Milukant

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MILUKANTE

Skład:

substancja czynna: montelukast sodu (montelukast sodium);

1 tabletka zawiera 5,20 mg montelukastu sodu, co odpowiada 5 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, manitol (E 421), kroszpovidon, tlenek żelaza czerwony (E 172), hydroksypropyloceluloza, dinatrium edetat, aromat wiśniowy, aspartam (E 951), talk, stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: różowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwastmatyczne. Selektywne i doustnie czynne blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylolukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to potężne eikozanoidy zapalne, uwalniane z różnych komórek, w tym z komórek tucznych i eozynofili. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylolukotrienowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i odpowiadają za reakcję bronchospazmu, wydzielanie wydzieliny, przepuszczalność naczyń oraz zwiększenie liczby eozynofili. CysLT są powiązane z patofizjologią astmy oraz alergicznego nieżytu nosa. W przypadku alergicznego nieżytu nosa cysteinylolukotrieny są uwalniane z nosowego śluzu po ekspozycji na alergen w wczesnej lub późnej fazie reakcji i są skojarzone z objawami alergicznego nieżytu nosa. W przypadku próby intranazalnej z CysLT zaobserwowano zwiększenie oporu dróg oddechowych nosowych oraz objawy zastójowe nosa.

Montelukast to wewnętrznie aktywna substancja wiążąca się z receptorami CysLT1 z wysoką powinowactwem i selektywnością. Montelukast powoduje istotne blokowanie receptorów cysteinylolukotrienowych w drogach oddechowych, co potwierdzono poprzez jego zdolność do hamowania bronchokonstrykcji u pacjentów z astmą oskrzelową wywołanej inhalacją LTD4.

Montelukast hamuje bronchokonstrykcję wywołaną inhalowanym LTD4 nawet w dawce do 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym. Efekt rozszerzający oskrzele wywołany przez β-agonistę dodaje się do efektu wywołanego przez montelukast. Leczenie montelukastem hamuje wczesną i późną fazę bronchokonstrykcji wywołanej działaniem antygenu. Leczenie montelukastem istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (mierzona we wytwarzanej wydzielince). Montelukast zmniejsza również liczbę eozynofili u dorosłych oraz dzieci w wieku od 2 do 14 lat we krwi obwodowej i poprawia kliniczny kontrolę astmy.

W badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg istotnie poprawiał funkcję oddechową i zmniejszał częstość stosowania β-agonistów w razie potrzeby.

W badaniu porównującym skuteczność montelukastu i doustnego flutykazonu w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z lekką astmą przewlekłą, montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon w zakresie zwiększania liczby dni bez stosowania szybko działających leków ratunkowych.

Istotne zmniejszenie astmy wywołanej wysiłkiem fizycznym (AWF) wykazano w badaniu u dorosłych. Efekt ten obserwowano przez 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie AWF wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat. Efekt w obu badaniach był widoczny na końcu przedziału.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Montelukast jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu na czczo żuwanych tabletek 5 mg dzieciom w wieku od 5 do 14 lat, stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach od podania. Bioavailability wynosiła 73% i zmniejszała się do 63% po spożyciu standardowego posiłku.

Rozkład.

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu w stanie równowagi dla montelukastu wynosi średnio 8–11 l. Badania z radiolabelowanym montelukastem wykazały minimalny rozkład przez barierę krew-mózg. Ponadto, stężenia radiolabelowanego materiału po 24 godzinach od podania były minimalne we wszystkich innych tkankach.

Biotransformacja.

Montelukast jest niemal całkowicie metabolizowany. W badaniach terapeutycznych dawek, stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu krwi dorosłych i dzieci nie mogły być oznaczone. W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka stwierdzono, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 są zaangażowane w metabolizm montelukastu. Na podstawie dalszych testów in vitro na mikrosomach wątroby człowieka, terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu krwi nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6. Wkład metabolitów w efekt terapeutyczny montelukastu jest minimalny.

Eliminacja.

Oczyszczanie osocza montelukastu wynosi średnio 45 ml/min u dorosłych osób zdrowych.

Po podaniu doustnym około 86% radiolabelowanego montelukastu jest wydalanych z kałem w ciągu 5 dni, mniej niż 0,2% z moczem. Biorąc pod uwagę wartość bioavailability oraz charakterystykę eliminacji, można stwierdzić, że montelukast i jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Ponieważ montelukast i jego metabolity są niemal całkowicie eliminowane z żółcią, regulacja dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Brak danych dotyczących charakterystyki farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Badania farmakokinetyczne u dorosłych i dzieci wykazują, że profile stężeń tabletek żuwanych 4 mg u dzieci w wieku 2–5 lat oraz tabletek żuwanych 5 mg u dzieci w wieku 6–14 lat są analogiczne do profilu stężeń tabletek powlekanych o dawce 10 mg stosowanych u dzieci od 15 roku życia i u dorosłych.

Po podaniu wysokich dawek montelukastu (20–60 razy wyższych niż dawka terapeutyczna) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Po podaniu dawek terapeutycznych (10 mg raz dziennie) ten efekt nie był obserwowany.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dzieci w wieku od 6 do 14 lat

• Jako leczenie wspomagające astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą od łagodnego do umiarkowanego stopnia ciężkości, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki glikokortykosteroidalne stosowane w inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β-adrenoceptorów krótkodziałających stosowanych w razie potrzeby.
• Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek leków glikokortykosteroidalnych stosowanych w inhalacji u pacjentów z przewlekłą astmą łagodnego stopnia, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować leków glikokortykosteroidalnych w inhalacji (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).
• Zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.
• Ułatwienie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych. Wiek dziecięcy poniżej 6 roku życia.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w zapobieganiu i leczeniu przewlekłym astmy. W badaniach interakcji leków, zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynoestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, cyklosporyna, digoksyna i warfaryna.

Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dla montelukastu zmniejszało się o około 40% u osób przyjmujących jednocześnie fenobarbital. Montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9, dlatego należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, jeśli stosuje się go jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednak dane badań klinicznych interakcji leków między montelukastem a rosiglitazonem (lek markerowy reprezentujący leki metabolizowane głównie przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie hamuje CYP 2C8 in vivo. Dlatego nie oczekuje się, że montelukast istotnie zmieni metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z udziałem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył wpływ systemowy montelukastu 4,4-krotnie. Zazwyczaj nie jest wymagana korekta dawki montelukastu przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8, jednak w takim przypadku lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość nasilenia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się klinicznie istotnych interakcji leków z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. trimetoprim). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia wpływu systemowego montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że nie należy stosować Milukantu do leczenia ostrych napadów astmy i że należy mieć pod ręką zwykłe leki ratunkowe na wypadek takich sytuacji. W przypadku wystąpienia ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki inhalaacyjne β-agonistyczne. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej liczby inhalacji krótkodziałających β-agonistów niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii kortykosteroidami wziewnymi lub doustnymi lekiem montelukast. Brak danych wskazujących, że dawkę kortykosteroidów doustnych można zmniejszać podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych u dorosłych, nastolatków i dzieci stosujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni być czujni wobec reakcji psychoneurologicznych. Pacjentom oraz/lub osobom opiekującym się nimi należy zalecić, aby informowali lekarza o wystąpieniu takich reakcji. Lekarze powinni dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści z kontynuowania stosowania leku Milukant, jeśli wystąpią takie reakcje.

W rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych lekami przeciwasmatycznymi, w tym montelukastem, może rozwinąć się eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem towarzysząca objawom klinicznym zapalenia naczyń – tzw. zespół Churga-Straussa, stan leczony ogólnoustrojową terapią kortykosteroidową. Takie przypadki są zazwyczaj związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem terapii kortykosteroidami doustnymi. Nie można wykluczyć związku między antagonistami receptorów leukotrienów a rozwojem zespołu Churga-Straussa. Dlatego lekarzy należy uprzedzić o możliwości wystąpienia eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów płucnych, powikłań sercowych i/lub neuropatii u pacjentów. Pacjenci, u których pojawiają się powyższe objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a schemat leczenia należy przeanalizować.

Leczenie montelukastem nie zmienia konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę.

Milukant, tabletki żuwane 5 mg, zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Może to szkodliwie wpływać na osoby z fenyloketonurią. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że jedna tabletka żuwana 5 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej 0,842 mg/na dawkę.

U pacjentów wszystkich grup wiekowych stosujących montelukast odnotowano zjawiska neuropoznawcze i psychiatryczne, takie jak zmiany zachowania, depresja i skłonność do samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy mogą być poważne i trwać, jeśli leczenie nie zostanie przerwane. Dlatego w przypadku wystąpienia objawów neurologiczno-psychicznych należy przerwać stosowanie montelukastu.

Pacjenci oraz/lub osoby opiekujące się nimi powinni być czujni wobec zjawisk neuropoznawczych i psychiatrycznych oraz powiadomić lekarza, jeśli wystąpią takie zmiany zachowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono szkodliwego wpływu montelukastu na ciążę ani rozwój embrionalny/rozwojowy płodu.

Ograniczone dane z dostępnych baz danych o ciężarnych nie sugerują związku przyczynowo-skutkowego między montelukastem a wadami rozwojowymi (takimi jak wady kończyn), o których rzadko zgłaszano w badaniach pozarejestrowych na całym świecie. Większość tych kobiet przyjmowała również inne leki na astmę. Związek przyczynowy między tymi przypadkami a przyjmowaniem montelukastu nie został potwierdzony.

Dane z opublikowanych i retrospektywnych badań kohortowych stosowania montelukastu u ciężarnych, w których oceniano istotne wady wrodzone u dzieci, nie wskazują na ryzyko związanego ze stosowaniem leku. Przeprowadzone badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywne zbieranie danych w niektórych przypadkach oraz nieporównywalne grupy porównawcze.

Przy przepisywaniu Milukantu kobietom w ciąży należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią.

Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki.

Brak danych dotyczących przenikania Milukantu do mleka kobiet karmiących piersią, dlatego przy przepisywaniu leku Milukant w okresie karmienia piersią należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Plodność.

W badaniach na zwierzętach montelukast nie wpływał na płodność ani funkcję rozrodczą przy ogólnoustrojowym działaniu przekraczającym działanie kliniczne ponad 24-krotnie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Zazwyczaj Milukant nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jednakże w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano senność lub zawroty głowy u pacjentów przyjmujących lek, dlatego podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletkę należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować

1 żucią tabletę (5 mg) 1 raz na dobę. Aby złagodzić objawy alergicznego nieżytu nosa, czas przyjmowania leku należy dobrać indywidualnie.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 1 żucią tabletę

(5 mg) na dobę, wieczorem. Milukant należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie jest konieczna korekta dawki dla tej grupy wiekowej.

Ogólne zalecenia dotyczące stosowania leku.

Efekt terapeutyczny Milukantu w zakresie kontroli parametrów astmy pojawia się w ciągu 1 doby. Pacjentów należy poinstruować, aby kontynuowali przyjmowanie Milukantu, nawet jeśli astma jest dobrze kontrolowana, tak samo jak w okresach nasilenia objawów astmy.

Nie trzeba korygować dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz z niewydolnością wątroby łagodnego lub umiarkowanego stopnia. Brak danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Dawkowanie u pacjentów płci męskiej i żeńskiej jest identyczne.

Milukant jako alternatywna metoda leczenia w porównaniu z niskimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych w przypadku lekkiej astmy przewlekłej.

Montelukast nie jest zalecany do monoterapii u pacjentów z umiarkowanie ciężką astmą przewlekłą. Zastosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów inhalacyjnych u dzieci z lekką astmą przewlekłą można rozważyć wyłącznie u tych pacjentów, którzy ostatnio nie mieli poważnych napadów astmy wymagających doustnego stosowania kortykosteroidów lub u tych, którzy nie mogą przyjmować kortykosteroidów inhalacyjnych. Lekką astmę przewlekłą definiuje się jako astmę z objawami występującymi częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz na dobę, objawami nocnymi częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu oraz normalną czynnością płuc między epizodami. Jeśli po upływie okresu (zazwyczaj 1 miesiąc) nie osiągnięto zadowalającej kontroli astmy, należy ocenić potrzebę zastosowania dodatkowych lub innych środków przeciwzapalnych zgodnie z krokową systematyką leczenia astmy. Kontrolę astmy u pacjentów należy oceniać okresowo.

Leczenie Milukantem w porównaniu z innymi metodami leczenia.

W przypadku stosowania Milukantu jako terapii wspomagającej w połączeniu z kortykosteroidami inhalacyjnymi nie wolno nagle zastępować kortykosteroidów inhalacyjnych Milukantem.

Dzieci. Milukant, tabletki żucie 5 mg, wskazane są do stosowania u dzieci w wieku od

6 do 14 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/24 godz. dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/24 godz. przez około 1 tydzień – bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po rejestracji oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrych przypadkach przedawkowania, w tym o przyjmowaniu leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). W większości doniesień o przypadkach przedawkowania nie zaobserwowano żadnych niepożądanych zjawisk. Najczęstsze objawy działań niepożądanych odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną. Leczenie jest objawowe. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Niepożądane reakcje.

Ogólnie lek Milukant jest dobrze tolerowany. Długotrwałe leczenie w różnych grupach wiekowych w badaniach klinicznych wykazuje niezmienność profilu bezpieczeństwa.

Zakażenia i inwazje: infekcje górnych dróg oddechowych.

Układ krwionośny i chłonny: skłonność do nasilenia krwawień, trombocytopenia.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, eozynofilowa infiltrowanie wątroby.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci, zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, drażliwość, gniew, nietrwałość, lęk, pobudzenie, w tym zachowania agresywne lub wrogość, depresje, drżenie, bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (próba samobójstwa), dysfemia, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Układ nerwowy: zawroty głowy i osłabienie, senność, parestezje/hipoestezje, napady, ból głowy.

Układ sercowo-naczyniowy: uczucie kołatania serca.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: krwawienia z nosa, zespół Churga–Straussa (ZCS) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), eozynofilia płucna.

Układ pokarmowy: biegunka, suchość w ustach, dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha.

Układ wątrobowo-żółciowy: podwyższenie poziomu transaminaz w surowicy (alaninotransferazy i aspартanotransferazy), zapalenia wątroby, w tym cholesteryczne, hepatocelularne i mieszane, uszkodzenie wątroby.

Układ moczowy: enureza u dzieci.

Skóra i tkanki podskórne: obrzęk naczynioruchowy, siniaki, pokrzywka, swędzenie, wysypka, rumień węzlasty, rumień wielopostaciowy.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej: artrodynia, miodynia, w tym skurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: gorączka, osłabienie/wzmożona zmęczalność, uczucie dyskomfortu, obrzęki, pragnienie.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze. Po 4 lub po 12 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Adamed Pharma”, Polska

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

ul. Marsz. J. Piłsudskiego 5, 95-200 Pabianice, Polska.