stosuje się jednocześnie z innymi substancjami serotonergicznymi. Objawami zespołu serotonergowego mogą być hipertermia, sztywność mięśni, mioklonia, niestabilność autonomiczna z możliwymi szybkimi wahnięciami parametrów życiowych. Zmiany stanu psychicznego obejmują dezorientację, drażliwość i silne pobudzenie, które może postępować do delirium i śpiączki. Zespół serotonergowy występuje bardzo rzadko u pacjentów leczonych wyłącznie mirtazapinem.

Pacjenci starsi.

Przepisując mirtazapin pacjentom starszym, należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych efektów działania antydepresantów. Częstość występowania reakcji niepożądanych u pacjentów starszych nie była wyższa niż u innych grup wiekowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ograniczone dane dotyczące stosowania mirtazapinu u kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych efektów teratogennych objawiających się objawami klinicznymi, jednak zaobserwowano niekorzystny wpływ na rozwój wewnątrzustrojowy.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnych stadiach, może zwiększać ryzyko wystąpienia trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Choć w żadnych badaniach nie badano związku między PPHN a leczeniem mirtazapinem, to potencjalne ryzyko nie może być wykluczone ze względu na odpowiedni mechanizm działania (zwiększenie stężenia serotoniny).

Lek należy przepisywać kobietom w ciąży z szczególną ostrożnością, biorąc pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla płodu. Jeśli Mirazep stosuje się tuż przed porodem lub bezpośrednio przed porodem, zaleca się obserwację noworodka po urodzeniu w celu uwzględnienia możliwych objawów odstawienia.

Mirtazapin wydzielany jest w bardzo małych ilościach do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu terapii lekiem Mirazep podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę korzyści z terapii Mirazepem dla kobiety i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Mirtazapin ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn. Lek może pogarszać koncentrację i uwagę (szczególnie na wczesnym etapie leczenia). Pacjenci stosujący mirtazapin powinni unikać wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających koncentracji i uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletkę należy połknąć całą, popijając niewielką ilością płynu.

Ten lek należy stosować jednorazowo wieczorem przed snem. Mirazep można również przyjmować w mniejszych dawkach, równomiernie rozłożonych w ciągu doby (rano i wieczorem).

Leczenie należy kontynuować aż do całkowitego ustąpienia objawów – co najmniej przez 6 miesięcy. Następnie odstawienie leku powinno być stopniowe, aby uniknąć objawów odstawienia.

Dorośli

Skuteczna dawka dobową zwykle wynosi od 15 mg do 45 mg; dawka początkowa to 15 mg lub 30 mg. Jeśli dawka początkowa wynosi 15 mg, a dawka dobową 15 mg lub 45 mg, należy stosować tabletki o odpowiednim dawkowaniu. Mirtazapina zaczyna wykazywać działanie ogólnie po 1-2 tygodniach leczenia. Leczenie odpowiednią dawką powinno prowadzić do pozytywnej odpowiedzi w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć. Jeśli w ciągu kolejnych 2-4 tygodni nie obserwuje się efektu, lek należy odstawić.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka jest taka sama jak u dorosłych. W celu osiągnięcia satysfakcjonującego i bezpiecznego efektu, zwiększenie dawki u pacjentów w wieku podeszłym należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem lekarza.

Niewydolność nerek

Clirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością nerek umiarkowanego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny < 40 ml/min). Przy przepisywaniu Mirazepu tej grupie pacjentów należy monitorować klirens kreatyniny.

Niewydolność wątroby

Clirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością wątroby. Należy brać pod uwagę ten fakt przy przepisywaniu Mirazepu tej grupie pacjentów, szczególnie z niewydolnością wątroby ciężkiego stopnia. Należy przepisywać Mirazep, rozpoczynając od najniższej dawki i monitorując klirens mirtazapiny, szczególnie w przypadku zwiększania dawki.

Dzieci.

Mirazep nie powinien być stosowany u dzieci. Zachowania związane z samobójstwem (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano najczęściej u dzieci leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z dziećmi leczonymi placebo. Brak danych dotyczących długoterminowej bezpieczeństwa u dzieci w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie.

Obserwowane były objawy zazwyczaj łagodnego stopnia nasilenia. Zgłaszano depresję ośrodkowego układu nerwowego z dezorientacją i długotrwałą sedacją, towarzyszącą tachykardii oraz nieznacznemu hipotensji/hipertensji tętniczej. Istnieje jednak możliwość poważniejszych skutków (w tym śmiertelnych) przy zażyciu dawki znacznie większej niż terapeutyczna, szczególnie w przypadku przedawkowań mieszanych.

W tych przypadkach zgłaszano również wydłużenie interwału QT oraz komorową tachykardię typu torsade de pointes.

W przypadkach przedawkowania pacjenci powinni otrzymać odpowiednią terapię objawową oraz wsparcie funkcji życiowych. Można stosować węgiel aktywny lub przepłukanie żołądka.

Dzieci. W przypadku przedawkowania należy podjąć działania opisane dla dorosłych.

Niepożądane działania.

U pacjentów z depresją stwierdzono objawy, które mogą być związane z samą chorobą. Jednak czasami trudno określić, które objawy są przejawem choroby, a które – wynikiem leczenia lekiem.

Najczęstsze niepożądane działania to senność, osłabienie, suchość w ustach, przyrost masy ciała, zwiększone apetyt, zawroty głowy oraz zwiększona uczucie zmęczenia.

Niepożądane skutki sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), częstość nieznana (niepożądane reakcje zgłaszane spontanicznie).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: częstość nieznana – supresja szpiku kostnego (grudkocytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: bardzo często – przyrost masy ciała, zwiększenie apetytu; częstość nieznana – hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne: często – nietypowe sny, dezorientacja, niepokój, bezsenność; rzadko – noce z koszmarnymi snami, mania, wzburzenie, halucynacje, pobudzenie psychomotoryczne (w tym akatyzja, hiperkineza); bardzo rzadko – agresja; częstość nieznana – myśli samobójcze, zachowanie samobójcze.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – senność, osłabienie, ból głowy; często – spowolnienie, zawroty głowy, drżenie; rzadko – parestezje, zespół niespokojnych nóg, omdlenia; bardzo rzadko – mioklonia; częstość nieznana – drgawki (wylewy), zespół serotoniny, parestezje jamy ustnej, niepełna braki słownej.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często – ortostatyczne omdlenia; rzadko – hipotensja tętnicza.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: bardzo często – suchość w ustach; często – nudności, biegunka, wymioty, zaparcia; rzadko – hipozestezja jamy ustnej; bardzo rzadko – zapalenie trzustki; częstość nieznana – obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, zwiększone wydzielanie śliny.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: bardzo rzadko – podwyższenie aktywności transaminaz w surowicy krwi.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – egzanema; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, dermopatia pęcherzowa, zespół wielopostaciowej rumieniówki, toksyczny nekrolizy epidermy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból stawów, ból mięśni, ból pleców; częstość nieznana – rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: często – obrzęki obwodowe, zwiększona uczucie zmęczenia; częstość nieznana – somnambulizm, obrzęk uogólniony, obrzęk lokalizowany.

Wywiady laboratoryjne: częstość nieznana – podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej.

Zmniejszenie dawki zazwyczaj nie prowadzi do zmniejszenia senności/osłabienia, ale może zagrozić skuteczności antydepresantu.

Pobudzenie i bezsenność (które mogą być objawami depresji) mogą się rozwinąć lub pogorszyć w wyniku leczenia antydepresantami. Podczas leczenia Mirazepem zgłaszano przypadki rozwoju lub nasilenia się pobudzenia i bezsenności.

Zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii Mirazepem lub bezpośrednio po jej zakończeniu. Obserwowano tymczasowy wzrost poziomu transaminaz i γ-glutamylotransferazy.

Populacja pediatryczna.

W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano następujące niepożądane zjawiska: przyrost masy ciała, pokrzywka oraz hipertriglicerydemia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym, niedostępnym dla dzieci miejscu.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Micro Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

92, Sipcot Industrial Complex, Hosur, Tamil Nadu, IN–635 126, Indie.