Milukant

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MILUKANT (MILUKANTE)

Skład:

substancja czynna: monteleukast sodowy (montelukast sodium);

1 tabletka zawiera 10,4 mg monteleukastu sodowego, co odpowiada 10 mg monteleukastu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (sodium croscarmellose), dinatrium edetylan (dinatrium edetas), stearynian magnezu; powłoka: Opadry® Yellow 20A82938 (hipromeloza 6 SP, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), żelazooxid żółty (E 172), żelazooxid czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: beżowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwstrząsowe. Selektywne i doustnie czynne blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniłoleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to silne eikozanoidy zapalne, uwalniane z różnych komórek, w tym z komórek tucznych i eozynofili. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteiniłoleukotrienowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i odpowiadają za reakcję bronchospazmu, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń oraz zwiększenie liczby eozynofili. Cysteiniłoleukotrieny korelują z patofizjologią astmy oraz alergicznego nieżytu nosa. W przypadku alergicznego nieżytu nosa cysteiniłoleukotrieny są uwalniane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w fazie wczesnej i późnej reakcji oraz są skojarzone z objawami alergicznego nieżytu nosa. W przypadku próby intranazalnej z CysLT stwierdzono zwiększenie oporu drogów oddechowych nosowych oraz objawów zatkania nosa.

Montelukast to substancja aktywna wewnętrznie, która wiąże się z receptorami CysLT1 z dużą powinowactwem i selektywnością. Montelukast skutecznie blokuje receptory cysteiniłoleukotrienowe w drogach oddechowych, co potwierdzono jego zdolnością do hamowania bronchokonstrykcji u pacjentów z astmą oskrzelową wywołanej inhalacją LTD4.

Montelukast hamuje bronchokonstrykcję wywołaną inhalowanym LTD4 nawet w dawce do 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym. Efekt bronchodylatacyjny wywołany przez agonistę β dodaje się do efektu wywołanego przez montelukast. Leczenie montelukastem hamuje wczesną i późną fazę bronchokonstrykcji wywołanej działaniem antygenów. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej. Leczenie montelukastem istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (w mokr. wydzielanym) oraz we krwi obwodowej, przy jednoczesnym poprawieniu klinicznego kontroli astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1, porannej szczytowej prędkości wydechu, istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β. Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. W przypadku tabletek o powłoce filmowej 10 mg podanych na czczo, średnie stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3 godzinach (Tmax) po podaniu u dorosłych w warunkach szybkich. Średnia biodostępność wynosi 64% po podaniu standardowego posiłku. Średnia biodostępność oraz Cmax nie zależą od standardowego posiłku. Skuteczność i bezpieczeństwo tej postaci leku zostały potwierdzone w badaniach klinicznych, w których tabletki o powłoce filmowej 10 mg stosowano niezależnie od przyjęcia posiłku.

Rozkład.

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi montelukastu wynosi średnio 8–11 l. Badania z radioutłakowanym montelukastem wykazały minimalny rozkład przez barierę krew-mózg. Ponadto stężenia radioutłakowanego montelukastu po 24 godzinach od podania były minimalne we wszystkich innych tkankach.

Biota transformacja.

Montelukast jest metabolizowany niemal całkowicie. W badaniach dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie równowagi w osoczu dorosłych i dzieci nie mogły być określone.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka stwierdzono, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 są zaangażowane w metabolizm montelukastu. Na podstawie dalszych wyników in vitro z mikrosom wątroby człowieka wykazano, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6. Wkład metabolitów w efekt terapeutyczny montelukastu jest minimalny.

Eliminacja.

Oczyszczanie z osocza montelukastu wynosi średnio 45 ml/min u dorosłych osób zdrowych.

Po doustnym podaniu 86% radioutłakowanego montelukastu wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, mniej niż 0,2% wydalało się z moczem. Biorąc pod uwagę wartość biodostępności oraz charakterystykę eliminacji, można stwierdzić, że montelukast oraz jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

U pacjentów w wieku starszym, jak również u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia, nie jest wymagana korekta dawki. Ponieważ montelukast oraz jego metabolity są niemal całkowicie eliminowane z żółcią, regulacja dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Brak danych dotyczących charakterystyki farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Po przyjęciu dużych dawek montelukastu (20–60 razy wyższych niż terapeutyczna) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Po przyjęciu dawek terapeutycznych ten efekt nie był obserwowany.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Jako leczenie wspomagające astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą o lekkim i średnim nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki przeciwwzapalne w formie inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów receptora β-adrenergicznego stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą przyjmujących Milukant lek ten łagodzi również objawy sezonowego nieżytu alergicznego nosa.
• Zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest oskrzelowy skurcz wywołany wysiłkiem fizycznym.
• Łagodzenie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego nosa.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub jakikolwiek składnik pomocniczy leku. Wiek dziecięcy do 15. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w profilaktyce i leczeniu przewlekłym astmy. W badaniach interakcji leków, zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynylestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dla montelukastu zmniejszało się o około 40% u osób jednoczesnie przyjmujących fenylobutyrol. Montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9, dlatego należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9, takimi jak fenytoina, fenylobutyrol i ryfampicyna.

W badaniach in vitro wykazano, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednak dane z badań klinicznych interakcji leków między montelukastem a rosiglitazonem (lek markerowy reprezentujący leki metabolizowane głównie przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie hamuje CYP 2C8 in vivo. Dlatego nie oczekuje się, że montelukast istotnie wpłynie na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8, a w mniejszym stopniu – 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z udziałem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9), gemfibrozyl zwiększył wpływ systemowy montelukastu 4,4-krotnie. Zazwyczaj nie jest wymagana korekta dawki montelukastu przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8, jednak w takim przypadku lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość nasilenia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się klinicznie istotnych interakcji leków z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. trimetoprym). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia wpływu systemowego montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Pacjentom należy zalecić, by nigdy nie stosować Milukantu w leczeniu napadów astmy i by mieli zawsze pod ręką swoje zwykłe leki ratunkowe na wypadek takich sytuacji. W przypadku wystąpienia ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się ze swoim lekarzem, jeśli potrzebują większej liczby inhalacji krótkodziałających agonistów β niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii kortykosteroidami inhalacyjnymi lub doustnymi leczeniem montelukastem. Brak danych sugerujących, że dawkę kortykosteroidów doustnych można zmniejszać podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych u dorosłych, nastolatków i dzieci stosujących montelukast (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni być czujni wobec reakcji psychoneurologicznych. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, by informowali lekarza w przypadku wystąpienia takich reakcji. Lekarze powinni ocenić stosunek ryzyka do korzyści z kontynuowania stosowania leku Milukant, jeśli takie reakcje wystąpią.

W rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych lekami przeciwasmatycznymi, w tym montelukastem, może rozwinąć się eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem towarzysząca objawom klinicznym zapalenia naczyń, zgodnym z zespołem Churga-Straussa, stanem, który często leczony jest ogólnoustrojową terapią kortykosteroidową. Przypadki te zazwyczaj, choć nie zawsze, są związane ze zmniejszeniem lub odstawieniem terapii kortykosteroidami doustnymi. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z rozwojem zespołu Churga-Straussa. Dlatego lekarzy należy uprzedzić o możliwości wystąpienia eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów płucnych, powikłań sercowych i/lub neuropatii u pacjentów. Pacjenci, u których rozwijają się te objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a ich schemat leczenia należy ponownie przeanalizować.

Leczenie montelukastem nie zmienia konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę.

Milukant, tabletki powlekane o działaniu 10 mg, zawierają laktozę, dlatego nie powinny być stosowane przez pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, dlatego praktycznie nie zawiera sodu.

U pacjentów wszystkich grup wiekowych stosujących montelukast odnotowano zjawiska neuropozyczne, takie jak zmiany zachowania, depresja i skłonność do samobójstwa (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Objawy mogą być poważne i utrzymywać się, jeśli leczenie nie zostanie przerwane. Dlatego, jeśli wystąpią objawy neurologiczno-psychiczne, należy przerwać stosowanie montelukastu.

Pacjentom i/lub osobom opiekującym się nimi należy zalecić ostrożność wobec zjawisk neuropozycznych i powiadomić lekarza, jeśli wystąpią takie zmiany zachowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu montelukastu na ciążę ani rozwój embrionalny/fetalny.

Ograniczone dane z dostępnych baz danych o ciężarnych nie sugerują związku przyczynowo-skutkowego między montelukastem a wadami rozwojowymi (takimi jak wady kończyn), o których rzadko raportowano w badaniach pozarejestrowych na całym świecie. Większość tych kobiet przyjmowała również inne leki na astmę. Związek przyczynowy między tymi przypadkami a przyjmowaniem montelukastu nie został potwierdzony.

Dostępne dane z opublikowanych i retrospektywnych badań kohortowych dotyczących stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Przy przepisywaniu Milukantu kobietom w ciąży należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią.

Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki.

Brak danych dotyczących przenikania Milukantu do mleka kobiet karmiących piersią, dlatego przy przepisywaniu leku Milukant w okresie karmienia piersią należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Plodność.

Badania na zwierzętach wykazały, że montelukast nie wpływał na płodność ani funkcję rozrodczą przy narażeniu systemowym przekraczającym kliniczne narażenie systemowe ponad 24 razy.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zazwyczaj Milukant nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, jednakże w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano senność lub zawroty głowy u pacjentów przyjmujących lek. Dlatego w czasie stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka dla pacjentów (w wieku od 15 lat) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytami nosa wynosi 10 mg (1 tabletka) na dobę, wieczorem. W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa czas przyjmowania leku należy dobrać indywidualnie.

Korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego lub umiarkowanego stopnia nie wymaga się. Brak danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym nie wymaga się.

Ogólne zalecenia

Efekt terapeutyczny Milukantu w zakresie kontroli astmy obserwuje się w ciągu 1 doby. Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie przyjmowania leku, nawet jeśli astma jest skontrolowana, tak samo jak w okresach nasilenia objawów astmy.

Milukant nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną – montelukast.

Nie wymaga się korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym. Nie wymaga się również korekty dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby. Dawkowanie u pacjentów płci męskiej i żeńskiej jest identyczne.

Leczenie lekiem Milukant w porównaniu z innymi metodami leczenia astmy

Milukant można dodawać do istniejącego trybu leczenia pacjenta.

Leki przeciwwątrobowe – kortykosteroidy inhalacyjne

Leczenie Milukantem może być stosowane jako terapia uzupełniająca u pacjentów, u których kortykosteroidy inhalacyjne w połączeniu z niezbędnymi krótkodziałającymi agonistami β nie zapewniają odpowiedniej kontroli klinicznej astmy.

Nie należy nagle zastępować kortykosteroidów inhalacyjnych lekiem Milukant.

Dzieci.

Milukant, tabletka powlekana, 10 mg, stosować u dzieci od 15 roku życia. Dzieciom do 15 roku życia należy stosować żuwane tabletki 4 mg i 5 mg odpowiednio do wieku dziecka.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około 1 tydzień – bez wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Podczas stosowania po rejestracji oraz w trakcie badań klinicznych napływały doniesienia o ostrych przypadkach przedawkowania, w tym doniesienia o przyjęciu leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dzieci w wieku 42 miesięcy). W większości przypadków przedawkowania nie zaobserwowano żadnych niepożądanych zjawisk. Najczęściej występujące objawy działań niepożądanych odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty i nadmierną aktywność psychoruchową. Leczenie jest objawowe. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Działania niepożądane.

Ogólnie Milukant jest dobrze tolerowany. W badaniach klinicznych długotrwałe leczenie w różnych grupach wiekowych wykazuje niezmienność profilu bezpieczeństwa.

Infekcje i inwazje: infekcje górnych dróg oddechowych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: skłonność do nasilenia krwawień, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, eozynofilowa infiltracja wątroby.

Zaburzenia ze strony psychiki: zaburzenia koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci, zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, drażliwość, złość, nietrwanie, niepokój, pobudzenie, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, drżenie, bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (próba samobójstwa), dysfemia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy i osłabienie, senność, parestezje/hipestezje, napady, ból głowy.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie kołatania serca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: krwawienia z nosa, zespół Churga – Straussa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), eozynofilia płucna.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, suchość w ustach, dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: podwyższone stężenie transaminaz w surowicy (ALT, AST), zapalenia wątroby, w tym cholesteryczne, hepatocelularne i mieszane, uszkodzenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: obrzęk naczynioruchowy, siniaki, pokrzywka, swędzenie, wysypka, rumień węzłowaty, rumień wielopostaciowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia, mialgia, w tym skurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: gorączka, osłabienie/zwiększona zmęczalność, uczucie dyskomfortu, obrzęki, pragnienie.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze. Po 4 lub po 12 blistrzach w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Adamed Pharma”, Polska.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Marszałka J. Piłsudskiego 5, 95-200 Pabianice, Polska.